Untitled 4

 ခုနောက်ပိုင်း အေနာက်ဘက္က စာရေးသူတွေဟာလည်း ဘဝနေနည်းထိုင်နည်းတွေ အများကြီး ရေးလာကြတယ်။ ဒါတွေကို ကိုယ္တို့ဆီက လူတွေ၊ လူငယ်တွေကလည်း ကိုးကားဘာသာပြန်လာကြတယ်။ အတော်လေးလည်း လူပြောများကြပါတယ်။ ဘဝမွ ာ ဘယ်လိုနေ ဘယ်လိုထိုင် ဘယ်လိုပြုမူ အစရှိသည်ပေါ့လေ၊

အတော်ပေါက်သွားတဲ့ စာတအုပ်ဖြစ်တဲ့ The Subtle Art of Not Giving a F*ckဂရုမစိုက်ခြင်း အနုပညာလို့ ဘာသာပြန်ဆိုရေးသားထုတ်ဝေခဲ့တဲ့ စာအုပ်ဆိုပါတော့။ မူရင်းစာရေးသူ Mark Mansonရဲ့အာဘော်ကို မြည်းကြည့်ချင်တာနဲ့ မူရင်းစာအုပ်ကို ဝယ်ဖတ်လိုက်မိတယ်။ ဖတ်ရင်း သုံးပုံတပုံလောက်ရောက်တော့ ဒါတွေဟာ ကိုယ္တို့ ဗုဒ္ဓဟောကြားခဲ့တာဖြင့် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပါရောလား၊ သူတို့က အခုမွ လို့ တွေးမိတယ်။ 

နောက်တခုက Minimalism လို့ခေါ်တဲ့ မရှိမဖြစ်လောက်နဲ့ ရိုးရှင်းစွာနေထိုင်နည်း၊ ဒါကို ၁၉၃ဝနောက်ပိုင်းမှာ စပြီး အသံထွက်ခဲ့ကြတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ တော်တော်လေး ခေတ်စားလာခဲ့တယ်။ ဒါလည်းပဲ ကိုယ္တို့ ဗုဒ္ဓက ဟောခဲ့တာပါပဲ။ မေတ္တာသုတ်မှာ ပါတဲ့ သလ္လဟုကဝုတိ္တဆိုတာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အသက်မွေးနေထိုင်ပါလို့ ဆိုခဲ့တာ။ နေတဲ့နေရာမှာ၊ စားတဲ့နေရာမှာ အပိုတွေ ဇာချဲ့မနေဘဲ ကိစ္စဝိစ္စ ဝန်စည်နည်းနည်းနဲ့ နေရမယ်လို့ ဆိုတာ။ 

ကိုယ်ဖြင့် တချို့ တရားစခန်းဝင်ယောဂီတွေ တရားစခန်း၁ဝရက်ဝင်ဖို့  သယ်လာလိုက်တဲ့ ပစည်းတွေ တလှေကြီးကို ကြည့်ပြီး ဘုရားဟောခဲ့တဲ့ အပိုကိစ္စတွေ မမ်ားဖို့ဆိုတာကို သတိရမိတယ်။ 

တကယ္ဆို ကိုယ်လည်း မီနီမယ် မလစ်စ်နိူင်သေးပါဘူး၊ ကိုယ့်မှာ နာရီဘယ်နှစ်လုံး၊ ဖိနပ်ဘယ်နှစ်ရံ ဒါတွေကို တွေးမိတော့ ပိုနေသေးတာတွေကို ဝန္ခံရမွာပါပဲ။ တတ်နိူင်သလောက်တော့ လိုတာကိုပဲ ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ကြိုးစားရမှာပေါ့လေ။ ကိုယ္တို့မွာ လိုလိုမယ်မယ် လိုလိုပိုပို ဆိုတဲ့ စကားတွေကလည်း ရှိသေးတာကိုး၊ 

နောက်တခုက သနိ္တနြိ္ဒယ ဆိုတဲ့ဟာ၊ ငြိမ်သက်ရမယ်၊ အိနြေ္ဒရှိရမယ်လို့ ဆိုတယ်။ ငြိမ်သက်ရမယ်ဆိုလို့ အပေါ်ယံငြိမ်သက်တာကို ပြောတာမဟုတ်ဘူးနော်။ တချို့က အိနြေ္ဒရှိတယ်ဆိုတာ တောင်ကြည့်မြောက်ကြည့် ကြည့်မနေဘဲ မျက်လွှာလေးချပြီး ငြိမ်သက်နေတာကို ပြောတယ်ထင်နေကြတာ၊ တကယ္က အဲလို မဟုတ္ဘူး။ မျက်စိနဲ့မြင်ပြီးဖြစ်စေ၊ နားနဲ့ကြားပြီးဖြစ်စေ လောဘ၊ ဒေါသ၊  မောဟတွေနဲ့ စိတ်ထဲမှာ လှုပ်ခတ်ခံစားနေတာကို ငြိမ်သက်မှှု မရွိဘူးလို့ ဆိုလိုတာ။ လွယ်လွယ်ရှင်းရရင် အပေါ်ယံကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူး၊ အပေါ်ယံမှာ မ်ပဘဲ စိတ်မှာ ယောက်ယက်ခတ်နေတာကို ဆိုလိုတာ။ မျက်စိနဲ့ကြည့်ရင်တော့ မမြင်ရဘူးပေါ့။ အပြင်ဘန်းမှာ အိနြေ္ဒတခွဲသားနဲ့ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတာကို အိနြေ္ဒမရှိဘူးလို့ ခေါ်တာ။ 

ကိုယ္တို့ သာမန်လူတွေ နားလည်ထားတာတွေနဲ့ လြဲမေနဘူးလား။ အပြင်ပန်းမှာ မငြိမ်သက်တာ၊ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်၊ လှှုပ်လှှုပ်ရှားရှားနေတတ်တာ ဒါတွေကိုကျတော့ စရိုက္လို့ပဲ ခေါ်ရမယ်ထင်တယ်။ လူတိုင်းမှာ သူွစရိုက်နဲ့သူ ရှိတယ်။ ဒါကို အပေါ်ယံကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလို့ မရဘူး။ လူတယောက်ရဲ့စရိုက်ဟာ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ တခြားတပါးသောသူကို မထိခိုက်စေသရွေ့၊ အပြစ်မြင်လို့ မရဘူး။ 

ကိုယ်ဟာ ပုံမှန်အားဖြင့် ရွတ်တာ ဖတ္တာကို အားသန်တဲ့သူ မဟုတ္ဘူး။ စိတ်မပါရင် ဘုရားတောင် မှန်အောင် ရွိခိုးတတ္သူ မဟုတ်ပါဘူး။ လောကီရေးအတွက်လို့ ကိုယ် နားလည်ထားတာတွေကို သိပ်လုပ်လေ့မရှိတာမျိုးပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကိုယ် သိပ်ပူလောင် ပျက်ကျနေတဲ့တချိန် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့အချိန်တုန်းကတော့ စိတ်တွေ ပူလောင်လာတိုင်း ကိုယ်ဟာ ဘုရားစင်ရှေ့ရောက်တာပဲ။ ဘုရားမျက်နှာတော်ကို ဖူးတယ်၊ တစိမ့်စိမ့်ဖူးပြီး မျက်ရည်တွေကျရင်းက တပည့်တော်ကို ကယ်ပါဦးဘုရားလို့ တတွတ်တွတ် ဆိုခဲ့ဖူးတယ်။ စိတ်တွေ ဆောက်တည်ရာမရတော့တဲ့အခါတိုင်း ဘုရားဂုဏ်တော်တွေ ရွတ်လိုက်၊ သရဏဂုံဆောက်တည်လိုက်၊ မေတ္တာသုတ်ရွတ်လိုက် အဲသလို ဘုရားကု ကုခဲ့ရတယ်။ 

အိပ်မက်တွေထဲ ချောက်နက်နက်ကြီးထဲ လွင့်ကနဲကျသွားတိုင်း အိပ်ရာကလန့်နိူး၊ အေနာက္က တောခြောက်သံတွေကြားတိုင်း ရှေ့ကသေပြေးရှင်ပြေး ပြေး ငိုရှိုက်အော်ဟစ်ရင်းပြေးရာက လူက ရှိုက်သံတောင် မရပ်နိူင်သေးဘဲ အိပ္မက္က လန့်နိူး၊ အဲသလို နာကျင်မှှုတွေနဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာအနက်ကြီးထဲကနေ မနည်းရုန်းထခဲ့ရတဲ့ နေ့စွဲတွေ။ 

တကယ်တမ်း ဘဝမွ ာ ပစ်လဲကျတဲ့အခါ ဘုရားဟောတရားတွေကသာ ကိုယ့်ကို ထူမတ်ပေးခဲ့တာ။ စိတ္တခုဟာ ကြိုးပဲ့ကြေမွပြီးပြီဆို အကောင်းအတိုင်းပြန်ဖြစ်ဖို့ အတော်ခက်တာ။ 

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘဝတခုရဲ့ အရှည်အလျားဟာ ရေတွက်နိူင်လောက်အောင်ကို တိုတောင်းလွန်းတယ်။ နတ်ပြည်ခြောက်ထပ်မှာ အောက်ဆုံးထပ်ဖြစ်တဲ့ စတုမဟာရာဇ်နတ်ဘုံမှာတောင် နတ်သက္တရက္က လူ့ပြည်မှာ အနှစ်ငါးဆယ်နဲ့ ညီသတဲ့။ ကိုယ္တို့အဖို့သာ ဘဝကြီးတခုကို ပျော်ရွှင်မှှုနည်းနည်း၊ နာကျင်မှှုများများနဲ့ လူးလူးလည်လည်ဖြတ်သန်း ခက်ခဲနေကြရတာ၊ သူ့နတ်သက်နဲ့ကြည့်လိုက်ရင် လူတယောက်ဟာ ဒီနေ့ မွေး၊  မနက်ဖြန်ကျ မရှိတော့ဘူး။ 

ဘဝဟာ ဘယ်လောက် အနှစ်မဲ့လိုက်သလဲ၊ ဘယ်လောက်ကြေမွလွယ်လိုက်သလဲ။ ဘယ်ဖြစ်တည်မှှုမျိုးကိုမှ မလိုချင်တော့လောက်အောင်၊ ကိုယ်ကြောက်နေမိတယ်၊ ဖြစ်မှှုရှိရင် ပျက်မှှုရှိမြဲ ဟုတ္လား၊ ဘယ်အရာမှ မတည်မြဲအားလုံး ဖ်တ္ကနဲ။

တကယ်ပါ

ကိုယ် သံသရာကို သိပ်ကြောက်နေပြီ။

Untitled 2

 အိပ်စက်ခြင်းတွေကို ဘာနဲ့မှ မျှားမရမယ့်အတူတူ အိပ်ဖို့မကြိုးစားတော့တာပဲ ကောင်းလိမ့်မယ်။ တကယ်ဆို ကိုယ်ကပဲ ပျော်ရွှင်ခြင်းတွေနဲ့ မထိုက်တန်သူလား။ ကိုယ်မို့လို့ စိတ်ရောကိုယ်ပါ အေးချမ်းနေပြီဆို နာကျင်စရာတွေက ဝင်ပြီး နေရာယူယူလာကြပြန်ရော။ တော်ပါတော့ကွယ်၊ ကိုယ့်မှာ နာကျင်စရာလည်း ဒီထက်ပိုမရှိနိူင်တော့ဘူးဟုတ်လား။ ခုချိန်မှာ ပျော်နေတယ်ဆိုတာထက် ပျော်အောင်နေနေရတယ်လို့ပြောရင် ပိုသင့်တော်မလားပဲ။ တနေ့ပြီးတနေ့ ချစ်ခင်ရသူတွေနဲ့ ခွဲခွာရခြင်းမှာတင် နာကျင်လုံလောက်နေပါပြီ။ 

အပြင်မှာ မိုးတွေရွာလာပြီ၊ မိုးနဲ့အတူ ရောငိုလိုက်ရင် နေလို့ကောင်းသွားမလား။

ကိုယ့်မှာ ချစ်ခဲ့လိုက်ရတာ၊ ချစ်ခဲ့လိုက်ရတာမှမိုးရယ်၊ 

နောက်ဆုံးတော့လည်း ကိုယ်ပဲ ဆုံးရှုံးမှှုတွေနဲ့၊ ကိုယ်ပဲ မိန်းမဆိုး၊ ကိုယ်ပဲ အပြစ်ရှိသူ၊ အရာရာတိုင်းမှာ နှစ်ဘက်အမြင်ရှိတယ်ဟုတ်လား၊ ချစ်လျင်အကျိုးဆိုတော့လည်း ချစ်သောသူပြောစကားသာလျင် နားဝင်ပေတော့မယ်။ မုန်းလျင်အပြစ်ဆိုတာလို ကိုယ့်အပေါ်မှာသာ အပြစ်တွေ၊ အဆိုးတွေ ပုံချလိုက်ပါတော့။ 

သိစိတ္က မသိလည်းဘဲ မသိစိတ္က ထိရှလွယ်တတ်လွန်းတော့ ရင်တွေအောင့်ကာ နာကျင်လာရပြီဆို အသက်ရှူလို့လည်းမဝ၊ မောလျပင်ပန်းရာက စိတ်ကို ဖြေလျှော့ချလိုက်ရတော့တာ။ လူဟာ ပုံလျက်သားကနေ အားတင်းထူမတ်ရပြန်၊ လူရယ်လို့ဖြစ်လာဖို့ ခက်ခဲတယ်ဆိုလည်း သေဆုံးဖို့ရာဟာ မလွယ်ကူပြန်ဘူး၊ ကိုယ် အဲလို ထင်ခဲ့တယ်။ ခုတော့ သေခြင်းတရားဟာ အချိန်တိုင်း ကိုယ့်အနားမှာ ခေါင်းလောင်းသံတွေလို မြည်နေတော့တယ်။ ဘာမ်ား အကောင်းရှိလို့လဲ၊ ဒီတကိုယ်လုံး ဘယ်နေရာထိထိ နာတတ်တယ် ကျင်တတ်တယ်၊ ဘယ်အပိုင်းကမှ မခိုင်ခန့်ဘူး၊ မာရေကျောရေမရှိဘူး။ အခန့်မသင့်ရင် ဖြုတ်ကနဲ သစ်ရွက်တွေလို အကြွေလွယ်ပြန်သေးတယ်။ 

ဘဝကြီးကို ကိုယ် တကယ်စိတ်နာတယ်။ ဘာကြောင့် ဒီလောက် နာကျင်စရာတွေနဲ့ချည်း လူဖြစ်လာရတာလဲ။ လူပြန်မဖြစ်လိုဘူး၊ ဘယ်တော့မှ လူပြန်မဖြစ်လိုဘူး၊ မခံစားတတ်ချင်ဘူး။ မငိုတတ်ချင်ဘူး၊ နောက်ထပ် မနာကျင်နိူင်တော့ဘူး။ တကယ်လို့များ ကံဆိုးလွန်းစွာ ကိုယ့်ဆုတောင်းမပြည့်ဘဲ လူပြန်ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဖြစ်လေရာဘဝမှာ မဖြူစင်ချင်ဘူး၊ အဖြူထည်ကလေးဟာ နာမည်သာလှတာ၊ စွန်းလွယ်ပေလွယ်၊ နုနယ်လွန်းတယ်။

စပယ်တွေဟာ ပွင့်လိုက်သမျှ သွေးအရောင်နီစွေးတွေချည်းမို့ နာကျင်ခဲ့ရပြန်တာပဲ။ ကိုယ့်လက်နဲ့စိုက်လို့များလားထင်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ နာကျင်ရသေးတယ်။ စပယ်တွေဟာ မွှေးလည်းမမွှေးတော့ဘူးလေ၊ ဘယ်တုန်းကတည်းက ရနံ့တွေပျောက်ကုန်ရတာလဲ။ ဖြစ်လေရာဘဝမှာ စပယ်စိုက်သူ မဖြစ်ချင်တော့ဘူး။ စပယ္သာ ကိုယ်တိုင်  ဖြစ်လိုက်ချင်တယ်၊ ပန်ဆင်သူမရှိရအောင် ရနံ့မဲ့တဲ့စပယ်တပွင့်သာ ဖြစ်ချင်တော့တယ်။ သွေးနီရောင်စပယ်ပေါ့၊ သွေးနီရောင်စပယ်ဟာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပဲပေါ့.။ သွေးနီရောင်စပယ်ဟာ လူဝင်စားဆိုပါတော့။

ခကအ

နှောင်ကြိုးများနှင့် နာကျင်စရာတွေ...

အားလုံးကို လွှတ်ချလိုက်တဲ့အခါ ပေါ့ပါးသွားမှှုက မယုံနိူင်စရာ.....

ဆုတောင်းမေတ္တာတွေပဲ ကိုယ် တတ်နိူင်ခဲ့တာ ရှိပါတယ်။ ထားလိုက်တော့။ 

ဘဝမွာ ဘယ်အရာကမှ မမြဲဘူးဘဲ

ချစ်ခြင်း မုန်းခြင်း ဘယ်အရာမှ၊ 

ဖျတ်ကနဲ အကြွေမှာ သြော်ထွက်ခွာသွားပြီကိုးလို့ တ လိုက်မိရုံပါပဲ။

သေခြင်းတရားဟာ သိပ်ကို နီးကပ်လာနေပြီ

ကိုယ်နဲ့အနီးဆုံး ဘယ်ကိုပဲကြည့်ကြည့် တဖြုတ်ဖြုတ်ကြွေကျနေသံတွေ၊ ဘယ်လိုနားနဲ့ ကြားနာရမလဲ။ 

ခင်ဗျားတို့ သိပ်တကိုယ်ကောင်းဆန်တာပဲဗျာလို့ ပြောရမလား၊ တဆစ်ဆစ်နာကျင်ရမှှုတွေနဲ့ ထားရစ်ခဲ့ကြတာ၊ ခင်ဗျားတို့ကတော့ ငြိမ်းချမ်းသွားပြီပေါ့လေ၊ ဒီနေရာမှာ လူ လာပြန်မဖြစ်ကြပါနဲ့၊ 

ကိုယ့်ဝေဒနာနဲ့ကိုယ်ပါပဲ၊ ဒီမှာတော့ ဝဋ်ကြွေးဆိုလည်း ကြေအောင်ဆပ်ခဲ့ရမယ့် ဘဝပါ။ ပြေးမလွတ်နိူင်တဲ့ လမ်း၊ ရုန်းမထွက်နိူင်တဲ့ နွံ၊ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ချည်ထားတဲ့ကြိုးတွေနဲ့၊ ဖြတ်တောက်ဖို့လည်း ခက်၊ ရုန်းမရနိူင်အောင်...၊

အဲသလိုု နာကျင်စရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကိုပဲ ဘဝလို့ ခေါ်သလား

ပျော်ရွှင်မှှုလေးအနည်းငယ်

ကြည်နူးစရာလေးအနည်းငယ်

လွမ်းဆွတ်မှှုတွေအများကြီး

ခါးသက်ခြင်းတွေအများကြီးနဲ့ 

ချစ်မြတ်နိူးရခြင်းတွေကို သမမျှတအောင် ပေါင်းစပ်ထားတာကိုက နာကျင်ဖွယ် အရောင်တွေ စုံလွန်းနေတော့တယ်။

ဘဝတဏွာ၊ ဝိဘဝတဏွာအပြန်ပြန်အလဲလဲ တပ်မက်မှှုတွေနဲ့ လူဖြစ်နေရတာ။ 

အဲတာကိုက နာကျင်မှှုတွေ.....

