Friday, June 11, 2010

ေက်းဇူးယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ေစတနာ

ခုတေလာ ေက်းဇူးဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ဖတ္ေနရတယ္။ ကိုယ့္အျမင္နဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ္ေတြ႔တဲ့ ႐ႉေထာင့္က ေရးထားၾကတာေတြမို႔ ဖတ္လို႔ေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ္လက္ခံက်င့္သံုးေနတာနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ရင္ လက္ခုပ္တီး၊ မတိုက္ဆိုင္ေတာ့လည္း အသာေလး ေဘးထြက္ထိုင္ေန႐ံုေပါ့။ အားလံုး လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚစဥ္းစား လက္ခံက်င့္သံုးႏိူင္ၾကပါတယ္။ ႏိူ႔မဟုတ္ရင္ ေလာကႀကီးထဲ ေနရတာ ပ်င္းစရာရယ္။

က်မမွာလည္း ကိုယ့္အဘိဓၶာန္နဲ႔ကိုယ္ ေက်းဇူးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုထားတာေလး ႐ိွပါတယ္။ က်မကေတာ့ ေက်းဇူးတင္တယ္ဆိုတာဟာ တကယ္ေတာ့ ေက်းဇူးနဲ႔ ပီတိတို႔ လဲလွယ္ျခင္းပဲ လို႔ နားလည္ပါ တယ္။ ဝန္ေဆာင္မႈ တခုေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ ကူညီေဆာင္မမႈ တခုေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ ဘာမွမေျပာပေလာက္ ဖူးလို႔ ထင္ရတဲ့ အျပဳအမူ အေျပာအဆိုေလးတခု အေပၚမွာပဲ ျဖစ္ေစ ရယူခံစားလိုက္ရတဲ့သူရဲ႕ရင္ထဲ စိတ္ေက်နပ္မႈကေလး တခုကို ျဖစ္ေစရင္ အဲဒီ လႈပ္လႈပ္ ခတ္ခတ္ေလး ျဖစ္သြားတဲ့ စိတ္ခံစားမႈေလးရဲ႕ ေစ့ေဆာ္မႈနဲ႔ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလး ထြက္က်လာမယ္။ အဲဒီမွာ ဝန္ေဆာင္မႈ ေပးသူ၊ ေက်းဇူး အတင္ခံရသူက ပီတိေလးနဲ႔ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္လို႔ေနမယ္။ အဲဒီ ျဖစ္စဥ္တခုလံုးဟာ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ေႏြးေထြးမႈ ေလးလည္း ျဖစ္တယ္။

ေက်းဇူးတင္တယ္ ဆိုတာ စိတ္ထဲက ရင္ထဲက ခံစားထြက္ေပၚလာတာကို စကားလံုးတင္ ျပလိုက္တာပါပဲ။ စကၤာပူမွာေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ အေတာ္တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ သံုးတာပါ။ အလုပ္တခုၿပီးတိုင္း၊ စာ႐ြက္ ေလးတခု၊ စာရင္းဇယားေလးတခု လက္ကမ္းေပးတိုင္း၊ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္ေလးနဲနဲယို႔လို႔ ေနာက္လူကို လမ္းဖယ္ေပးရင္ေတာင္မွ ေက်းဇူးလို႔ ေျပာေနၾကတာပါ။ မေျပာရင္ပဲ ကိုယ္က ႐ိုင္းေနသလိုလို အၾကည့္ ခံရတတ္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ သူတို႔ဆီမွာ ယဥ္ေက်းမႈတခုလို ျဖစ္လို႔ေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ တခုခုလုပ္ေပးတိုင္း၊ ၿပီးေျမာက္တိုင္း ေက်းဇူးလို႔ ေျပာတတ္ေအာင္ က်င့္ယူရပါတယ္။ ပါးစပ္ဖ်ားေလးက လာတယ္ပဲ ဆိုဆိုေပါ့။

ေက်းဇူးစကားဆိုတာကို သူစိမ္းဆန္တယ္လို႔ ယူဆတတ္ၾကတဲ့ က်မတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးအမ်ားစုဟာ ႏႈတ္ကဖြင့္မေျပာေပမဲ့ အျပံဳးေလးနဲ႔၊ မ်က္လံုးကေလးနဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ ေခါင္းေလးတခ်က္ေလာက္ ဆတ္ျပလိုက္႐ံုေလး လုပ္ျပတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ေက်းဇူးခ်င္းတူေပမဲ့ အေလးအေပါ့ခ်င္း ကြာသြားတာက က်မတို႔ ျမန္မာေတြက ေနရာတကာ ေက်းဇူးစကား ေဖာေဖာသီသီ သံုးေလ့မ႐ိွၾကတာပါ။

စိတ္မွာခံစားရတာေလးကို ေက်းဇူးစကားအျဖစ္ ပံုေဖာ္ျပသရတာ ျဖစ္ေလေတာ့ သိတ္သိမ္ေမြ႔ ႏူးညံ့ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘယ္သူဘယ္ဝါေတြကို ေက်းဇူးတင္သင့္တယ္၊ ဘယ္သူဘယ္ဝါ ေတြကိုျဖင့္ ေက်းဇူး တင္စရာမလိုဘူးရယ္လို႔ ေလွနံဓါးထစ္၊ ေဘာင္ခတ္ထားလို႔ မရတဲ့ကိစၥ၊ သခၤ်ာပုစာၦ တပုဒ္လိုလည္း ေဖာ္ျမဴလာခ် တြက္ခ်က္ အေျဖ႐ွာလို႔ မရတဲ့ ကိစၥပါ။ စိတ္ခံစားမႈအတိုင္း သြားၾကရမွာပါ

