Friday, May 13, 2022

13May2022

 ဘာမှ ထူးထူးလည်လည်မရှိတဲ့ ​နေ့ရက်များပါပဲ၊

မနက် ၅:၄၅ အိပ်ရာထ၊ ၅မိနစ်​လောက် အ​ကြော​လျှော့၊  ​ရေချိုး၊ ပြင်ဆင် အဝတ်အစားလဲ။ 

မနက်စာစားရင်း စာ​လေးဘာ​လေး ခဏဖတ်၊ FB​ပေါ် ခဏတက်ကြည့်။ 

၇နာရီ အိမ်က ထွက်တယ်။

ရထားစီးရင် ခဏနဲ့​ရောက်သွားမှာမို့ ကားပဲစီးတယ်။ ကား​ပေါ်​အေး​ဆေးထိုင်လိုက်ရင်း လမ်း​ဘေးက သစ်ပင်စိမ်းစိမ်း​တွေ ကြည့်တယ်။ ​မေတာပို့တယ်။ အဲလို တရက်တာချင်း ကြည်ကြည်လင်လင်​လေး စတင်ပြီး ​နေတယ်။ 

ပြီး​တော့ ​နေ​ရောင်ခြည်​တွေ လင်းဖြာ​နေတာကို ကြည့်​ငေးရင်း မင်ဂလာပါ အလင်း​ရေ...လို့ နှုတ်ဆက်တယ်...။ 

အတွင်းလှိုက်နာကျင်ရတဲ့ အခြားတဖက်မှာ ​အေးချမ်း​အောင် ​နေတတ်ခြင်းဟာလည်း ကိုယ့်အတွက် ရှင်သန်ခြင်း​ဆေးပါပဲ...


Sunday, May 8, 2022

8May 2022

မနက်က FB postတခုမှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက အမျိုးသမီးတ​ယောက်နဲ့ ဖြစ်​နေလို့ နာကျင်​နေရတဲ့ မိန်းမဖြစ်သူ​ရေးထားတာ ဖတ်လိုက်ရတယ်။ သူနဲ့ အိမ်​ထောင်သက် ၉နှစ်​ကျော်မှာ ဟိုအမျိုးသမီးနဲ့ ၈နှစ်ပြည့်နှစ်ပတ်လည်တဲ့...။ 

ဖတ်ကြည့်ရင်း ကိုယ်ပါ စိတ်​​မောလာတယ်။ အဲဒီမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ​ကော်မန့်တခု ​ဖတ်ရတယ်။

​ယောကျာ်း​တွေဟာ တချိန်တည်းမှာ တ​ယောက်ထက်ပိုပြီး ချစ်နိူင်ကြတယ်လား...တဲ့...။ (ကိုယ်လည်း ​တွေးဖူးတဲ့​မေးခွန်း)

မိန်းမဖြစ်သူအ​ပေါ်လည်း အကြင်နာမပျက် ချစ်လက်စမြဲလျက် တခြားမိန်းမအ​ပေါ်မှာလည်း ချစ်မက်​နေ​နိူင်​သေးတာ...တဲ့။ 

အံ့သြစရာ...။

ကိုယ်တို့အမျိုးသမီး​တွေမှာ​တော့ ချစ်တဲ့သူဟာ တ​ယောက်ပဲ ရှိတာ...။ မချစ်တဲ့သူပါးပြင် ဟန်​ဆောင်ပြီး နမ်းလို့မရ၊ ပင့်သက်ရှူလို့မှမရ...၊

ချည်ဆိုတဲ့ ရုပ်ရှင်ကို သတိရလိုက်မိတယ်။

ရုပ်ရှင်ကို ​ထွေလာပဲ ကြည့်ဖူးတာ​ပေမယ့် ဇာတ်ဝင်သီချင်းကို​​တော့ ကြိုက်လွန်းလို့ ခဏခဏ နား​ထောင်ဖြစ်တယ်။ ဇာတ်​ကျောရိုးကို ဖတ်ဖူးထား​တော့ ဇာတ်လမ်းက သိ​နေပြီး မင်းသားမကြိုက်လို့ မကြည့်ဖြစ်ဘူး။ 

သီချင်းကို​တော့ ခဏခဏ နား​ထောင်ဖြစ်တယ်။

​"မောင် လို​နေတဲ့အချိန်တိုင်း ရှိ​နေ​ပေးမယ်...

မလို​တော့ဘူးဆိုလည်း ဟိုအ​ဝေးကို ထွက်သွားမယ်..."

အဲဒီစာသား​ရောက်ရင် အလိုလို ငိုချင်မိတာ...

ထွက်သွားခဲ့ရ​ကောင်းသားလို့ အမြဲ​တွေးမိတယ်။ ကိုယ့်ကို မလိုချင်သူအနား (ရင်နာနာနဲ့ ၊ သိလျက်နဲ့)ဆက်​နေဖို့ဆိုတာ အင်မတန် နာကျင်ရတာဟုတ်လား...။ 

ဟင့်အင်း....၊

ကိုယ်သာဆိုရင် အဆင်​ပြေရဲ့လားလို့ ဘယ်​တော့မှ ​မေးမှာမဟုတ်ပါ၊ သူဟာ ရွက်ကျပင်​ပေါက်လိုတခြားသူရင်ခွင်မှာ သူ ​ပျော် ​​မွေ့နိူင်မှန်း ​သေချာ​နေတယ်​လေ...။

​မောင် အဆင်​ပြေရဲ့လား

Tuesday, May 3, 2022

03May2022

 ရယ်စရာ​ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မထင်တာပဲ...၊

ညက အိပ်မက်​တွေ အရှည်ကြီးမက်တယ်၊ ပထမတခါမက်ပြီး နိူးလာတယ်၊ ပြန်အိပ်​တော့ အဲဒီအိပ်မက်ကိုပဲ ဆက်မက်တယ်။ အဆက်အစပ်လည်း မရှိပါဘဲ၊ ကျွန်မက သူ့အိမ်မှာ ချက်ပြုတ်စား​သောက်ကြဖို့ သူငယ်ချင်း​တွေကိုဖိတ်တယ်၊ သူ့ခွင့်ပြုချက်လည်း မယူဘဲ​လေ၊ (ကျွန်မသူငယ်ချင်း​တွေကို ဘာ​ကြောင့် သူ့အိမ်ဖိတ်ရသလဲ ကျွန်မလည်း မသိဘူး၊ အိပ်မက်ဆို​တော့ မက်ချင်ရာ မက်တာပဲ)

သူငယ်ချင်းနှစ်​ယောက်ကို ဖိတ်တာ၊ တ​ယောက်က သူ့မိသားစုလိုက်ကြီး ​ခေါ်လာ​​ရော၊ ဘုရား...ဘုရား ခက်ပြီ​ပေါ့၊ သူ့ဆီက ခွင့်မ​တောင်းဘဲ သူ့အိမ်ကို (ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာလို) ကျွန်မသူငယ်ချင်း​တွေ ဖိတ်ပြီး စား​သောက်​နေလိုက်ကြတာ အင်မတန် ဆိုးတာပဲ၊ ဒီကြားထဲ တ​ယောက်က မိသားစုလိုက်ကြီး...၊ အားနာလိုက်တာ...၊ အိပ်မက်ထဲ ​နေရထိုင်ရအလွန်ခက် မျက်နှာပူ​ အားနာ...၊ အဲလို​နေ​နေရင်း သူက ဘယ်ကမှန်းမသိ ​ပေါ်လာ​ရော၊ အိမ်အ​ပေါ်လိုလို ကုန်းမြင့်က​လေး​ပေါ်က​နေ ကျွန်မတို့ကို စီးမိုးကြည့်​နေတဲ့သူ့ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မမှာ မျက်နှာဘယ်လိုထားရမယ်မသိဘဲ သူ့နာမည်ကို အားတုံ့အားနာ​ခေါ်ရင်းက သူရှိရာ ကုန်းမြင့်က​လေး​ပေါ် ​ပြေးတက်သွားမိတယ်။ သူ့မျက်နှာက အလွန်ကို စိတ်ညစ်ညူး​နေဟန်...၊ 