ခကအ

နှောင်ကြိုးများနှင့် ခွဲခွာရခြင်းများ

 ခုချိန်မှာ ကပ်ရောဂါဆိုးကြီးဟာ ချစ်ခင်ရသူတွေ မိသားစုဝင်တွေ အနီးအပါးကို တဖြည်းဖြည်းရောက်လာခဲ့ပြီ။

သိသူ မသိသူတွေရဲ့ နာရေးသတင်းတွေကို လူမှှုကွန်ယက်ပေါ်မှာ နေ့တိုင်းတွေ့နေရ...၊

ကျန်ရစ်ခဲ့သူတွေရဲ့ နာကျင်မှှုကို နေ့တိုင်းဖတ်နေရတဲ့အဖြစ်က အတော်ခံရခက်ပါတယ်။ 

အသက်ကြီးသူတွေရော အလယ်အလတ်တွေရော လူမျိုးဘာသာ ဆင်းရဲချမ်းသာမရွေး အောက်စီဂျင်ကျပြီး ကိုယ့်မျက်စိရှေ့တင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြရတာ ဘယ်လောက် ရင်နာဖို့ကောင်းသလဲ။

ကိုယ်တိုင်လည်း ၁၃နှစ်သားတူအငယ်ကလေးကလွဲလို့ ကိုယ့်မိသားစုဝင်တွေအားလုံး တအိမ်လုံးဖျားကြတဲ့အဖြစ်ကို ကြုံရတော့ ပူလောင်လိုက်တာလေ။ ဆွေနီးမျိုးစပ်တွေရဲ့ ဆုံးပါးသွားမှှုတွေ ကြားရတာဟာလည်း အတော်လေး စိတ်တွေနာကျင်ရတဲ့အချိန်တွေပါပဲ။

မိသားစုနီးပါး အိမ်၁ဝဝမှာ ၉ဝကျော်လောက် တမိသားစုလုံး ဖျားကြ၊ အောက်စီဂျင်ကျကြတဲ့အဖြစ်ဟာ ဘယ်လောက်စိတ်ပူစရာအခြေအနေမျိုးပါလိမ့်။

ဖေဖော်ဝါရီ ၁ရက်နေ့က စလိုက်တဲ့ အဆိုးတွေဟာ ခုထိ တတိုင်းပြည်လုံး ဗြောင်းသတ်နေတော့တာပဲ။ ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရတဲ့အသက်တွေ၊ မတရားအဖမ်းဆီးခံထားရတဲ့ တယောက်ချင်းစီတိုင်းတွေအတွက် ကိုယ်တို့ တတ်နိူင်တဲ့ဘက်က ပါဝင် ရှေ့ဆက်မှ ဖြစ်မယ်။

တနေ့က အကျဉ်းထောင်ထဲက တော်လှန်ရေးတပ်လှန့်သံတွေဟာ ကိုယ်တို့အားလုံးကို ကိုင်လှှုပ်လိုက်သလို ခံစားရတယ်။ ကိုယ်တို့ သွေးမအေးပါဘူး။ ကပ်ဆိုးကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်နေကြရလို့ တော်လှန်ရေးအရှိန်လျော့သယောင် ဖြစ်သွားပေမယ့် ဘယ်တော့မှ သွေးအေးမသွားဘူး။ သွေးအေးစရာအကြောင်းလည်း မရွိဘူး။

ပြီးတော့ အဲဒီနေ့က လပြည့်နေ့တဲ့၊ ဝါဆိုလပြည့်နေ့တဲ့။ ကုသိုလ်ရေးလည်း မလုပ်နိူင်ဘဲ ဖြစ်နေရတယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း မနည်း ထူမတ်နေရလို့ပါ။ ဘယ်ဘက်ရင်ညွန့်အောင့်တဲ့ရက်တွေ စိပ်လာပြီ။ ကိုယ်လည်း အသက်ကို မျှင်းပြီးရှူနေရတာပါပဲ။ ရှင်သန်လိုစိတ်နဲ့တော့ သွားနေပါတယ်။ ကိုယ်တိုင် ရှင်သန်မှလည်း ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကူနိူင်လိမ့်မယ်ဟုတ်လား။ ဒီတော့ ရှင်သန်လိုစိတ်နဲ့သာ တရက်တာချင်း ဖြတ်သန်းနေရတာပါပဲ။

ကိုယ့်တိုင်းကိုယ့်ပြည်မှာ လူတွေ အသက်တွေ အိုးအိမ်တွေ ဆုံးရှုံးနေရတဲ့အဖြစ်ဆိုးကြီးကို လေသံကလေးမှ မထွက်နိူင်တဲ့ တချို့သော မြန်မာပြည်သူပြည်သားဆိုသူတွေကိုလည်း ဆက်ပြီး အံ့သြမနေတော့ဘူး၊ မနေချင်တော့ဘူး၊ ရှိစေတော့။

ကိုယ်တိုင်ကတော့ ရှေ့နှစ်တွေမှာ တဖြည်းဖြည်း မာကြောထုံပေလာရာက ခုအခြေအနေတွေအရောက်မှာ မျက်ရည်ကျမိရပြန်တယ်။ ဒီတခါ မျက်ရည်ကျရတာကတော့ သွေးသားမတော်စပ် တစိမ်းတွေအတွက် အမှန်တရားဘက်တော်သား သူရဲကောင်းတွေအတွက်၊ ကျသင့်တဲ့မျက်ရည်မို့ နာနာကျင်ကျင် ကျဖြစ်ပါတယ်။

ခုတလော အမြဲလိုလို တွေးဖြစ်နေတာက ရှင်သန်ခြင်းပဲ။ ကြွေလွယ်လွန်းတဲ့ ရှင်သန်ခြင်းအကြောင်း၊

ကိုယ်နဲ့နီးစပ်သူတွေထဲကလည်း တဖြုတ်ဖြုတ်၊ ကြီးသူတွေရော ငယ်သူတွေပါ၊ တယောက်ပြီးတယောက် ထွက်သွားနေကြတာ။ အဲသလောက်ထိ မြန်ရလားကွယ်၊ သေခြင်းတရားရဲ့ အစိုးမရခြင်းဟာ ကြေကွဲစရာကောင်းလောက်အောင် ကိုယ့်ကျောနောက်ကပ်လျက် ရှိနေသလို ထင်ရတယ်။

တဆက်ထဲမှာ ချစ်သူ ခင်သူတွေကို သတိရစိတ် ဖြစ်မိတယ်။

ရှင်သန်နေစဉ်မှာ မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့စကားတွေအတွက်၊ 

မပြဖြစ်ခဲ့တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေအတွက်၊ 

ဂရုစိုက်ခွင့် မရခဲ့ခြင်းတွေအတွက်၊ 

အားပေးပြုံးပြခွင့် မရခဲ့တဲ့အတွက်၊ 

အရာရာအတွက် တင်ကြိုတွေးနေမိတာနဲ့တင် နာကျင်ရတယ်။ 

ချစ်တယ်နော်ဆိုတဲ့ စကားလေးတခွန်း၊ 

ဂရုစိုက်ပါကွယ်ဆိုတဲ့ စကားလေးတခွန်း၊ 

တနေ့ ပြန်ဆုံမယ် အားတင်းထားဆိုတဲ့ စကားလေးတခွန်း၊ 

ကိုယ်တို့နိူင်မှာဆိုတဲ့ စကားလေးတခွန်း...။

အချိန်ရခိုက် ပြောကြရအောင်လေ.....

ခကအ

ဘဝနှောင်ကြိုးများ...

ကိုယ်တို့အားလုံးဆီမှာ သီချင်းတွေကို ရင်ဘတ်အပြည့်စာ ထားခဲ့ပြီး သူကေတာ့ ဘာတခုမွ မယူဘဲ လောကကြီးထဲက ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ အသည်းကွဲတိုင်း သူ့သီချင်းတွေ နားထောင်နေရတဲ့ဘဝကနေ သူ့သီချင်းတွေနားထောင်တိုင်း အသည်းကွဲရတော့မယ့် အဖြစ်ရယ်..

မနေ့က ကောင်းကင်ပြာပြာနောက်ခံမှာ တွေ့ရတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေဟာ ကိုယ္တို့ သူ့ကို တွေ့လိုက်ရတာ နောက်ဆုံးပဲလို့ နားလည်ရတယ်။ ဆို့နင့်နေတဲ့ ကြေကွဲမှှုတွေ၊ အပြီးတိုင် ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီဆိုတဲ့ လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းတွေ တသီကြီး လိုက်ပါလာတယ်။ 

နွေဦးတော်လှန်ရေးဟာ အရင်းအနှီးများသလို အဆုံးအရှုံးလည်း ကြီးမားလှချည့်။ ကြွေသွားခဲ့ရတဲ့ ကြယ်တပွင့်စီတိုင်းအတွက် ကျန်နေသူတွေ တာဝန်ကျေဖို့ လိုတယ်။

သူဟာ ကြယ်တွေအများကြီးထဲက ထင်ထင်ရှားရှားကြယ်ကလေးတပွင့်ပေါ့။

အမေနဲ့ညီမနဲ့ပဲ နေလာရတော့ အမျိုးသမီးတွေကို နားလည်တယ်၊ ဦးစားပေးဖြစ်တယ်၊ သူတို့ကို နာကျင်အောင် မလုပ်ဘူး။ 

သူများမိန်းကလေးအပေါ် တာဝန်မကြေမှာစိုးလို့ အိမ်ထောင်မပြုဘူး။ အိမ်ထောင်ပြုဖြစ်ရင်တောင် ကေလး မယူဘူး၊ အသက် ၄ဝလောက်ကျရင် ရှာဖွေထားသမျှ ထားခဲ့ပြီး အပြီးထွက်သွားတော့မှာ၊ ဘုန်းကြီး ဝတ်မယ်၊ အမှန္တရားကို ရှာဖွေချင်တယ်။

တက်တူးတွေ ကိုယ်မှာအပြည့်နဲ့ လူငယ္ကေလး၊ လောဘ ဒေါသ မောဟ ရှိသင့်သလောက်ရှိတဲ့ လူငယ္ကေလး၊ ဘီယာကြိုက်တဲ့လူငယ်ကလေး၊ အားလုံးကို ပျော်နေစေချင်တဲ့ လူငယ္ကေလးက အဲသလို ပြောခဲ့တယ်။ 

သူ့အမေ သူ့ညီမလေး ဒါတွေအပြင် သူ့Band တခုလုံးဟာ သူ့မိသားစုပဲ၊ အားလုံးရဲ့ စားဝတ်နေရေးဟာ သူ့အရေးပဲလို့ ခံယူထားတဲ့သူ၊ ကြိုးစားနေဆဲ၊ သူ့ကိုယ်သူ ဖြည့်နေဆဲ လူငယ်ကေလးမှာ အိပ်မက်တွေကို အသက်သွင်းစရာ အများကြီး ကျန်နေခဲ့မှာ ပဲ။ မပြီးဆုံးသေးခင် လမ်းခုလတ်မှာ သူ ထွက်ခြာသြားခဲ့ရတာ။  လူဆိုတာကေတာ့ ပြောလို့မရပါဘူး၊ ခုရှိနေပေမယ့် မနက်ဖြန်လည်း သေချင်သေမှာ၊

သူက အဲသလို အသိခိုင်မာခဲ့တဲ့သူ၊ သူ့ထွက်ခွာမှှုမှာ သူက အေးချမ်းပုံရသလောက် သူ့ကိုချစ်တဲ့သူတွေမှာတော့ ပူဆွေးလောင်မြိုက်လို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတယ်။ 

"စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့သာ ချန်ခဲ့၊ ကံမကုန်ရင် ပြန်ဆုံဦးမှာပဲ..."

မဆုံနိူင်တော့တဲ့လမ်းကို သူက ရွေးချယ်သွားခဲ့ပြီ။ သူ့ရွေးချယ်မှှုတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့၊ ကံတရားရဲ့ မှားယွင်းမှှုပါပဲ။

စားသောက်ဆိုင်တခုမှာ သူ့ကို သီဆိုပေးဖို့ စာချုပ်ချုပ်ကြမယ်ဆိုတော့ အားလုံးသဘောတူပြီးလုကာမှ ဆိုင်က အစားအသောက်တွေက ဈေးကြီးလိုက်တာ၊ သူ့ပရိသတ်တွေ ဒီဆိုင်မျိုး ထိုင်နိူင်ပါ့မလား၊ သူ ပြန်စဉ်းစားဦးမယ် ဆိုတဲ့သူ၊ သူ့ပရိတ်သတ်အတွက် အေသးစိတ္ကအစ ငဲ့ကြည့်တတ်သူ။

"ဘေဘီ မင်းမျက်လုံးတို့ အားဖျော့ခိုက် ငါ့ရဲ့ပုခုံးထက်မှေးစက်လိုက် အခက်အခဲများအတွက် ငါ ရှေ့က ရွိ တာပဲ..."

သူဟာ အားလုံးရဲ့ရှေ့မှာ မားမားရပ်ပေးလိုသူ...။

အေမ  နောက်ဘဝကျရင် အိမ်ထောင်ရေးကံကောင်းပါစေ တဲ့...

အမေများနေ့မှာ သူက အေမ့ကို ဆုတောင်းပေးခဲ့ဖူးတယ်။ နောက်အိမ်ထောင်နဲ့ပျော်နေတဲ့အဖေကို ပြုံးကြည့်နေနိူင်ပြီး ကျွန်တော်လည်း အမေနဲ့ ပျော်ပါတယ် တဲ့၊ အဲသလို နှလုံးသားအကြီးကြီးပိုင်ဆိုင်သူ။

အနုပညာကလွဲလို့ ဘာမွ မမက်ရှာတဲ့သူ၊ အနုပညာနဲ့တော့ ချမ်းသာဖို့ စိတ်မကူးတဲ့သူက Gamer လုပ်ပြီးပဲ ငွေရှာဖို့ ကြိုးစားတယ်၊ ၊ တိုက်ခန်းကလေးတခန်းတောင် မပိုင်၊ အငှားဘဝနဲ့ ရောင့်ရဲနေနိူင်သူ။ သူပိုင်သမျှ သူ့အနုပညာ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေ ဖန်တီးမှှုတွေကိုပဲ သူ့ပရိသတ်အတွက် အပြည့်ပေးခဲ့သူပါကွယ်။ 

သူ စီးခဲ့တဲ့ သဲကြိုးတဖက် ပြတ်လုလု ရာဘာဖိနပ် ကေလးဟာ ကိုယ် ရင်ကွဲစေတဲ့ အကြောင်းတခုလည်း ဖြစ်တယ်။ 

သူဟာ ဒီထက်ပိုပြီး အများကြီး ထိုက်တန်ခဲ့သူ၊ ဘာကိုမှလည်း အများကြီး မတောင်းခံခဲ့သူပါ၊ 

ရင်တွေ နာရပါတယ်။ 

စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်သွားနော် သားလေး၊ အေမတို့ကို စိတ်မပူနဲ့၊ နေနိူင်အောင် အေမတို့ အတတ်နိူင်ဆုံးကြိုးစားမယ်နော် သားလေး တဲ့

သူ့နောက်ဆုံးခရီးမှာ သူ့အမေ အန်တီခင်မြတ်မွန် ပြောခဲ့တဲ့စကား။

ကိုယ္တို့အားလုံးဟာ မာကြောပြနေတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးကို ကြည့်ပြီး ထိခိုက်ရတယ်။ ကိုယ်သာဆိုရင် အရုပ်ကြိးပြတ် နေမှာပဲ။ သာမန်ပရိသတ်တယောက်ဖြစ်တဲ့ သူလိုကိုယ်လိုလူတွေတောင် သူ့ကို နှမျောလွန်းလို့၊ ချစ်လွန်းလို့ ကြေကွဲနေရတာ၊ မိခင်တယောက်ရဲ့ရင်ထဲကိုတော့ ဝင်တောင်မကြည့်ရဲ၊ ပြီးတော့ တနှစ်သားမှာ အေဖမဲ့ခဲ့ရတဲ့သားကေလးကို မိခင်ရင်ငွေ့နဲ့သာ နွေးစေခဲ့သူ၊ အဖိုးတန်သားကလေးဖြစ်အောင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့သူ၊ ဘယ်လောက်တောင် အတွင်းကြေနေမလဲ။ 

ကိုဒိုးလုံး ဆုံးသွားတုန်းကလည်း သူ့အနုပညာ၊ သူ့ဖန်တီးမှှုတွေနဲ့ သူ့သီချင်းတွေ ကိုယ္တို့ အာသာမပြေသေးခင်မှာ သူ ထွက်ခွာသွားတော့ သူ့အမေက သူ့သားဟာ ဘဝမွာ နေသွားရတာ သိပ္တန္တာပဲတဲ့၊ သူလုပ်ချင်တာတွေ သူဖြစ်ချင်တာတွေ အကုန် လုပ်သွားတယ် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်တဲ့၊ မပြီးဆုံးသေးတာကတော့ တပိုင်းပေါ့။ သူ့သားဟာ ဘဝမွာ တန်အောင်နေသွားခဲ့ရပါတယ် တဲ့။ ကိုယ့်မှာ ပြောစရာစကားလုံးတွေ ပျောက်ရှခဲ့ရတယ်။ ဘဝကို တိုင်းတာပုံ၊ ရှုမြင်ပုံတွေ မတူကြတာမျိုး။ ဘဝကို အနိူင်နဲ့ပိုင်းသွားတယ်လို့ မြင်တတ်ရင် စိတ်ချမ်းသာရတာပေါ့။ 

"လိုရာပြည့်သောဘဝမှာ မပျော်နိူင်ရင် မင်း ဘာလိုနေသေးလဲ..."

ခက္တာက ဘဝမွာ လိုတာတွေအကုန်ရနေတဲ့အခါ မရတာကို လိုချင်မိပြန်တာပဲ။ လူ့စိတ် လူ့သဘာဝဟာ အဆန်းသားပဲဟုတ်လား။ 

အဖြစ်နဲ့ အပျက်တွေ ချိတ်ဆက်ဖြစ်ပေါ်နေတာကိုပဲ အဖြစ်အပျက်လို့ ကိုယ္တို့ နားလည်ထားကြတယ်။ အဲဒီအဖြစ်အပျက်တွေကို ငါ နဲ့ချိတ်လိုက်တဲ့အခါ၊ အဲဒီမွာ ငြိတော့တာပဲ။ သူမ်ား တခုခုဖြစ်ရင် ကိုယ်ချင်းစာနိူင်တာက တပိုင်း၊ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်မှ တကယ္နာတတ္တာက တပိုင်း ဟုတ္လား။ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်တဲ့အခါ အဲဒီအဖြစ်ဟာ ငါနဲ့ ချိတ်နေတာကိုး၊ နာတာပေါ့ နာမှာပေါ့။ တကယ်တမ်းကျတော့ ကိုယ်တိုင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူများပဲဖြစ်ဖြစ် အဖြစ်ဆိုတာရှိရင် အပျက်လည်း ရှိမှာပေါ့။ 

အဖြစ်နဲ့အပျက် ကြားကာလတခုတော့ ကွာခြားနိူင်ကောင်းပါတယ်။ ခုဖြစ် ခုပျက်တွေရယ်၊ ခုဖြစ် အတော်ကြာကြာမှ ပျက်တွေရယ်၊ ဘယ္လိုပဲရွိရွိ ကြားကာလတခုကြာရှည်ရင် ရှည်သလောက် အပျက်အပေါ်မှာ ထိခိုက်မှှုဒီဂရီ ကွာခြားတတ်ကြတယ်။ ခံနိူင်ရည် ကွာခြားတယ်။ ခံယူပုံကွာတယ်။ ရင်ဆိုင်ပုံချင်း ကွာတယ်။ အသားမာတက်နှှုန်းချင်း ကွာကြတယ်။ 

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့၊ ကိုယ်တိုင်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူများပဲဖြစ်ဖြစ် အဖြစ်ပြီးရင် အပ်က္လာမွာ သဘာဝပဲ၊ ဒါကို သူမ်ားဟာ ငါ့ဟာ ပိုင်ဆိုင်မှှုကြီးနဲ့ သွားလုပ်နေရင် ခံရဖို့ပဲ။ ဘေးကနေ ကြည့်တတ်ဖို့ လိုတယ်။ ဒါပေမယ့် တသက္လုံးက ငါ ငါ့ဟာ လုပ်လာတော့ သူများဖြစ်ရင် ဘေးကကြည့်နေနိူင်ပေမယ့် ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ရင် ငါနဲ့ချည်း တွဲပြီးချိတ်မိနေတော့တာပဲ။ ဘေးလူလုပ်နိူင်ဖို့ ခက်တယ်။

ထားပါတော့။

ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေ ဆုံးရွုံးရတဲ့အခါ ကိုယ့်ခံစားချက်ဟာ ကိုယ်နဲ့ တိုက်ရိုက်ချိတ်ဆက် ပူလောင်စေတော့တာပဲ။ 

ဒီအဖြစ်မှာလည်း ကိုယ္တို့က ကြေကြေနပ်နပ်ကြီး လက်ခံ ပျော်ဝင်နေကြသေးတယ်။ လူကိုး...ဆိုတဲ့ ထွက်ပေါက် ရှိတယ်၊ ပုထုစဉ်ဆိုတဲ့ အရူးလက်မှတ်ကလည်း ရထားသေးတာ။ 

ဆိုတော့ ခံစားချက်မရှိရင်လည်း လူမဟုတ်၊ ကျောက်ရုပ်လိုလိုကြီး၊ ခံစားတတ်လွန်းပြန်တော့လည်း တရားမရွိ၊ ခံနိူင်ရည်မရှိတဲ့ လူပျော့၊ လောကဓံကို ရင်မဆိုင်နိူင်သူ။

အဲဒီ နှစ်ခုကြား၊ မျှခြေတခုတော့ ရှိရမယ်။

ကိုယ်လည်း အဲဒီမျှခြေကို ရှာဖွေနေတုန်း.

ခက်တယ်

တကယ်တော့ ဝေးမသွားပါဘူး၊ စိတ် လက်တကမ်းအကွာမှာ ရှင် ရှိနေမှာပါ။

ကိုရေမွန်ငြိမ်းချမ်းနေပါစေရောက်ရာဘဝကနေ ပြုံး ကြည့်နေပါ၊ အားလုံးရဲ့ ချစ်ခြင်းတွေကို မြင်ရရဲ့လား

အရူးပဲဆိုဆို၊ ချစ်စရာလူသားတွေကိုတော့ ကိုယ္တို့ လွမ်း တ နေရမှာပဲ ဟုတ္လား

လွမ်းနေဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်လေ...

CKA

ရက်စက် နှောင်ကြိုးများ...