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ စာေရးတယ္။ က်မလည္း ေရးတယ္။ ကိုယ္ေရးခ်င္တာ ကိုယ္ေရးတယ္။ ေရးခ်င္လို႔ကို ေရးတယ္။ ကိုယ္ျဖတ္သန္းလာရတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳ၊ ကိုယ္သိတဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ ခရီးသြား ဗဟုသုတ၊ ရယ္စရာ ၊ေမာစရာ၊ ကဗ်ာ... စံုတကာစိေနေအာင္ ေရးပါတယ္။ အဲဒါ ေတြဟာ ဘယ္သူမွ ဖေနာင့္နဲ႔ ေပါက္စရာမလိုပဲ ကိုယ္ေရးခ်င္လို႔ေရးေနတာပဲ။ စာေခ်ာမေခ်ာ ျပန္စစ္ရတယ္၊ ကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေပၚလြင္ေအာင္ အားထုတ္ရတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အဲဒီမွာ ေစတနာ ပါပါတယ္။

တခ်ိဳ႕ စာေကာင္းေလးေတြ ျပန္လည္႐ိုက္တင္ေပးေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ၊ သူတို႔ႀကိဳက္တဲ့စာမို႔ သူတို႔႐ိုက္တင္ေပးတာ ပဲဆိုဆို၊ ေက်းဇူးတင္စရာ မလိုဘူးပဲေျပာေျပာ၊ ငါႀကိဳက္တဲ့စာကို စာဖတ္သူလည္း ႀကိဳက္မွာပဲ၊ ၊ႀကိဳက္တာ မႀကိဳက္တာထားပါေလ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ဖတ္ေစခ်င္ လိုက္တာ ဆိုတဲ့ ေစတနာေလး သူ႔ရင္ထဲမွာ ႐ိွကို ႐ိွေနတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ စာ႐ိုက္တင္ေပးသူက ကိုယ့္အတၱအတြက္ ကိုယ္႐ိုက္တင္တာလို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲေအာ္ေနေန အဲဒီမွာ အတၱနဲ႔ ေစတနာ ႏွစ္ပင္လိမ္ထားတယ္ဆိုတာ ေတြ႔ႏိူင္ပါတယ္။ အဲဒီ ေစတနာကို ေက်းဇူးတင္ရမွာ။ အျပန္အလွန္ဆိုသလို အခ်ိန္ေပးၿပီး စာလာဖတ္တဲ့ စာဖတ္သူကိုလည္း သူ႔အခ်ိန္အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရမွာပါပဲ။

ဆရာဝန္ေဆးကုတာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ သူ႔အလုပ္သူလုပ္တယ္ဆိုေပမဲ့ ဝတ္ေက်တန္းေက်ဆိုတဲ့ ေဘာင္ထဲကထြက္လာၿပီး၊ သမား႐ိုးက် ကုထံုးေတြအျပင္ ေဆးနဲ႔ေရာ၊ ေစတနာ ေမတၱာနဲ႔ပါ ကုသေပးတယ္ ဆိုရင္ "ဟဲ့ ဆရာ့ကို ေက်းဇူးတင္တယ္ ေျပာလိုက္ေလ" လို႔ ဆိုေနစရာမလိုဘူး။ သူ႔အလိုလို "ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ဆရာရယ္" လို႔ ပါးစပ္ဖ်ားက လိႈက္လိႈက္လွဲလဲွ ထြက္က်လာ မွာပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ ဝတ္ေက်တန္းေက် ကုတဲ့ ဆရာဝန္ဆိုရင္ေတာင္ "ေက်းဇူးပါဆရာ" လို႔ ေျပာရမွာ။ ေက်းဇူးႏွစ္ခြန္းရဲ႕ တန္ဖိုးအေလးအေပါ့က အဲဒီမွာ ကြာသြားပါတယ္။ အေသအခ်ာ ထပ္ေျပာရရင္ တာဝန္အရဆိုတဲ့ ပံုမွန္ ဝန္ေဆာင္မႈထဲ ေစတနာေလး ေပါင္းထည့္လိုက္တဲ့အခါ ေက်းဇူးဟာ ပိုမိုလိႈက္လဲွစြာ အသက္ဝင္လာေတာ့တာပါ။

စာေရးဆရာေတြလည္း ဒီလိုပါပဲ။ နာမည္ႀကီးခ်င္လို႔ပဲေရးေရး၊ ပိုက္ဆံေၾကာင့္ပဲေရးေရး၊ ဝါသနာပါလို႔ပဲေရးေရး၊ သူေရးတဲ့စာဟာ လူတဦးတေယာက္ကို ဒါမွမဟုတ္ လူမ်ားစြာကို လမ္းျပအလင္းေပးႏိူင္ခဲ့ရင္ သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္ရမွာပါပဲ။ စာဖတ္သူကိုလည္း စာေရးသူက ကိုင္းကြၽန္းမွီ၊ ကြၽန္းကိုင္းမီွ ဆိုသလို အျပန္အလွန္ ေက်းဇူးတင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆံပင္ညႇပ္သူတေယာက္ဆီမွာ ပိုက္ဆံေပး ညႇပ္တာမို႔ ေက်းဇူးတင္စရာ မလိုပါဘူးကြာလို႔ မထင္ပါနဲ႔။သူဟာ လာညႇပ္သူရဲ႕ မ်က္ႏွာေပါက္နဲ႔ လိုက္ဖက္ေအာင္ ၾကည့္႐ႈၿပီး ေကာင္းေအာင္ ညႇပ္ေပးတာမို႔ ေစတနာပါၿပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား တေယာက္ ၈ေဒၚလာနဲ႔ အျမန္ ၁၀မိနစ္ ညႇပ္ေပးတဲ့ ဆိုင္ပါကြာ လူဆယ္ေယာက္ညႇပ္လို႔မွ ေခါင္းပံုစံေတြက ေနာက္ကၾကည့္ ၾကည့္၊ ေ႐ွ႕ကၾကည့္ၾကည့္ အကုန္တူတူခ်ည္းပဲမို႔ ေစတနာမပါပါဘူး လို႔လည္းမေတြးပါနဲ႔အံုး။ သူဟာ ကိုယ့္နား႐ြက္ကို ကပ္ေၾကးနဲ႔ မကိုက္မိေအာင္ ေစတနာနဲ႔ ဂ႐ုစိုက္ညႇပ္ခဲ့တာေလးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ရမွာပါပဲ။