သူ့အနား​ရောက်ကာနီး​လေးမှာပဲ အိပ်မက်က ဖျတ်ဆို နိူးလာတယ်။ မနက် ၇နာရီ...၊ ​ကျောင်းပိတ်ရက်မို့ အအိပ်ကြီးပြီး ဘာ​တွေ အိပ်မက်​နေမှန်း မသိ။ အိပ်မက်ထဲမှာ​တောင် ကျွန်မက သူ့အနား​ရောက်ခွင့် မရှိ...။ ဒါ​ပေမယ့် သူ့ကို ခဏ​တော့ ​တွေ့လိုက်ရတယ်​လေ...။ သူ့မျက်နှာ ပုပ်သိုးသိုးကို​ပေါ့...။ 

ကြည်ကြည်လင်လင်ပဲ အိပ်ရာထ မျက်နှာသစ်ပြီး မနက်စာ စားတယ်။ အဲဒီအထိ ကျွန်မ ပြုံး​နေမိတုန်းပဲ...။

​နောက်တခါ ကျွန်မအိပ်မက်ထဲ ရှင်လာဖြစ်ခဲ့ရင် မျက်နှာ​လေး​တော့ ပြုံးထားဖို့ ​ကောင်းတာ​ပေါ့ရှင်...၊

Sunday, April 24, 2022

24Apr2022

 မှန်​ရှေ့မှာ သူမ ရပ်​နေတယ်

ရပ်​နေတာ ကြာလှပြီ

ရပ်​နေတုန်းပဲ...၊

မှန်ထဲကို သူမ ​သေချာကြည့်​နေမိတယ်...၊ တကယ်က ရှာ​နေမိတာ၊ 

သူမ ဘယ်မှာလဲ...

အဝန်းမကျယ်​ပေမယ့် အလျားရှည်ရှည်မျက်ဝန်း​တွေနဲ့ ကြည်စင်​နေခဲ့ဖူးတယ်။ ပြုံးလိုက်တဲ့အခါ နှုတ်ခမ်း​တွေထက် မျက်ဝန်း​တွေက အရင်ပြုံးတတ်တဲ့ သူမ...၊

ကျွန်မ ရှာမ​တွေ့​ဘူး၊ မှန်ထဲမှာ...

သူမ ဘယ်​ရောက်သွားတာလဲ...။

လူ​တွေကို ​ငေးမိ​ငေးရာ ​ငေး ​မော ကြည့်​နေမိတဲ့​နေ့​တွေလည်း များလာတယ်။ ထူးထူးခြားခြားလည်း ဘာမှမရှိပါဘဲ ပျင်းထုံအီမှု​တွေထဲ တလည်လည်...

​ငွေချမ်းသာလား

ဂုဏ်မြင့်သလား

အသိုင်းအဝိုင်း​ကောင်းသလား

​ရုပ်ရည်ချော​မောသလား

ပညာ​တွေ သိပ်တတ်တာပဲလား...

SO WHAT !!

တသွင်သွင်စီး​နေတဲ့ မြစ်​ရေလို...

အားလုံးဟာ စီးဆင်းသွားကြရမှာ...၊ တ​နေ့...။

ကိုယ့်သမိုင်း​ကြောင်း ကိုယ်​ရေးထားခဲ့ချင်တဲ့သူ​တွေ၊ လှလှပပ​လေး ​ရေးခဲ့ချင်သူ​တွေချည်း...

ကျွန်မက​တော့ ကျွန်မ မရှိ​တော့တဲ့​နောက်  ဒါ​တွေကို အ​ရေးကြီးလှတယ် မထင်ပါဘူး။ (အင်း...အခု ရှင်သန်​နေချိန်မှာလည်း ဒါ​တွေက အ​ရေးမပါပါဘူး၊ ကျွန်မအတွက်​​တော့...)

လာခြင်း​ကောင်းခဲ့တယ်ပဲထား...၊ အပြန်လမ်း​ဖြောင့်ဖို့လည်း လိုတယ်...။ ​လေ​ပြေက​လေးတခုလို ​ပေါ့​​ပေါ့ပါးပါး လွင့်ထွက်သွားချင်တာ...၊ အလုံးစုံ​ဖြေ​​လျှော့ချခဲ့ပြီး လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် ထွက်သွားချင်တာ...။ 

မှန်ထဲကို မျက်နှာမူလိုက်မိပြန်တယ်...

သူမကို​ ပြန်ရှာမ​တွေ့​တော့ဘူးလား

သူမကို ပြန်မရနိူင်​တော့တာလား...၊

အရာရာ စိတ်ကုန်ခမ်းငြီး​ငွေ့​နေတဲ့ မျက်ဝန်းအ​သေတစုံသာ မှန်စ​တွေကြား ကွဲအက်လို့...

​ကြေမွလို့...



Sunday, April 17, 2022

17Apr2022

 ဂမ္ဘီရကြက်​ခြေဆိုတာကို ကြားဖူးသလိုလို သိသလိုလိုနဲ့ ​သေချာ မသိခဲ့ဘူး။ ခင်မင်​နေတဲ့ အကိုတ​ယောက်က ကျွန်မလက်ဖဝါးကို ​သေချာကြည့်ပြီး ​ဟောတဲ့ အ​ဟော​ကြောင့် ကျွန်မမှာ ဂမ္ဘီရကြက်​​ခြေပါတဲ့အ​ကြောင်း သိရတယ်။ သူ​ဟောပြီး​တော့ စိတ်ဝင်စားတာနဲ့ ဂမ္ဘီရကြက်​ခြေအ​ကြောင်း ရှာဖတ်ကြည့်မိပါတယ်။ တကယ်ပဲ ကျွန်မနဲ့ သိပ်ကိုတိုက်ဆိုင်​နေတာ ​တွေ့ရတယ်။ 

ဘာ​ကြောင့် ကျွန်မဟာ ​ပေးစရာရှိတဲ့ အ​ကြွေး​တွေ ​ကြေ​အောင်ဆပ်​နေရသလို ခံစား​နေရမှန်း နားလည်သွားခဲ့တယ်။ 

တခါတ​လေ ဘဝကြီးနဲ့ ဆက်စပ်ပြီး ရလာတဲ့ ကိုယ်  စိတ် နှလုံး ခံစားမှု​တွေဟာ တကယ်ကိုဆန်းကြယ်တယ်။ လက်ဖဝါးပြင်​ပေါ်က အ​ရေးအ​ကြောင်း​လေး​တွေဟာ လူတ​ယောက်ရဲ့ ဘဝအစိတ်အပိုင်း​တွေကို ထင်ဟပ်ဆက်နွယ်​မှုပြ​နေတာမျိုး အရင်ကဆို ကျွန်မ အယုံအကြည် မရှိခဲ့ဘူး။

ဒီလက်ဖဝါး​ပေါ်က အ​​ရေးအ​ကြောင်း​တွေရဲ့ အ​ပြောင်းအလဲ​တွေ ရှိနေတတ်ပုံကိုလည်း သိရတယ်။ အကြမ်းအားဖြင့် ​ကောင်းတာလုပ်​နေသူရဲ့ လက်ဖဝါးပြင်​ပေါ်က အ​ရေးအ​ကြောင်း​တွေဟာ ​ကောင်းတဲ့ဘက်ကို ​ပြောင်းလဲလာတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်​တွေ့ပဲ...။ 

(မနှစ်က ဆရာတ​ယောက်​ဟော​ပေးထားတာ၊ ကျွန်မက သစ်စာတရားနဲ့ ပတ်သက်လို့ဉာဏ်အမြင်ကို ကျင့်ကြံရယူနိူင်မလားမေးလို့ သူ ပြန်​ဖြေထားတာ)

ဘဝ ဘဝ​တွေ သံသရာ​တွေကို ကျွန်မ ​ကြောက်တယ်...။ 

(ဒီ​နေ့ဟာ မြန်မာနှစ်ဆန်းတရက်​နေ့ ဖြစ်တယ်၊ ဒါ​ပေမယ့် ကျွန်မတို့ မ​ပျော်ကြဘူး။ နာကျင်ရတဲ့​နေ့တ​နေ့အဖြစ် ​တေးမှတ်ထားမိကြတဲ့​နေ့ ဖြစ်တယ်။ ​ပျော်စရာနှစ်သစ်လို့ ကျွန်မတို့အချင်းချင်း ဆု​တောင်း မ​ပေး​တော့ဘူး...)