ရူးတော့မှာပဲ
ငါတို့ ထပ်ပြီး မဆုံးရှုံးပါရစေနဲ့တော့

လူစင်စစ်ကြီးတွေ
အဖိုးတန်ကြီးတွေ
အကောင်းစားကြီးတွေ

ငါတို့ဆီက ယူသွားသမျှတွေ ပြန်ပေးကြပါဟာ

ဒီနွေဦးဟာ တဆိတ်တော့ ရက်စက်လွန်းပါတယ်
ပြန်မဆုံနိူင်တော့မယ့် ဟိုးတဖက်စွန်းကို ခေါ်ဆောင်သွားတာ စောလွန်းပါတယ်။

ငါတို့လူတွေ ငါတို့လူတွေ ငါတို့လူတွေ

ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသူတွေ
အနုပညာထဲ စိမ်နှစ်ရှင်သန်နေသူတွေ
လူကိုလူလို တန်ဘိုးထားသူတွေ
ရိုးသားလှပသူတွေ

သူ့အသံတွေ ခုထိ ငါကြားနေတုန်း
သူ့သီချင်းတွေငါ လိုက်ညည်းနေမိတုန်း
ပွင့်အာနေတဲ့ သူ့အပြုံးရိုးရိုးကြီးတွေ
သူ့ကိုချစ်တာ မတိုင်ခင် သူ့အမေကအစ ငါချစ်တာ၊ အန်တီခင်မြတ်မွန်သီချင်းတွေကအစ ငါ ချစ်တာ။

ကောင်းသောညလေးပါ ကိုယ့်ချစ်သူ.အိပ်မက်တို့လှအောင် မင်းအတွက် ငါဆုတောင်း

အိပ်ယာဝင်တေး ဖြည်းဖြည်းညင်းညင်းသာသာယာယာလေး ဆိုပြတတ်သူ။

လိုရာပြည့်သောဘဝမှာ မပျော်နိူင်ရင် မင်း ဘာလိုနေသေးလဲ...ဆိုပြီး မေးခွန်းတွေမေးတတ်သူ....။

၂ဝဝ၃တုန်းက ကိုဒိုးလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီ။ သူ ဆုံးတော့ ၂၆နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။

ခုက အဲတုန်းကလို ခံစားချက်ကြီးပြန်ကျော့လာတယ်
ရင်ဘတ်တွေအောင့်တယ်
မျက်ရည်တွေ ပေါက်ကနဲ စီးကျလာတယ်။ 
ချစ်ရသူတွေ သက်တမ်းတိုလွန်းပါရဲ့။

မနေ့က မန်းလေး
ကြမ်းခင်းပေါ်တွေ၊ လှေကားထစ်တွေပေါ်မှာ ဒရွတ်တိုက်ဆွဲသွားဟန် သွေးအကြွင်းအကျန်တွေ၊ တဖက်စီ ဟိုနားဒီနားက ဖိနပ်လေးတွေ
နှလုံးသားတွေ အောင့်တက်လာတဲ့အထိ၊ ဆက်မကြည့်ရက်တော့လို့။

ဒီနေ့ ကိုရေမွန်
အသည်းတွေဟာ မကြဲဘဲ ခံနိူင်ပါ့မလား
ပေးလိုက်ရတာတွေ များလွန်းပြီ။ ရင်နဲ့မဆန့်တော့အောင် တဆစ်ဆစ်နာနေတာတွေ လွန်လွန်းပြီဟာ
နွေဦးတော်လှန်ရေး
ငါတို့နိူင်မှ ဖြစ်မယ်
ငါတို့နိူင်ကို နိူင်မှ ဖြစ်မယ်။

ကိုတွတ်ပီရေ....
ကိုရေမွန်ရေ....
တော်လှန်ရေးသမားကြီးရေ
ဒီမြေကမ္ဘာပေါ် ၃၃နှစ်တာ အလည်ရောက်လာခဲ့တဲ့ ဧည့်သည်ကြီးရေ
တောထဲတောင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်များ ပင်ပန်းခဲ့ပါသလဲ၊ 
အနားယူပါတော့၊ စိတ်ချလက်ချ ချန်ရစ်ခဲ့ပါတော့။ 
လွမ်းနေဖို့က ငါတို့တာဝန်လေ....💔💔

Raymond (1988-2021)

CKA

နှောင်ကြိုးများ...အပြေ

တကယ်ဆို လုံလောက်ခိုင်ခံ့သော ခံနိူင်ရည်စွမ်းရှိမှ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတဲ့ ရပ်ဝန်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့သင့်တာ...

ကျန်ရစ်ခဲ့နိူင်ပါ့မလားလို့ စဉ်းစားခဲ့သင့်တာပေါ့။ ဖြတ်သန်းမှှုတခုရဲ့ တွေ့ဆုံခြင်းကာလကို ရှည်နိူင်သမျှ ရှည်ကြာချင်ခဲ့တာတခုတည်းပါပဲ၊ မလဲွမသွေ ကျော်လွန် ဖြတ်သန်းသွားမှာကတော့ သေချာတယ်လေ။ မရောက်ခင်နဲ့ ကျောခိုင်းပြီးကာလအကြားက ဆုံဆည်းခြင်းဟာ ဖျတ်ကနဲ။ ခေါက်ရိုးကျိုးသံသရာထဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းတွေက ထိပ်ဆုံးမှာ အမြဲရှိနေကျ...။ ချစ်ခြင်းတရားမှာ မကျန်ရစ်ခဲ့ဖူးသူ ဘယ်သူ ရှိပါ့မလဲ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ပြိုလဲခဲ့တဲ့ကာလဟာ ငရဲခန်းဘယ်နှစ်ခုစာ တာရှည်ခဲ့ပါလိမ့်။ မတွေးချင်ဘူး။

ခုေတလာ စိတ်တွေ နာကျင်ရခြင်းအကြောင်းတရားတွေ များသားပဲ။ တရေးနိူးမှာတောင် ဒီစစ်အာဏာရူးတွေ မကျဆုံးသေးဘူးလားဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ အနက်ရောင်တွေ ဆန်နေလိုက်ပုံက။ အမုန်းတရားတွေ ပိန်းထနေတဲ့ နေ့စဉ်ထဲ ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကို မနည်းဒယဥ့်တိုက်ဆွဲငင်နေရတာ။ အသက်ဝဝ မရှူနိူင်တဲ့နေ့တွေသာ ပန်းခြောက်တွေဆို  တဖြုတ်ဖြုတ်ကြွေစေချင်လှပါပြီ။

တော်လှန်ရေးမှာ ချစ်ခြင်းတရား မပါဝင်ဘူး ထင်ခဲ့တယ်။ 

တကယ်က ချစ်ခြင်းတရားတခုထဲကြောင့်သာ ပုန်ကန်ကြရတယ်။ ကိုယ်တို့တိုင်းပြည်ကို ကိုယ်တို့ချစ်တယ်။ ကိုယ်တို့လူငယ်တွေကို ကိုယ်တို့ချစ်တယ်။ ကိုယ့်တိုင်းပြည်က မြေနံ့ကလေးကို ကိုယ်တို့ချစ်တယ်။ ကိုယ့်မြေပေါ်က သစ်ရွက်ခြောက်ကလေးတွေကအစ ကိုယ်တို့ချစ်တယ်။ ဒီရေဒီမြေကို တိုးတက်စေချင်တဲ့စိတ်တွေကြောင့်ပဲ ကိုယ်တို့ တော်လှန်ခဲ့ကြတယ်။ တကိုယ်စာချစ်ခြင်းတရားထက် ကျယ်ပြန့်တဲ့စိတ်နှလုံးနဲ့ တိုင်းပြည်ကို ကိုယ်တို႔ ချစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ မတရားမှှုကို တော်လှန်ခဲ့ကြတာ။ 

အဆုံးသတ်တော့မှာ၊ အဆုံးသတ်တော့မှာပါဆိုတဲ့စိတ်နဲ့၊ တနေ့ချင်းစီကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်စောင့်ပုံမျိုးနဲ့ ဖြတ်ကျော်တယ်။ ငါတို့နိူင်မှာဆိုတဲ့ သေချာမှှုဟာ အကောင်းဆုံးစိတ်ခွန်အားပဲ။ 

ချစ်သူ  မုန်းသူ ဘယ်လိုမှ ဖီးလ်မလာသူ၊ မခွဲခြားဘူး။ တော်လှန်ရေးမှာ တရားတဲ့ဘက်ကရပ်သူနဲ့ မတရားမှှုကို အားပေးသူ ဒီနှစ်မျိုးပဲ ရှိတော့တယ်။ ကိုယ်ပြောခဲ့ပါတယ်။ နှောင်ကြိုးတွေ အပြီးဖြတ်ချရမယ့် ဒီပဲွမှာ မျက်စိစုံမှိတ်လို့ တိကနဲဖြတ်ချခဲ့ရတာတွေ များသားပဲ။ 

ချစ်ခြင်းတရားမှာ ရိုးသားမှှုရှိမှ  အဲသလိုပဲ နိူင်ငံ့အရေးမှာလည်း ရိုးသားမှ ချည်နှောင်လို့ရမယ့် တွဲလက်တွေ အချင်းချင်းဖေးကူကြရတာ ကိုယ်တို့ရလိုက်တဲ့ အမြတ်ပဲ။ ငါတို့မှာ ငါတို့ပဲရှိတယ်ဆိုတဲ့စိတ်ဟာ ဘယ်လောက်ချစ်စရာကောင်းသလဲ။ ဒီစိတ်နဲ့ ရှေ့ဆက်မယ်ဆို အားလုံးမျှော်လင့်တဲ့ ကမ်ဘာသစ်ဆီ ကိုယ်တို့အရောက်သွားနိူင်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။ တယောက်အပေါ်တယောက် ညီညွတ်မျှတတဲ့စိတ်တွေနဲ့ ကိုယ်စီ လျှောက်ကြမယ်။ အားလုံးပါဝင်မှ တွင်မယ့်ခရီးမှာ လားရာမတူသူတွေကို ဖြုတ်ချခဲ့လိုက်ကြစို့.။

တကိုယ်စာချစ်ခြင်းထက် လူသားမျိုးနွယ်စုအပေါ်ချစ်ခြင်းတွေကသာ ဒီတော်လှန်ရေးအောင်မြင်မှှုအတွက် အဖြေဖြစ်တယ်...

CKA

စီးဆင်းနေ နှောင်ကြိုးများ...

အပြင်မှာ သိပ်ပူတာပဲ။

လွမ်းရေးထက် ဝမ်းရေးခက်ဆိုတဲ့စကားက ခုမှ သက်ဝင်လာသလိုရှိတယ်။ ဝမ်းရေးမဟုတ်ပေမယ့် နိူင်ငံ့အရေး၊ ပိုပြီးတော့တောင် အရေးကြီးတဲ့ နိူင်ငံ့အရေးပေါ့။ ဖေဖော်ဝါရီ ၁ရက်ကစလို့ ကျွန်မတို့ဘဝတွေ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရတာ။ 

အားလုံးပါဝင်လာခဲ့ကြတဲ့ နိူင်ငံ့အရေးမှာ ကျွန်မလည်း အတူပါဝင်ခဲ့ပါတယ်။ 

ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ကိုဗစ်ကြောင့် အဆုံးအရှုံးများခဲ့ကြရသလို ခုလည်း အဆုံးအရှုံးတွေ နာကျင်မှှုတွေအများကြီးနဲ့ ကျွန်မတို့အားလုံး မပျော်ကြတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့မြို့လမ်းမကြီးတွေပေါ်မှာ လူငယ်ကလေးတွေရဲ့ သွေးတွေနဲ့ ရဲရဲနီလို့။ မိဘတွေရဲ့နှလုံးသားတွေ ကွဲကြေလို့။

ဝမ်းနည်း နာကျင်လိုက်၊ ပျော်လိုက် အားတက်လိုက်၊ စိတ်ဓါတ်တွေကျလိုက်နဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ကာလဟာ ရှိရင်းအချိန်ထက် ပိုကြာနေတာတော့အမှန်ပဲ။ အားလုံးဟာ အောင်စိတ်တွေနဲ့၊ နိူင်ကိုနိူင်မှာဆိုတဲ့စိတ်တွေနဲ့ အခုထိ တယောက်စိတ်ကို တယောက်က ဖြည့်တင်းရင်း တော်လှန်ရေးအလံတော်ထိပ်ဟာ ကျွန်မတို့ဆုံမှတ် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ အတူတကွဖြစ်တယ်၊ ကျရာနေရာတွေမှာလည်း ကျွန်မတို့အားလုံးဟာ တယောက်ချင်းစီတွေပဲ ဖြစ်တယ်။ ဖြတ်တောက်ထားခဲ့တဲ့ နှောင်ကြိုးတွေနဲ့ အိမ်ထဲကနေ ကျွန်မတို့ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။

ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း နှောင်ကြိုးတွေကို ဖြတ်ထားပစ်ခဲ့ပြီ။ ခုချိန်မှာ နွေဦးတော်လှန်ရေးလောက် ဘာကမှ အရေးမကြီးတော့ဘူး။ 

တခါတလေ

မျက်ဝန်းတွေ မှိတ်လိုက်ချိန်တိုင်းမှာတော့ ခပ်ရေးရေးမြင်ယောင်ဆဲ၊ ဘယ်တော့မှ မလျှောက်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တဲ့ လမ်း။ 

ခုတော့လည်း အဲဒီအရူးဟာ ကျွန်မပါလို့ ယုံကြည်ရမှာတောင် ခဲယဉ်းသားပဲ။ သံယောဇဉ်မထားတတ်တဲ့ ခပ်ပြတ်ပြတ် မာရေကျောရေမိန်းမတယောက်ဟာ ချစ်ခြင်းတရားမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ပျော်ဝင်နေမိခဲ့။ အဲတာ ကျွန်မလား။

တော်လှန်ရေးထဲမှာ စိတ်တွေဟာ မာကြောလွန်းတော့ ကျိုးပဲ့လွယ်တာမို့ ချစ်ခြင်းတရားကို သတိရချိန်တွေ ပေးဖြစ်တဲ့အခါလည်း ရှိတယ်။

ဘယ်လောက်တောင်ချစ်ခဲ့ရတာလဲ သိလား။ သေချာပါတယ်၊ အခု ကျွန်မ ပြောလိုက်လို့ ကြားရပေမယ့်...၊ 

ရှင် တကယ် မသိသေးဘူး...။

ချစ်ခြင်းတရားရဲ့အတိမ်အနက်ကို ချစ်ရသူကသာ သိတာ၊ တကယ္သိတာ။ ဘုရားကျေးဇူးတော်ကြောင့် လူသားတဦးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ချစ်ခြင်းတရားကို ကျွန်မ သင်ယူခွင့်ရခဲ့တယ်။ ချစ်ခြင်းတရားနဲ့ပတ်သက်ဆက်စပ်ရာတွေကတော့ ပြောရမယ်ဆိုရင် အနည်းငယ် ခါးသည်း၊ တော်တော်လေး နာကျင်စရာတွေ။ 

မောင်ရေလို့ ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်နေခဲ့တယ်။ 

ကျွန်မအသံတွေ ပျောက်သွားတဲ့အထိ။  မခေါ်နိူင်တော့လောက်အောင် အသံတွေ အက်ရှ လက်ပန်းကျသွားတဲ့အထိပေါ့။ လပြည့်ညတွေကို မော့မကြည့်ရဲတော့တဲ့ အထိပေါ့။

မောင့်မိန်းကလေးက ကျွန်မနဲ့ တူတယ်၊

ကျွန်မ ပြုံးမိရုံသာပါပဲ။

မိန်းကလေးက ကျွန်မလို ဆံပင်တွေကို ဘေးတဘက်သိမ်းပြီး တခြမ်းစောင်း ချည်နှောင်ထားတတ်တယ်။ ကျွန်မလို ရင်ဖုံးအကျၤ ီလက်ပြတ်တွေ ဝတ်တတ်တယ်တဲ့။ 

မိန်းကလေးဟာ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး။

အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မက ကျွန်မနည်းနဲ့ကျွန်မ မောင့်ကိုချစ်ခဲ့တာ။

ဖတ်လက်စ စာတအုပ်ထဲက စာသားတွေ ကျွန်မစိတ်ထဲ စီးဝင်လာခဲ့တယ်။

ကလေးတယောက်ဆုံးရှုံးခဲ့ဖူးတဲ့မိခင်က လက်ရှိကလေးတယောက် ထပ်ဆုံးရှုံးသွားမလား စိုးစိတ်နဲ့ ကလေးရဲ့စက်ရုပ်သူငယ်ချင်း AFကို ကလေးနဲ့တပုံစံထဲတူအောင် တုပပြီး (ကျန်းမာရေးမကောင်းတဲ့)ကလေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရတဲ့အခါ အစားထိုးချစ်ဖို့ စီမံထားတဲ့ဇာတ်လမ်း။ 

မိခင်က ကလေးရဲ့စက်ရုပ်သူငယ်ချင်း AFကို မေးတယ်။ 

ငါ့သမီး Josieနဲ့ အပြုအမူတွေ အားလုံး တူအောင် လိုက်လုပ်နိူင်တာကတော့ ဟုတ်ပါပြီ။ ငါ့သမီးလို နှလုံးသားမျိုး၊ စိတ်နှလုံးမျိုး ရှိဖို့တော့ မင်း တူအောင် လိုက်တုနိူင်ပါ့မလားတဲ့...။

Let me ask you this.

Do you believe in the human heart ?

I don't mean simply the organ, obviously. Im speaking in the poetic sense. The human heart. Do you think there is such a thing ? Something that makes each of us special and individual? And if we just suppose that there is. Then don't you think, in order to truly learn Josie, youd have to learn not to just her mannerisms but what's deeply inside her ? Wouldn't you have to learn her heart ?

ဒီလိုပါပဲ၊ ကျွန်မတို့ ဘဝတွေက တယောက်ချင်းစီတွေ၊

တော်လှန်ရေးကာလဟာလည်း ဘယ်လောက်ကြာဦးမယ် ဘယ်သူမှ မသိနိူင်ဘူး။ မနက်ဆို တော်လှန်ရေးကာလဆိုတဲ့အသိနဲ့နိူးပြီး ညဆို မပြီးဆုံးသေးတဲ့ တော်လှန်ရေးဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အိပ်တယ်။

ချစ်ခြင်းတရားဆီကို ပြန်ရောက်ဖို့တော့ ခက်လိမ့်ဦးမယ်....

....ထင်ပါရဲ့။

CKA

This page intentionally left blank

This page intentionally left blank

အဲဒီစာသားကိုု PDFစာအုုပ္တခ်ိဳ႕ အြန္လိုင္းမွာဖတ္စဥ္ ျမင္ဖူးၾကလိမ့္မယ္။ 

ဘာေၾကာင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ရတာလဲ...။ ေသခ်ာတယ္၊ အေၾကာင္းေတာ့ ရွိတာေပါ့။ အဲလိုေရးသားထားရျခင္းကိုက မွားယြင္းမွႈေၾကာင့္ ေက်ာ္သြားတာ မဟုုတ္ဘူးဆိုုတာ စာဖတ္သူကိုု သိေစလိုုတာ။ 
စာအုုပ္ကိုု ပံုုႏွိပ္တဲ့အခါ စာမ်က္ႏွာစဥ္ စံုု-မ ကိုုယ္လိုုခ်င္သလိုု က်ေအာင္ ခ်န္လွပ္ထားခဲ့တာ။ ေနာက္အပိုုင္းသစ္တခုုရဲ႕အစကိုု အရင္အပိုုင္းရဲ႕ေနာက္ေက်ာဘက္မွာ မထားေစဘဲ စာမ်က္ႏွာအသစ္ (မ-ဂဏန္းဘက္)မွာ က်ေစလိုုတာ။
ေျပာခ်င္တာက အေၾကာင္းမဲ့သက္သက္ မဟုုတ္ဘူး။ 

ဘဝထဲမွာေရာ...
ဘယ္အရာကမွ အေၾကာင္းမဲ့ ျဖစ္မလာဘူး။ အရာရာတိုုင္းမွာ ျဖစ္ရ ပ်က္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္း ရွိကိုုရွိေနတယ္။ 

ကိုုယ္႔မွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ၿပီး၊ ေက်ာ္သြားခဲ့ရတဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြ ရွိေနၾကတယ္...။
႐ွင္တို႔ဆီမွာလည္း ေက်ာ္သြားခဲ့ရတဲ့စာမ်က္ႏွာေတြ ရိွေနမွာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ဒါကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေျပာျပဖို႔ မလိုဘူး၊ မလိုအပ္ဘူး...။

တခ်ိဳ႕ေက်ာ္သြားခဲ့ရတာေတြ၊ ေခါက္သိမ္းထားခဲ့ရတာေတြက တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္လည္ဖြင့္ၾကည့္ဖိုု႔...
တခ်ိဳ႕ေက်ာ္သြားခဲ့ရတာေတြ၊ ေခါက္သိမ္းထားခဲ့ရတာေတြကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မၾကည့္မိေစဖိုု႔ေပါ့....
ဘဝစာမ်က္ႏွာေတြထဲ... intentionally left blank ဆိုတာေတြ ရိွေနတယ္...ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေပါ့...

ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားတဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြ blankထားခဲ့မိပါလိမ့္....၊
ကိုယ္တို႔ ကိုယ္စီဘဝထဲမွာေလ....