က်မေျပာခ်င္တာ ေစတနာ အဓိကပါ။ ဘယ္လိုလူေတြ၊ ဘာပဲလုပ္လုပ္၊ ဘယ္လို အသက္ေမြး ဝမ္းေၾကာင္းနဲ႔ပဲ ရပ္တည္ ရပ္တည္ မိမိလုပ္ရပ္တိုင္းမွာ လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္ဆိုတာထက္ ေစတနာ အမွန္ေလး ျဖည့္လုပ္ႏိူင္မယ္ဆို၊ အျပန္ အလွန္ ေက်းဇူးသိၾကမယ္ဆို မိမိအတြက္ေရာ၊ မိမိပတ္ဝန္းက်င္ကိုပါ ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္ႏူးေစမွာပါ။

စက္႐ုပ္ေတြကို ကုန္ထုတ္လုပ္မႈပိုင္းမွာ အသံုးခ် ေစခိုင္းႏိူင္တယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ စားသံုးသူ နဲ႔ တိုက္႐ိုက္ထိေတြ႔ ဆက္ဆံရမဲ့ အပိုင္းေတြမွာေတာ့ လူေနရာမွာ အစားထိုးေစခိုင္းဖို႔ လံုးဝ မျဖစ္ႏိူင္ပါဘူး။ သူတို႔ေတြကို ေက်းဇူးဆိုတဲ့ စကားဆိုတတ္ဖို႔ ပ႐ိုဂရမ္ သြင္းေပးထားရင္ေတာင္မွ သူတို႔ဆီက ေႏြးေထြးမႈ မရႏိူင္တဲ့အတြက္ ေရ႐ွည္မွာ ဘယ္လိုမွ မစြံႏိူင္ပါဘူး။ စက္႐ုပ္မွာ ႏွလံုးသား မ႐ိွလို႔ပါပဲ။ အဲဒါဟာ လူနဲ႔ စက္႐ုပ္ ကြာျခားခ်က္ေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ေႏြးေထြးမႈေလးနဲ႔ ေက်းဇူးစကား ေလးမွ မဆိုတတ္ရင္ ေလာကႀကီး ဘယ္ေလာက္မ်ား ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေအးစက္စိမ္းကား ေနလိုက္မလဲ ေတြးၾကည့္လို႔ရပါတယ္။

ဆန္ေပးလို႔ ဆီရတာပါ ဆိုေပမဲ့ ဆန္ေပးတဲ့အပိုင္းနဲ႔ ဆီရတဲ့အပိုင္းေတြမွာ အပိုဝန္ေဆာင္မႈ -Value added နဲ႔ေစတနာေလး ျဖည့္စြက္ႏိူင္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဘဝဟာ ေနလို႔ အရမ္းေကာင္း သြားမွာပါ။ ေဖာင္းပြတဲ့အရာေတြဟာ တန္ဘိုးက်တတ္ေပမဲ့ ေက်းဇူးတရား ကေတာ့ သူ႔တန္ဘိုးနဲ႔သူ ေစတနာ အတိမ္ အနက္ေပၚမူတည္လို႔ ခိုင္ခန္႔ေနမွာပါပဲ။ ၿပီးျပန္ေတာ့ ေက်းဇူးတရား ေဖာင္းပြတာဟာ လူသတ္လက္နက္ေတြ၊ အမုန္းတရားေတြ ေဖာင္းပြတာ ထက္စာရင္ အင္မတန္ေကာင္းမြန္တဲ့ ေဖာင္းပြျခင္းလို႔သာ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

ေက်းဇူးကို ျမင္သာေအာင္ ၃ မ်ိဳးခဲြျခားထားခ်င္ပါတယ္။ သာမန္လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေျပာဆိုေလ့႐ိွတဲ့ ေက်းဇူး၊ ေက်းဇူးယဥ္ေက်းမႈလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဒုတိယအမ်ိဳးအစားက အပိုဝန္ေဆာင္မႈေတြအတြက္ ရင္ထဲကကို ေက်းဇူးတင္ရတဲ့ ေက်းဇူးအမ်ိဳးအစားနဲ႔ ေနာက္ဆံုး တခု ကေတာ့ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ၊ မိတ္ေဆြသဂၤဟေတြ အၾကား စပ္ဆက္ ယုိင္းပင္းမႈေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ ေက်းဇူးရယ္လို႔ ခြဲထားခ်င္ပါတယ္။