Saturday, April 9, 2022

09Apr2022

 သိလား...

တကယ်​တော့ ဘာကြီးကြီးကြယ်ကြယ် ​လေး​လေးပင်ပင်​တွေကိုမှ မ​ရေးချင် မ​ပြောချင်​တော့တာမျိုး...

​ပျော်စရာမ​ကောင်း​တော့ဘူး ​ပျော်စရာမရှိ​တော့ဘူး ​ပျော်ချင်တယ်...၊ အဲလိုလည်း မဟုတ်ဘူး။

ဘဝကြီးကို ခပ်လှမ်းလှမ်းက​နေ ထိုင်​ငေး​နေသလိုမျိုး...၊ ကိုယ်နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်သလိုမျိုး...၊ ရိုးအီလာ​နေမှု​တွေထဲ ဘာတခုကမှ အထူးတဆန်း ထမဖြစ်နိူင်​တာ သိ​နေ​တော့ ​ဘေးထွက်ထိုင်​နေလိုက်တဲ့သ​ဘောပဲ။ ပါဝင်လည်ပတ်မ​နေချင်​တော့ဘူး။ 

ဒါ​ပေမယ့် ကိုယ်လုပ်စရာရှိ​နေတာ​တွေကို​တော့ တာဝန်တခုလို လုပ်မြဲပဲ...။ ​ပြောရရင် ဘယ်သူမှသိဖို့မလို၊ ကိုယ်လုပ်​နေတာ ကိုယ်သိရင် ရပြီ။ နိူင်ငံ​တော်သစ်မှာ လိပ်ပြာလုံလုံနဲ့ ​ခြေစုံရပ်နိူင်သူဖြစ်ရင် ရပြီ။ ဒါက အများနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အ​ကြောင်း။ ကိုယ့်တကိုယ်စာအတွက်က​တော့ အ​ပေါ်မှာ ​ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ဟန်​တွေကို မလိုချင်သူပီပီ၊ အရှိအတိုင်း ​နေရတာ ကြိုက်တယ်။ လူအထင်ကြီးခံရဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မလုပ်ခဲ့တာ၊ ကိုယ်ကြိုက်တာကိုယ်လုပ်၊ ကိုယ်ဖြစ်ကိုယ်ခံပေါ်လစီနဲ့ ​နေလာခဲ့သူမို့ ခပ်ရှင်းရှင်းပဲ၊ နိူင်လည်း အ​ရေးမကြီး ရှုံးလည်း ဘာမှမဖြစ်။  နိူင် ရှုံး ဆိုတာ​တွေကလည်း ဘဝမှာ အ​ရေးပါတဲ့ အရာ​တွေမှ မဟုတ်တာ။ 

စိတ်အားနည်း နိမ့်ကျသူ​တွေသာ သူတပါးအ​ပေါ် အနိူင်ရလိုစိတ်ကြီးကြတာ...။ အငုံ့စိတ်နဲ့ရှင်သန်​နေသူ​တွေသာ ဟန်ကိုယ့်ဖို့ ဇွတ်တင်းလုပ်ပြ​နေရတာ...။ 

တခုခုဆို ဒါ ငါ့ကိုကြောတာဆိုတဲ့ စိတ်အခံရှိသူ​တွေနဲ့ ​ဝေး​ဝေးပဲ ​နေချင်တယ်။  ကိုယ်​ပြောတဲ့စကားမှန်သမျှကို စိတ်ရှင်းရှင်းနဲ့နား​ထောင်​ပေးပြီး သူ​ပြောသမျှကိုလည်း ရင်နဲ့အပြည့် နား​ထောင်​နွေး​ထွေး​ပေးသူပဲ ဖြစ်ချင်တယ်။ ကိုယ်​ပြောတာများ တခုခုမှားသွားမလားဆိုတဲ့ တထင့်ထင့်စိတ်နဲ့ အစွန်းလွတ်​အောင် ​သတိထား​ပြော​နေရတဲ့ ဆက်ဆံမှုမျိုး ကိုယ် မလိုအပ်ဘူး။ 

အဲလိုလူ​တွေ ကြုံရပါများလာ​တော့ သူတို့လာလာပြတဲ့ အ​ပေါ်ယံ​တွေကိုပဲ ယုံကြည်​ပေးလိုက်​တော့တယ်။ အနိူင်ရသွားတယ် ထင်သူ​တွေအ​ပေါ်လည်း ပြည့်စုံပါ​စေ၊ စိတ်ချမ်းသာကြပါ​စေလို့ပဲ ဆု​တောင်း​ပေးလိုက်တယ်။ လူတ​ယောက် ကိုယ့်အနား​ရောက်လာရင် ဘယ်လို​ကြောင့်ဆိုတာ အ​တွေ့အကြုံအရ သိ​နေပြီးသား၊ ဘယ်အချိန် ကိုယ့်အနားက​နေ ထွက်သွားမှာလဲဆိုတာလည်း သိ​နေပြီးသားပါပဲ။ တပါးသူ ကိုယ့်အ​ပေါ် တခါ​ကြောသွားတိုင်း ကိုယ့်မှာ ပါဝါ​တွေ တက်တက်လာရတယ်၊ ​အေးချမ်း​အောင် ပို​နေတတ်လာတယ်၊ သံ​ယောဇဥ်​တွေကို ပိုဖြတ်ချတတ်လာတယ်။ အနားမှာ လူ​တွေအများကြီး ခြံရံ​နေမှ မဟုတ်ဘူး၊ တ​ယောက်ထဲ တိုးတိတ်စွာ ​အေးချမ်း​နေရတာကလည်း ကိုယ်လိုလားတဲ့ ငြိမ်သက်ခြင်းတခုပဲ။ ​

ကျေးဇူးတင်တယ်...၊ ကိုယ့်အ​ပေါ် ချနင်းသွားသူ​တွေကို...၊ 

သူတို့​ကြောင့်ပဲ ကိုယ့်မှာ ပိုပြီးသန်မာလာရတယ်...

Tuesday, April 5, 2022

05Apr2022

 စပါယ်​​တွေ ပွင့်ပြီ...

ဟိုအရင်က အရမ်းဂရုစိုက်တဲ့ကြားက ပွင့်လာပြန်ရင်လည်း ​သွေး​ရောင် နီကြင်​နေတဲ့ စပါယ်​တွေသာ ပွင့်ခဲ့ဖူးတာ...။

ခု​ဖြင့် မအားလို့ ပစ်ထား​တော့မှ ဖြူကြည်​နေတဲ့ အထပ်စပါယ်​တွေ ပွင့်လာ​တော့တယ်။ သင်းသင်းက​လေး​မွှေး​နေတဲ့ ရနံ့က​လေး​ရောပဲ...၊

စပါယ်​တွေကို ချစ်တာက​တော့ ကျွန်မတသက် ​ပြောင်းလဲလိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူးဘဲ....









Friday, April 1, 2022

1Apr2022

 


​သောကြာ​​နေ့ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့ပါတယ်။

လက်က​တော့ သက်သာလား မသက်သာလား မ​ပြောတတ်​တော့ဘူး၊ ခါတိုင်း အပ်စိုက်ရာက​နေ အခု အပ်ထိပ်မှာ မီးလျှို့ပြီး အပ်ကို အပူ​​ပေးတယ်။   fanလိုဟာ​လေးနဲ့ အ​ပေါ်က​နေ မီးထပ်ကင်​သေးတယ်။

​အေးကွာ လုပ်ပါ​တော့

လူကိုBBQသာ လုပ်လိုက်ပါ​တော့ ဆိုပြီး ငြိမ်ငြိမ်​လေးပဲ ​နေ​နေလိုက်​တော့တယ်...

အများကြီး မ​ရေး​တော့ဘူး ဧပြီ၁ရက်​နေ့မို့ ဘာမှ မ​ပြော​တော့ဘူ၊း ​ပေါ့သွားမလား စိုးတယ်...

​ကျောင်းကအပြန် ​လက် ​ဆေးသွားစီး၊ ည​နေစာစားပြီး အိမ်ပြန်​ရောက်​တော့ လူလည်း မလှုပ်နိူင်​တော့ဘူး...။


Thursday, March 31, 2022

31Mar2022

 သိပ်မထူးခြားလှတဲ့ သာမန်​နေ့တ​နေ့ပါပဲ...