ခကအ
ေတြးမိ~

===============================

This page intentionally left blank

အဲဒီစာသားကို PDFစာအုပ်တချို့ အွန်လိုင်းမှာဖတ်စဉ် မြင်ဖူးကြလိမ့်မယ်။ 

ဘာကြောင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချန်လှပ်ထားခဲ့ရတာလဲ...။ သေချာတယ်၊ အကြောင်းတော့ ရှိတာပေါ့။ အဲလိုရေးသားထားရခြင်းကိုက မှားယွင်းမှှုကြောင့် ကျော်သွားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ စာဖတ်သူကို သိစေလိုတာ။
စာအုပ်ကို ပုံနှိပ်တဲ့အခါ စာမျက်နှာစဉ် စုံ-မ ကိုယ်လိုချင်သလို ကျအောင် ချန်လှပ်ထားခဲ့တာ။ နောက်အပိုင်းသစ်တခုရဲ့အစကို အရင်အပိုင်းရဲ့နောက်ကျောဘက်မှာ မထားစေဘဲ စာမျက်နှာအသစ် (မ-ဂဏန်းဘက်)မြာ ကျစေလိုတာ။
ပြောချင်တာက အကြောင်းမဲ့သက်သက် မဟုတ်ဘူး။ 

ဘဝထဲမှာရော...
ဘယ်အရာကမှ အကြောင်းမဲ့ ဖြစ်မလာဘူး။ အရာရာတိုင်းမှာ ဖြစ်ရ ပျက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိကိုရှိနေတယ်။ 

ကိုယ့်မှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချန်လှပ်ထားခဲ့ပြီး၊ ကျော်သွားခဲ့ရတဲ့ စာမျက်နှာတွေ ရှိနေကြတယ်...။
ရှင်တို့ဆီမှာလည်း ကျော်သွားခဲ့ရတဲ့စာမျက်နှာတွေ ရှိနေမှာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒါကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောပြဖို့ မလိုဘူး၊ မလိုအပ္ဘူး...။

တချို့ကျော်သွားခဲ့ရတာတွေ၊ ခေါက်သိမ်းထားခဲ့ရတာတွေက တချိန်ချိန်မှာ ပြန်လည်ဖွင့်ကြည့်ဖို့...
တချို့ကျော်သွားခဲ့ရတာတွေ၊ ခေါက်သိမ်းထားခဲ့ရတာတွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မကြည့်မိစေဖို့ပေါ့....
ဘဝစာမျက်နှာတွေထဲ... intentionally left blank ဆိုတာတွေ ရှိနေတယ်...ဆိုတဲ့အကြောင်းပေါ့...

ဘယ်လောက်တောင်များတဲ့ စာမျက်နှာတွေ blankထားခဲ့မိပါလိမ့်....၊
ကိုယ်တို့ ကိုယ်စီဘဝထဲမှာလေ....

ခကအ
တွေးမိ~

ဖန္ခြက္နဲ႔ေရ

အေတာ္မ်ားမ်ားကိစၥေတြမွာ ကြၽန္မတို႔တေတြက လူကို ၾကည့္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၾကတာ မ်ားတယ္။ သိပ္ေတာ္တဲ့၊ သိပ္ေလးစားစရာေကာင္းတဲ့လူတေယာက္၊ သူေျပာသမွ် ဆိုသမွ် ေရးသားလုပ္ကိုင္သမွ်ေတြက အမ်ား သေဘာက်ေတြ၊ အမ်ားအားက်စရာေတြ၊ အတုယူစရာ စံနမူနာထားစရာေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုပါေတာ့၊ သူ တကြက္တေလ ေျခလွမ္းမွား၊ အေျပာမွား အဆိုမွားလည္းျဖစ္ေရာ ကြၽန္မတို႔တေတြ တခါတည္း ဟင္ သြားတတ္ၾကတယ္။ လူတေယာက္အရည္အခ်င္းနဲ႔ ပကတိလူပုဂၢိဳလ္ကို ကြၽန္မတို႔ ခြဲျမင္ဖို႔ ခက္တတ္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္ေရးရာေတြမွာ၊ သူ႔လူမႈေရးပိုင္းေတြမွာ အက်ိဳးအပဲ့ အက်အေပါက္ ရိွတာနဲ႔ သူ႔မွာရိွသမွ်တျခားအရည္အေသြးေတြအေပၚမွာပါ နိမ့္က်ထိပါးတဲ့အထိ ဆြဲခ်လိုက္သလို ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ ကြၽန္မတို႔ လူတေယာက္အေပၚထားတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ သို႔မဟုတ္ ကိုးစားခ်က္က သူ႔အရည္အေသြးေတြအျပင္ သူ႔ပါစင္နယ္ျဖစ္တဲ့ လူမႈေရးပိုင္းေတြမွာပါ ပါဝင္သက္ေရာက္ေနၾကတာကိုး။ လူေတြကိုေပးေနက် ေဖ်ာ္ေျဖေရးအျပင္ ပုဂၢိဳလ္ေရးကိုးစားမႈကိုပါ သူ႔အေပၚမွာ တေပါင္းထဲခ်ည္ေႏွာင္ထားလိုက္တတ္ၾကတယ္၊ ဒီေတာ့ အမွားမခံေတာ့ဘူး။ လူေတြကိုေပးေနက် entertainmentလိုမ်ိဳးက သူ႔အေပၚယံလႊာမွာဆိုရင္ ကြၽန္မတို႔က သူ မေဖာ္ျပခ်င္တဲ့ သူ႔ရဲ႕အေမွာင္ဘက္ျခမ္း dark sideကိုပါ တူးေဖာ္လို႔ရသမွ် တူးဆြကာ ေလွာင္ေျပာင္ခ်င္တယ္ မုန္းတီးခ်င္ၾကတယ္။ ခါတရံ ေျခအလွမ္းမွားလို႔ ဟန္ခ်က္ပ်က္တဲ့အခါလည္း ရိွမယ္။ အက်င့္စ႐ိုက္ျဖစ္ေနလို႔ ျပင္မရတာမ်ိဳးလည္း ရိွမယ္။ ဒါကလည္း ေရ႐ွည္မွာ သိသိသာသာကြဲျပားလာတတ္ပါတယ္။ အက်င့္စ႐ိုက္ဆိုရင္လည္း အဲ့အပိုင္းေလးကို သူ႔အထဲက ႏႈတ္ၾကည့္ဖို႔ ကြၽန္မတို႔ ႀကိဳးစားရင္ မေကာင္းဘူးလား။
ကြၽန္မကိုယ္တိုင္လည္း ဖန္ခြက္ထဲက ေရကိုမၾကည့္ဘဲ ဖန္ခြက္အေပၚ အာရံုစိုက္ေနမိတတ္တာ မ်ားခဲ့ၿပီ။ မွ်မွ်တတၾကည့္တတ္ဖို႔ေတာ့ ႀကိဳးစားရတာပါပဲ။ လူဆိုတာ ၿပီးျပည့္စံုျခင္းလို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္လို႔မွ မရဘဲ၊ သိပ္မေမွ်ာ္လင့္မိဖို႔ လိုတယ္၊ မွားတတ္တဲ့သဘာဝလည္း ရိွေတာ့ အမွန္ေပၚျပန္ေရာက္ေအာင္ လွမ္းေနသူ ဘယ္သူကိုမဆို ေနာက္တႀကိမ္ဆိုတဲ့အခြင့္အေရး ေပးသင့္တယ္ဟုတ္လား....။ ကြၽန္မက လူဆိုး လူေကာင္းရယ္လို႔ သတ္မွတ္ခ်က္ မထားခ်င္ဘူး၊ ေကာင္းတာလုပ္တဲ့သူ၊ ဆိုးတာလုပ္တဲ့သူ အဲသလိုေတာ့ ရိွမယ္။ ဒါေပမယ့္ အျမဲေကာင္းေနသမွ် တႀကိမ္တခါ ဆိုးမိတာရိွသလို၊ အျမဲဆိုးေနက်ကေန ေကာင္းလာတာမ်ိဳးလည္းရိွမယ္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ေကာင္းေနရင္ေတာ့ ေျပာစရာသိပ္မရိွလွေပမယ့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ဆိုးေနရင္ေတာ့ သူ႔တရားသူစီရင္ပါလိမ့္မယ္။ 

တကယ္ေတာ့ ဘဝဆိုတာဟာ ဘာမွမွ မဟုတ္ဘူးဘဲ...

ခ်စ္ၾကည္ေအး
၀၅၀၉၂၀၁၉

"က်က်မ္း"

ဒီစာကိုု အန္တီခ်စ္တိုု႔လိုု လူလတ္ေႏွာင္းပိုုင္းေတြ လူၾကီးေတြက ပိုုၿပီး ခံစားနားလည္ႏိူင္မယ္ ထင္မိတယ္။
က်က်မ္းအေၾကာင္း အရင္မေျပာခင္ တက္က်မ္းအေၾကာင္း ေျပာရေအာင္၊ တက္က်မ္းလိုု႔ဆိုုလိုုက္ရင္ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ကလည္း အတူတြဲပါလာစရာရွိတယ္။ ခုု သိပ္ေခတ္စားေနတာပဲ၊ ကိုုယ္ရည္ကိုုယ္ေသြးျမွင့္တင္ေပးတဲ့ သင္တန္းတိုု႔၊ ဘဝလမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းလဲတိုုးတက္ဖိုု႔တိုု႔၊ စီးယူအက္အေပၚထပ္တိုု႔ ဘာတိုု႔ အဲလိုုေတြ ေဟာၾက ေျပာၾက သင္တန္းေတြဘာေတြေတာင္ ေပးလာၾကတယ္။ ဘဝမွာ ဘယ္က စလိုု႔ စရမွန္းမသိတဲ့၊ ဘာလုုပ္လိုု႔ ဘာကိုုင္ရမွန္းမသိတဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္၊ ေနာက္တခုုက ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးတဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ဟန္တူပါတယ္။ လူငယ္ေတြအတြက္ role model လိုုအပ္တဲ့သေဘာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ 

အန္တီခ်စ္တိုု႔ ငယ္စဥ္တုုန္းကေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြ ဘယ္ရွိမလဲ။ ရွိလည္း ကိုုယ္ဆိုုရင္ေတာ့ တက္ျဖစ္မယ္မထင္ဘူး။ လူေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးအစားစား ရွိတာကိုုး။ နာခံတတ္တဲ့၊ နားေထာင္တတ္တဲ့နား ရွိတဲ့သူေတြ ရွိသလိုု၊ ပုုန္ကန္တတ္တဲ့ သူပုုန္ေသြးပါတဲ့ သူေတြလည္း ရွိတာေလ။ ကိုုယ္က ဒုုတိယအမ်ိဳးအစားထဲ ပါတယ္။ စာၾကည့္မလိုု႔ လုုပ္ေနတုုန္း ဟဲ့ နင္ စာေလးဘာေလး မက်က္ဘူးလားဆိုုရင္ စာအုုပ္ခ်ၿပီး ေစာင္ျခံဳအိပ္ပစ္လိုုက္တာ။ ကိုုယ္စိတ္ပါေနခ်ိန္ဆိုု ညလံုုးေပါက္ စာထိုုင္လုုပ္ရင္ လုုပ္ေနျဖစ္တာ၊ အဲသလိုုမ်ိဳးအက်င့္ ငယ္ကတည္းက ရွိတယ္။ ဒီလိုုေျပာလိုု႔ လူၾကီးမိဘစကား နားမေထာင္ဘူးရယ္ေတာ့ မဟုုတ္ဘူး၊ နားေထာင္ခ်င္လည္း ေထာင္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ လုုပ္ခ်င္မွလုုပ္တာ။ အဲဒီေတာ့ ကိုုယ့္ကိုု ဘာလုုပ္ပါ ညာလုုပ္ပါေတြ ကိုုယ္က မၾကိဳက္ဘူး၊ အာရံုုလာရင္ေတာ့ လုုပ္မယ္ ဒါမ်ိဳးေပါ့။ 

ငယ္တုုန္းကေတာင္ အဲသလိုုဆိုုေတာ့ ခုုလိုုအသက္ကေလးရလာခ်ိန္ အရိုုးရင့္လာေတာ့ ပိုုဆိုုးတယ္။ စိတ္ဓါတ္ေတြျပဳတ္က်ေနခ်ိန္မွာ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ စာေလးဘာေလးဖတ္၊ ယူထ်ဴ႕ေလးဘာေလးၾကည့္ေနလိုု႔မ်ား သင့္ကိုု ဘဝက သံပုုရာသီးတလံုုးေပးလာခဲ့ရင္ သံပုုရာရည္ေဖ်ာ္ေသာက္လိုုက္ပါဆိုုလိုု႔က လခြမ္းပဲလိုု႔ ထဆဲၿပီး ပိတ္ပစ္လိုုက္တာပဲ။ လက္ေတြ႔နဲ႔သိပ္ေဝးတဲ့၊ ေျမျပင္အေျခအေနနဲ႔မနီးစပ္ဘဲ ဟိုုမေရာက္ဒီမေရာက္ ဖတ္ေကာင္းရံုုေရးထားတဲ့ ခြန္အားေပးစာလိုုလိုု ဘာလိုုလိုုေတြကိုု ခံစားလိုု႔မရဘူး။ ကိုုယ့္မွာ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္တအုုပ္ သူမ်ားလက္ေဆာင္ေပးတာ ရဖူးတယ္။ လွန္ေတာင္မၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ ဒီအတိုုင္း စာအုုပ္စင္ေပၚ တင္ထားလိုုက္တာပဲ။ အသံုုးတည့္မယ့္သူ၊ ဖတ္ခ်င္သူရွိရင္ေတာ့ ေပးလိုုက္ရေကာင္းမလား၊ ကိုုယ္ တေန႔ စာၾကည့္တိုုက္အငယ္စားေလး အိမ္မွာ လုုပ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ကေလးေတြဖတ္ဖိုု႔ ထားရေကာင္းမလားနဲ႔ ဒီလိုုပဲ သိမ္းထားျဖစ္တယ္။ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ဆန္ဆန္ေတြ ေျပာေနရင္လည္း သိတယ္၊ သူ တကယ္ အျပင္မွာေရာ ဒီလိုုလား၊ အေပၚယံေတြလား ဆိုုတာ။ အသက္အရြယ္ေလးရလာေတာ့ အပိုုေတြလုုပ္ေနရင္ သိတယ္။ လူအထင္ၾကီးေအာင္ လုုပ္ျပေနတာလား၊ တကယ့္စိတ္ထဲက လာတာလား ခြဲျခားသိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုုေတာ့ ေျပာဖိုု႔က လြယ္တယ္။ လက္ေတြ႔က်င့္ဖိုု႔က် ခက္တယ္။ အဲေတာ့ နားမေထာင္တာမ်ားတယ္။ ကိုုယ့္ပင္ကိုုယ္စိတ္အရ သူပုုန္ေသြးပါသူမိုု႔လည္း ျဖစ္မယ္။ ကိုုယ္ထူကိုုယ္ထစိတ္ ပိုုထက္သန္တယ္။ 

တကယ္တမ္းပစ္လဲေနတဲ့အခါ ဘယ္အရာကမွ ကိုုယ့္ကိုု မထူႏိူင္ဘူး။ ဘယ္ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွာမွလည္း ေနခ်င္သူမဟုုတ္တဲ့အတြက္ ကိုုယ့္လမ္းကိုုယ္ထြင္ရတာ၊ ကိုုယ့္စိတ္ကိုုယ္ထူရတာပါပဲ။ ၾကာေတာ့ ၾကာတာေပါ့။ ယူထ်ဴ႕မွာ ကိုုယ္ၾကည့္ျဖစ္တာေတြက စိတ္ပညာပိုုင္းဆိုုင္ရာေတြ၊ ဦးေႏွာက္အလုုပ္လုုပ္ပံုုေတြ၊ စိတ္နဲ႔ခႏၶာဆက္ႏြယ္ လုုပ္ေဆာင္ပံုုေတြ၊ ဒါေတြၾကည့္ျဖစ္တာမ်ားတယ္။ TedTalk မွာ အဲသလိုုအေၾကာင္းအရာေတြ ေျပာထားတာ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။ စိတ္ခြန္အားေပးတဲ့ဟာေတြထက္ သိပံၸနည္းက်က် လူအေၾကာင္း၊ လူ႔စိတ္အေၾကာင္း ေျပာတာေတြကိုု ပိုုနားေထာင္ျဖစ္တယ္။ ဒါေတြက ကိုုယ့္အေၾကာင္း၊ ကိုုယ့္ခႏၶာအလုုပ္လုုပ္ပံုုအေၾကာင္းကိုု ပိုုသိလာေစတယ္။ စိတ္မွာ တခုုခုုထိခိုုက္တာနဲ႔ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ခႏၶာကိုုယ္မွာ ဘာေတြ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲသြားသလဲ၊ ဒါေတြကိုု မျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုုေနရမလဲ၊ စိတ္က်သြားတိုုင္း ကိုုယ္ပါ လဲမက်ေအာင္ ဘယ္လိုုေလ့က်င့္ရမလဲ ဒါေတြက ကိုုယ့္အတြက္ လက္ေတြ႔က်က် ပိုုအသံုုးဝင္တယ္။ 

ထားပါေတာ့၊ ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ ကိုုယ့္မွာ တက္က်မ္းေတြ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ေတြကိုု အလားဂ်စ္ရွိတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပတာပါ။ 

က်က်မ္းအေၾကာင္း ဆက္ရေအာင္။ က်က်မ္းဆိုုတာ ဘုုန္းကနဲျပဳတ္က်တဲ့ က်က်မ္းကိုု ေျပာတာမဟုုတ္ဘူး။ ဘဝဟာ ဂငယ္ေကြ႔တခုုလိုု႔ ဆိုုခဲ့ရင္ ကိုုယ္တိုု႔လိုုအရြယ္ေတြဟာ ဂငယ္ထိပ္အေပၚကိုု ေက်ာ္လြန္ၿပီး ဂငယ္ရဲ႕ညာဘက္ ကုန္းအဆင္းပိုင္းကို ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ အက်ဘက္ကိုု ဦးတည္ေနၿပီ။ က်န္းမာေရးအရေရာ အားအင္ပိုုင္းအရေရာ က်လာေနၿပီ။
အေရးၾကီးတာက ဘယ္လိုု က်မလဲ…
အက်ျမန္ျမန္သြားမလား၊ ခပ္ျဖည္းျဖည္း သြားမလား၊ Aging ဟာ ရုုပ္ပိုုင္းဆိုုင္ရာအရ တားႏိူင္သေလာက္ အတိုုင္းအတာတခုုအထိပဲ တားႏိူင္လိမ့္မယ္။ 👉 က်န္တာေတြကေတာ့ နိစၥဓူဝကိုုယ့္က်င့္စဥ္၊ ေနထိုုင္စားေသာက္ပံုု၊ အေတြးစိတ္ကူး၊ ခံယူက်င့္သံုုးပံုု၊ စိတ္အထားအသိုု ဒါေတြအေပၚ မူတည္ၿပီး အေႏွးအျမန္ကြာလိမ့္မယ္လိုု႔ ကိုုယ္ ထင္တယ္။ အေရးအႀကီးဆံုးက စိတ္အထားအသိုပဲ၊ စိတ္ထားတတ္ဖို႔ စိတ္ေကာင္းေမြးႏိူင္ဖို႔ အဓိကက်တယ္။ စိတ္ေကာင္းတခုရဖို႔ မနာလိုဝန္တို မလိုမုန္းထားစိတ္ေတြ ကင္းမွျဖစ္မယ္ 👈 အသက္ရွင္ေနစဥ္ ေနနည္းထိုုင္နည္းေတြကိုု ဘာသာတိုုင္းက သြန္သင္ခဲ့ၾကတာမို႔ ဘာသာတရားရဲ႕ ပဲ့ျပင္မွႈေတြကေတာ့ လူတိုုင္းမွာ ရွိၾကလိမ့္မယ္။ ဒါေတြကိုု လက္ေတြ႔ ေန႔စဥ္ဘဝထဲ ဘယ္လိုု ထည့္မလဲ၊ ဘယ္လိုု ေလ့က်င့္မလဲ....
က်တာကေတာ့ လူတိုုင္း တေန႔ က်မွာပဲ။ ဘယ္လိုုက်မွာလဲ၊ သက္သက္သာသာေလး က်တတ္ဖိုု႔ေတာ့ လိုုတာေပါ့….။
ဒါ ကိုုယ္ ေျပာခ်င္တဲ့ က်က်မ္းပဲ...