ပထမ နဲ႔ ဒုတိယ အမ်ိဳးအစားေတြကို က်မေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ အဲဒီအမ်ိဳးအစားေတြက ေက်းဇူးစကား ေလးတခြန္း၊ အျပံဳးေလးတခု၊ ကဒ္လွလွေလးတခု ေလာက္နဲ႔လည္း ၿပီးသြားႏိူင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အလ်ဥ္းသင့္တဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ "အဲဒီတုန္းကေလ ကံေကာင္းလို႔ သူ ကူညီေပလို႔ေပါ့" လို႔ ျပန္ေျပာင္း ေျပာရေလာက္ေအာင္ ေက်းဇူးတရားကို ေအာက္ေမ့မႈက ရင္ထဲ အျမစ္တြယ္သြား ရေလာက္ ေအာင္ ျဖစ္တတ္ပါေသးတယ္။

တတိယ အမ်ိဳးအစားကေတာ့ ေစတနာဆိုတာထက္ ဝတၱရားဆိုတဲ့ အပိုင္းက ပိုပါလိမ့္မယ္။ တဦးအခက္အခဲကို တဦးက ကူညီေျဖ႐ွင္းေပးရာက ေက်းဇူးခံ ေက်းဇူးစားရယ္လို႔ ႐ိွလာၾကရာမွာ ျပန္ေပးဆပ္မႈဆိုတဲ့ အပိုင္း႐ိွလာႏိူင္ပါတယ္။ ဥပမာ ေငြေၾကး ေခ်းငွားတာတို႔၊ ပစၥည္းေခ်းငွား တာတို႔လို ျပန္ေပးဖို႔လိုတာ ႐ိွသလို အၾကံဉာဏ္၊ အခြင့္အေရးေတြနဲ႔ ကူညီမႈအတြက္ ပစၥည္း အေနနဲ႔ ျပန္ေပးဖို႔မလိုပဲ ေက်းဇူးတရား အတင္ခံေနရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးေတြလည္း ႐ိွတတ္ ပါတယ္။

ပစၥည္းအေနနဲ႔ ျပန္ေပးရမဲ့ အပိုင္းက ႐ွင္းလင္းေပမဲ့ ေက်းဇူးတရား အတင္ခံထားရတဲ့ အပိုင္း ကေတာ့ အနည္းငယ္ ဇယား႐ႈပ္ပါတယ္။ ၾကားဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။ ေက်းဇူး အေတာ္ကန္းတဲ့ ေကာင္ကြာ ဆိုတာမ်ိဳး။ သတိထား နားေထာင္ၾကည့္ရင္ အဲဒီအသံထဲမွာကိုက သူျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်းဇူးအေပၚမွာ ေကာင္းေသာတံု႔ျပန္မႈကို ျပန္လည္ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ သေဘာပါၿပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ျဖစ္မလာတဲ့အတြက္ မခ်ိတင္ကဲ သံထြက္လာရ ျခင္းပါ။

ကိုယ့္ဘက္က ေစတနာပါလို႔ပဲျဖစ္ေစ၊ လုပ္သင့္လို႔ လုပ္ေပးသည္ပဲျဖစ္ေစ လုပ္ကိုင္ ေပးၿပီးတဲ့အခါမွာ သူ႔ဘက္က သိတတ္မႈကို ေမွ်ာ္လင့္ မေနပါနဲ႔၊ ျဖစ္ႏိူင္ရင္ ရင္ဝ ဖြင့္ေပးထား လိုက္ပါ စံုကန္သြားပါေစ။ အဲသလိုသာ အဆံုးထိေတြးထားရင္ အင္မတန္ စိတ္ခ်မ္းသာတာကို ေတြ႔ရမွာပါ။ သူဘယ္လိုပဲ ေက်းဇူးကန္းကန္း ကိုယ့္ဘက္က အေနသာႀကီး ျဖစ္သြားပါတယ္။ ကိုယ္တတ္ႏိူင္တာ လုပ္ေပးတာက တပိုင္း၊ သူ႔ဘာသာ သူ႔သမိုင္းသူ ေရးၿပီး ေက်းဇူးမသိ တတ္တာက တပိုင္း ျဖစ္သြားပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ေက်းဇူးျပဳသူဘက္ကလည္း ငါဟာ ေက်းဇူး႐ွင္ဆိုတဲ့ အေပၚစီးယူလိုမႈေလး ေလွ်ာ့ခ်ဖို႔ လိုသလို၊ ေက်းဇူးစားဘက္ကလည္း ေက်းဇူးတရားကို တန္ဘိုးထားတတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။





တင္ဖို႔ မတင္ဖို႔ အင္မတန္ ခ်ီတံုခ်တံု ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ပိုစ့္ပါ။ အရပ္မီးေလာင္ေနတာ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး မခ်စ္ၾကည္ေအးတေယာက္ ေျပာင္းဖူးေတြ မီးဖုတ္စားေနတယ္လို႔လည္း မေျပာၾကပါနဲ႔အံုး။ ၿပီးေတာ့ ဒီပိုစ့္ကို အၾကမ္း ေရးထားတာ ၃-၄ရက္ေလာက္ ႐ိွပါၿပီ။ ကိုအန္ဒီ ပိုစ့္တင္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မ ေကာ္မန္႔ေတာင္ သြားေရးခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ၾကည့္တဲ့႐ႉေထာင့္တူလို႔ အျမင္ေတြတူေနရင္ေတာင္မွ ေရးသား တင္ျပပံု ကြဲျပား ႏိူင္ေသးတာမို႔ ဒီပိုစ့္ကို တင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေက်းဇူးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်မ ဖတ္ခဲ့ရတာေတြက ဇီဇဝါ၊ ကိုေပါ နဲ႔ ရီတာတို႔ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာပါ။ မူရင္းေရး သားသူေတြရဲ႕ ပိုစ့္နဲ႔ အျပန္အလွန္ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးထားတဲ့ ခ်ိတ္ဆက္ပိုစ့္မဟုတ္ပဲ က်မနားလည္သလို ေက်းဇူးကို ပံုေဖာ္ထားတာမို႔ မူရင္းေရးသူေတြ ဆိုလိုရင္းကေန ေသြဖီေကာင္း ေသြဖီေနပါလိမ့္မယ္။ မူရင္းေရးသားထားတဲ့ ပိုစ့္ေတြ ဖတ္ရင္းနဲ႔မွ အဲဒီက ေစ့ေဆာ္မႈနဲ႔ ဒီပိုစ့္ေလးေရးဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့တဲ့အတြက္ ေရးသားသူေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္း ဒီကေန ေျပာလိုက္ပါရေစ။

36 comments:

အင္ၾကင္းသန္႕ said...

အေၾကာင္းအရာေကာင္းေလးကုိ ဖတ္ရႈခြင့္ရတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ မမခ်စ္ (ႏႈတ္ဖ်ားက ေၿပာသြားၿခင္း မဟုတ္။ အေလးအနက္ေၿပာသြားၿခင္းပါ :D )

~~~ၿဖစ္ႏုိင္ရင္ ရင္၀ဖြင့္ေပးထားလိုက္ပါ။ စုံကန္သြားပါေစ~~~ ဆုိတဲ့ စကားကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္သြားၿပီ။

Kay said...

ေက်းဇူးတရား ေဖာင္းပြတာဟာ လူသတ္လက္နက္ေတြ၊ အမုန္းတရားေတြ ေဖာင္းပြတာ ထက္စာရင္ အင္မတန္ေကာင္းမြန္တဲ့ ေဖာင္းပြျခင္းလို႔သာ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ (ခ်စ္ၾကည္ေအး)
:)

သီခ်င္းတပုဒ္ေလာက္ ဆိုပါရေစ...
( တာ၀န္လို အရာရာတြင္..တဦးက တဦးအေပၚတြင္..ကူညီမူေလး ေပးတဲ့ အခါတြင္..( ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္)၂..... တုံ႕ျပန္ေသာ ေမတၱာစကားအလွ.. ..( ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္)၂

Anonymous said...

အမခ်စ္ေရ....
သူစိမ္းဆန္မွာဆိုးလို႕ ေက်းဇူးစကားမဆိုသြားေတာ့ဘူး စာဖတ္ခ်င္လို႕ ေက်ာ္ခြလာရတယ္ သိပ္အဆင္မေျပဘူးဟူး........

Anonymous said...

အမခ်စ္
လိုင္းမေကာင္းလို႕မေပၚတာလား စနစ္ေျပာင္းထားသလား ကြန္႕မန္႕ေတြက ေပၚဘူးဗ် ဒါနဲ႕ထပ္ခါထပ္ခါမန္႕တယ္ဗ်ာ
၀င္လို႕ရတုန္း အနိင္ပိုင္းျပီး ေရးထား ဖတ္ထားရတာဗ်
သူစိမ္းေတြ မဟုတ္ေတာ့လို႕ ေက်းဇူးစကား မေျပာေတာ့ဘူး

ခင္တဲ့
seesein

shwezinu said...

ေရႊစင္ဦး ကေတာ႔ ဘယ္သူ႕ျဖစ္ျဖစ္ ေက်းဇူးတင္ရမွာဘဲ ေတြ႕သမွ် ေက်းဇူးရွင္ေတြ ျဖစ္ေနလို႕ ဟား..ဟား.. ဆိုင္လာသမွ် ေရႊစင္ဦးကို ထမင္းေကၽြးတဲ႔ ပိုက္ပိုက္ေပးတဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ေတြေလ

ခင္မင္စြာျဖင္႔
ေရႊစင္ဦး

Anonymous said...

ခုတေလာ ဘေလာ့ေတြမွာ ေက်းဇူးေတြ သိပ္မ်ားေနတယ္ေနာ္။ ဗားရွင္းအမ်ဳိးမ်ဳိး အျမင္အမ်ဳိးမ်ဳိးေပမဲ့ ဖတ္လို႔ေကာင္းၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ မခ်စ္ၾကည္ေအးေက်းဇူးကို ဖတ္ျပီး ေက်းဇူးယဥ္ေက်းမႈလို႔ google မွာရွာၾကည့္ေတာ့ ဘေလာ့ပို့စ္တခု ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဒါလဲ ေက်းဇူးပို့စ္တခုပဲမို႔ မွ်လိုက္ပါတယ္။
http://baydaryii.blogspot.com/2008/12/blog-post_20.html

ဇြန္မိုးစက္ said...

ဇြန္လည္း ေက်းဇူးတင္ျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေခါင္းထဲမွာ အၾကမ္းေရးထားတာရွိတယ္။ ခ်မေရး ရေသးတာ။

ဇြန္ေျပာခ်င္တဲ့ ရႈေထာင့္က တစ္မ်ိဳးပါ အစ္မခ်စ္ေရ။

khet myint myint said...

"တိုက္ဆိုင္ရင္ လက္ခုပ္တီး၊ မတိုက္ဆိုင္ေတာ့လည္း အသာေလး ေဘးထြက္ထိုင္ေနရံု"
သေဘာတူပါတယ္၊ quote ေတာင္လုပ္လိုက္တယ္။ ခုေလာက္ဆို ေက်းဇူးအေရးလည္း သူခ်င္းကိုယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို အၿမင္ေတြဖလွယ္ၿပီးသေလာက္ ၿဖစ္ကုန္ၾကၿပီပဲေနာ္ ။


ခမမ

P.Ti said...

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အမ။
တိုက္ဆိုင္ေနေတာ့ လက္ခုပ္တီးလိုက္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ မတိုက္ဆိုင္တာေလး ရွိေနေပမယ့္လည္း ေဘးထြက္မထိုင္ႏိုင္ပါဘူး