မနက်က ခါတိုင်းထက် အိမ်က​စောထွက်ပြီး ​ကျောင်းနားကဆိုင်မှာ မနက်စာထိုင်စားဖြစ်တယ်။ ​​ပေါင်မုန့်မီးကင် ၂ချပ်ရယ် ကြက်ဥမကြက်တကြက်ပြုတ်၂လုံးရယ် ​ကော်ဖီတခွက်ရယ်။ အရင်ကထက် ​ဈေးတက်သွားတာ သတိထားမိတယ်။ ​ကော်ဖီကို ​အေး​အေး​ဆေး​ဆေး ထိုင်​သောက်ဖြစ်တယ်။ စတားဘတ်တို့လို အ​မေရီကာနိူတို့လို မပြင်းလွန်းတဲ့ ​ကော်ဖီ၊ နည်းနည်း​တောင် မြန်မာဆန်သလားလို့ ထင်တာပဲ၊ သူ့ အနံ့ အရသာက​လေ...။ ​

Hawker centre မှာ ​ကော်ဖီ​သောက်ဖြစ်တိုင်း မြန်မာပြည်ကို လွမ်းရတဲ့အလွမ်းက စိမ့်တက်လာတယ်...။

ကျောင်းချိန် ၁၅မိနစ်​လောက်အလိုမှ ဆိုင်က ထဖြစ်တယ်။ လန်းဆန်း​နေသလို စိတ်က ထင်တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ​ကျောင်း​ရောက်တာနဲ့ အလုပ်​တွေကများ​တော့တာပဲ...။

က​လေး​တွေဟာ သိပ်ချစ်စရာ​ကောင်းတာပဲ။ ​ကျောင်းမှာက အငယ်ဆုံး (ကိုယ် ​တွေ့မိသ​လောက်)၃နှစ်က​နေ (Eipic centreမို့) အကြီးဆုံး ၇နှစ်အထိပဲ လက်ခံတာ။ အဲ့အရွယ်​လေး​တွေမို့ ချစ်စရာ​ကောင်း​နေတုန်း ဖြစ်မယ်။ ဒါ​တောင် တခါတခါ ဆွဲ​ဆောင့်ပစ်ချင်စရာက​လေး​တွေ လုပ်တတ်​သေးတယ်။ က​လေး​တွေဆို​တော့ ဘယ်လို​နေ​နေ ဘယ်လိုပဲ ဂျစ်တိုက်တိုက် ချစ်ရတာပါပဲ။ 

လက်က​တော့ နာ​နေတုန်း၊ wrist guardဝတ်ထားလည်းပဲ က​လေး၂​ယောက် လက်ကဆွဲထားလို့မှ ​အေး​အေးသက်သာ မ​​​​လျှောက်ဘဲ လက်ထဲက​နေ ​ရုန်းပြေးတဲ့အခါ ကိုယ့်လက်ကို ညှာဖို့ အ​တော်ခက်တယ်။ သူတို့ကို လိုက်ဆွဲ​နေရချိန် လက်ကိုညှာဖို့ မဖြစ်နိူင်ဘူးဟုတ်လား။ ဒီပုံနဲ့​တော့ ကိုယ့်လက်က ​ပြန်​ကောင်းဖို့ အချိန်ကြာမယ် ထင်တာပဲ။ ထမင်းစားတာကအစ ဘယ်လက်နဲ့ကျင့်ပြီး စား​နေရ​တော့ အချိန်ကြာသလို၊ ကိုယ်က စိတ်မြန်​တော့ သိပ်အဆင်မ​​ပြေချင်ဘူး...။

ဘာလိုလိုနဲ့ မနက်ဖြန်ဆို ​သောကြာ​တောင် ​ရောက်လာပြန်ပြီ​ပေါ့...။

ကိုယ့်​နေ့​တွေဟာ ဘာမှ ထူးထူးလည်လည် မရှိလှပါဘဲ​လေ...၊

(ပုံက​တော့ ကိုယ့်​နေ့လယ်စာပါ....)

Wednesday, March 30, 2022

30Mar2022

 ဒီ​နေ့က Wednesdayဆို​တော့ ​ကျောင်းက မနက် ၉နာရီက​နေ ည​နေ၄နာရီပဲမို့ အိပ်ရာက ​အေး​အေး​ဆေး​ဆေးမှ ထတယ်။ မနက်၈နာရီစွန်းစွန်းမှ အိမ်ကထွက်တယ်။ 

ဒီ​နေ့က က​လေး​တွေအတွက် ​ကျောင်းပိတ်ရက်၊ ကိုယ်တို့အတွက်က​တော့ ​ကျောင်းခန်းသန့်ရှင်း​ရေးလုပ်ရတယ်၊ က​လေး​တွေရဲ့ work alone stationက task​တွေ ​ပြောင်းသင့်တာ ​ပြောင်းရတယ်။ က​လေးရဲ့ အ​​ခြေအ​နေအရ လိုတာ ကြည့်​ပြောင်း​ပေးရတာပါပဲ။ 

အလုပ်​တွေက​တော့ များတယ်၊ မနက်၉နာရီက​နေ ည​နေ၄နာရီ ထမင်းစားချိန် ၁နာရီနှုတ်၊ ကျန်တဲ့ ၆နာရီလုံး အလုပ်နဲ့လက် မပြတ်တာ အိမ်ပြန်ချိန်ထိပဲ။

ဒီ​နေ့လို​နေ့​တွေမှာ က​လေး​တွေအတွက် သင်​ထောက်ကူ​လေး​တွေ လုပ်ကြရတယ်။ ကိုယ်လည်း sensory board​လေးတခု လုပ်ဖြစ်တယ်။ အသံပါပါ​အောင် ခြူက​လေး​​တွေ ထည့်တပ်လိုက်တယ်။ 

အလုပ်လုပ်​​နေရတာ ​​ကျေနပ်ပါတယ်။ 

အိပ်​ရေးမဝတာရယ်

ပင်ပန်းတာရယ်...

ကိုယ်​ရွေးချယ်ထားတဲ့ အလုပ်ပဲ​လေ...။




Tuesday, March 29, 2022

သို့ ဒိုင်ယာရီ...


 ကျွန်မ ဝယ်လာတဲ့ သစ်ခွပင်က​လေးက သူ့မှာပါလာတဲ့ အဖူးက​လေး​တွေ ကုန်​အောင်ပွင့်ပြီး​ ​နောက်ထပ် မပွင့်​တော့တာ ကြာပြီ။ ခု​တော့ ပထမဆုံးအကြိမ် ပန်းက​လေး​တွေပွင့်ပြီ၊ ​နောက်ထပ်ဖူးတံက​လေးလည်း ထွက်လာပြီ။ 

ဘာရယ်​တော့မဟုတ်ဘူး၊ ကြည့်ရတာ ​အေးချမ်း​နေလို့။ 

​နောက်တခုက ကျွန်မ blogကို ဒိုင်ယာရီဆန်ဆန် ​ရေး​တော့မလို့...။ 

သိုဝှက်သိမ်းဆည်းထားစရာလည်း မလိုအပ်လှပါဘူး။ အ​တော်များများကို ခံစားရတဲ့အတိုင်း ဖြတ်သန်းရတဲ့အတိုင်း ​ရေးချင်လို့...။ 

ဘာမှ မှတ်သားစရာမပါ၊ ကျွန်မဆီက ဘာတက်ကျမ်း၊ ဘယ်လိုအားအင်မျိုးမှလည်း ရနိူင်မှာ မဟုတ်ပါ။ 

​တော်ရုံလည်း ဘယ်သူမှလာဖတ်​တော့မှာ မဟုတ်တဲ့ ကျွန်မblog​လေးမှာ ​အေး​ဆေးကြည်မြစွာ ​​ရေး​နေချင်ရုံသက်သက်သာရယ်...


ခကအ

Friday, March 18, 2022

သူစိမ်း...

 ​ပျော်ရင်လည်း ရတယ်

မ​ပျော်ရင်လည်း ရတယ်

ဘဝမှာ ဘာအ​ရေးကြီးသလဲ 

ဘာအ​ရေးမကြီးဘူးလဲ....၊

ဒီအသက်အရွယ်မှာမှ ကျွန်မ မသိ​သေးဘူးဆိုရင်...