ခ်စ္ၾကည္ေအး
၂၂၀၈၂၀၁၉

ေသျခင္းတရားႏွင့္စပ္လ်ဥ္းေသာ ကိစၥ ~

ေတြ႔ေနက်ျမင္ကြင္းေတြ၊ ေတြ႔ေနက်လူေတြရွိတဲ့ လမ္းကေလးထဲ ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္ေနမိျပန္တယ္။ ဘာမွမထူးဆန္းတဲ့ သစ္ပင္ေတြ လူေတြ ကားေတြ ဒီရွဳခင္းေတြ ဒီမ်က္ႏွာေတြပါပဲ။ အိမ္ထဲကေခြးကေလးေတြ လမ္းေလွ်ာက္ေခၚထုုတ္လာတဲ့လူေတြလည္း ေတြ႔ရတယ္။ တခါတေလ စကူတာေတြ စက္ဘီးေတြ ေနာက္ကလာတဲ့အခါ အသံၾကားတာနဲ႔ သတိထားၿပီး ေဘးကပ္ေပးရတာေတာ့ရွိတယ္။ မနက္ခင္းဆိုုေတာ့ လူေတြမ်က္ႏွာေတြဟာ လန္းလန္းဆန္းဆန္းရွိေနတုုန္းလိုုပဲ။ ဒါေပမယ့္ မျပံဳးၾကဘူး။ စက္ရုုပ္ေတြလိုုပဲ ေတာင့္ေတာင့္ၾကီးသြားေနၾကတာ။ ေရစီးေရလာအတြက္ေဖာက္ထားတဲ့ ေျမာင္းၾကီးရဲ႕ေဘးေရာက္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းက ခဏရပ္ၿပီး ေအာက္ဘက္ကိုု ငံု႔ၾကည့္လိုုက္မိတယ္။ ေျမာင္းၾကီးထဲမွာ ေရသိပ္မရွိေသးဘူး။ ခါတိုုင္းဆိုု ေရေတြတသြင္သြင္စီးေနတာကိုု ေတြ႔ရၿပီး ဘူတာနဲ႔နီးတဲ့ ေျမာင္းအထက္ဘက္ေရာက္ရင္ ဘာငါးမွန္းမသိတဲ့ ငါးၾကီးေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္လူးေနတာကိုု ေတြ႔ရတတ္တယ္။ အရင္ကဆိုု ငါးမွ်ားေနတဲ့လူေတြကိုု ေတြ႔ရေသးတယ္၊ ခုုေတာ့ ငါးမဖမ္းရလိုု႔ ဆိုုင္းဘုုတ္တပ္ၿပီး ဒါဏ္ေငြရိုုက္လိုုက္ေတာ့ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ ေျမာင္းၾကီးရဲ႕အနက္က ၄-၅မီတာေလာက္ ရွိမလားပဲ။ အေပၚကေန ခုုန္ခ်ရင္ က်ိဳးပဲ့တာေလာက္ပဲ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ေအာက္ဘက္ကိုုတခ်က္ထပ္ငံု႔ၾကည့္လိုက္ရင္းက ဘယ္လိုုေၾကာင့္ အဲသလိုုအေတြးမ်ိဳး ဝင္လာရတာပါလိမ့္လို႔ ေတြးမိတယ္။ တေန႔က Nနဲ႔ ကိုုယ္ ေျပာမိတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေခါင္းထဲ ျပန္ေရာက္လာတယ္။

N : ေပ်ာ္ေအာင္ေနေလ ဒါမွ ဘဝကတန္မွာ
ကိုုယ္ : ေပ်ာ္ေနၿပီးၿပီေလ တန္ေနပါၿပီ သြားမယ္ဆိုု သြားလိုု႔ရၿပီ
N : ေသမွ မေသရဲတာ၊ ေသနပ္လြယ္ရင္ေတာ့ ေကာင္းသား၊ တခ်က္ထဲပဲ၊ က်န္တာေတြက်ေတာ့ ေၾကာက္တယ္၊ ေရဆိုုလည္း ၁၅မိနစ္ေလာက္မြန္းမလားပဲ
ကိုုယ္ : အင္း အေသမလွဘူး ပုုပ္ပြေပၚလာမွာ
N : ေသၿပီးရင္ ရင္ဖြင့္စရာလည္း ရွိေတာ့မွာ မဟုုတ္ဘူးေနာ္
ကိုုယ္ : ေသၿပီးမွ ရင္ဖြင့္စရာလား ေသနပ္လိုုခ်င္ရင္ ေနာက္တခါ က်ိဳက္ထီးရိုုး ေရာက္တဲ့အခါ ဝယ္ခဲ့လိုုက္မယ္
N : လုုပ္ၿပီ၊ မေသခ်ာဘူးေလ၊ ကိုုယ္ခ်စ္တဲ့သူဆိုု ေသၿပီးလည္း လိုုက္ၾကည့္ေနမိမွာ၊ တနည္းနည္းနဲ႔ သူသိေအာင္ျပမိဦးမွာ
ကိုုယ္ : အထပ္၂ဝေလာက္က ခုုန္ခ်ရင္ေတာ့ ေသခ်ာေလာက္ပါတယ္
N : ရုုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ၾကီး ျဖစ္မွာေလ ျမင္ၾကည့္ေပါ့ အဲလိုုလည္း အပ်က္မခံႏိူင္ဘူး
ကိုုယ္ : ေတာ္ပါေတာ့ လက္ေလွ်ာ့လိုုက္ပါေတာ့
N : ေသဖိုု႔စဥ္းစားရင္ ဘယ္အက်ၤ ီနဲ႔ေသရမလဲစဥ္းစားရတာနဲ႔တင္ ေခါင္းေျခာက္လိုု႔ ဆက္မစဥ္းစားႏိူင္ဘူး (HaHa react ေပးမိ)
ကိုုယ္ : ေသမေနပါနက္ေတာ့ ဒါမွမဟုုတ္ အိပ္ေဆးအလံုုး၅ဝေလာက္ ခ်ပစ္လိုုက္ရင္ေရာ
N : ေသကာနီးမွ ကံက အေကာင္းလြန္တာမ်ိဳး၊ ဒါမွမဟုုတ္ အဆိုုးလြန္တာမ်ိဳးျဖစ္ၿပီး မေသမရွင္ျဖစ္ေနမွ ေသေၾကာင္းၾကံစည္မွႈနဲ႔ တရားအစြဲက ခံရဦးမယ္ (HaHa react ေပးမိ)
N : ၾကိဳးဆြဲခ်ဖိုု႔ကလည္း ၾကိဳးခ်ည္ဖိုု႔ အရပ္က မမီျပန္ဘူး
ကိုုယ္ : မ်က္ျပဴး လွ်ာထြက္ အေသမလွ မဟန္ေသးပါဘူး
N : အိမ္ကလူေတြလည္း အလုုပ္ရွဳပ္ဦးမယ္ ငါ့သမီးေလး ဘယ္သူမ်ားစိတ္ညစ္ေအာင္ လုုပ္သလဲဆိုုၿပီး
ကိုုယ္ : က်န္ရစ္သူေတြ တိုုင္ပတ္မွာ အမွႈပတ္မွာပဲ
N : အဲ့က်ရင္ ယူတိုု႔အကုုန္ပါၿပီ၊ စကားေျပာေနက်လူေတြ
ကိုုယ္ : ေအးေလ၊ ယူလည္း အမွႈတြဲထဲပါတယ္၊ အိုုင္ေသရင္…

ကိုုယ္ ေတြးရင္းက ၿပံဳးမိတယ္။ လူတေယာက္ ေသဖိုု႔ဆိုုတာ ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း တကယ္မလြယ္တဲ့ကိစၥ။ မိမိဆံုုးျဖတ္ခ်က္ျဖင့္ ဘဝၾကီးထဲက ထြက္ခြာသြားသည္ ဆိုုတာမ်ိဳးနဲ႔ ေလာကၾကီးကိုု အႏိူင္ပိုုင္းမယ္ဆိုုတာမ်ိဳး စိတ္ကူးၾကည့္၊ တကယ္ပဲ အႏိူင္ပိုုင္းႏိူင္တာလား၊ အရွံဳးေပးသြားတာလားလို႔ ခႏိူးခနဲ႔ သြားမေမးနဲ႔၊ I don’t f***ing care ဆိုုၿပီး လက္ခလယ္ေထာင္ျပလိုုက္လိမ့္မယ္။ သိပ္ႏူးညံ့တယ္ စိတ္ပိုုင္းဆိုုင္ရာ အမွႈကိစၥေတြ၊ လံုးဝအထိမခံႏိူင္ေအာင္ ကြဲလြယ္အက္လြယ္ ပါးလ်တယ္။
ေသခ်င္တဲ့လူတေယာက္ရဲ႕စိတ္မွာ အင္မတန္ေမွာင္မည္းေနတဲ့ အမိုုက္တိုုက္ၾကီး တတိုုက္လံုုး ရွိေနတယ္။ သိပ္ေလးလံတယ္။ မေရာက္ဖူးရင္ မသိႏိူင္ဘူး။ သိပ္ေအးစိမ့္နက္ေမွာင္တယ္၊ သိပ္ပင္ပမ္းနာက်င္တယ္၊ အရာရာအဓိပၸါယ္မဲ့ေနတဲ့ ေန႔ေတြညေတြရွိတယ္။ ဒီလိုုအေျခအေနမ်ိဳးထဲက မျဖစ္မေန လြတ္ေျမာက္လိုုသူဟာ က်န္တာ ဘာမွေတြးေနမွာ မဟုုတ္ဘူးဘဲ။ က်န္တာေတြေတြးေနၿပီဆိုု ဒါ ေသခ်ာတယ္ တကယ္ေသခ်င္စိတ္ မရွိေသးလိုု႔…။

ေတြ႔ေနက်ျမင္ကြင္းေတြ၊ ေတြ႔ေနက်လူေတြရွိတဲ့ လမ္းကေလးထဲ ဘာမွမထူးဆန္းတဲ့ သစ္ပင္ေတြ လူေတြ ကားေတြ ရွဳခင္းေတြ မ်က္ႏွာေတြကိုု ေငးရင္း ကိုုယ္ အိမ္ျပန္လာခဲ့လိုက္တယ္…။

ခ်စ္ၾကည္ေအး
၂၈၀၅၂၀၁၉
ေသျခင္းတရားႏွင့္စပ္လ်ဥ္းေသာ ကိစၥ ~

ေတာင္တန္းၾကီးေတြ....ဟိုုးအေဝးမွာ...

ဟိုုး အေဝးၾကီးမွာ…

ေတာင္တန္းၾကီးေတြ…၊ တိတိက်က်ထပ္ေျပာရရင္ သူမ သိပ္ခ်စ္တဲ့ ေတာင္စဥ္တန္းၾကီးေတြေပါ့။ အေဝးၾကီးက ျမင္ရခ်ိန္မွာ ေအးစက္စိမ္းညိဳ႕ေနသေလာက္ အနီးကပ္စဥ္မွာ ပူေလာင္ၾကဲပါးလြန္းသလိုု…။ အေဝးၾကီးက ၾကည့္စဥ္မွာ သိပ္မေဝးေတာ့သလိုုလိုုနဲ႔ အနားနီးလာေလ ခက္ခဲအလွမ္းေဝးသြားတဲ့ ေတာင္တန္းၾကီးေတြ။ အနားေရာက္ခဲ့စဥ္မွာ အေပၚကေန စီးမိုုးၾကည့္ေနတဲ့ေတာင္တန္းၾကီးေတြက ညွိဳ႕ငင္ႏိူင္လြန္းတာနဲ႔အတူ သူမကိုု ေျမျပင္ေပၚျပားဝပ္ေစခဲ့ျပန္တယ္ေလ…။
မိုုးကေလး မစိုု႔မပိုု႔ရြာေတာ့ တဖန္ျပန္လည္စိမ္းလန္းလာတဲ့ေတာင္တန္းၾကီးေတြဟာ ႏွစ္သက္ခ်င္စရာ ေကာင္းလာျပန္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘာကိုုမွန္းမသိ သူမ ထိပ္လန္႔လိုု႔ေနတယ္။ ဟန္သိပ္ၾကီးတဲ့ေတာင္တန္းၾကီးေတြအနား အေရာက္သြားဖိုု႔ တခုုခုုက စီးကာေနျပန္ေရာ…။ သူမဟာ ေတာင္တန္းၾကီးေတြအနားေရာက္တိုုင္း ေသးဝပ္သိမ္ငယ္သြားတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ အၾကိမ္ၾကိမ္နာက်င္ရ၊ သဘာဝလည္းမတူၾကျပန္ေတာ့ မ်က္ႏွာကိုုသာခပ္လႊဲလႊဲထားကာ အေဝးကိုုေလွ်ာက္ရတာ…။ သူမမ်က္ဝန္းေတြထဲမွာေတာ့ သိမ္းဆည္းထားခဲ့ရဲ႕။ ေတာင္တန္းႀကီးေတြ ဘယ္လိုုစိမ္းညွိဳ႕ေနဟန္၊ ဘယ္လိုုထီးတည္းခက္မာေနဟန္၊ ဘယ္လိုုေသြ႔ေျခာက္ေအးစက္ေနဟန္…၊ သူမေက်ာရိုုးထဲကေန စိမ့္ကနဲ ေႏြးသြားျပန္တယ္။ မရဲပါဘူးေလ…။ အေဝးမွာျမင္ေနရတဲ့ေတာင္တန္းၾကီးေတြကိုု အသံတိတ္ စကားေတြလွမ္းေျပာေနခဲ့မိတဲ့ရက္ေတြ၊ အိပ္မက္ေတြထဲ ေတာင္တန္းၾကီးေတြအေနာက္ အေျပးလိုုက္ေနခဲ့မိတာေတြ၊ ေမာလွခ်ည့္ကြယ္…။ ဘဝကတိုုေတာင္းသေလာက္ အလြမ္းသံသရာကျဖင့္ ရွည္လ်ားပါရဲ႕။
သူမနဲ႔အတူတူ သူမအနားမွာရွိေနရင္ ေပ်ာ္မွာလားဟင္…
ဒါဟာအမွန္ပဲဆိုုေပမယ့္ နာက်င္ေစတယ္ဟုုတ္လား…။ သူလည္း သူမအနား မေပ်ာ္ႏိူင္သလိုု၊ သူမကလည္း သူ႔အနား ေနမေပ်ာ္ႏိူင္တဲ့ ဘဝေတြ…။ ႏွလံုးသားမဲ့တဲ့ေတာင္တန္းႀကီးေတြနဲ႔ ခ်စ္ကြၽမ္းဝင္မိတဲ့ လူမိန္းမတေယာက္ဟာ ျခားနားလြန္းတဲ့႐ွင္သန္မႈေတြထဲ တိုးတိတ္လြမ္းရဖို႔သာ ျဖစ္လာတာ။ ေဝးလြန္းပါတယ္ ေတာင္တန္းၾကီးေတြေရ။ အနားကိုု ဘယ္ေတာ့မွ သူမ ျပန္လာႏိူင္မွာ မဟုုတ္ေပမယ့္လည္း သူ ေပ်ာ္ေနမယ္ဆိုုတာ…။ သူမ ေပ်ာ္ေအာင္ေနေနမယ္ဆိုုတာ…။
အပူအပင္ဆိုုတာ ဘဝမွာ မၾကံဳခဲ့ဖူးသူမိုု႔ ဘယ္ေတာ့မွ ရင့္က်က္မလာေတာ့မယ့္စိတ္ႏွလံုုးနဲ႔သူမက ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႔က်မွ ရင့္က်က္လိုု႔လာခဲ့တာ။ ဒါဟာ ဝဋ္ေႂကြးတခုပဲ၊ ဒါဟာ နာက်င္ဖိုု႔သက္သက္မွ်သာပဲဟုုတ္လားဟင္…။ 

ဘဝမွာ ဘာကိုုမွ တမ္းတမ္းတတမက္ေမာမက္ေမာ မလိုုခ်င္ခဲ့သူဟာ တိမ္ေတြကျဖင့္ ေဝးလြန္းတယ္ဆိုုတာေလာက္ေတာ့ သိခဲ့သားပဲ။ အရင္တုုန္းက…ဆိုုတာ တေနရာရာမွာ လႊတ္ခ် က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေဝးသြားၾကတာလဲဆိုုရင္ သံသရာတခုုစာလိုု႔ သူမက ေျဖမယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ထပ္…ဆိုုတဲ့စကားမ်ိဳးၾကားရရင္ သူမက မ်က္ရည္ဝဲခ်င္ေနတုုန္းပဲ။ တကယ္လိုု႔မ်ား ေတာင္တန္းၾကီးေတြအနား အမွတ္မထင္ေရာက္သြားခဲ့ရင္ေရာ…၊ အေတြးနဲ႔တင္ သူမ ရူးေတာ့မလိုုပဲ။ ေတာင္တန္းၾကီးေတြရဲ႕ရင္ခြင္မွာ သူမသိမ္းဆည္းထားခဲ႔သမွ် မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ပါးအပ္ သြန္ခ်မိမလားရယ္…၊ ၿပီးေတာ့ သူမ စိတ္ဒဏ္ရာ…၊ စိတ္အက်၊ သူမကိုုယ္တိုုင္ မမွန္းဆႏိူင္ေအာင္ အတက္အက်ျမန္ဆန္လြန္းလိုု႔ အပိုုင္းပိုုင္းေၾကမြခဲ့ရတဲ့ သူမစိတ္ေတြ၊ ခဏခဏ ေသရာပါသြားတဲ့ အမာရြတ္ေတြရဲ႕ ထူထဲနက္နဲမွဳအတိုုင္းအဆကိုု သူသာနားေထာင္မယ္ဆိုု ေျပာျပခ်င္ပါရဲ႕။ ဟင့္အင္း…သူမဟာ အခုုကိုု စိတ္နဲ႔ကိုုယ္ တျခားစီ လြတ္ထြက္သြားမတတ္ပါပဲ။ ေသခ်ာတာတခုုကေတာ့ နာက်င္မွႈပဲ… ဘယ္လမ္းကိုုေရြးေရြး အနာတရျဖစ္မယ့္လမ္းေတြထဲက ေျပးမလြတ္ေတာ့တာကိုုလည္း  သိထားၿပီးသားကိုု…။ အယ္လ္ဘမ္ထဲမွာ သိမ္းထားခဲ့တဲ့ ေတာင္တန္းၾကီးေတြရဲ႕ပံုုရိပ္ေတြ…ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ ျပံဳးေနမိတဲ့အခ်ိန္ေတြထဲ သူမ ျပန္လည္သက္ဝင္ေနမိတာ၊ နာက်င္ရတာက သပ္သပ္ ေႏြးေထြးေနမိတာက သပ္သပ္။ အဲဒီတုုန္းကေတာ့ ေတာင္တန္းၾကီးေတြမွာ လ်ိဳ႕ဝွက္မွႈေတြအျပည့္၊ မာယာအျပည့္ဆိုုတာ သူမ ဘယ္သိႏိူင္မွာလဲေလ။ သူမအတြက္ေတာ့ ခုုထိ အျဖဴထည္ကေလးအတိုင္း ရွိေနေပးပါ၊ ႐ိုးသားေနေပးပါ ေတာင္တန္းၾကီးေတြရယ္…။ သူမ တန္ဘိုုးထားခ်င္လိုု႔၊  သိပ္ျမတ္ႏိူးရလိုု႔ပါ…။ သတိထားမိမလားဟင္၊ သူမ ကမာၻပ်က္နာက်င္ရေလေလ သူမရယ္သံေတြက ပိုုမိုုက်ယ္ေလာင္လာေလေလ…၊ ဒီေန႔စြဲေတြထဲ ရဲရင့္ဟန္ေဆာင္ရင္းက  ခဏခဏပ်က္က်ေနခဲ့ရပံုေတြ…။ သူမ ၿပိဳလဲက်ရသမွ် ေတာင္တန္းၾကီးေတြဘက္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္အႏိူင္ရေနမယ္ဆိုုလည္း ေပ်ာ္ပါေစလိုု႔သာ ေက်နပ္ေပးခ်င္ေသးရဲ႕…။ သူမက်ဆံုုးမွႈဆတူအတိုုင္း ေပ်ာ္ပါေစကြယ္…၊ သူမ ၿပံဳးတိုုင္း ေပ်ာ္ေနတယ္လိုု႔ ျမင္ေပးလွည့္ပါ၊ (အနည္းဆံုုးေတာ့) ဟန္ေဆာင္ေကာင္းခ်င္လွရဲ႕ေလ…

ခ်စ္ၾကည္ေအး
၁၉ဝ၅၂ဝ၁၉

ေတာင္တန္းႀကီးေတြအတြက္ သတိတရ ခံစားေရးဖြဲ႔ ~

ဇြဲကပင္ ~

ဇဇြဲ❤

Touch Pool

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြစုေပါင္းေရးသားထားၾကတဲ့ Feeling-92စာအုပ္ထဲမွာ ကြၽန္မေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ စာမူပါ။ စာအသစ္မတင္ႏိူင္ေသးခင္မွာ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး႐ွင့္....