"ေက်းဇူးနဲ႔ ပီတိတို႔ လဲလွယ္ျခင္း" ဆုိတဲ့စကားပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေက်နပ္ရင္ေျပာပါ ဟိုဟာနဲ႔လဲ ဒီဟာနဲ႔လဲေတာ့မလုပ္ပါနဲ႔

:P ဟိ

သက္ေဝ said...

ဟုတ္ပါတယ္...
ပီတိကို ဟိုဟာနဲ႔လဲ ဒီဟာနဲ႔လဲေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔...
တကယ္ေတာ့ သူက ပဲႀကီးေလွာ္နဲ႕ပဲ လဲရမွာပါ... း))

ဒါကိုမွ သူ မၾကိဳက္ေသးဘူးဆိုရင္ တျခားတခုနဲ႕ ေျပာင္းၿပီး လဲေပးဖို႕ စဥ္းစားေနပါတယ္... း))

Anonymous said...

ေက်းဇူးကိုေပးပါ

ကပီတိကို ယူလိုက္ပါေတာ့

ဟိ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ

ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

ပဲႀကီးေလွာ္ မႀကိဳက္ရင္ ဂန္ဖလားနဲ႔ လဲေပးပါ့မယ္ကြယ္...ဒါေနာက္ဆံုး ျဖစ္ပါေစ....:P

Anonymous said...

ဟိဟိ ဆံပင္ၫွပ္တဲ႔ ဥပမာေလးေပးထားတာ ၾကိဳက္သြားတယ္ အမ, ေအာ္ နားရြက္ နားရြက္ ဟီးဟီး

Anonymous said...

ေရႊဖလားၾကီးျဖစ္ေနဦးမယ္

ေတာ္ၾကာမွ

ေရႊမန္းခ်စ္ၾကည္ဆိုျပီး

တဇာတ္ထပ္ထြက္

အဲ့

ေမာင္မိုး said...

တစ္ခြန္းတည္းပဲ ေျပာခဲ႔ေတာ႔မယ္။ ေက်းဇူးပါ။ အခ်ိန္မရလို႔ လစ္ျပီ။

ကိုေဇာ္ said...

ေက်းဇူး . . .

ေျပးေျပးလႊားလႊားပဲ မန္႔ခဲ႔လိုက္တယ္။

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ေက်းဇူးစကားတစ္ခြန္းေလာက္ဆိုပါရေစ
ဒီပုိစ္႕အတြက္..

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

အဟိ
ဒီေန႔သိပ္ထူးျခားတယ္
ေကာ္မန္႔ေပးလို႔ရေနတယ္ေတာ႔
ပိုစ္႔ကေလးက ထူးျခားေနလို႔ျဖစ္လိမ့္မယ္..

ညီမေလး said...

သိပ္မွန္တာပဲ မမခ်စ္ၾကည္ေအးေရ.. ။
သူမ်ားနားကေတာ႕ မေမွ်ာ္လင္႕တာ အေကာင္းဆံုးပါ ။ မဟုတ္ရင္ေတာ႕ ကိုယ္႕စိတ္နဲ႕ကိုယ္ ပင္ပန္းေနရတတ္တယ္ေလ ။
ကိုယ္ဘက္ကဆိုရင္ေတာ႕ အေသးအဖြဲေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသခ်ာကို ေက်းဇူးတင္စကား ဆိုပါတယ္ ။ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုက် ပိုင္တာကိုး ။ ျပီးေတာ႕ ေက်းဇူးတင္တတ္ဖို႕ရာလည္း သိပ္အေရးၾကီးတယ္လို႕လဲထင္ပါတယ္ ။ သူ႕ေက်းဇူးကို တကယ္ပဲ လိႈက္လိႈက္လွဲလဲွ ခံစားတတ္သူမွန္ရင္ေတာ႕ ေက်းဇူးကန္းဖုိ႕ဆိုတာ ဟိုးး အေဝးၾကီးမွာပါပဲ...။

Nge Naing said...

တကယ္ေက်းဇူးရွိတာ ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ လူလူခ်င္းဆက္ဆံရာမွာ ယဥ္ေက်းမႈ တခုအေနနဲ႔ ေက်းဇူးဆိုရတာ မိမိနဲ႔ ပတ္သက္သူကို apprecaiate လည္းရေစၿပီး ကိုယ္လည္း အိတ္ထဲကဘာမွ စိုက္စရာလိုတာ မဟုတ္ေတာ့ ေက်းဇူးဆိုဖို႔ လံုး၀ ႏွေျမာတြန္႔မႈ မရွိပါဘူး။ တခါတေလ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈမွာ သိပ္မရွိလို႔ မေမ့ၿပီး မဆိုျဖစ္ခဲ့ရင္ ျပန္ေတြးၿပီး အားေတာင္ နာေနမိတယ္။ တကယ္ေက်းဇူး ရွိတဲ့သူေတြကိုက်ေတာ့ ဆိုရံုတင္မက ရင္ထဲႏွလံုးထဲကေန လိႈက္လႈိက္လွဲလွဲ အသိအမွတ္ျပဳဖို႔ လိုတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ မခ်စ္ၾကည္ေအးပို႔စ္ေလး သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္တယ္ တကယ္ေျပာတာ။ ကိုယ္မေတြးမိတာေတြ ရွိတယ္၊ ေတြးမိေပမဲ့ ဒီေလာက္ အေသးစိတ္က်ေအာင္ မေတြးမိတာ ရွိတယ္။ ဒီအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