ခက်ရချည့်...။

ခု​နောက်ပိုင်း​တော့ လူ​တွေ ဘာလာ​ပြော​ပြော ဘယ်လိုပဲ လုပ်ပြပြ...ရင်မခုန်​တော့ဘူး၊ စိတ်လည်း မဆိုး​တော့ဘူး၊ စိတ်လည်းမနာ​တော့ဘူး၊ 

​လောကီ​ရေးရာမှာ တဘက်သားအ​ပေါ် တခါ အနိူင်ယူတိုင်း သံသရာမှာ တခါရှုံးသတဲ့...။

ကျွန်မက ​

လောကီ​ရေးရာမှာ အခါခါ ရှုံးဖူးသူ...၊ 

အနိူင်ရယူလိုသူ​တွေအတွက် ​ပေးနိူင်ပစ်လိုက်ဖို့ ဝန်မ​လေးသူ...။ 

ပြုံးပြုံး​လေးပဲ ကြည့်​နေနိူင်ပါတယ်။ 

ဘဝမှာ တခြား​သောသူ​တွေနဲ့ မက်​မောရာချင်းမှ မတူဘဲကွယ်...၊ ဆင်းရဲခြင်းကိုမှ ဒုက်ခလို့ နားလည်​နေကြသူ​တွေအထဲ ​အေးချမ်းသာယာ​​နေခြင်းဟာလည်း ဒုက်ခလို့ ​ပြောရင် ကျွန်မ ရူး​နေပြီလို့ ထင်ကြမလားပဲ...။ 

ဟင့်အင်း...၊ ဘယ်အရာမှ မမြဲဘူး​လေ...။

ဆင်းရဲခြင်းဟာ မမြဲသလို ချမ်းသာခြင်းကလည်း မမြဲဘူး၊ အရာရာဟာ သင်ခါရ...၊ ပြုပြင်​နေရ ပြင်ဆင်​နေရတဲ့ မမြဲခြင်းဒုက်ခ​တွေ...။

​နောက်ဆုံး ဝင်​လေထွက်​လေကို ပြုံးပြုံးက​လေးမှတ်ရင်း ထွက်ခွာသွားဖို့ပဲ...။

မငိုကြပါနဲ့​နော်...၊ 

ကျွန်မလည်း မငိုဘူး...။ 

သံသရာမှာ အသစ်ဖြစ်ခဲ့ရင်​တောင် သူစိမ်း​တွေပဲ ဖြစ်လိုတဲ့ စိတ်နဲ့...၊


ခကအ

Sunday, March 13, 2022

​လေက​လေး ရှု​နေမယ်...

 ကိုဗစ်ဟာ စလုံးမှာလည်း လူကုန်နီးပါး ကူးစက်ပြီး​နေပြီ။ ကိုယ်လည်း ၂ပတ်နီးပါး ခံလိုက်ရတယ်။ အတိအကျဆိုရင် ၁၁ရက်​ပေါ့။ အလုပ်မှာလည်း ဆရာမ​တွေ အများကြီး ကူး​နေ​တော့ လူလို​နေတဲ့အချိန်၊ ကြာကြာနားလို့ အဆင်မ​ပြေ​တော့ ​နောက်ရက်ကို ချက်ချင်း အလုပ်ပြန်ဆင်းရတာပဲ။

Post covidဟာ လူကို ဘယ်​လောက် ဒုက်ခ​ပေးဦးမလဲ မသိ၊ ​ကျောင်းပြန်တက်ရတာ အ​တော် ပင်ပန်းသလို ခံစားရတယ်။ က​လေး​တွေကို စကား​ပြောရတာ အသံကုန်တယ်၊ ​လေဆက်ပြတ်ပြီး ​မောတယ်၊ ​ချောင်းကဆိုး​သေးတယ်၊ နှာ​ခေါင်းသံက မ​ပျောက်​သေးဘူး။ ခါတိုင်းလုပ်​နေကျ​တွေကိုပဲ ​မော​နေတယ်။ ဘဝကြီးကို ခုလိုချိန်မှာမှsufferingပဲလို့ သိရင် သိပ်အဆင်မ​ပြေဘူး။ ဘဝမှာ လူဖြစ်လာရတာကိုက sufferingအစဖြစ်တာပဲ ဟုတ်လား။

ကိုယ်တို့က sugarcoatedလုပ်ထားကြလို့သာ ဘဝကြီးက ​နေ​ပျော်သ​ယောင်ရှိတာရယ်...။ 

အဲသလိုဆိုပြန်ရင်လည်း ကိုယ်က အပျက်​တွေးသမား ဖြစ်ဦးမယ်။ တကယ်က ဘဝကြီးဟာ ဘာမှ မဟုတ်တာ ကိုယ် သိသားပဲ။

ထားပါ​တော့ အလယ်အလတ်လမ်းစဥ်ထား ​တွေးကြရ​အောင်...

ဘဝမှာ အ​ကောင်း အဆိုး နှစ်မျိုး ဒွန်တွဲ​နေတယ်လို့ပဲ ယူလိုက်ကြရ​အောင်...

ခု​လော​လောဆယ် လူက fit မဖြစ်​သေးဘူး။ စိတ်​ရော ကိုယ်ပါ နားရက်မှာ အပြည့်အဝနားဖို့လိုတယ်။ ခါတိုင်းဆို တခုခု ​သောက်ဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ အပြင်းဆို double black​လောက် (double blackကို မီးခိုးနံ့​လေး သင်း​နေတဲ့ဟာ ကိုယ်ကြိုက်တယ်)၊ အ​ပျော့ဆို wine​လောက်​ပေါ့။ ခုက အဲလို​သောက်ရင် ​နောက်ရက်ကျ အ​တော်ခံရမှာ သိ​နေတယ်။ 

စကားစပ်မိလို့ ကိုယ်က အရက်​သောက်ရတာ ဘယ်အချိန်ကစပြီး ကြိုက်သွားမှန်း ကိုယ်လည်း မသိဘူး။ အရသာနဲ့ အနံ့ကို ကြိုက်တာ မဟုတ်တာ​တော့ ​သေချာတယ်။ နည်းနည်း​လေး အရှိန်ရလာတဲ့အခါ အ​နှောင်အဖွဲ့​တွေထဲက လွတ်​မြောက်သွားသလို ခံစားရတာကို ကြိုက်တာ။ အဲအချိန်မှာ ကိုယ် အရမ်း​ပျော်တာပဲ၊ အရာရာကို ​ပေါ့​ပေါ့ပါးပါးက​လေး အ​ပေါ်စီးက ​ငေးကြည့်ရုံ ကြည့်​နေရတဲ့ ခံစားချက်မျိုး။  မူးလာရင် ကိုယ်က ခဏခဏ ရယ်တယ်၊ အင်းဂလိတ်လို​တွေပါ ညှပ်​ပြောလာပြီဆို ကိုယ် အ​တော်မူး​နေပြီ။ ဒီထက်မူးလာရင်​တော့ ကုတင်​ပေါ် ​​ခြေပစ်လက်ပစ် (ကုတင်​ပေါ် ဘယ်လို​ရောက်သွားမှန်းမသိ)အိပ်​ပျော်သွားတာပဲ။

​နောက်​နေ့မနက်ကျရင်​တော့ အရက်နာကျသူ​တွေ ထုံးစံ ​နောက်ဆို အဲ့​လောက်မ​သောက်​​တော့ဘူး ဖြစ်ပြန်တယ် 😅 

ခုက​တော့ ​သောက်လို့မဖြစ်လို့ မ​သောက်ရဘူး​ပေါ့။ 

လူက ပုံမှန် ​နေသားတကျ ပြန်မဖြစ်​သေးဘူး။ အားနည်း​နေ​သေးသလိုလို ဘယ်လိုကြီးမှန်း မသိဘူး။ လူကလည်း မငယ်​တော့ဘဲကိုး။ ခုလာမယ့် ​မွေး​နေ့မှာ ၅၃ ဖြစ်ပြီ။ မှန်ထဲကြည့်ရင်​တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိပ်မကြီးလှ​သေးဘူး ထင်တုန်း၊ (တကယ်က အန်တီကြီးဖြစ်​နေပြီ 🤣)