Touch Pool
=========

လူတန္းရွည္ၾကီးထဲမွာ ဒီေလာက္အၾကာၾကီးတန္းစီလာခဲ့ၿပီး လက္ကေလးမွ ေရမစိုုလိုုက္ရဘဲ ျပန္ထြက္သြားခဲ့သူ ကၽြန္မတေယာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ငါးကန္ေနာက္က တာဝန္ရွိတဲ့ကေလးမေလးေတြရဲ႕ ဘယ္လုုိပါလိမ့္ဆိုုတဲ့အၾကည့္ကိုု ျပံဳးရံုုကေလးသာ ျပံဳးျပလိုုက္ႏိူင္တယ္။

တကယ္လိုု႔မ်ား အဲဒီအျဖစ္အပ်က္သာ ကၽြန္မေရွ႕မွာ မျဖစ္ခဲ့ရင္….၊
ကၽြန္မဟာ မသိျခင္းေတြနဲ႔ေအးေဆးသက္သာေနမယ့္ လူအုုပ္ၾကီးထဲက လူတေယာက္ပဲ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕။ 

(၁)
ၾကယ္ငါးေတြ အသက္ရွဴၾကသလား…
ငါးျပတိုုက္ၾကီးထဲကိုု ပထမဦးဆံုုးအၾကိမ္လာလည္ျဖစ္ခဲ့တုုန္းက Touch Poolထဲက ၾကယ္ငါးေတြကိုု အေဝးကလွမ္းအျမင္မွာ ကၽြန္မေတြးမိခဲ့ဖူးတာ။
ထပ္ေတြးေနမိျပန္တယ္၊ ၾကယ္ငါးေတြ အသက္ရွဴၾကရဲ႕လား…၊ ၾကယ္ငါးေတြ ခံစားတတ္ၾကသလား….။ ပကတိၿငိမ္သက္လြန္းေတာ့ အျမင္မွာ သက္မဲ့အရုုပ္တရုုပ္လိုုပဲ။

အဲဒီတုုန္းကေပါ့။ ခဏကေလးရယ္…၊ Touch Poolဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းဘုုတ္နဲ႔ သူ႔ေဘးနားက ငါးကန္ရွည္ေမ်ာေမ်ာနံေဘးကိုုေရာက္ဖိုု႔ လူတန္းရွည္ၾကီးရဲ႕အေနာက္မွာ စိတ္လက္ရွည္ရွည္ စီတန္းခဲ့ရသမွ် တကယ့္တကယ္အနားလည္းေရာက္ေရာ ဖ်တ္ကနဲထိရံုုသာ လက္နဲ႔ထိၾကည့္အၿပီး ေျခေထာက္ေတြကျဖင့္ ေရွ႕ကိုု ဆက္ေလွ်ာက္ေပးရတယ္။ ကၽြန္မအေနာက္က လူတန္းရွည္ၾကီးကိုု အလွည့္ေပးဖိုု႔ ကၽြန္မက ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ေပးခဲ့ရတယ္ေလ။ 

ခဏကေလးပဲ၊ ကၽြန္မလက္တဘက္ကိုု ေရထဲႏွစ္လိုု႔ ထိၾကည့္လိုုက္ရခ်ိန္ကေလး၊ အဲဒီခဏကေလးကိုု ကၽြန္မ ရင္ခုုန္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္တေန႔ေရာက္ေတာ့ ၾကယ္ငါးေတြကိုု ကၽြန္မ ေမ့သြားခဲ့တယ္ ထင္တာပါပဲ။ 

(၁.၁)
Touch Poolလိုု႔ေခၚတဲ့ ငါးကန္ရွည္ေမ်ာေမ်ာထဲမွာ အေပၚဘက္ကိုု တဖြားဖြားလြင့္ေနတဲ့ ေက်ာက္ခက္စိမ္းစိမ္းေတြ၊ ေက်ာက္စိုုင္တန္းေတြအျပင္ ငါးေရာင္စံုုေသးေသးကေလးေတြလည္း ရွိရဲ႕၊ သူတိုု႔ကိုုေတာ့ ထိဖိုု႔ မလြယ္လွဘူး၊ သူတိုု႔က သိပ္လွစ္တာပဲ၊ ဟိုု ဒီကူးခတ္ေနၾကလိုု႔….။

Touch Poolထဲက ေက်ာက္စိုုင္တန္းေတြေပၚမွာ ၾကယ္ေတြေၾကြက်ေနၾကသလိုု၊ ဒါေပမယ့္ ပကတိအၿငိမ္အသက္ အခ်ပ္လိုုက္ကပ္ေနတဲ့ ၾကယ္ငါးေတြကိုု ေလး ငါး ေျခာက္ေကာင္ေလာက္ ခပ္ၾကဲၾကဲေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ တခ်ိဳ႕ၾကယ္ငါးေတြက လက္လွမ္းလိုု႔ မမီႏိူင္တဲ့ေနရာမွာ၊ လက္လွမ္းမီႏိူင္တာဆိုုလိုု႔ အၾကီးႏွစ္ေကာင္ရယ္၊ အလတ္စားႏွစ္ေကာင္ရယ္…၊ ဒါပဲ။ 

ၾကယ္ငါးေတြဆိုုေပမယ့္လည္း အေသြးအေရာင္၊ ပံုုစံ၊ အရြယ္အစားေတြက တေကာင္နဲ႔တေကာင္ မတူၾကျပန္ဘူး။ မ်ိဳးစိတ္နာမည္ေတြ ကြဲျပားၾကသလိုု အေလ့အထေတြလည္း ကြဲျပားၾကတယ္။
ၾကယ္ငါးအမ်ားစုုမွာ လက္ေခ်ာင္းေတြလိုု႔ဆိုုႏိူင္တဲ့ ေဘးပတ္ပတ္လည္ကိုုျဖာထြက္ေနတဲ့ လက္တံ ငါးေခ်ာင္းတိတိ ရွိတယ္။ အတိအက်ဆိုုရရင္ ညာဘက္မွာ ႏွစ္ေခ်ာင္း၊ ဘယ္ဘက္မွာ ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ေရွ႕တည့္တည့္ဆီမွာ တေခ်ာင္းေပါ့။ တခ်ိဳ႕ၾကယ္ငါးအမ်ိဳးအစားေတြမွာေတာ့ ငါးေခ်ာင္းထက္ပိုုတဲ့လက္တံေတြ ရွိၾကတယ္။ လက္တံေပါင္းေလးဆယ္ေက်ာ္တဲ့ ၾကယ္ငါးေတာင္မွ ရွိေသးတယ္။ အလယ္ဗဟိုုစက္ဝိုုင္းကေတာ့ ကိုုယ္ထည္ေပါ့၊ အဲဒီကိုုယ္ထည္ေအာက္ တည့္တည့္မွာ ပါးစပ္ရွိတယ္လိုု႔ဆိုုၾကတယ္။

ၾကယ္ငါးေတြမွာ ႏွလုံးသား မရွိၾကဘူး…၊ ၿပီးေတာ့ ဦးေႏွာက္လည္း မရွိၾကဘူး၊
မ်က္စိလည္း မရွိၾကေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ၾကယ္ငါးေတြဟာ သူတိုု႔လက္တံကတဆင့္ အလင္းကိုု ခံစားႏိူင္စြမ္းရွိၾကတယ္။ ဒါဆိုုရင္ျဖင့္ ထိခြင့္ရွိရင္ေတာင္ ၾကယ္ငါးေတြရဲ႕လက္တံကိုု မထိတာက ပိုုေကာင္းမလားဟင္….။
ၾကယ္ငါးေတြမွာ ႏွလံုုးသားမရွိၾကဘူးတဲ့၊ ဆိုုေတာ့ ၾကယ္ငါးေတြဟာ မခ်စ္တတ္ၾကဘူးလား။ ၾကယ္ငါးေတြဟာ ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ အသက္ (၂)ႏွစ္မွာ အရြယ္ေရာက္ၾကၿပီ၊ မ်ိဳးပြားႏိူင္ၾကၿပီလိုု႔ ဆိုုတယ္။ ၾကယ္ငါးကေလးေတြကို ၾကယ္ငါးေမေမနဲ႔ ၾကယ္ငါးေဖေဖက ေမြးဖြားလိုုက္တယ္ဆိုုတာထက္ ျပန္လည္ထုုတ္လုုပ္မွႈ (reproduce) လုုပ္တယ္လိုု႔ သံုုးၾကတယ္။

ၾကယ္ငါးေတြမ်ိဳးပြားပံုုကျဖင့္ တကယ္အံ့ၾသစရာ၊ မ်ိဳးစိတ္တခုုနဲ႔တခုု မ်ိဳးပြားပံုုခ်င္းလည္း မတူၾကျပန္ဘူးတဲ့။ ၾကယ္ငါးေတြရဲ႕မ်ိဳးပြားအဂၤါဟာ ပံုုမွန္အေျခအေနမွာ သိသာထင္ရွားျခင္းမရွိဘဲ ဥခ်ေတာ့မယ္ဆိုုတဲ့အခ်ိန္က်မွသာ အထီး အမ လိင္ကြဲျပားသြားၾကတယ္။ လက္တံေတြခ်င္း ယွက္လိုု႔ျဖစ္ေစ၊ တေကာင္စီက ကိုုယ္တျခမ္းစီေပါင္းၿပီး ေနာက္တေကာင္ အသစ္ျဖစ္လာတာမ်ိဳးျဖစ္ေစ၊ အမမ်ိဳးဥနဲ႔ အထီးသုုတ္ေသြးဟာ ေရထဲမွာ ေပါင္းဆံုုၾကၿပီးေတာ့ျဖစ္ေစ မ်ိဳးပြားေလ့ရွိၾကတယ္။ မထူးဆန္းဘူးလား…။
ေထာင္နဲ႔ခ်ီရွိတဲ့ၾကယ္ငါးမ်ိဳးကြဲေတြထဲမွာ ပ်မ္းမွ်သက္တမ္းအားျဖင့္ (၃၅)ႏွစ္ၾကာတဲ့အထိ အသက္ရွင္ေနႏိူင္ၾကတဲ့ ၾကယ္ငါးေတြေတာင္မွ ရွိၾကသတဲ့။

လူတန္းရွည္ၾကီးထဲ အလိုုက္သင့္တန္းစီ ေရြ႕လ်ားလိုုက္ပါေနရင္း ၾကယ္ငါးေတြအေၾကာင္း အင္တာနက္ထဲမွာ ရွာေဖြဖတ္ေနလိုုက္မိတယ္။ ေရွ႕မွာ သိပ္မလိုုေတာ့ဘူး။
ကၽြန္မအလွည့္ေရာက္တဲ့အခါ ၾကယ္ငါးတေကာင္ရဲ႕ ဘယ္ေနရာကိုု ထိၾကည့္လိုုက္ရင္ ေကာင္းမလဲဟင္….။ အရင္အေခါက္ေတြတုုန္းကေရာ ၾကယ္ငါးေတြရဲ႕ဘယ္ေနရာကိုုမ်ား ကၽြန္မ ထိၾကည့္မိခဲ့တာပါလိမ့္။ ေမ့ၿပီ၊ ကၽြန္မ တကယ္ကိုု ေမ့သြားခဲ့ၿပီ၊ ထိၿပီးေတာ့လည္း လြယ္လြယ္ေမ့ထားပစ္ခဲ့လိုုက္တာပါပဲ…။

(၁.၂)
ကြ်န္မအတြက္ ငါးျပတိုက္ႀကီးထဲမွာ ၾကယ္ငါးေတြရွိတဲ့ Touch Pool ၿပီးရင္ ဒုုတိယစိတ္အဝင္စားဆံုးက သမုဒၵရာဟင္းလင္းျပင္ (Open Ocean)လို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ ဧရာမငါးၾကည့္ကန္ႀကီးပဲ။ သူ႔အခန္းက အေမွာင္မ်ားတဲ့အခန္း၊ ေလွ်ာက္လမ္းသြယ္တေျပးလံုုး အေမွာင္မ်ားမ်ား အနက္ရင့္ရင့္အဆံုုးမွာမွ ၾကည္လဲ့လင္းေဖြးေနတဲ့ငါးၾကည့္ကန္ဟာ ကူးခတ္လွဳပ္ရွားသက္ဝင္ေနကာ….၊ အၾကည့္ေတြအားလံုးရဲ႕ လားရာျဖစ္တယ္။

သူ႔အခန္းထဲဝင္လိုက္တာနဲ႔ ဟာကနဲ ေၾကနပ္ေပ်ာ္ရႊင္သြားေစတယ္။ မ်က္ႏွာေတြေတာင္ ျပံဳးျမလာလိုု႔ရယ္။ ဒီေလာက္ႀကီးမားတဲ့ မွန္ဘီလူးပါ မွန္ခ်ပ္အႀကီးႀကီး တဆက္တည္းရဖို႔ဆိုုတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခက္ခဲလိုက္မလဲ၊ ဘယ္ေလာက္မ်ား တန္ဘိုးႀကီးလိမ့္မလဲ။ အဲဒီအထဲမွာ အနည္းဆံုး မိနစ္သံုုးဆယ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးသင့္တယ္လို႔ ကြ်န္မ ထင္တယ္။

ငါးအႀကီးႀကီးေတြရဲ႕တေကာင္ခ်င္း တလူးလူးတလြင့္လြင့္ ကူးခတ္သြားလာေနပံု၊ ငါးေသးေသးကေလးေတြရဲ႕ အုပ္စုလိုက္ ေဝါကနဲ ကူးခတ္ျဖတ္ေျပးသြားပံုေတြဟာ ဧရာမမွန္ဘီလူးခ်ပ္ၾကီးရဲ႕ ဘယ္ကေန ညာ၊ ညာကေန ဘယ္ လူးလာေခါက္တံုု…၊ သိပ္ၾကည့္လို႔ေကာင္းတာပဲ။ သမုဒၵရာဟင္းလင္းျပင္ထဲ ကြ်န္မ စိတ္ေရာကိုယ္ပါနစ္ျမဳတ္လို႔ မၾကည္လင္သမွ်အရာရာကိုု ေမ့ေလ်ာ့လိုု႔ေနႏိူင္ေတာ့တယ္။

သမုဒၵရာဟင္းလင္းျပင္ၿပီးရင္ ကြ်န္မအာရံုကို တတိယဖမ္းစားႏိူင္ဆံုးက Jellyfishလိုု႔ေခၚတဲ့ ဂ်ယ္လီငါးေတြပဲ။ ေရထဲမွာကူးခတ္ေနပံုကိုက လူးလူးလြန္႔လြန္႔ကူးခတ္ေနၾကတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ အထက္ေအာက္ တဖြားဖြားတဆစ္ဆစ္ လဲ့ျဖာေမ်ာေရြ႕ေနၾကပံုမ်ိဳး…။ သိပ္လွတာပဲ၊ သိပ္လြတ္လပ္မွာပဲ၊ အေႏွာင္အတြယ္မဲ့ တလြင့္လြင့္ေပါ့ပါးေနပံုဟာ ကြ်န္မစိတ္ႏွလံုုးကို ကူးလူးခ်ိတ္ဆက္တယ္။ ဂ်ယ္လီငါးေတြလို ကြ်န္မ ေမ်ာလြင့္ေနခ်င္တယ္….၊ ဦးတည္ရာမဲ့ေလ။

အဲဒီသံုုးေနရာမွာ ကြ်န္မစိတ္အဝင္စားဆံုးကေတာ့ အခု ကြ်န္မတန္းစီေနတဲ့ Touch Poolပဲေပါ့။ Touch Poolထဲမွာ လူအမ်ားစုု ထိကိုုင္ၾကည့္လိုု႔ရတဲ့ Starfish-ၾကယ္ငါးေတြရွိတယ္။ ၾကယ္ငါးေတြကိုု ကၽြန္မစိတ္ဝင္စားရတာက သူတိုု႔ဟာ ဟိတ္ဟန္ၾကီးတယ္၊ ဘာကိုုမွထီမထင္ဟန္ ေအးစက္ၿငိမ္သက္တယ္။ ေနာက္ သူတိုု႔မွာ ႏွလံုုးသားမရွိတာ၊ အခ်စ္မရွိတာ၊ ေက်ာက္ရုုပ္ေက်ာက္သားဆန္တာ….၊ ကၽြန္မ ႏွစ္သက္ရလြန္းတယ္။ သူတိုု႔မွာ ဦးေႏွာက္မရွိၾကတာကလြဲလိုု႔ေပါ့။ ဦးေႏွာက္မရွိေတာ့ ေတြးဆခ်င့္ခ်ိန္ေနဖိုု႔ မလိုုေတာ့ျပန္ဘူးေပါ့၊ ဒါလည္း တမ်ိဳးေတာ့ေအးတာပဲလိုု႔ ႏွစ္သက္ခ်င္မိျပန္တယ္။ ဦးေႏွာက္မရွိေတာ့ တိုုးတက္ရာတိုုးတက္ေၾကာင္းလည္း မရွိဘူးေပါ့၊ ၾကယ္ငါးေတြက တိုုးတက္ဖိုု႔လိုုလိုု႔လား၊ အင္း…ဦးေႏွာက္ရွိတုုိင္းေရာ တိုုးတက္စည္ပင္ၾကလိုု႔လား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကယ္ငါးေတြကိုု ႏွစ္သက္တာကေတာ့ ေလ်ာ့မသြားဘူး။ ခ်စ္လ်င္အက်ိဳးလိုု႔ ဆိုုတယ္ဟုုတ္လား။

Starfish Storyလိုု႔ အင္တာနက္မွာ ရွာလိုုက္ရင္ပဲ ၾကယ္ငါးေတြအေၾကာင္း က်လာလိုုက္တာ အမ်ားၾကီး။ ကၽြန္မတိုု႔ ၾကားဖူးေနက်အျပင္ နည္းနည္းေလးေတြစီကြဲျပားသြားတဲ့ ဆင္တူမူကြဲ ၾကယ္ငါးေကာက္သူမ်ားအေၾကာင္းေတြေပါ့။ Loren Eiseleyရဲ႕ “I made the difference for that one” ဆိုုတဲ့စကားနဲ႔ အဆံုုးသတ္ထားတဲ့ ၾကယ္ငါးေကာက္သူအေၾကာင္းေလ။ လူသားဆန္မွႈျပယုုဂ္အေနနဲ႔ လူတိုုင္းရင္ကိုု ထိခတ္ေစခဲ့တဲ့စာေပါ့။ ဖတ္ဖူးၾကမွာပါ။

လူတန္းၾကီးဟာ စည္းသားထားတဲ့ၾကိဳးလမ္းေၾကာင္းအတိုုင္း တေရြ႕ေရြ႕ေရွ႕တိုုးေနၾကတယ္။ ကၽြန္မေရွ႕မွာ လူ သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူး၊ မၾကာခင္ ကၽြန္မအလွည့္ေရာက္လာေတာ့မွာ…။
ေရထဲကိုုႏွစ္ၿပီး ထိလိုုက္မယ့္လက္ဟာ သံထည္ေတြနဲ႔လုုပ္ထားတဲ့ အဆင္တန္ဆာေတြ ဝတ္ဆင္ထားျခင္း မရွိရဘူး၊ လက္စြပ္၊ လက္ေကာက္၊ နာရီ ဘာမွဝတ္ဆင္မထားတဲ့ လက္ဗလာႏွင့္သာ ထိကိုုင္ပါရန္၊ အိတ္ကပ္ထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့ မည္သည့္အရာမဆိုု ကန္ထဲျပဳတ္မက်ေစဖိုု႔ သတိၾကီးစြာထားပါရန္လည္း ေရးသားထားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရထဲက သူတိုု႔ေတြကိုု ညင္ညင္သာသာထိေတြ႔မွႈျပဳၾကဖိုု႔၊ အဲသလိုု သတိေပးစာေတြ ေရးကပ္ထားတယ္။

စာတန္းေတြကိုု တခုုခ်င္းစီ အေခါက္ေခါက္ဖတ္ၿပီး ရင္တခုုန္ခုုန္နဲ႔၊ ဘယ္တေကာင္ကိုုမ်ား၊ ဘယ္ေနရာကိုုမ်ား ထိိၾကည့္လိုုက္ရရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားတယ္။ ဒီတၾကိမ္ဆိုုရင္ျဖင့္ ငါးျပတိုုက္ကိုု ကၽြန္မ အလည္ေရာက္တာ ေလးၾကိမ္ထက္မနည္းရွိခဲ့ၿပီ။ ၾကယ္ငါးေတြကိုု ထိၾကည့္ခဲ့ဖူးတာလည္း ေလးၾကိမ္ထက္မနည္းေပါ့။ ဒါနဲ႔ေတာင္ ၾကယ္ငါးေတြကိုုထိဖိုု႔ရာ ကၽြန္မအတြက္ ရင္ခုုန္စြာ ထူးဆန္းေနတုုန္း၊ ဆြဲေဆာင္ႏိူင္ေနတုုန္း။
ေနာက္ဆံုုးေတာ့ ရွည္ေမ်ာေမ်ာကန္ရဲ႕အဆံုုးနားက အၾကီးဆံုုးေကာင္ကိုု ထိၾကည့္မယ္လိုု႔ ေတြးထားလိုုက္တယ္။

ကၽြန္မေရွ႕မွာ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္သားအရြယ္ ေကာင္ကေလးတေယာက္သာရွိေတာ့တယ္။ ေကာင္ကေလးက ညာဘက္လက္မွာ နာရီပတ္ထားတာမိုု႔ ဘယ္ဘက္လက္နဲ႔ ထိဖိုု႔ျပင္တယ္။ ၾကည့္ရတာ ဘယ္လက္နဲ႔ အက်င့္မရွိတာလား၊ ဘယ္ေနရာကိုု ထိၾကည့္ရမယ္ မသိတာလား၊ ကိုုင္ၾကည့္ရမွာ ေၾကာက္တဲ့ပံုုေတာ့လည္း မေတြ႔ရပါဘူး။ သူက သူ႔ဘယ္ဘက္လက္ကိုု ေရထဲ စြပ္ကနဲႏွစ္ၿပီး ၾကယ္ငါးရဲ႕ အလယ္ဗဟိုုစက္ဝိုုင္းပံုု ကိုုယ္ထည္ေနရာကိုု ထိလိုုက္တယ္။ လက္ဆ မတတ္လိုု႔ထင္ပါရဲ႕၊ ခပ္သာသာေလးထိရမယ့္အစား အရွိန္လြန္ၿပီး ခပ္ဖိဖိထိကိုုင္လိုုက္မိပံုုပါပဲ။ ငါးကန္ေနာက္က တာဝန္ရွိသူမိန္းကေလးရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ အေရာင္ေလးတမ်ိဳး ျဖတ္ေျပးသြားတာ ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။

