Thursday, September 26, 2019

ဘဝမွတ္စုု ၃

ကိုယ့္မ်က္စိေ႐ွ႕ တသသထားၿပီး ၾကည့္ ျမင္ေနခဲ့တုန္းက ကိုယ့္အရာရာဟာ သူပဲ ထင္ခဲ့တယ္။ ကမာၻႀကီးတခုလံုးဟာလည္း သူပဲျဖစ္ေနၿပီး သူကလြဲလို႔ အရာရာတိုင္းဟာ ေဝဝါးေနခဲ့ရသမွ်.....။
ကိုယ့္ေျခဖဝါးအနီး ပစ္ခ်ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ သူဟာ ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးတလံုးမွ် ျဖစ္ေနတာကို အမွန္အတိုင္း သိလိုက္ရေတာ့တာမ်ိဳး...။
အေနအထားတခု၊ အကြာအေဝးတခုမွာ ထားၿပီး မွန္ေအာင္မၾကည့္ျမင္တတ္ခဲ့ေတာ့ ဘဝခရီးတေနရာမွာ တိုးတိုက္ခဲ့မိတဲ့ ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးတလံုးဟာ ကိုယ့္အတြက္ ကမာၻႀကီးေလာက္ ႀကီးမားစိုးမိုးေနတတ္တယ္....
Celia Luce ရဲ႕ quoteကို သင့္ေလ်ာ္သလို ျပန္ဆိုေရးသားထားတာပါ။ ဘဝမွာၾကံဳလာသမွ် အခက္အခဲေတြဟာ ဒီသေဘာအတိုင္းပါပဲ....၊ ကိုယ္ မလႊတ္ခ်သေရြ႕၊ ကိုယ့္မ်က္စိေ႐ွ႕က ဖယ္မၾကည့္သေရြ႕ အႀကီးႀကီးပဲလို႔ ထင္ေနရတာမ်ိဳးပါ။
အမွန္အတိုင္း အရိွအတိုင္း ျမင္ႏိူင္ဖို႔ သင့္ေလ်ာ္တဲ့အကြာအေဝးကေန ၾကည့္တတ္ၾကဖို႔၊ ကိုယ္တိုင္မဟုတ္ဘဲ ခပ္လွမ္းလွမ္းေဘးအျမင္ကေန ၾကည့္တတ္သံုးသပ္တတ္ဖို႔ပါပဲ။

"A small trouble is like a pebble. Hold it too close to your eye and it fills the whole world and puts everything out of focus. Hold it at a proper distance and it can be examined and properly classified. Throw it at your feet and it can be seen in its true setting, just one more tiny bump on the pathway to life."
Celia Luce ~