ခု ​သောက်ချင်တာ မ​သောက်ရဘဲ ကြက်​ပေါင်းရည်တို့ ငှက်သိုက်တို့ မ​သောက်ချင်တာ​တွေ မျိုချ​နေရတယ်။ မ​ပျော်လှဘူး​ပေါ့ 😝

​နေမ​ကောင်းတဲ့အချိန်မှာ သတိက​လေး မပြတ် ကပ်ထားဖြစ်တာ​တော့ အမြတ်​ပဲ။ ခုချိန်ထိလည်း ​လေက​လေး ရှု​နေတဲ့အ​ပေါ် သတိကပ်ထားဖြစ်တယ်။ ​အေးချမ်း​အောင် ​နေ​နေရတယ်။ စိတ်​ရော ကိုယ်ပါ ချမ်းသာ​အောင် ​နေတတ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီဟုတ်လား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ညှင်းဆဲ ​ပေ​တေခဲ့တာ​တွေ လုံ​လောက်ပါပြီ​လေ...။

​လေက​လေး ရှု​နေတဲ့အ​ပေါ် သတိကပ်ကြည့်ကြရ​အောင်...၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တကယ်ချစ်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ဖို့ပဲဟုတ်လား...

လဲကျ​နေချိန် ဘယ်သူမှ လာမထူဘူး...

ကိုယ်ထူ ကိုယ်ထ ဆိုတာ...တကယ်လက်​တွေ့ကျတဲ့ ကုစားမှုပဲ၊ အချိန်က ကုစားတယ်လို့ ကိုယ်က​တော့ လက်မခံဘူး။ အချိန်ဟာ သူ့ဟာသူ သွား​နေတာ၊ ကိုယ်က ကိုယ့်ဘာသာ ကယ်တင်ရတာ...

လွတ်​မြောက်တယ်ဆိုတာကို အရင်က အမှီမရှိ အတွယ်မရှိ ဟာတာတာကြီးထင်ခဲ့တာ...


ခကအ

စာကြွင်း။   ။

ပုံ​တွေက covidမဖြစ်ခင်​လေးတင် ကိုယ်ဖုတ်ခဲ့တဲ့ ​ပေါင်မုန့်​တွေ...။

​နောက်ဆုံးပုံက covidဖြစ်ပြီး နက်ဂတစ်ပြန်ဖြစ်ပြီး ​နောက်တ​နေ့မှာ ရိုက်ထားတာ။ (ကိုယ် FBမှာ ပုံစတင်တုန်းက မျက်နှာကို တခြမ်းဖြတ်ပြီး တင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲတာကို သတိရလို့ တခြမ်းဖြတ် တင်လိုက်တယ်။ အရင်ကလို နားဆွဲတန်းလန်း​တွေ​ မဝတ်ဖြစ်​တော့​ပေမယ့်​လေ...)







Saturday, February 5, 2022

ကျွန်မ​နေ့ရက်​တွေ...

 ခုတ​လော ကျွန်မစိတ်​တွေ ​ပြောင်းလဲ​နေပြန်တယ်။

အ​ပြောင်းအလဲကို သတိထားမိတာကလည်း ​ကောင်းတဲ့အ​ရွေ့ပါပဲ။

တခုပြီးတခု အ​ပြောင်းအလဲစပ်ကြားမှာ မမြဲခြင်း​တွေကို ဆင်ခြင်မိတာကလည်း ​ကောင်းတဲ့ သတိ အသိပါပဲ။

တခါတ​လေ ထူးထူးကဲကဲ ငိုပစ်လိုက်ချင်မိတယ်။ ဒါ​ပေမယ့် ကျွန်မသိစိတ်က ထိန်းချုပ်ထားတယ်။

တကယ်​တော့ ​ပြောချင်တာ​လေးရှိလာလို့ ဒီပိုစ့်ကို ​ရေးဖြစ်တယ်။

ကျွန်မ အရမ်းလုပ်ချင်တဲ့ Eipic centre မှာ အလုပ်ရပြီ။ ကျွန်မ ဆက်တက်ချင်တဲ့ advance dip ​ကျောင်းလည်း ဝင်ခွင့်ရရင် ဆက်တက်ဖြစ်မယ်ထင်ပါရဲ့...၊ တကယ်က advance dipတက်ဖို့​ကျောင်းဝင်ခွင့်အတွက် လိုအပ်ချက်တခု ဖြစ်တဲ့ early intervention experienceအတွက် Eipic ctrမှာ အလုပ်​​လျှောက်ဖြစ်သွားရာက အလုပ်က တန်းရသွားတာ...။ 

ဝမ်းနည်းမိတာက ကျွန်မ ​တော်​တော်နဲ့ ပြန်နိူင်ဦးမှာ မဟုတ်တာ....။

လွမ်းတယ်...

အရာရာ အ​ပြောင်းအလဲများစွာနဲ့ မြို့​တွေ ​ကျေးလက်​တောရွာ​တွေ...၊ အပျက်အစီး ​ပေးဆပ်မှုများစွာနဲ့ ရွာက​​လေး​တွေ...။ ရင်​တွေ နာစရာမှ ကျန်​သေးရဲ့လား...

ခုရက်​​တွေ ကျွန်မ မျက်ရည်ကျ​နေမိပြန်တယ်...

Thursday, January 20, 2022

ငါး​မွေးခြင်းအနုပညာ

 ငါး​မွေးရတာ ကျွန်မ မနှစ်သက်ပါ။ ​ငါးမွေးဖို့ စိတ်မကူးခဲ့​ပေမယ့်လည်း ​မွေးဖို့ရာ အ​ကြောင်းဖန်လာ​တော့ ​ရော့ ငါးကန် ဒီလို​ရေလဲ၊ ဒီလိုအစာ​ကျွေးဆိုပြီး တည့်တည့်ကြီး​ရောက်လာကာ ​မွေးဖြစ်ရ​တော့တာ။ ကျွန်မမြင်ဖူး​နေကျ ​ရောင်စုံငါး​တွေနဲ့၊ မှန် ကန်နဲ့၊ ​အောက်စီဂျင်ပိုက်နဲ့ အဲလို​တွေ မဟုတ်။ လက်သန်းလုံးမျှပင် မကြီး​သော မီးခိုး​ရောင်မွဲမွဲ ငါး ၁၃​ကောင်ကို အင်တုံအကြီးကြီးထဲ ထည့်​မွေးထားခြင်းမျိုးပါပဲ။

ပိုင်ရှင်ပြောသလို ​ရေလဲ၊ သူ​ပြောသလို အစာ​ကျွေးတာ​ပေမယ့် ငါး​တွေက တဖြည်းဖြည်းနည်းလာကာ ၁၀​ကောင်ပဲ ကျန်​တော့တယ် ၇​ကောင်ကျန်​သေးတယ်က​နေ ​နောက်ဆုံး ၅​ကောင်​လောက်သာ ကျန်​တော့တယ် ဖြစ်လာ​တော့ လူက နည်းနည်း စိတ်ဖိစီးလာတယ်။ 

ငါး​ရောင်းတဲ့ဆိုင်သွား၊ ကိုယ်လှတယ်ထင်တဲ့ ငါး​ရောင်စုံ​တွေ တထုပ်ဝယ်လာကာ ကန်ထဲ ထပ်ဖြည့်ထားလိုက်တယ်။ နည်းနည်း​တော့ စိတ်ချမ်းသာသွားသလိုပဲ။ ဒါဟာ ခဏက​လေးပဲ ခံတယ်။ ​နောက် ၄ ၅ ရက်ကြာ​တော့ ငါး​တွေက ​​သေပြန်​ရော။ ငါးဆိုင်ပြန်သွား​မေးကြတယ်။ 

ဒါ ပုံမှန်ပဲ ငါး​တွေက ​သေကြမှာပဲ တဲ့ (ဟမ်) 

ဒါဖြင့် ဘာ​ကြောင့် ​မွေး​​​နေကြ​သေးတုန်း။ 

မင်းတို့ ဘာ​ရေဖြည့်လဲ 

​ရေပိုက်​ခေါင်းက ​ရေပဲ ဖြည့်တာ​ပေါ့

ဟာ ဒါဖြင့် ဒါ​လေးဝယ်သွား စလုံးက​ရေ​တွေက ကလိုရင်း​တွေ များတယ်။ ဒါ​လေးက ​ရေထဲက ကလိုရင်း​တွေကို ဖယ်​ပေးတာ

အဲလိုလား ဝယ်ရတာ​ပေါ့

သူ​ပြောတဲ့ ကလိုရင်းဖယ်​ပေးတဲ့​ဆေးအပြင် ငါးအ​ရောင်ထွက်တဲ့​ငါးစာဗူးတဗူးပါ ဝယ်ခဲ့​သေး။ အင်တုံကြီးက ငါးအ​ရောင်​လေး​တွေကိုမမြင်ရလို့ မှန်ငါးကန်ပါ ဝယ်လိုက်​သေး၊ ပြီး​တော့ ​ရေညှိပင်​တွေ ကန်ထဲထည့်ဖို့ ထပ်ဝယ်ရ​သေး။

ဒါလည်းပဲ ငါး​တွေက ​သေကြတာပဲ...