Excuse me !
ကၽြန္မအလွည့္ေရာက္ကာမွ တာဝန္ရွိသူမိန္းကေလးက လက္ျပတားလိုုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ခုုနကေကာင္ကေလး ခပ္ဖိဖိထိကိုုင္သြားတဲ့ၾကယ္ငါးကိုု လက္ဖဝါးထဲ ခပ္သာသာကေလး ထည့္ကိုုင္ၿပီး ေနရာေရႊ႕လိုုက္တယ္။ ဘယ္သူမွ လက္လွမ္းမမီႏိူင္မယ့္ အေနာက္တေနရာမွာ ေနရာေရႊ႕ထားလိုုက္တာ။ သူ႔ေနရာမွာ ဟိုုးအေနာက္က ၾကယ္ငါးခပ္လတ္လတ္တေကာင္ကိုု ျပန္ခ်ေပးတယ္။ ေနရာခ်င္း လဲလိုုက္တာေပါ့။
ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ လက္ကနဲ အေတြးတခ်က္လင္းသြားတယ္။ တခ်ိဳ႕ၾကယ္ငါးေတြကိုု လက္လွမ္းမမီႏိူင္တဲ့ေနရာမွာ ထားထားျခင္းဟာ အလွည့္က်လဲလွယ္ အထိခံၾကရဖို႔မ်ားလား ဆိုုတာပါပဲ။

ၾကယ္ငါးေတြရဲ႕အထိခံႏိူင္စြမ္းမွာ အတိုုင္းအတာ အကန္႔အသတ္တခုုရွိေနတာလား…။
ၾကယ္ငါးေတြ နာက်င္တတ္သလား၊ ၾကယ္ငါးေတြ ခံစားတတ္ၾကသလား….
ကၽြန္မ ဘာလိုု႔မ်ား မေတြးမိခဲ့ပါလိမ့္။ ၾကယ္ငါးေတြဟာ ေအးစက္ၿငိမ္သက္ေပမယ့္ ေက်ာက္ရုုပ္မွ မဟုုတ္တာ…။ အသက္မဲ့တဲ့ ေၾကးရုုပ္ၾကီးေတြေတာင္ ထိကိုုင္ခံရပါမ်ားေတာ့ ပဲ့ရြဲ႕ခ်ိဳင့္ခြက္ဝင္သြားတတ္ၾကေသးတာ…
ၾကယ္ငါးေတြက အသံမဲ့သက္ရွိေတြ၊ သူတိုု႔ကိုု ကၽြန္မတိုု႔ မၾကားႏိူင္ၾကဘူးလား…..။

အိုုေခ ရၿပီတဲ့…။ တာဝန္ရွိတဲ့မိန္းကေလးက ေျပာတယ္။

ဟင့္အင္း…။

ကၽြန္မလက္ကိုု ေရတစက္မွ မထိလိုုက္ဘဲ တန္းစီေနတဲ့လူတန္းၾကီးထဲက ထြက္လာခဲ့လိုုက္တယ္။

(၁.၃)
Touch Poolကအထြက္ လမ္းသြယ္က်ဥ္းက်ဥ္းကေလးဟာ ေမွာင္လဲ့လဲ့ကေလးသာ လင္းတာ။ လမ္းသြယ္ကေလးထဲ နံရံတဘက္ကိုုမီၿပီး ထိုုင္ခ်လိုုက္မိတယ္။
ကၽြန္မလက္နဲ႔ထိၿပီးတဲ့အခါ….
ကၽြန္မေနာက္က လူတေယာက္လက္နဲ႔ထိ…
ေနာက္ထပ္အေနာက္က လူတေယာက္လက္နဲ႔ထိ…
ေနာက္ထပ္အေနာက္က လူတေယာက္လက္နဲ႔…ထပ္ထိ…။ ထပ္ ထိ…။ အထိခံလိုုက္ရတိုုင္းမွာ ၾကယ္ငါးေတြ မနာၾကဘူးလား၊ တေယာက္လည္း မဟုုတ္၊ ႏွစ္ေယာက္လည္း မဟုုတ္တဲ့၊ လက္အခ်ိန္အဆေတြ မတူၾကတဲ့… လူတန္းရွည္ၾကီးေလ။ 

လူေတြကေရာ ဘာေၾကာင့္ ထိၾကည့္ေနၾကတာလဲ…။
ထိလိုု႔ရလိုု႔… ထိခြင့္ရွိလိုု႔….
ထိၾကည့္ဖိုု႔ အခြင့္အေရးလြယ္လြယ္ရလိုု႔….။

ေတာ္ၾကပါေတာ့၊ ၾကယ္ငါးေတြကိုု မထိၾကပါနဲ႔ေတာ့၊ ထိပါမ်ားလာတဲ့အခါ သူတိုု႔ နာက်င္တတ္ၾကမွာ…။ သူတိုု႔မွာလည္း သူတိုု႔စိတ္နဲ႔ သူတိုု႔ကိုုယ္နဲ႔…သူတိုု႔ခံစားတတ္ၾကတယ္။
ကၽြန္မကိုုယ္တိုုင္ဟာ ၾကယ္ငါးတေကာင္…
ၾကယ္ငါးတေကာင္ဟာ ကၽြန္မကိုုယ္တိုုင္ျဖစ္သြားတဲ့ အခိုုက္အတန္႔…။
ကၽြန္မတိုု႔အတြက္ေရာ လက္ေတြရဲ႕အေတြ႔ေတြနဲ႔ ထိခံရဖိုု႔မဆိုုပါနဲ႔ဦး၊ လူေတြရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြနဲ႔ ေစ့ေစ့ၾကည့္ခံရတာမ်ားလာရင္ေတာင္ မႏွစ္သက္ႏူိင္စရာဟုုတ္လား။ 

တန္းစီေနစဥ္ဖတ္မိတဲ့အထဲ ၾကယ္ငါးတခ်ိဳ႕မွာ အဆိပ္ရွိတဲ့အေၾကာင္း ဖတ္လိုုက္ရေသးတာ။ တခ်ိဳ႕ေသာၾကယ္ငါးေတြရဲ႕ လက္တံေပၚက ဆူးခြ်န္ကေလးေတြမွာ အဆိပ္ရည္ရွိၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာၾကယ္ငါးေတြမွာေတာ့ အဆိပ္ရည္ မရွိၾကဘူး။ Touch Poolထဲက ၾကယ္ငါးေတြကေတာ့ အဆိပ္မဲ့ၾကယ္ငါးေတြပဲေပါ့။ အဆိပ္မရွိလိုု႔သာ အထိခံၾကရတာ၊ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု မကာကြယ္ႏိူင္တဲ့၊ မာနမဲ့တဲ့၊ ထိသမွ်ၿငိမ္ခံေနၾကရမယ့္ ၾကယ္ငါးေတြရယ္ေလ။ ၾကယ္ငါးေတြဟာ ၾကယ္ငါးဆန္ၿပီး ကၽြန္မတိုု႔လူသားေတြက လူသားမွဆန္ၾကရဲ႕လား။

လြယ္လြယ္ထိၾကည့္ခြင့္ရလိုု႔ အေပ်ာ္သက္သက္ထိေတြ႔ခ်င္သူဟာ သူ႔ဆႏၵျပည့္ၿပီဆိုရံု၊ ေက်နပ္စြာ ထြက္ခြာသြားရံုပါပဲ။ သူ ေက်ာခိုင္းလိုက္တာနဲ႔ အထိခံနာက်င္ရသူ ဘယ္လိုက်န္ေနရစ္ခဲ့မယ္ဆိုုတာ…၊ ဘယ္ေတာ့မွ စာနာေတြးၾကည့္ေနလိမ့္မယ္ မဟုုတ္ဘူး။ သိပ္ေသခ်ာတာေပါ့…။
ငါးျပတိုုက္ၾကီးဆီကိုု ေနာက္တၾကိမ္လာျဖစ္ခဲ့ရင္ သမုဒၵရာဟင္းလင္းျပင္ရယ္၊ ဂ်ယ္လီငါးေတြဆီရယ္ကိုု အလည္သြားမယ္။ ၾကယ္ငါးေတြကိုုထိၾကည့္ဖိုု႔ Touch Poolကိုု ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ သြားျဖစ္မွာ မဟုုတ္ေတာ့ဘူး။

(၁.၄)
ၾကယ္ငါးေတြ ခံစားနာက်င္တတ္သလား…..။
အဲဒီေမးခြန္းရဲ႕အေျဖကိုု ကၽြန္မ မသိခ်င္ေတာ့ဘူး။
တခါတရံ ဘဝမွာ မသိျခင္း(အေမွာင္)ေၾကာင့္ လူကိုု ေအးေဆးသက္သာေစၿပီး၊ သိျခင္း(အလင္း)ေတြေၾကာင့္ လွဳပ္ခတ္နာက်င္ ခံစားရတတ္တယ္။ သိျခင္းရဲ႕ လင္းခ်င္းမွႈအမွန္တရားဟာ ခါတရံမွာ ခါးသက္လြန္းလွရဲ႕…။

သိျခင္းေၾကာင့္ ေျခလွမ္းေတြကိုု နာနာက်င္က်င္ ေနာက္ဆုုတ္လိုုက္သူရယ္…
မသိျခင္းေၾကာင့္ လူအုုပ္ၾကီးထဲမွာ ေအးေအးသက္သာတန္းစီေနဦးမယ့္ လူသားဆန္သူေတြရယ္…
ၾကယ္ငါးဆန္စြာ အထိခံၾကရမယ့္ အဆိပ္မဲ့သူေတြရယ္။
ဘာကိုုမွ ကၽြန္မ မသိခ်င္တာ့ဘူး။

ေအးေအးလူလူပဲ၊ ကိုုယ္ခ်င္းစာတရားဆိုုတဲ့ စာအုုပ္တအုုပ္ ဖြင့္ဖတ္ေနလိုုက္တယ္။

“Touch Pool”
ခ်စ္ၾကည္ေအး

"ကၽြန္မရဲ႕လမ္း ဘဝရဲ႕လမ္းမ်ား"

ကေလးငယ္ငယ္ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ကာစအရြယ္ ယိုင္ထိုးယိုင္ထိုးကတည္းက လမ္းေတြ စမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ အေဖအေမေတြက ရပ္ႏိူင္ေပ့ ရပ္ႏိူင္ေပ့လို႔ အားေပးရင္း လဲသြားမွာစိုးစိတ္နဲ႔ ေဘးကေနထိန္းေက်ာင္းရင္းေပါ့။ ကၽြန္မက ငယ္ငယ္ကေလးထဲက လမ္းေလွ်ာက္ျမန္တယ္လို႔ အေမကေျပာတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တာမဟုတ္ဘဲ အေျပးတပိုင္း ဆတ္ေတာက္ဆတ္ေတာက္ေလွ်ာက္တာတဲ့ေလ။ ေဘးကၾကည့္ေနသူေတြမွာ လဲေတာ့မလား လဲေတာ့မလားနဲ႔ ရင္တထိတ္ထိတ္ၾကည့္ေနၾကရသတဲ့။ ေလွကားအဆင္းအတက္မွာေတာင္ ကၽြန္မက ေျပးဆင္းေျပးတက္ေလ့ရွိပါသတဲ့။

အဲသလို အျမဲေျပးေျပးလႊားလႊားေလွ်ာက္ရာက မေတာ္တဆလဲက်တဲ့အခါေတြမွာ ကၽြန္မက မငိုဘူးဆိုပဲ။ လူးလဲထၿပီး ေဘးဘီၾကည့္၊ ျပန္ေလွ်ာက္တတ္တယ္တဲ့ေလ။ မေျပတဲ့တခ်ိဳ႕လမ္းေတြမွာ အေဖက ခ်ီမယ္ဆိုလည္း ကၽြန္မက အေဖ့လက္ေပၚက ေလွ်ာဆင္းခ်လို႔ ကိုယ့္ဘာသာ လမ္းေပၚေျခခ်ေလွ်ာက္ခ်င္သူျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မလက္ကိုဆြဲထားတဲ့ အေဖ့ရဲ႕လက္ထဲကေန မၾကာခဏ ရုန္းထြက္ၿပီး ေလွ်ာက္တတ္သူလည္း ျဖစ္သတဲ့။ အေဖက အဲ့ဒီတုန္းကတည္းက ႀကိဳေျပာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မဟာ ေခါင္းမာမယ္၊ တဇြတ္ထိုးဆန္မယ္၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အခ် ျမန္မယ္၊ ကိုယ္ျဖစ္ကိုယ္ခံစိတ္ရွိမယ္တဲ့ေလ။

ကေလးတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းေတြဟာ အိမ္တြင္းၾကမ္းျပင္နဲ႔ အိမ္ေပၚထပ္တက္တဲ့ ေလွကားေလာက္ပဲရွိခဲ့ရာက မူႀကိဳတက္ရတဲ့အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းဝင္းထဲ၊ စာသင္ခန္းထဲအျပင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေျပးလႊားကစားရတဲ့ ေက်ာင္းဝင္းထဲက ကစားကြင္းထဲေတြအထိ ကၽြန္မ ေဒါင္းေဒါင္းေျပးေလွ်ာက္ခဲ့ျပန္တယ္။ ဒီလိုပဲ လဲရင္ ျပန္ထ၊ ျပန္ေလွ်ာက္နဲ႔ေပါ့။ ေျခလွမ္းေတြ မခိုင္မာေသးေပမဲ့ လဲအက်ေတြဟာ ညင္သာေနခဲ့တယ္။ ေဘးကင္းတဲ့အလဲအထေတြသာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။

တျဖည္းျဖည္း ကၽြန္မေျခလွမ္းေတြခိုင္လို႔ အတန္းေက်ာင္းတက္ရတဲ့အခါ ကိုယ့္ေျခလွမ္းေတြကို ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈရွိလာတယ္။ လဲမက်ေတာ့ဘူးလို႔ယံုၾကည္တဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ရဲရဲဝ့ံဝ့ံလွမ္းလို႔…။ ကၽြန္မေျခလွမ္းေတြကေတာ့ ခပ္ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္တတ္ေနဆဲပဲ။ လမ္းေတြဟာလည္း ေက်ာင္းနဲ႔ အိမ္၊ အိမ္နဲ႔ေက်ာင္း ေရတြက္လို႔ရတဲ့ အလြတ္ရေနတဲ့လမ္းမေတြပါပဲ။ လဲက်လည္း အႏၱရာယ္မမ်ားလွတဲ့လမ္းေတြမွာ ေျခေခ်ာ္က်ခဲ့ရင္ေတာင္ အက်ညင္သာခဲ့တာေပါ့။ အလြယ္တကူ ေမ့ေပ်ာက္လြယ္ခဲ့တာေပါ့။

အရြယ္ေလးရလာတဲ့အခါ ကၽြန္မရဲ႕လမ္းေတြဟာ အရင္ကေလာက္ မရိုးေတာ့ဘူး။ အေကြ႔အေကာက္ေတြ မ်ားလာတယ္။ အနိမ့္အျမင့္အတက္အဆင္းေတြ မ်ားလာတယ္။ ေရွ႕မွာ ဘယ္လိုလမ္းမ်ိဳးရွိမယ္ဆိုတာ ခန္႔မွန္းရခက္လာတယ္။ လမ္းခြဲေတြ လမ္းသြယ္ေတြ ရႈပ္ေထြးလာတယ္။ ခပ္ေျပေျပလမ္းေတြ၊ ခပ္ေစာက္ေစာက္လမ္းေတြ….လမ္းလိမ္လမ္းေကာက္ေတြနဲ႔ ကၽြန္မဟာ အေတာ္ေလးအထာမက်ျဖစ္လို႔။ 

ကၽြန္မက ခပ္ရိုးရိုးအေတြးနဲ႔၊ ခပ္ရိုးရိုးေျခလွမ္းနဲ႔….။ လမ္းေတြက လိမ္ေကာက္ပံုနဲ႔…..ဘယ္လိုမွ သဟဇာတ မျဖစ္လိုက္ပံု။ ဒီလမ္းကထြက္လို႔မွ ဒီခရီး မေရာက္၊ ဒီလမ္းမေပါက္တဲ့အခါေတြလည္း ရွိရဲ႕။ ေရွ႕မွာေတာ့ ခပ္ေျပေျပလို႔ ျမင္ေနပါရက္နဲ႔ ျဗဳန္းကနဲ ခပ္ေစာက္ေစာက္ အနိမ့္အဆင္းေတြ၊ လမ္းရိုးႀကီးလို႔ ထင္လိုက္ပါရက္နဲ႔ ေလွ်ာက္မိေတာ့မွ ခပ္မတ္မတ္လမ္းေတြ ဘြားကနဲအေတြ႔မွာ ကၽြန္မ ေျခကုန္လက္ပမ္း က်ခဲ့ရျပန္တယ္။ တင္ႀကိဳမျမင္ႏိူင္တဲ့ လမ္းအေလွ်ာေတြမွာ ဟန္ခ်က္ပ်က္တဲ့အခါ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ထူထဖို႔ အားျပန္ယူရတဲ့အခါေတြလည္း ရွိခဲ့ပါရဲ႕။ အနာတရေတြဟာ ထင္သေလာက္ မသိမ္ေမြ႔ေတာ့ဘူး။ ခက္ရွလာၿပီ။ ဘယ္လိုမွ ျပန္လွည့္လို႔မရတဲ့ လမ္းမွားေတြ ေလွ်ာက္မိတဲ့အခါ မွားမွန္းသိသိနဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္ေနရတဲ့ တစ္လမ္းသြားေတြေပၚမွာ ဘဝက ဒဏ္ရာေတြနက္လာခဲ့ၿပီ။

ငယ္ငယ္ကလို ကၽြန္မေဘးမွာ အေဖရွိမေနေတာ့ဘူး။ လဲေတာ့မလား လဲေတာ့မလားလို႔ စိုးစိတ္ေတြနဲ႔ ေဖးမေပးမယ့္လက္ေတြ မရွိၾကေတာ့ဘူး။ လဲက်လို႔မွ ဝိုင္းဝန္းထူမ မေပးတတ္ၾကေတာ့တဲ့ အခါေတြထဲ ကိုယ္တိုင္ထူမတ္ရတဲ့အႀကိမ္ႀကိမ္ေတြအတြက္ အားအင္ေတြမဲ့လို႔။ ေရာထိုင္ေနလို႔လည္း မၿပီးေတာ့တဲ့ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္မႈေတြမွာ ကိုယ္တိုင္သာအားကိုးရာ မဟုတ္လား။ ဒီလမ္းဒီခရီး မနီးလည္းဘဲ ကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းေတြအတြက္ ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈပါပဲ။ လမ္းေတြရွိေနသေရြ႕ ေျခလွမ္းေတြ သယ္ႏိူင္ေနေသးသေရြ႕ ဆက္ေလွ်ာက္ေနရဦးမွာ။

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျမန္တဲ့ကၽြန္မဟာ ကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့ လမ္းမွားတစ္ခုအတြက္ ေနာင္တဆိုတာထက္ လမ္းမွန္ေပၚ ဘယ္လိုျပန္တက္ရမယ္ဆိုတာသာ ကၽြန္မအတြက္ ကူကယ္ရာ။ ေလွ်ာက္ခ်င္ခဲ့တဲ့ လမ္း၊ ေရာက္ခ်င္ခဲ့တဲ့ခရီးေတြအတြက္ အတာ္ၾကာၾကာ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ေလွ်ာက္ခဲ့ၿပီးမွ လမ္းမွားမွန္းသိလို႔ ဂငယ္ေကြ႔ တစ္ခ်က္တည္းအေကြ႔မွာ ထိခိုက္မိတဲ့အခါေတြအတြက္ ကၽြန္မ ရင္နာတတ္ခဲ့ရၿပီ။ ေလွ်ာက္လာခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ ရင္းႏွီးခဲ့ရမႈေတြ၊ လမ္းကေလးအေပၚ ေျခခ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ေျခရာေတြအတြက္။ ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအၿပိဳအလဲမွာ အစကေန ျပန္စရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အသိအတြက္။ ေဘးတဘက္တခ်က္ဝဲယာ လမ္းမွန္လို႔ထင္ရတဲ့လမ္းေပၚက လူေတြရဲ႕ အၾကည့္ေတြ၊ အဲဒီအၾကည့္ေတြထဲမွာ အထင္အျမင္ေသးမႈေတြ၊ သေရာ္ေမာ္ကားအျပံဳးေတြ၊ ေရွ႕တင္မွာပဲ စိုက္ခ်လိုက္မယ့္ ဓါးခ်က္ေတြ၊ စကားတင္းဆို ေလွာင္ေျပာင္ရယ္သံေတြ....။ နင့္ကနဲ စူးေနေအာင္ခံခဲ့ရတဲ့ ထိုးစိုက္မႈေတြနဲ႔ ဘဝဟာမြမြေၾကလို႔။

တခါတေလေတာ့လည္း မေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ရင္ေကာင္းမွာလို႔ ေတြးျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ လမ္းေတြအေပၚ မွတ္မွတ္ထင္ထင္နင္းေလွ်ာက္ခဲ့မႈအတြက္ ကၽြန္မ ဝမ္းနည္းထိခိုက္ရျပန္တယ္။ ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္တိုင္း ထိထိခိုက္ခိုက္ခံစားရတဲ့ လမ္းေတြေပါ့။ ဟုတ္တယ္၊ တခ်ိဳ႕လမ္းေတြဟာ ရပ္ၾကည့္ေနဖို႔ပဲ၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန လက္ပိုက္ ရပ္ၾကည့္ေနဖို႔ပဲ၊ ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ မရည္ရြယ္သင့္ဘူး။ လမ္းအဆံုးမွာ လြင့္ေဝးေနတဲ့ မတ္ေစာက္ေနတဲ့ ကမ္းပါးတစ္ခုသာ ႀကိဳေနမယ့္လမ္းမ်ိဳးေပါ့။ အနာတရေတြသိပ္မ်ားမယ့္လမ္းမ်ိဳးေပါ့။ ဒဏ္ရာနက္နက္ေတြအတြက္ လြယ္လြယ္ကူကူ ေမ့ေပ်ာက္ႏိူင္ေတာ့မွာ မဟုတ္တဲ့ လမ္းမ်ိဳးေတြေပါ့။