ခ်စ္ၾကည္ေအး

Saturday, September 14, 2019

ဘဝမွတ္စုု ၂


အမွန္ကိုဝန္ခံရရင္ ဇရာဆိုတဲ့အိုမင္းျခင္းကို ကိုယ္လည္း ေၾကာက္တယ္။ ေၾကာက္ေနလို႔လည္း ေျပးမလြတ္မွေတာ့ ရင္ဆိုင္ရံုပဲဆိုကာ ရဲရင့္ဟန္ျပရတယ္။ အရင္တုန္းက သိပ္လွသိပ္ေခ်ာၾကတဲ့မင္းသမီးႀကီးေတြ အသက္ႀကီးသြားၾကတဲ့အခါ သူတို႔ပံုရိပ္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး တခ်ိဳ႕ လွတုန္း၊ တခ်ိဳ႕က်က္သေရ႐ွိလာၾက၊ တခ်ိဳ႕ ႐ုပ္က်သြားလိုက္တာ ဆိုၿပီး ေျပာၾက ဆိုၾကဖူးမယ္။ "ကိုယ္ သူတို႔အသက္အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ" ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ျပန္ေမးဖူးတယ္။ ကိုယ္ နည္းနည္းေၾကာက္တုန္းပဲ။ အေပၚယံအရည္ျပားေပၚက ကိစၥေတြဟာ အေရးပါသလား၊ ဘယ္ေလာက္ထိ အေရးပါသလဲ၊ ေျဖၾကည့္ၾကေစခ်င္တယ္။ စိတ္ထားလွဖို႔အဓိကဆိုတာလည္း ကိုယ္လက္ခံပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ အေပၚယံ႐ုပ္ကေလးကိုပါ ၾကည့္မိတာလည္း ဝန္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ေလ သိလား...႐ုပ္မလွသူတခ်ိဳ႕မွာ ဘာကမွန္းမသိေအာင္ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းေနတာေလးေတြ ရိွတတ္တယ္။ အဲတာ သူတို႔အတြင္းစိတ္ရဲ႕အေရာင္လို႔ ကိုယ္ကေတာ့ ထင္မိတယ္။ ကိုယ္ အဲတာကိုႀကိဳက္တယ္။ အတြင္းစိတ္ကေလးေတြ လွပရင္ ႐ုပ္ဆိုးသူရယ္လို႔မရိွဘဲ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာေလးေတြခ်ည္း ျဖစ္မယ္ထင္တယ္ေနာ္။ အေပၚယံအရည္ျပားေပၚကအလွကို ႏွစ္သက္မိတာ ဝန္ခံပါတယ္ သို႔ေသာ္ စိတ္အလွရဲ႕ေရာင္ျပန္ဟပ္တဲ့ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းမႈကျဖင့္ တာ႐ွည္တည္တံ့ေနမယ့္အရာလို႔ ယံုၾကည္မိရဲ႕။ ကိုယ္တိုင္လည္း အသက္ေတြႀကီးလာတဲ့အခါ ေအးေအးျမျမ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ေလး က်က္သေရရိွခ်င္မိတယ္။ ကိုယ့္ဆီက ေအးၿငိမ္းမႈကို တပါးသူေတြဆီ ကူးစက္ဆင့္ပြားႏိူင္သူလည္း ျဖစ္ခ်င္မိတယ္။ ခုကတည္းက စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာ ခ်မ္းသာသမွ် ခ်မ္းသာေအာင္၊ ေအးၿငိမ္းႏိူင္သမွ် ေအးၿငိမ္းေအာင္ ႀကိဳးစားေနထိုင္ေနျဖစ္တယ္။
သူတပါးဆီ အေအးဓာတ္ကူးေပးခ်င္သူဟာ ကိုယ္တိုင္ေအးခ်မ္းေနမွ ျဖစ္မယ္ ဟုတ္လား....



အန္တီခ်စ္
၀၈၀၉၂၀၁၉

Tuesday, September 10, 2019

ဘဝမွတ္စုု ၁

ဘဝမွာ အရာရာကို သူ႔အတိုင္းပဲ သြားေစတယ္။ စီးဆင္းေစလိုက္တယ္။ ဘာကိုမွထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ မႀကိဳးစားဘူး။ စမွတ္ရိွသလို အဆံုးလည္းရိွတယ္၊ စတဲ့အခ်ိန္ရိွသလို အဆံုးသတ္ဖို႔အခ်ိန္ရိွတယ္ဆိုတာလည္း သိေနေတာ့...။ 

အစနဲ႔အဆံုး ၾကားကာလမွာ လဲက်မသြားဖို႔ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ၾကံ့ခိုင္ဖို႔ပဲ။ ဘာကိုမွ ျဖစ္ခ်င္လိုက္တာရယ္လို႔ မရိွသလို မျဖစ္ခ်င္ပါဘူးလို႔လည္း ျငင္းဆန္မေနေတာ့ဘူး။ ကိုယ္တတ္ႏိူင္သေလာက္ ဘာကိုမဆို အေကာင္းဆံုးမဟုတ္ေတာင္ ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္၊ ႀကိဳးစားေနဆဲ။
ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ဘဝတခု၊ စင္းလံုးေခ်ာဘဝတခု၊ အထိမခံရေအာင္ ကာကြယ္လြန္းေနတဲ့ဘဝမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ အနာအဆာေလးနဲ႔၊ ခ်ိဳခ်က္နဲ႔ ဒဏ္ရာေလးနဲ႔ ရိွဖူးတဲ့ဘဝမ်ိဳးကို ပိုသေဘာက်တယ္။ ဒါမွလည္း ဘဝတခုဟာ အေရာင္စံုလင္မယ္ထင္မိတယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာကို ေလးေလးနက္နက္သိဖို႔ မ်က္ရည္ဆိုတာ က်ဖူးမွျဖစ္မယ္ ဟုတ္လား....