T T Sweet said...

"ကိုယ့္ဘက္က ေစတနာပါလို႔ပဲျဖစ္ေစ၊ လုပ္သင့္လို႔ လုပ္ေပးသည္ပဲျဖစ္ေစ လုပ္ကိုင္ ေပးၿပီးတဲ့အခါမွာ သူ႔ဘက္က သိတတ္မႈကို ေမွ်ာ္လင့္ မေနပါနဲ႔၊ ျဖစ္ႏိူင္ရင္ ရင္ဝ ဖြင့္ေပးထား လိုက္ပါ စံုကန္သြားပါေစ။ အဲသလိုသာ အဆံုးထိေတြးထားရင္ အင္မတန္ စိတ္ခ်မ္းသာတာကို ေတြ႔ရမွာပါ။ သူဘယ္လိုပဲ ေက်းဇူးကန္းကန္း ကိုယ့္ဘက္က အေနသာႀကီး ျဖစ္သြားပါတယ္။ ကိုယ္တတ္ႏိူင္တာ လုပ္ေပးတာက တပိုင္း၊ သူ႔ဘာသာ သူ႔သမိုင္းသူ ေရးၿပီး ေက်းဇူးမသိ တတ္တာက တပိုင္း ျဖစ္သြားပါတယ္။"

အေပၚက ကုတ္ထားတာေလးက ရင္ကိုထိတယ္ အၾကည္ေရ ... အၿဖစ္အပ်က္က တိုက္ဆိုင္ေနလို႔ .... ရင္၀ကို ဖြင္႔ထားလိုက္ပါတယ္ ... ေက်းဇူး ...

ခ်ိဳက် said...

တစ္လမ္းေမာင္း ေစတနာလို႔ေခၚမွာေပါ့ေနာ္အစ္မ...အဲလိုစိတ္မ်ိဳးပဲထားတာ ေကာင္းပါတယ္အစ္မရယ္...ေပးခ်င္သေလာက္ေပး ယူတဲ့သူကလည္း ယူခ်င္သေလာက္ယူသြားလိမ့္မေပါ့ တစ္ခုေပးလို႔ တစ္ခုျပန္ရ ရမယ္ဆိုတာက ေစတနာကို ေရေရာထားသလိုျဖစ္ေနတယ္ေနာ္ ဟီး ဖြင့္ခ်ခဲ့စမ္းပါ ဆိုလို႔ :)
ခင္တဲ့(ခ်ိဳက်)

★Craton said...

ဖတ္ရတာအႏုစိပ္တယ္။ ေကာင္းပါတယ္။
၃ခုအျပင္ ေနာက္ေက်းဇူးတင္စရာတစ္ခုရွိေသးတယ္။ သူ႔ဟာသူ ျဖစ္ပ်က္လည္ပတ္ေနတဲ႔ သဘာဝတရားၾကီး such as သစ္ပင္ေတြ၊ ေျမဆီေတြ၊ တိရစၧာန္ေတြ....။ သူတို႔ကို ေက်းဇူးစကား ဘယ္သူဆိုဖူးသလဲမသိ။

ပူးေတ said...

Kay မန္႔သြားတဲ႔ အတိုင္းပဲ။ ေက ဆိုသြားတဲ႔ သီခ်င္းလဲ ႀကိဳက္တယ္...

ပီတိနဲ႔ မမသက္ေဝ မန္႔သြားတာေလးကလဲ ခ်စ္စရာေလး ရီရတယ္။

@ ၿဖစ္ႏုိင္ရင္ ရင္၀ဖြင့္ေပးထားလိုက္ပါ။ စုံကန္သြားပါေစ @ ဒီစာသားေလးလဲ ႀကိဳက္တာပဲ။

မမေရးရင္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ႀကိဳက္ေနေတာ့တာပဲ။
မမေရးတာေလးေတြက ရင္ကို လာလာမွန္တယ္။ ေလာက္စာလံုး မဟုတ္ဘူးေနာ္ ဟိ

ေက်းဇူးမမ အေတြးအေခၚေကာင္းေလးေတြ ရတယ္....

ကိုယ့္ေက်းဇူးကိုေမ႔ပစ္ပါ။ သူ႔ေက်းဇူးကို မွတ္ထားပါ ဆိုတဲ႔ စကားေလးပဲ ပူးေတ က်င့္သံုးေနတာ ၅ ႏွစ္နီးပါးရွိၿပီ မမ။ :D @ ၿဖစ္ႏုိင္ရင္ ရင္၀ဖြင့္ေပးထားလိုက္ပါ။ စုံကန္သြားပါေစ @ ဒါေလးပါ ထပ္မွတ္ထားရဦးမယ္။ ဒီအတြက္ေတာ့ တကယ့္ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေက်းဇူး။ ပါးစပ္ဖ်ားေလးနဲ႔ ေျပာတာ ဟုတ္ဖူးေနာ္

ေရႊရတုမွတ္တမ္း said...

ေျပာင္းဖူးဖုတ္ပါစားရရင္..ပိုမိုေက်းဇူးတင္ပါသည္။

TZA said...

ကုန္ေအာင္မဖတ္ရေသးဘူး၊ ေက်းဇူးအရင္တင္လိုက္တယ္၊ မရဘူး၊ တင္မွာပဲကြာ။

ဝက္ဝံေလး said...

ေက်းဇူး အေၾကာင္း လာဖတ္သြားပါတယ္ မ ေရ
ဒီမွာလဲ ဒီလိုပါပဲ ဘတ္စ္ကားေမာင္းတဲ႕ ဒရိုင္ဘာကုိေတာင္ဆင္းကာနီးက်ရင္ ေက်းဇူး ဆုိျပီး ေျပာေလ႕ရွိပါတယ္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မ ေရ ေက်းဇူးပါ
ႏႈတ္ဆက္ခဲ႕ပါတယ္ ဘုိင္ တာ႕တာေနာ္

Anonymous said...

ေက်းဇူးပဲတင္ပါရေစ။ ပီတိကိုေတာ႔ ျပန္ယူသြားပါ။
:D
mm

Moe Cho Thinn said...

မမ နဲ႔ သေဘာမွ်ပါေၾကာင္း ေက်းဇူးတင္စြာ ေျပာပါရေစ။