ကၽြန္မတို႔ လမ္းေတြေလွ်ာက္တိုင္း ေလွ်ာက္တိုင္းမွာ လမ္းအဆံုးကိုေရာက္ဖို႔ ရည္ရြယ္တာလား၊ လမ္းအဆံုးမွာ တခုခုရွိေနမယ္လို႔ သိေနၾကလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ လမ္းအဆံုးေရာက္ၿပီးတိုင္း ရြာေတြ႔မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားတတ္ၾကလို႔လား။ ဘာေၾကာင့္ ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ကၽြန္မတို႔ လမ္းေတြကို ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကသလဲ။ ခရီးေရာက္ဖို႔သက္သက္မွ်သာပဲလား၊ ဂုဏ္သိကၡာေတြ၊ ေအာင္ျမင္မႈေတြအတြက္လည္း ပါမွာေပါ့။ ခက္ခဲတဲ့လမ္းေတြအေပၚ ျဖတ္ေက်ာ္နင္းေလွ်ာက္ၿပီးတိုင္း ရလာတဲ့ စိတ္ေက်နပ္မႈေတြလည္းပါမွာပါပဲ။ လမ္းအဆံုးမွာ ဂုဏ္သိကၡာေတြ မာနေတြ ေအာင္ျမင္မႈေတြကို အေရာင္လက္လက္ထေအာင္ တင္ေပးလိုက္တတ္တဲ့လမ္းေတြရွိသလို၊ ဂုဏ္သိကၡာေတြ မာနေတြ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ကိုယ္က်င့္တရားေတြကို စေတးလိုက္ရတဲ့ လမ္းေတြလည္း ရွိပါရဲ႕။

လမ္းေတြကို ေျခဖဝါးအျပားလိုက္ခ်လို႔ နင္းေလွ်ာက္သူေတြ ရွိမယ္။ ေငြေၾကးနဲ႔ နင္းေလွ်ာက္ေက်ာ္ျဖတ္ သူေတြ ရိွမယ္။ ဦးေႏွာက္ကိုသံုးၿပီး ေလွ်ာက္သူေတြ ရွိမယ္။ ႏွလံုးသားကိုခင္းၿပီး ေလွ်ာက္သူေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိမယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ပါေစ၊ ရိုးသားစြာေလွ်ာက္လွမ္းတတ္ဖို႔ေတာ့ လိုအပ္လိမ့္မယ္။ မွန္ရင္လည္း ရိုးရိုးသားသား၊ မွားရင္လည္း ရိုးရိုးသားသားျဖစ္ဖို႔ေပါ့....။

ကၽြန္မ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ အေဖ ကၽြန္မကို ႀကိဳတင္ေဟာခ်က္ထုတ္ခဲ့တာေတြ။

ေခါင္းမာမယ္တဲ့…၊ ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္မက ကိုယ္မွန္တယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့လမ္းအတြက္ ေျခလွမ္းေတြကို အဲဒီလမ္းေပၚ ခ်ကို ခ်လိုက္ရမွ။ တဇြတ္ထိုးဆန္မယ္တဲ့….၊ ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္မက ကိုယ္ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့ လမ္းအတြက္ ဘယ္သူတားတား ဇြတ္ေရွ႕ဆက္တိုးတတ္တယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အခ် ျမန္မယ္တဲ့၊ ဟုတ္တယ္။ ေလာကပရိယာယ္မၾကြယ္ဝတဲ့ ကၽြန္မဟာ အရာရာကို အတည့္ပဲ ျမင္တတ္တယ္။ လမ္းေတြ႔တာနဲ႔ လုပ္မယ္၊ ေလွ်ာက္မယ္လို႔ လမ္းအဆံုးကိုမေမွ်ာ္ဘဲ အလ်င္စလို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်တတ္တယ္။ ကၽြန္မက စိတ္ခံစားမႈကို ေရွ႕တန္းတင္လြန္းသူေလ။ ကိုယ္ျဖစ္ ကိုယ္ခံစိတ္ရွိမယ္၊ ဒါလည္းပဲ မွန္တယ္။ လမ္းမွားျဖစ္ေစ လမ္းမွန္ျဖစ္ေစ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အရာရာတိုင္းအတြက္ ကိုယ့္မွာသာ တာဝန္ရွိတယ္လို႔ယူဆၿပီး ရဲရဲရင္ဆိုင္ပစ္တတ္တယ္။

ကၽြန္မအေပၚ အေဖႀကိဳတင္ေျပာခဲ့တာေတြအားလံုး မွန္ခဲ့တယ္။ တစ္ခုပဲ…။ ဟိုအရင္ငယ္စဥ္ကလို လဲက်တဲ့အခါ လူးလဲထူထရင္း ဆက္ေလွ်ာက္တတ္တာေတာ့ မွန္ပါရဲ႕။ ဘယ္ေလာက္နာနာ ငါ့သမီးက မငိုတတ္ဘူးဆိုတာကေတာ့ လြဲခဲ့ၿပီ။ လဲက်မႈေတြအတြက္ ျပန္လည္ထူမတ္ရင္း သိပ္နာက်င္လြန္းတဲ့အခါေတြမွာ အသံမဲ့ညည္းတြားတတ္ၿပီ၊ ကၽြန္မ မ်က္ရည္က်တတ္ၿပီလို႔ ကၽြန္မ အေဖ့ကို ေျပာျပခ်င္လိုက္တာ။

ခ်ိဳခ်က္မကင္းႏိူင္တဲ့ ႏြားသိုးတစ္ေကာင္မဟုတ္ေလေတာ့ ထိရွရာေတြအတြက္ ၾကံဖန္ ဂုဏ္မယူႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မ နာက်င္တတ္ခဲ့ၿပီ။ အမွားဟာ ဂုဏ္ယူစရာမွ မဟုတ္တာဘဲေလ။ ဒါေပမဲ့ အမွန္ကို ညႊန္ဖို႔ လမ္းျပေျမပံုတစ္ခ်ပ္လို႔ ကၽြန္မနားလည္တယ္။

ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ လမ္းေတြဟာ လွ်ိဳ႕ဝွက္လြန္းတယ္၊ နက္နဲလြန္းတယ္၊ မာယာမ်ားလြန္းတယ္။ အတြန္းအတိုက္ေတြ ေပါမ်ားတယ္။ အဆင္းဘီးတပ္တဲ့လမ္းေတြလို ေလွ်ာကနဲေအာက္ေရာက္သြားႏိူင္တဲ့ လမ္းေတြလည္း ရွိတယ္။ အျမင့္ေရာက္ဖို႔ ေကြ႔ကာပတ္ကာ တက္ရတဲ့လမ္းေတြ ရွိတယ္။ တခ်က္ေခ်ာ္တာနဲ႔ လြင့္ကနဲက်သြားမယ့္လမ္းေတြ။ လမ္းေတြမွာ မ်က္လံုးေတြ ရွိတယ္။ နားေတြ ရွိတယ္။ အျမင္အၾကားနဲ႔ လမ္းေတြ…၊ အထူအပါး ျခားနားတဲ့လမ္းေတြ….။ မခ်စ္ေသာ္လည္းေအာင့္ကာ မေသမခ်င္း ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္လွမ္းရေတာ့မယ့္လမ္းေတြ…။

ဘဝဟာ တိုတိုေလးပါ။ လမ္းေတြကေတာ့ ရွည္လ်ားလြန္းလွတယ္။ မဆံုးႏိူင္တဲ့ လမ္းေတြေပါ့။

မဆံုးႏိူင္တဲ့လမ္းေတြအေပၚ ကၽြန္မတို႔ ေလွ်ာက္ျမဲ ဆက္ေလွ်ာက္ေနၾကရဦးမွာပဲ။ လမ္းသြယ္ေတြ လမ္းခြဲေတြေရာက္တဲ့အခါတိုင္း ဘယ္လမ္းလိုက္မလဲ ေရြးရတာကိုက လူ႔ဘဝရဲ႕ အားစမ္းမႈတစ္ခုေပပဲလား။ လမ္းမွန္တစ္ခုေလွ်ာက္မိလို႔ အဆံုးေရာက္တိုင္း စိုက္ထူခဲ့တဲ့အလံေတြ ရွိေကာင္းရွိမွာျဖစ္သလို၊ လမ္းမွားတစ္ခုေပၚေလွ်ာက္လို႔ လမ္းဆံုးတိုင္တဲ့အခါတိုင္း ကိုယ့္က်ရွံဳးမႈကို ကိုယ္တိုင္ဝန္ခံတတ္ဖို႔လည္း လိုေသးတာ။ အမွားကို ေရႊခ်ၿပီး ေဘာင္သြင္းထားႏိူင္ရင္ေတာ့ တစ္ေန႔ လမ္းမွန္ေရာက္တဲ့အခါ ျပံဳးျပံဳးႀကီး အရသာခံ
ျပန္ၾကည့္ႏိူင္မွာပဲေပါ့။

လာစမ္းပါေစေလ….။ ဟိုးေရွ႕က လမ္းေတြ၊ လမ္းသြယ္ေတြ၊ လမ္းၿပိဳင္ေတြ၊ လမ္းခြဲေတြ….။ ဒဏ္ရာေတြဘယ္ေလာက္ နက္နက္ေပးဦးမလဲ…..။ ၿပီးခဲ့တဲ့လမ္းေတြနဲ႔မတူတဲ့ အသစ္အသစ္ေသာ မာယာေတြကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ခြန္အားအသစ္ေတြ တဖန္ေမြးျမဴရင္းေပါ့….။ 

ကၽြန္မတို႔အားလံုး လမ္းေတြ ဆက္ေလွ်ာက္ေနၾကရဦးမွာပါေလ....

ခ်စ္ၾကည္ေအး

(ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ဖတ္ဖတ္ ကၽြန္မကိုု မ်က္ရည္က်ေစတဲ့၊ အရင္ကေရးခဲ့ဖူးတဲ့ အက္ေဆးေလးတပုုဒ္ပါ။ မၾကာခင္လာမယ့္ ကၽြန္မေမြးေန႔အတြက္ အေဖ့ကိုု လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္သတိရေနရင္း အမွတ္တရ ျပန္တင္လိုုက္ပါတယ္)

၁၅ မတ္လ၊ ၂ဝ၁၉ 

Death noteႏွင့္စပ္လ်ဥ္းေသာ...

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေတြခ်ည္းပဲရွိေနတဲ့ဘဝတခုုဟာ တကယ္ပဲ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေရာလား။ ဘဝမွာ ဘာတခုုမွ စိုုးရိမ္ပူပန္စရာမရွိတဲ့ အေျခအေနကေရာ တကယ္ပဲ ေၾကာင့္ၾကမဲ့ျဖစ္ေရာလား။ တကယ္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေတြဟာလည္း မျမဲဘူး၊ စိုုးရိမ္ပူပန္စရာေတြကလည္း မျမဲဘူး ဟုုတ္လား…။ 
လူတေယာက္ကိုု ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ တြန္းတိုုက္ခ်ပစ္ခဲ့သူမွာ နာက်င္ေစလိုုစိတ္ အလ်ဥ္းမရွိပါဘူးကြယ္ ေျပာလာခဲ့ရင္ေတာင္ သူမက ေနာက္တၾကိမ္ထပ္မံလဲက်ပစ္လိုုက္ဖိုု႔ ဝန္ေလးမယ္မထင္ဘူး။ လဲက်သြားခ်ိန္မွာ သိပ္နာက်င္ခဲ့မွာပဲေနာ္ဆိုုတဲ့ ကိုုယ္ခ်င္းစာစိတ္ကေလးမ်ား ျဖစ္သြားမယ္ထင္လား၊ ေက်ာခိုုင္း လ်စ္လ်ဴရွဳထားခဲ့ပါတယ္၊ ကိုုယ့္ကရုုဏာကိုုေတာ့ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ေပါ့၊ မင္းကိုု တြန္းခ်လိုုက္ရလိုု႔ ကိုုယ့္လက္ေတြလည္း နာက်င္ခဲ့ပါတယ္ကြာ ဆိုုလာရင္ေတာင္ သူမဟာ သူ႔ဒဏ္ရာေတြကိုု မန္းမွႈတ္ေပ်ာက္ကင္းေစလိမ့္ဦးမယ့္အထိ၊ ရွင့္လက္ေတြ သိပ္မ်ားနာက်င္သြားလားဟင္ ဆိုုတဲ့ မိုုက္မိုုက္မဲမဲစကားတခြန္းနဲ႔  ကိုုယ့္ဒဏ္ရာကိုု ကိုုယ္ေမ့ခဲ့သူဟာ သူမျဖစ္လိမ့္မယ္။ နာက်င္သြားလား သိပ္မ်ားနာက်င္သြားလားဆိုုတဲ့ ကရုုဏာနဲ႔ မထိုုက္တန္သူပဲ ျဖစ္မွာပါ။ သူမဟာ ေက်ာက္နံရံတခုုကိုု ေဒါသတၾကီးရန္လိုုမွႈေတြနဲ႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ ပစ္ေပါက္ေနခဲ့မိတယ္ေလ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဘာေၾကာင့္သူမကိုုမွ ဆိုုတဲ့ ေမးခြန္းေတြအတြက္ စကားျပန္မေပါက္တဲ့အခါ သူမဟာ ထြက္ေပါက္မဲ့ မြန္းၾကပ္မွႈေတြအစား စကားလံုုးၾကမ္းၾကမ္းေတြသာ ႏွႈတ္က ထြက္က်လာေတာ့တာ။ ကိုုယ္တိုုင္လည္း ေၾကာက္ရြ႔ံကာ တခါဖူးမွ် မရည္ရြယ္ခဲ့တဲ့ စကားလံုုးၾကမ္းတမ္းရိုုင္းစိုုင္းမွႈေတြဟာ သူမရင္ကိုု တန္ျပန္ထိမွန္ေတာ့တယ္။ သူမဟာ စိတ္ဖတ္တတ္သူ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ေက်ာက္နံရံေတြရဲ႕ ေအးစက္မာေၾကာမွႈအလံုုးစံုုကိုု ဘာသာစကားေတြအျဖစ္ နားလည္ခ်င္တယ္။ သူမ နားမလည္တဲ့ေက်ာက္နံရံေတြရဲ႕ ေအးစက္ျခင္းကိုု သူမ နားလည္တဲ့စကားလံုုးေတြနဲ႔ ေစာ္ကားလိုုစိတ္ကိုု သူမကိုုယ္တိုုင္လည္း နားမလည္ျပန္ဘူး။ ဘဝကိုု အခ်ိန္ဇယားဆြဲကာ အျမင့္ပ်ံတက္တတ္တဲ့ ငွက္ေတြကိုုေတြ႔တိုုင္း သူမဟာျဖင့္ သူမဘဝၾကီးကိုု ဘယ္လိုု ပိုုးစိုုးပက္စက္ ျပစ္စလက္ခတ္ စုုတ္ျပတ္သတ္ေနေအာင္ ေနခ်င္သလိုု ေနတတ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္လာတယ္။ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြအေၾကာင္း ျမင့္ျမင့္ျမတ္ျမတ္ေျပာလာသူေတြကိုု ေတြ႔တိုုင္း၊ လူေတြကိုု သူမ မယံုုၾကည္ေၾကာင္း၊ အထူးသျဖင့္ ေသာက္ပိုုေတြလုုပ္တတ္ေျပာတတ္သူေတြကိုု ဘယ္ေလာက္မုုန္းေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္လာတယ္။ တက္က်မ္းေတြ ဘဝေနထိုုင္နည္းေတြ အျမင့္ပ်ံနည္းေတြေရးေနတဲ့သူေတြကိုု ေတြ႔တိုုင္း သူမဟာျဖင့္ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ တစံုုတရာအက်ိဳးျပဳမယ္မဟုုတ္တဲ့ ဂဂ်ိဳးဂေဂ်ာင္စာေတြကိုု ေသာက္ကဗ်ာေတြကိုု ေရးလိုု႔ ဖီးလ္လိုု႔ေကာင္းတုုန္းရွိေနေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္လာတယ္။ ဘဝတခုုလြန္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ သူမဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေၾကာင္း၊ ဘယ္လိုုလူျဖစ္ေၾကာင္း၊ လူနဲ႔လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ကိုု ဘယ္လိုုအက်ိုးျပဳခဲ့ေၾကာင္း လူေတြပါးစပ္ကေျပာလာမယ့္ ခ်ီးမြမ္းခန္းေတြကိုု ၾကားရဖိုု႔အတြက္ဆိုုတာထက္ (တကယ္ေတာ့ ၾကားလည္းမၾကားႏိူင္ေတာ့ဘဲေလ) ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု ေၾကနပ္ဖိုု႔သာ လုုပ္ခ်င္တာ။ အဲဒီ အတၱတခုုပဲ။ အဲဒီအတၱတခုုထဲနဲ႔ သူမ လုုပ္ခ်င္ရာလုုပ္တယ္။ သူမဟာ ကိုုယ္လုုပ္ခ်င္ရာလုုပ္ေနတဲ့၊ ဘာကိုုမွလည္း ဂရုုမစိုုက္တတ္တဲ့ အတၱနည္းနည္း၊ ခ်စ္ျခင္းတရားနည္းနည္း၊ အရြဲ႕တိုုက္ျခင္းမ်ားမ်ား၊ အအိပ္အေနနည္းနည္း၊ ဂီတမ်ားမ်ား ကဗ်ာမ်ားမ်ား၊ ပ်င္းရိျခင္းမ်ားမ်ား၊ အမုုန္းတရားမ်ားမ်ားေတြ ထည့္ေဖ်ာ္စပ္ထားတဲ့ လူၾကိဳက္နည္းေဖ်ာ္ရည္တခြက္သာ ျဖစ္တယ္။  သူမဟာ Death note တခုုကိုု လွလွပပေလး ေရးခ်ခဲ့ဖူးတယ္။ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု လွလွပပေလးလြတ္ေျမာက္သြားခ်င္စိတ္ရွိေနခဲ့တုုန္းကေပါ့။  ေသျခင္းတရားဆိုုတာ အသစ္တဖန္ အစပ်ိဳးျခင္းပဲ။ အမုုန္းတရားေတြကေန လြတ္ၿငိမ္းေနမယ္၊ အစြန္းအထင္းေတြကေန ကင္းလြတ္ေနလိမ့္မယ္။ ဘယ္သူမွ ကိုုယ့္ကိုု မသိေသးတဲ့ ကမာၻအသစ္တခုုမွာ တစ္ကေန ျပန္စရမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္လွဳပ္ရွားဖြယ္လဲ။ ခုုေတာ့ Death noteေလးတခုုကိုု ေရးၿပီးခ်န္ထားခဲ့ခ်င္စိတ္ သူမမွာ ရွိမေနေတာ့ဘူး။ သူမေရးခဲ့မယ့္ Death noteကေလးကိုု ၾကည့္ ၿပံဳး ေလွာင္ေနၾကမယ့္ ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္ေတာ္မူထေသာ လူတပါးခ်င္းေတြကိုု သူမက အဲဒီအခြင့္အေရး မေပးႏိူင္ဘူး။ မေပးလိုုဘူး။ သူမ ဒီကမာၻၾကီးထဲကေန ထြက္ခြာသြားခဲ့ၿပီမွန္းကိုု သိေတာင္မသိလိုုက္ၾကရဘူးဆိုုတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးကိုုပဲ သူမ လိုုလားေနတယ္။ တိတ္တိတ္ကေလးပဲေပါ့။ ေျခသံဖြဖြနဲ႔ ေတာင္ပံေတြကိုု အညင္သာဆံုုးခတ္ၿပီး သူမ ပ်ံသန္းသြားမယ္။ သူမစိတ္ႏွလံုုး အတည္ၾကည္ဆံုုးနဲ႔ ထြက္ခြာခ်ိန္မွာေတာင္  ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေအးစက္မာေၾကာတဲ့ ေက်ာက္နံရံၾကီးေတြဆီက ပဲ့တင္သံတခုုတေလမွ ျပန္မၾကားရလည္းဘဲ ဘာအထိအခိုုက္မွ မရွိခဲ့တဲ့ပံုုမ်ိဳးနဲ႔ သူမက သံသရာခရီး ဆက္ခ်င္တယ္။ တကယ္တမ္း နာက်င္လဲက်ခဲ့သူမွာ စိတ္ဒဏ္ရာဘယ္ေလာက္မ်ားခဲ့လည္း သူမဟာ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔၊ ရည္ရြယ္တြန္းခ်ခဲ့သူသာ ျပုလုုပ္သူအျဖစ္ ေလးေလးလံလံထမ္းပိုုးကာ သစ္ေနပါေစေၾကာင္း….၊  ေနာက္ဆံုုးအၾကိမ္ သူမက ဆိုုခ်င္ခဲ့ေသးတယ္…။ မင္း ေႏြးေထြးပါေစကြယ္...။

ခ်စ္ၾကည္ေအး

ဝ၂ဝ၂၂ဝ၁၉