ခကအ
၂၉၀၈၂၀၁၉

Sunday, September 8, 2019

ဖန္ခြက္နဲ႔ေရ

အေတာ္မ်ားမ်ားကိစၥေတြမွာ ကြၽန္မတို႔တေတြက လူကို ၾကည့္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၾကတာ မ်ားတယ္။ သိပ္ေတာ္တဲ့၊ သိပ္ေလးစားစရာေကာင္းတဲ့လူတေယာက္၊ သူေျပာသမွ် ဆိုသမွ် ေရးသားလုပ္ကိုင္သမွ်ေတြက အမ်ား သေဘာက်ေတြ၊ အမ်ားအားက်စရာေတြ၊ အတုယူစရာ စံနမူနာထားစရာေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုပါေတာ့၊ သူ တကြက္တေလ ေျခလွမ္းမွား၊ အေျပာမွား အဆိုမွားလည္းျဖစ္ေရာ ကြၽန္မတို႔တေတြ တခါတည္း ဟင္ သြားတတ္ၾကတယ္။ လူတေယာက္အရည္အခ်င္းနဲ႔ ပကတိလူပုဂၢိဳလ္ကို ကြၽန္မတို႔ ခြဲျမင္ဖို႔ ခက္တတ္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္ေရးရာေတြမွာ၊ သူ႔လူမႈေရးပိုင္းေတြမွာ အက်ိဳးအပဲ့ အက်အေပါက္ ရိွတာနဲ႔ သူ႔မွာရိွသမွ်တျခားအရည္အေသြးေတြအေပၚမွာပါ နိမ့္က်ထိပါးတဲ့အထိ ဆြဲခ်လိုက္သလို ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ ကြၽန္မတို႔ လူတေယာက္အေပၚထားတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ သို႔မဟုတ္ ကိုးစားခ်က္က သူ႔အရည္အေသြးေတြအျပင္ သူ႔ပါစင္နယ္ျဖစ္တဲ့ လူမႈေရးပိုင္းေတြမွာပါ ပါဝင္သက္ေရာက္ေနၾကတာကိုး။ လူေတြကိုေပးေနက် ေဖ်ာ္ေျဖေရးအျပင္ ပုဂၢိဳလ္ေရးကိုးစားမႈကိုပါ သူ႔အေပၚမွာ တေပါင္းထဲခ်ည္ေႏွာင္ထားလိုက္တတ္ၾကတယ္၊ ဒီေတာ့ အမွားမခံေတာ့ဘူး။ လူေတြကိုေပးေနက် entertainmentလိုမ်ိဳးက သူ႔အေပၚယံလႊာမွာဆိုရင္ ကြၽန္မတို႔က သူ မေဖာ္ျပခ်င္တဲ့ သူ႔ရဲ႕အေမွာင္ဘက္ျခမ္း dark sideကိုပါ တူးေဖာ္လို႔ရသမွ် တူးဆြကာ ေလွာင္ေျပာင္ခ်င္တယ္ မုန္းတီးခ်င္ၾကတယ္။ ခါတရံ ေျခအလွမ္းမွားလို႔ ဟန္ခ်က္ပ်က္တဲ့အခါလည္း ရိွမယ္။ အက်င့္စ႐ိုက္ျဖစ္ေနလို႔ ျပင္မရတာမ်ိဳးလည္း ရိွမယ္။ ဒါကလည္း ေရ႐ွည္မွာ သိသိသာသာကြဲျပားလာတတ္ပါတယ္။ အက်င့္စ႐ိုက္ဆိုရင္လည္း အဲ့အပိုင္းေလးကို သူ႔အထဲက ႏႈတ္ၾကည့္ဖို႔ ကြၽန္မတို႔ ႀကိဳးစားရင္ မေကာင္းဘူးလား။
ကြၽန္မကိုယ္တိုင္လည္း ဖန္ခြက္ထဲက ေရကိုမၾကည့္ဘဲ ဖန္ခြက္အေပၚ အာရံုစိုက္ေနမိတတ္တာ မ်ားခဲ့ၿပီ။ မွ်မွ်တတၾကည့္တတ္ဖို႔ေတာ့ ႀကိဳးစားရတာပါပဲ။ လူဆိုတာ ၿပီးျပည့္စံုျခင္းလို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္လို႔မွ မရဘဲ၊ သိပ္မေမွ်ာ္လင့္မိဖို႔ လိုတယ္၊ မွားတတ္တဲ့သဘာဝလည္း ရိွေတာ့ အမွန္ေပၚျပန္ေရာက္ေအာင္ လွမ္းေနသူ ဘယ္သူကိုမဆို ေနာက္တႀကိမ္ဆိုတဲ့အခြင့္အေရး ေပးသင့္တယ္ဟုတ္လား....။ ကြၽန္မက လူဆိုး လူေကာင္းရယ္လို႔ သတ္မွတ္ခ်က္ မထားခ်င္ဘူး၊ ေကာင္းတာလုပ္တဲ့သူ၊ ဆိုးတာလုပ္တဲ့သူ အဲသလိုေတာ့ ရိွမယ္။ ဒါေပမယ့္ အျမဲေကာင္းေနသမွ် တႀကိမ္တခါ ဆိုးမိတာရိွသလို၊ အျမဲဆိုးေနက်ကေန ေကာင္းလာတာမ်ိဳးလည္းရိွမယ္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ေကာင္းေနရင္ေတာ့ ေျပာစရာသိပ္မရိွလွေပမယ့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ဆိုးေနရင္ေတာ့ သူ႔တရားသူစီရင္ပါလိမ့္မယ္။ 
တကယ္ေတာ့ ဘဝဆိုတာဟာ ဘာမွမွ မဟုတ္ဘူးဘဲ...