mon said...

မမနဲ႕သေဘာမွ်ပါေၾကာင္းေက်းဇူးတင္စြာ ေျပာပါရေစ။
( မမမုိးခ်ဳိသင္း ေလသံအတုိင္းပဲ ေျပာလုိက္ပါတယ္ )

လသာည said...

ဖတ္လို႔ေကာင္းလိုက္တာ..။

မခ်စ္ေျပာတဲ့ “ေက်းဇူး”ကိုဖတ္ျပီး တအားေလးစားမိပါတယ္။

ဘေလာ့ေအာက္ဆံုးက စကားေလးကိုဖတ္ျပီးေတာ့လည္း ပိုသေဘာက်မိတယ္။
“အခ်ိန္ ႏွင့္ ရင္ခြင္တစုံ ငွားရမ္းခဲ့ျခင္း အတြက္ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ရွင္... ”ဆိုတာေလ..။

ဒီပိုစ္ကို ဖတ္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ အမ်ားၾကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အစ္မ..။
ခင္မင္ေလးစားလွ်က္

ယြန္း said...

ၿဖစ္ႏုိင္ရင္ ရင္၀ဖြင့္ေပးထားလိုက္ပါ။ စုံကန္သြားပါေစ ဆိုတာေလးအရမ္းျကိုက္တယ္ မမေရ။ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ ပိုစ့္ေလးပါပဲ။
ဒီပိုစ့္ေလးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ေျကာင္း နုတ္ဖ်ားကမဟုတ္ ရင္ထဲကေျပာခဲ့ပါရေစ ..
ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္

waiwaisoe07 said...

အမေရ..
ေက်းဇူးတရားနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး ဆရာနဲ႕ တပည့္ဟာ ဆရာက သူတာ၀န္သူလုပ္တာ ေက်းဇူးတင္ စရာမလုိဖူး ဆုိတဲ့ စာတေၾကာင္းကုိ ပုိ႕စ္တပုဒ္ မွာ ဖတ္ရၿပီး အေတာ္ေလး ကုိ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ ရတာ။ ခုလုိ အမရဲ႕ ေက်းဇူတရား ပုိ႔စ္ကုိ အေၾကာင္းအ၇င္းစုံစုံလင္လင္နဲ႕ ဖတ္ရတာ အရမ္းကုိ ႀကိဳက္မိတယ္.. ေက်းဇူး သိတယ္ ဆုိတာ ပါးစပ္က ေျပာတာ တခါပဲ ျဖစ္ၿပီး ရင္ထဲမွာထာ၀ရ ရွင္သန္ေန တဲ့ ဓာတ္ကေလးလုိ႕ ကြ်န္မကေတာ့ နားလည္ တယ္......

ေပါ့ဆိမ့္ said...

ပို႔စ္ေလးက ဖတ္လို႔ ေကာင္းတယ္ဗ်။ ေနာက္ မွ မဖတ္ရေသးတာ ေတြ လာ ေမႊေတာ့မယ္။
တလက္စာထဲ လင့္ ယူသြားပါတယ္။
ခင္တဲ့
ေပါ့ဆိမ့္ (ဆင္တဲကေဖး)

ဏီလင္းညိဳ said...

မႀကီးေအးေရ.......

ဒီစာေလးကိုဖတ္ရင္း.......ျမန္မာျပညအၿပီး္ျပန္သြားတဲ့ အိမ္က ညီေလးတစ္ေယာက္ကိုသတိရမိတယ္......။
အေနာ္က.....ထမင္းစားတိုင္း.............ဟင္းထည့္မစားတတ္တဲ့သူ႔ပန္းကန္ထဲကို.......ဟင္းခပ္ထည့္ေပးတတ္တိုင္း ျပန္ၾကည့္တတ္တဲ့ သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြနဲ႔ ၿပံဳးေနတဲ့သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြကိုေလ.........။

(ခုထက္ထိ....... အေနာ့္ကို.....ဖုန္းဆက္........ေမးလ္ပို႔တုန္း............း))

ခင္မင္တဲ့

ဏီလင္းညိဳ

Orange Chit Thu said...

Hi Sister,
I know your blog a few months ago only and read sometimes...
But, this post is really really touching to me...and it's totally strike my heart..
I wanna say thank you for this post, I appreciate you also...and wanna share in my Facebook attached with ur name below. I think you will allow me ...thanks again :))

Post a Comment

ေကာ္မန္႔မ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ထင္ျမင္ခံစားရသလိုသာ ေရးခဲ့ပါရွင္