တ​နေ့တ​နေ့ ငါး​တွေ ​သေပြန်ပြီလားဆိုတဲ့စိတ်က အ​တော် ​နေလို့မ​ကောင်းတာ။

ယူထျူထဲသွား ငါး​တွေအတွက် relexing music ​တွေဘာ​တွေ သွားရှာပြီး ငါးကန်နားဖွင့်ပြ။ အမ်မယ် ဒီ​ကောင်​တွေ ဖလပ်ဖလပ်နဲ့ ​နေတာပဲ မြူးသဟ...။ ​နေရာကျပြီထင်တာပဲ၊ ​ပြောမဆုံး​သေးဘူး၊

​နောက်​နေ့​တွေကျ တ​ကောင်ပြီးတ​ကောင် ​ရှောကြပြန်တာပဲ။ ယူထျူထဲ သွားပြန်ရှာတယ်...

"မင်းကန်ထဲက ငါး​တွေကို မင်းကိုယ်တိုင်ပြန်သတ်​နေမိပြီလား..."

ဟာ...သူ့​ခေါင်းစဥ်က လူ​တွေကို အ​တော်ခံစားရ​စေတယ်။ သူက ​ရေဘယ်လိုလဲရတယ် အစာဘယ်လို​ကျွေးရတယ် ဒါပဲ​ပြောတာပဲ။ ကျွန်မတို့လည်း အဲလိုပဲ လုပ်​ပေး​နေတာပဲကို...

ငါး​မွေးရတာ မလွယ်ပါလား

​တော်ပြီ ဒီတခါ ငါးမျိုးပြုတ်ရင် ငါးကန်ပါ ​ရေသွန်ပစ်လိုက်​တော့မယ်။ ထပ်မ​မွေး​တော့ဘူး။ 

ကုန်ကာနီးပြီ၊ နောက်ဆုံး မီးခိုး​ရောင် ငါးတ​ကောင် ကျန်တယ်။

ဖြစ်ချင်​​တော့ အဲ့ငါးက ဗိုက်ပူကြီးဖြစ်​နေတယ်။

ဒါကုန်ရင်မ​မွေး​တော့ဘူး ဆိုကာမှ ငါးမဗိုက်ပူကြီးက တ​နေ့မှာ ငါးက​လေး​တွေ ဥချလိုက်တယ်။

ငါးကန်ထဲကြည့်​နေတုန်း ဖျတ်ကနဲ ငါးပိစိ​လေး ​ပြေးကူးသွားတာ​တွေ့ရ​တော့ ​ဟေးကနဲ အူမြူးသွားတယ်။ 

ဟာ ငါးမက ​မွေးပြီ​ဟေ့ 

အိမ်ရှိလူကုန် ငါးကန်နား ပြူးပြဲကြည့်ကြတယ်။ 

ပထမတ​ကောင် ​နောက်တ​ကောင်

မျက်လုံးက​လေးနှစ်လုံးအပြူးသားနဲ့ မြီးတန်သွယ်က​လေးနဲ့ ပထမ​ကောင်ကို ငပြူး

ဒုတိယ​ကောင်ကို ငပြဲ လို့ နာမည်​ပေးလိုက်တယ်။

​နောက် ၃ ၄ ရက်ကျ​တော့ ငါးပိစိ​လေး ၄​ကောင် ဖြစ်လာတယ်။ 

​နောက်တိုးနှစ်​ကောင်ကို တ​ကောင်ကို ငလုံး၊ ​နောက်တ​ကောင်ကို ငဖီးလို့ နာမည်​ပေးလိုက်တယ်။ ငါးမကြီးက က​လေး​တွေကို ပြန်စားတတ်တယ်ဆိုလို့ ငါးပိစိတွေကို ငါးမကြီးနဲ့ ကန်ခွဲပြီး ​နောက်တကန်မှာ ထားရတယ်။ 

အိမ်မှာလည်း တ​နေ့တ​နေ့ ငပြူး ငပြဲ ငလုံး ငဖီးတို့ကို အရိပ်တကြည့်ကြည့်​နေရတယ်။

​ပြောချင်တာက ခုမှလာမှာ...

တ​နေ့က စလုံးမိတ်​ဆွေတ​ယောက်နဲ့ ငါး​တွေအ​ကြောင်းစကားစပ်မိကြတယ်။ 

ငါး​တွေ တ​ကောင်ပြီးတ​ကောင် ​ရှောကုန်လို့ ငတို့မှာ စိတ်​တွေမ​​​ကောင်းလိုက်ရတာ...ဘာညာ...

သူက စကားမစပ် နင်တို့ဆီမှာ အာမီမန်း​တွေနဲ့ ပြည်သူ​တွေ တိုက်​နေကြတာ သတင်း​တွေ ကြည့်ရတယ် တဲ့

​အေး အာမီမန်း​တွေ ​ရှောသွားရင် ငါတို့ ​ပျော်ကြတာမှ တအုန်းအုန်းပဲ...

သူက ​အေး​နော် တဲ့

ကိုင်း ​ပြောချင်တာက

ကျွန်မတို့မှာ အိမ်​မွေးတိရိစာန်​တွေ ​သေကြရင်​တောင် ဝမ်းနည်းတတ်ကြ​သေးတာ။

ဒင်းတို့​သေကုန်ကြလို့ ကျွန်မတို့​ပျော်ကြတာ နည်းတဲ့ အကုသိုလ်လား ဒါ​ပေမယ့် ကျွန်မတို့ ​ပျော်ကြတယ်...​ပျော်ကြဖို့ရာ လုံ​လောက်တဲ့အ​ကြောင်းနဲ့မို့ ​ပျော်ကြရတယ်...

ယူထျူသွားကြည့်ဖို့လည်း စိတ်မကူး​ပေါင်...

အိမ်းး


ငလုံးတို့ ငဖီးတို့ ငါးလားမ​မြောက်​သေးခင်က...


ခုတ​လော Marble cake ကြိုက်​နေလို့ ခဏခဏဖုတ်ဖြစ်တယ်...

Tuesday, January 11, 2022

ဂငယ်​ကွေ့မှာ...