ခ်စ္ၾကည္ေအး
၀၅၀၉၂၀၁၉

Wednesday, September 4, 2019

ႏွစ္သက္မိေသာစာအုုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာမ်ား

အိတ္ဇိုးဒတ္စာအုပ္ထဲက ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ေနရာေလးတခုအေၾကာင္း ေျပာျပမယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ဇာတ္ေကာင္နာမည္ေတြ ကိုယ္ မမွတ္မိျပန္ဘူး။ ထားေတာ့ ဒါက အေရးလည္းမႀကီးဘူး။ 
ဂ်ဴးမိသားစုထဲက အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ ဂ်ဴးလူပ်ိဳကေလးကို အေဖလုပ္သူက တဖက္ရြာကို အသီးအႏွံေတြ လွည္းေပၚတင္ေပးၿပီး အပို႔ခိုင္းတယ္။ လမ္းမွာ အာရပ္လူမ်ိဳးတစုရဲ႕အႏိူင္က်င့္ျခင္း ခံလိုက္ရတယ္။ အသီးအႏွံေတြယူ လူကိုထိုးႀကိတ္လႊတ္လိုက္တယ္။ ဂ်ဴးလူပ်ိဳကေလးဟာ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္လာတယ္။ အေမျဖစ္သူက စိတ္မေကာင္းဘူးေပါ့။ အေဖကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး။
ဒဏ္ရာသက္သာလာတဲ့အခါ အေဖျဖစ္သူက သူ႔သားလူပ်ိဳေပါက္ကို ၾကာပြတ္႐ိုက္နည္းသင္ေပးတယ္။ ကြၽမ္းက်င္လာတဲ့အခါ အရင္ကလိုပဲ အသီးအႏွံေတြလွည္းေပၚတင္ၿပီး တဖက္ရြာကို ပို႔ခိုင္းျပန္တယ္။ ဒီတခါ ၾကာပြတ္တေခ်ာင္းကိုပါ သားလက္ထဲ ေဆာင္သြားေစတယ္။ အေမျဖစ္သူကေတာ့ စိတ္မခ်ျမဲ စိတ္မခ်ျဖစ္ၿပီးက်န္ခဲ့တယ္။
ဟိုတေခါက္ကလိုပဲ လမ္းခုလပ္မွာ အာရပ္ကေလးတစုက အသီးအႏွံေတြ လုယူဖို႔ႀကိဳးစားတယ္။ ဒီတေခါက္ေတာ့ ဂ်ဴးလူပ်ိဳကေလးဟာ သူတတ္ထားတဲ့ ၾကာပြတ္ရိုက္နည္းကို ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်ၿပီး အာရပ္ကေလးေတြရန္က ကင္းလြတ္ခဲ့တယ္။ တဖက္ရြာကို အသီးအႏွံေတြ ေခ်ာေမာစြာ ပို႔ေဆာင္ၿပီး အိမ္ကိုျပန္လာခဲ့တယ္။
အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ အေဖျဖစ္သူက သားကိုျပံဳးၾကည့္၊ အေမျဖစ္သူက ခုမွပဲ ဟင္းခ်ႏိူင္ေတာ့တဲ့အၾကည့္နဲ႔ ုၾကည့္တယ္။
ေျပာခ်င္တဲ့ဇာတ္ကြက္က အဲတာေလးပဲ။
ကြၽန္မတို႔ ကိုယ့္ကေလးကို သူမ်ားက အႏိူင္က်င့္တဲ့အခါ မိဘေတြ ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္ေလ့ရိွသလဲ?
ေနာက္တခါ ခံလာရင္ ေသမယ္
သူမ်ားလုပ္တာ ခံမလာနဲ႔ ျပန္ခ်
အဲသလိုေတြ မ်ားမယ္ထင္တယ္။
အေပၚကဇာတ္ကြက္နဲ႔ ဘယ္လိုကြာဟမႈရိွေနလဲ...
ေျပာခ်င္တာက ကေလးရဲ႕စိတ္ထဲကို လက္တုန္႔ျပန္တတ္တဲ့ ရန္မီးတစ ထည့္မေပးျခင္းကို ေျပာျပခ်င္တာ။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိကိုေတာ့ ကိုယ္လံုပညာသင္ေပးျခင္းနဲ႔အတူ အလိုလိုသိနားလည္ေစလိုက္တယ္။ ေလာကမွာ အျဖဴထည္အတိုင္း႐ွင္သန္ဖို႔ဆိုတာထက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုကာကြယ္တတ္ဖို႔လည္း လိုအပ္ေသးတယ္ဟုတ္လား။
တခါတေလမွာ ကြၽန္မတို႔လူႀကီးေတြဟာ ကေလးေတြရဲ႕စိတ္ကို ကိုယ့္အတၱရဲ႕အေရာင္အတိုင္း စြန္းထင္းေစတတ္ၾကတယ္။ မသိၾကလို႔ပဲျဖစ္ေစ သိသိနဲ႔ျဖစ္ေစ ႏုနယ္တဲ့ကေလးေတြရဲ႕စိတ္ႏွလံုးကို ပံုစံခ်ေပးရက္သား ျဖစ္ေနတတ္ၾကတယ္။
သတိထားၾကဖို႔ သိပ္ေကာင္းတယ္...


ခ်စ္ၾကည္ေအး
၀၆၀၈၂၀၁၉

"က်က်မ္း"


ဒီစာကိုု အန္တီခ်စ္တိုု႔လိုု လူလတ္ေႏွာင္းပိုုင္းေတြ လူၾကီးေတြက ပိုုၿပီး ခံစားနားလည္ႏိူင္မယ္ ထင္မိတယ္။
က်က်မ္းအေၾကာင္း အရင္မေျပာခင္ တက္က်မ္းအေၾကာင္း ေျပာရေအာင္၊ တက္က်မ္းလိုု႔ဆိုုလိုုက္ရင္ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ကလည္း အတူတြဲပါလာစရာရွိတယ္။ ခုု သိပ္ေခတ္စားေနတာပဲ၊ ကိုုယ္ရည္ကိုုယ္ေသြးျမွင့္တင္ေပးတဲ့ သင္တန္းတိုု႔၊ ဘဝလမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းလဲတိုုးတက္ဖိုု႔တိုု႔၊ စီးယူအက္အေပၚထပ္တိုု႔ ဘာတိုု႔ အဲလိုုေတြ ေဟာၾက ေျပာၾက သင္တန္းေတြဘာေတြေတာင္ ေပးလာၾကတယ္။ ဘဝမွာ ဘယ္က စလိုု႔ စရမွန္းမသိတဲ့၊ ဘာလုုပ္လိုု႔ ဘာကိုုင္ရမွန္းမသိတဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္၊ ေနာက္တခုုက ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးတဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ဟန္တူပါတယ္။ လူငယ္ေတြအတြက္ role model လိုုအပ္တဲ့သေဘာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ 
အန္တီခ်စ္တိုု႔ ငယ္စဥ္တုုန္းကေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြ ဘယ္ရွိမလဲ။ ရွိလည္း ကိုုယ္ဆိုုရင္ေတာ့ တက္ျဖစ္မယ္မထင္ဘူး။ လူေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးအစားစား ရွိတာကိုုး။ နာခံတတ္တဲ့၊ နားေထာင္တတ္တဲ့နား ရွိတဲ့သူေတြ ရွိသလိုု၊ ပုုန္ကန္တတ္တဲ့ သူပုုန္ေသြးပါတဲ့ သူေတြလည္း ရွိတာေလ။ ကိုုယ္က ဒုုတိယအမ်ိဳးအစားထဲ ပါတယ္။ စာၾကည့္မလိုု႔ လုုပ္ေနတုုန္း ဟဲ့ နင္ စာေလးဘာေလး မက်က္ဘူးလားဆိုုရင္ စာအုုပ္ခ်ၿပီး ေစာင္ျခံဳအိပ္ပစ္လိုုက္တာ။ ကိုုယ္စိတ္ပါေနခ်ိန္ဆိုု ညလံုုးေပါက္ စာထိုုင္လုုပ္ရင္ လုုပ္ေနျဖစ္တာ၊ အဲသလိုုမ်ိဳးအက်င့္ ငယ္ကတည္းက ရွိတယ္။ ဒီလိုုေျပာလိုု႔ လူၾကီးမိဘစကား နားမေထာင္ဘူးရယ္ေတာ့ မဟုုတ္ဘူး၊ နားေထာင္ခ်င္လည္း ေထာင္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ လုုပ္ခ်င္မွလုုပ္တာ။ အဲဒီေတာ့ ကိုုယ့္ကိုု ဘာလုုပ္ပါ ညာလုုပ္ပါေတြ ကိုုယ္က မၾကိဳက္ဘူး၊ အာရံုုလာရင္ေတာ့ လုုပ္မယ္ ဒါမ်ိဳးေပါ့။ 