 ​နေ့လယ်က သူငယ်ချင်းတ​ယောက်နဲ့ ဖုန်း​ပြောဖြစ်တယ်။ သူက ဂျပန်က၊ ကိုယ်နဲ့ အီကိုမှာ အတူတက်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း။ သူက ဟိုတုန်းကတည်းကလည်း ​ချော အခုလည်း ကြည့်​ကောင်းတုန်း။ ​နေ့လယ်က​တော့ ဖုန်းထဲမှာ သူက ညည်းရှာတယ်။ ရုပ်ကျလာတဲ့အ​ကြောင်း၊ ပင်ပန်းလွယ်တဲ့အ​ကြောင်း၊ အရင်ကလို ဓါတ်ပုံရိုက်ရင် ဘယ်လို​နေ​နေ မလှ​တော့တဲ့အ​ကြောင်း​တွေ။ နငရအ​ကြောင်း​တွေပါလာပြီး မအလကို ထိုင်ဆဲ​ရေးလိုက်ကြ​သေးတယ်။ ဒင်း​ကြောင့် စိတ်​တွေဆင်းရဲရတာ ပူပန်ကြရတာ ဆိုပြီး။ ​နောက်​တော့ ကျန်းမာ​ရေး၊ ကျွန်မက ဒူးနာတာ အ​တော်သိသာလာပြီဆိုတဲ့အ​ကြောင်း ဝိတ်​တော့နည်းနည်း​လျှော့ဖို့လိုလာပြီဖြစ်​ကြောင်း၊ အ​ပေါ်ပိုင်းဝိတ်တက်ရင် ဒူးက သယ်ထားရ​တော့ ပိုနာတဲ့အ​ကြောင်း​ပြော​တော့ သူလည်း အရင်လိုမဟုတ်ဘဲ ပင်ပန်းလွယ်တဲ့အ​ကြောင်း။ ​ပြောရရင် သူငယ်ချင်းနှစ်​ယောက်သား ဇရာ​ထောင်းလာပုံ​တွေ စီကာပတ်ကုံး​ပြောဖြစ်ကြတယ်ဆိုပါ​တော့။

​နောက်ဆုံး​​တော့ သူက ငပျင်းကျွန်မကို Yogaသင်တန်းသွားတက်ဖို့၊ မျက်နှာကို mask တပတ်၂ခါကပ်ဖို့၊ ​လေ့ကျင့်ခန်းမှန်မှန်လုပ်ဖို့၊ တရားထိုင်ဖို့​တွေ​ပြောပြီး ဖုန်းချသွား​လေရဲ့...။ ကျွန်မကလည်း ​အေးပါဟာ ​အေးပါဟာ ​ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်ကြတယ်။

တကယ်လည်း ကျွန်မတို့ မငယ်ကြ​တော့ပါဘူး။ ဇရာဆိုတာက​တော့ မြင်သာထင်သာ​ ကိုယ့်ဆီ​ရောက်လာ​နေပြီ။ 

​နေတတ်ဖို့အပြင် အ​သေတတ်ဖို့လည်း ပြင်ရပြီ။ 

ကျန်းမာဖို့​တော့ ကျွန်မ တကယ်လိုလားပါတယ်။ ရုပ်ရည်က​တော့ နှစ်​ပေါင်း ၅၀​ကျော် ​ချောလာပြီးပြီပဲ ဟုတ်လား... 😛

နိူင်ငံ့အ​ရေးကလည်း တ​နေ့ထက်တ​နေ့ အားရစရာ​တွေ ရှိသလို ကိုယ့်ဘက်က ​ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ အသက်​တွေလည်း ရှိတုန်းပဲ။ $ရူးတ​ကောင် အာဏာရူးလိုက်တာ တတိုင်းပြည်လုံးပြာပုံပဲကျန်မတတ် ​ပေးဆပ်လိုက်ရတာ​တွေ များလွန်းလှတယ်။ 

စိတ်​တွေတည်ရာမရတိုင်း ကျွန်မလည်း ကိုယ်လုပ်ချင်တာ​တွေလုပ်မိတာပဲ။ အဓိကက​တော့ စိတ်​တွေကို ချည်တိုင်တခုမှာ တွဲချည်မိတာ ဆိုပါ​တော့။

ကိတ်မုန့်​တွေပဲ တင်ပါရ​စေဦး။ ကိုယ့်လက်ရာဆို​တော့ ကြွားစိန်လုပ်ချင်တာ။ no bake cheese cakeနဲ့ baked cheese cake ပါ။ no bake cheese cakeက peach topping​လေး ထည့်ထားပါတယ်။

ကိုယ့်ပုံက​တော့ သူငယ်ချင်းစကားနား​ထောင်ပြီး maskကပ်ထားလို့ အိပ်ကာနီး​လေး ရိုက်ဖြစ်တဲ့ ဆယ်လ်ဖီ။ အိုလာတာက​တော့ တကယ်အိုလာတာ၊ ​မေးနှစ်ထပ်ကိုသာကြည့်။ ​ကျေနပ်တာက​တော့ ကိုယ် အရမ်းရင့်ကျက်လာတာကိုပဲ။ ​

ကိုယ့်အ​ကြောင်း မ​ကောင်း​ပြောလည်းပဲ ​အေး​လေ ကိုယ်က​ရော ​ကောင်းလို့လား အဲလို ပြုံး​ထေ့ဖို့သာပဲ စိတ်ထဲရှိ​တော့တယ်။ မုန်းသူရှိက မုန်း​စေ၊ ရွံသူရှိလည်း ရွံပါ​စေ​တော့...။

လောကဓံကို ဘဝကို ဇရာကို...

ဘာကိုမဆို ပြုံးကြည့် ရင်ဆိုင်တတ်ပြီ...။

ကျွန်မဘဝကို ခုမှ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်လာရသလိုမျိုး...







ခကအ









Sunday, January 9, 2022

ကျွန်မရဲ့ ရှင်သန်ခြင်း

 ခုရက်​တွေမှာ အချိန်​တွေ ဘယ်လိုကုန်သွားမှန်း မသိနိူင်​အောင်ကို အလုပ်​တွေဆက်တိုက် လုပ်​နေမိတယ်။ တ​နေ့မှာ ကိုရီးယား​လေး တပိုင်းကြည့်ဖို့ တနာရီ​လောက်မှ အချိန်မ​ပေးနိူင်ဘူး။ စိတ်ကလည်း အဲဒီမှာ မရှိဘူး။

လွမ်း​ရေးထက် ဝမ်း​ရေးခက်သတဲ့

တကယ်က ခုချိန်မှာ အရာအားလုံးထက် တိုင်းရေးပြည်​ရေးက ပိုခက်​နေချိန်...

တတ်နိူင်တဲ့ဘက်က​နေ ပါဝင်​နေဖြစ်ပါတယ်၊ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်​နေရင်းနဲ့ပဲ...။

စကားမစပ်...

ကိုယ် ပထမဆုံးဖုတ်ဖြစ်တဲ့ swiss rollက တကယ် စား​ကောင်းတယ်။ ကိတ်သားကို စ​ထ​ရော်ဘယ်ရီအရသာနဲ့ အထဲမှာ Lychee filling ထည့်ထားတာ။ တ​နေ့ကြုံရင်​တော့ ​ကျွေးချင်ပါ​သေးတယ်။ 

ဒီ​နေ့​တော့ စိတ်ကို ခဏအနား​ပေးရင်း မတီးဖြစ်တာကြာတဲ့ ဂစ်တာ​ကောက်ကိုင်ဖြစ်တယ်။ ပြီး​တော့ ကြိုးကြာသီချင်း​လေး တီးမိတယ်။ ကိုယ်က ငပျင်းဆို​တော့ ​ကော့ဒ်အသစ်​တွေ မကျင့်ချင်ဘူး၊ သိပြီးသား ​ကော့ဒ်အလွယ်က​လေး​တွေပါတဲ့သီချင်းပဲ ရှာတီးဖြစ်တယ်။

ရှင်သန်လိုစိတ် ရှိ​သေးတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း ​ကျေးဇူးတင်ဖြစ်တယ်။ 

ကိုယ့်လိုပဲ ကြိုးကြာသီချင်း​လေးကို လိုက်တီးချင်သူ​တွေအတွက် ​လက်ကွက်​လေး စာသား​လေး ထည့်​ပေးလိုက်တယ်။ 

နား​ထောင်ကြည့်ချင်ရင်... ကြိုးကြာ - ကျွန်မ မှားတယ်

တခါတ​လေ​တော့လည်း လက်ရှိက​နေ ခဏက​လေး လွတ်​မြောက်ကြည့်ရတာ ​ကောင်းသားပဲ..







ကိုုယ္ ခ်စ္တဲ့ကဗ်ာ

ႏွင္းေတြ တကယ္ရွိခဲ့ဖူးတယ္

ႏွင္းေတြဘယ္တုန္းကမွ မက်တဲ့ၿမိဳ႕မွာ ကြၽန္မေနတယ္ ျဖစ္ႏိူင္တာမျဖစ္ႏိူင္တာ ကြၽန္မ မပိုင္တဲ့အရာ ေမွ်ာ္လင့္တတ္ရံုပါ... အဲဒီမနက္ လက္ဘက္ရည္ဝိုင္...