ငယ္တုုန္းကေတာင္ အဲသလိုုဆိုုေတာ့ ခုုလိုုအသက္ကေလးရလာခ်ိန္ အရိုုးရင့္လာေတာ့ ပိုုဆိုုးတယ္။ စိတ္ဓါတ္ေတြျပဳတ္က်ေနခ်ိန္မွာ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ စာေလးဘာေလးဖတ္၊ ယူထ်ဴ႕ေလးဘာေလးၾကည့္ေနလိုု႔မ်ား သင့္ကိုု ဘဝက သံပုုရာသီးတလံုုးေပးလာခဲ့ရင္ သံပုုရာရည္ေဖ်ာ္ေသာက္လိုုက္ပါဆိုုလိုု႔က လခြမ္းပဲလိုု႔ ထဆဲၿပီး ပိတ္ပစ္လိုုက္တာပဲ။ လက္ေတြ႔နဲ႔သိပ္ေဝးတဲ့၊ ေျမျပင္အေျခအေနနဲ႔မနီးစပ္ဘဲ ဟိုုမေရာက္ဒီမေရာက္ ဖတ္ေကာင္းရံုုေရးထားတဲ့ ခြန္အားေပးစာလိုုလိုု ဘာလိုုလိုုေတြကိုု ခံစားလိုု႔မရဘူး။ ကိုုယ့္မွာ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္တအုုပ္ သူမ်ားလက္ေဆာင္ေပးတာ ရဖူးတယ္။ လွန္ေတာင္မၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ ဒီအတိုုင္း စာအုုပ္စင္ေပၚ တင္ထားလိုုက္တာပဲ။ အသံုုးတည့္မယ့္သူ၊ ဖတ္ခ်င္သူရွိရင္ေတာ့ ေပးလိုုက္ရေကာင္းမလား၊ ကိုုယ္ တေန႔ စာၾကည့္တိုုက္အငယ္စားေလး အိမ္မွာ လုုပ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ကေလးေတြဖတ္ဖိုု႔ ထားရေကာင္းမလားနဲ႔ ဒီလိုုပဲ သိမ္းထားျဖစ္တယ္။ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ဆန္ဆန္ေတြ ေျပာေနရင္လည္း သိတယ္၊ သူ တကယ္ အျပင္မွာေရာ ဒီလိုုလား၊ အေပၚယံေတြလား ဆိုုတာ။ အသက္အရြယ္ေလးရလာေတာ့ အပိုုေတြလုုပ္ေနရင္ သိတယ္။ လူအထင္ၾကီးေအာင္ လုုပ္ျပေနတာလား၊ တကယ့္စိတ္ထဲက လာတာလား ခြဲျခားသိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုုေတာ့ ေျပာဖိုု႔က လြယ္တယ္။ လက္ေတြ႔က်င့္ဖိုု႔က် ခက္တယ္။ အဲေတာ့ နားမေထာင္တာမ်ားတယ္။ ကိုုယ့္ပင္ကိုုယ္စိတ္အရ သူပုုန္ေသြးပါသူမိုု႔လည္း ျဖစ္မယ္။ ကိုုယ္ထူကိုုယ္ထစိတ္ ပိုုထက္သန္တယ္။ 
တကယ္တမ္းပစ္လဲေနတဲ့အခါ ဘယ္အရာကမွ ကိုုယ့္ကိုု မထူႏိူင္ဘူး။ ဘယ္ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွာမွလည္း ေနခ်င္သူမဟုုတ္တဲ့အတြက္ ကိုုယ့္လမ္းကိုုယ္ထြင္ရတာ၊ ကိုုယ့္စိတ္ကိုုယ္ထူရတာပါပဲ။ ၾကာေတာ့ ၾကာတာေပါ့။ ယူထ်ဴ႕မွာ ကိုုယ္ၾကည့္ျဖစ္တာေတြက စိတ္ပညာပိုုင္းဆိုုင္ရာေတြ၊ ဦးေႏွာက္အလုုပ္လုုပ္ပံုုေတြ၊ စိတ္နဲ႔ခႏၶာဆက္ႏြယ္ လုုပ္ေဆာင္ပံုုေတြ၊ ဒါေတြၾကည့္ျဖစ္တာမ်ားတယ္။ TedTalk မွာ အဲသလိုုအေၾကာင္းအရာေတြ ေျပာထားတာ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။ စိတ္ခြန္အားေပးတဲ့ဟာေတြထက္ သိပံၸနည္းက်က် လူအေၾကာင္း၊ လူ႔စိတ္အေၾကာင္း ေျပာတာေတြကိုု ပိုုနားေထာင္ျဖစ္တယ္။ ဒါေတြက ကိုုယ့္အေၾကာင္း၊ ကိုုယ့္ခႏၶာအလုုပ္လုုပ္ပံုုအေၾကာင္းကိုု ပိုုသိလာေစတယ္။ စိတ္မွာ တခုုခုုထိခိုုက္တာနဲ႔ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ခႏၶာကိုုယ္မွာ ဘာေတြ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲသြားသလဲ၊ ဒါေတြကိုု မျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုုေနရမလဲ၊ စိတ္က်သြားတိုုင္း ကိုုယ္ပါ လဲမက်ေအာင္ ဘယ္လိုုေလ့က်င့္ရမလဲ ဒါေတြက ကိုုယ့္အတြက္ လက္ေတြ႔က်က် ပိုုအသံုုးဝင္တယ္။ 
ထားပါေတာ့၊ ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ ကိုုယ့္မွာ တက္က်မ္းေတြ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ေတြကိုု အလားဂ်စ္ရွိတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပတာပါ။ 
က်က်မ္းအေၾကာင္း ဆက္ရေအာင္။ က်က်မ္းဆိုုတာ ဘုုန္းကနဲျပဳတ္က်တဲ့ က်က်မ္းကိုု ေျပာတာမဟုုတ္ဘူး။ ဘဝဟာ ဂငယ္ေကြ႔တခုုလိုု႔ ဆိုုခဲ့ရင္ ကိုုယ္တိုု႔လိုုအရြယ္ေတြဟာ ဂငယ္ထိပ္အေပၚကိုု ေက်ာ္လြန္ၿပီး ဂငယ္ရဲ႕ညာဘက္ ကုန္းအဆင္းပိုင္းကို ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ အက်ဘက္ကိုု ဦးတည္ေနၿပီ။ က်န္းမာေရးအရေရာ အားအင္ပိုုင္းအရေရာ က်လာေနၿပီ။
အေရးၾကီးတာက ဘယ္လိုု က်မလဲ…
အက်ျမန္ျမန္သြားမလား၊ ခပ္ျဖည္းျဖည္း သြားမလား၊ Aging ဟာ ရုုပ္ပိုုင္းဆိုုင္ရာအရ တားႏိူင္သေလာက္ အတိုုင္းအတာတခုုအထိပဲ တားႏိူင္လိမ့္မယ္။ 👉 က်န္တာေတြကေတာ့ နိစၥဓူဝကိုုယ့္က်င့္စဥ္၊ ေနထိုုင္စားေသာက္ပံုု၊ အေတြးစိတ္ကူး၊ ခံယူက်င့္သံုုးပံုု၊ စိတ္အထားအသိုု ဒါေတြအေပၚ မူတည္ၿပီး အေႏွးအျမန္ကြာလိမ့္မယ္လိုု႔ ကိုုယ္ ထင္တယ္။ အေရးအႀကီးဆံုးက စိတ္အထားအသိုပဲ၊ စိတ္ထားတတ္ဖို႔ စိတ္ေကာင္းေမြးႏိူင္ဖို႔ အဓိကက်တယ္။ စိတ္ေကာင္းတခုရဖို႔ မနာလိုဝန္တို မလိုမုန္းထားစိတ္ေတြ ကင္းမွျဖစ္မယ္ 👈 အသက္ရွင္ေနစဥ္ ေနနည္းထိုုင္နည္းေတြကိုု ဘာသာတိုုင္းက သြန္သင္ခဲ့ၾကတာမို႔ ဘာသာတရားရဲ႕ ပဲ့ျပင္မွႈေတြကေတာ့ လူတိုုင္းမွာ ရွိၾကလိမ့္မယ္။ ဒါေတြကိုု လက္ေတြ႔ ေန႔စဥ္ဘဝထဲ ဘယ္လိုု ထည့္မလဲ၊ ဘယ္လိုု ေလ့က်င့္မလဲ....
က်တာကေတာ့ လူတိုုင္း တေန႔ က်မွာပဲ။ ဘယ္လိုုက်မွာလဲ၊ သက္သက္သာသာေလး က်တတ္ဖိုု႔ေတာ့ လိုုတာေပါ့….။
ဒါ ကိုုယ္ ေျပာခ်င္တဲ့ က်က်မ္းပဲ...


ခ်စ္ၾကည္ေအး
၂၂၀၈၂၀၁၉

ကိုုယ္ ခ်စ္တဲ့ကဗ်ာ

ႏွင္းေတြ တကယ္ရွိခဲ့ဖူးတယ္

ႏွင္းေတြဘယ္တုန္းကမွ မက်တဲ့ၿမိဳ႕မွာ ကြၽန္မေနတယ္ ျဖစ္ႏိူင္တာမျဖစ္ႏိူင္တာ ကြၽန္မ မပိုင္တဲ့အရာ ေမွ်ာ္လင့္တတ္ရံုပါ... အဲဒီမနက္ လက္ဘက္ရည္ဝိုင္...