ေရႊေဒါင္းေတာင္ အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္အတြက္ ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ၀တၳဳတိုေလးပါ။ ဖတ္ၿပီးသူေတြလည္း ရွိၾကပါ လိမ့္မယ္။ မဖတ္ရေသးသူေတြအတြက္ေရာ၊ ကၽြန္မ ဘေလာ့ဂ္ေလးေပၚမွာပါ အမွတ္တရ သိမ္းထားခ်င္ တာေၾကာင့္ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦးေနာ္....
(၁)
လြန္ခဲ့ေသာတႏွစ္က ခ်စ္ေသာၿမိဳ႕ကေလးဆီ ရင္ေငြ႔လွူံရန္ သူမ ျပန္ခဲ့သည္။ ေျမနီလမ္းကေလးေပၚ ရည္ရြယ္ခ်က္မဲ့ ေျခဦးတည့္ရာသြားေနရင္းက ၿမိဳ႕ကေလး၏ အတန္အသင့္ ေျပာင္းလဲေနေသာ လူေနမွူ အေငြ႔အသက္တို႔ကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ ရွဳိက္ေမာေနျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။ ေလေျပညွင္းတို႔ ေ၀့ေ၀့၀ဲ၀ဲ လႊမ္းၿခံဳ ထားျခင္းခံရေသာ ၿမိဳ႕ကေလး၏ညေနခင္းသည္ပင္ တလႊားလႊား တလြင့္လြင့္ ရိွေနသေယာင္။
“ျခေသၤ့ကၽြန္းသူႀကီး အလည္ျပန္လာတာလား”
ခပ္ေထ့ေထ့ ကိုစည့္အသံ။ ခပ္ေလွာင္ေလွာင္ ကိုစည့္မ်က္၀န္းထဲက အေရာင္ေတြ။ နာက်င္မွူတို႔ႏွင့္ ခ်ိန္စက္လွ်က္ သူမ ဘယ္လိုႏွလံုးသားမ်ိဳးႏွင့္မွ မေမ့ခဲ့ႏိူင္ပါ။
“ကေလးေတြေရာ ေနေကာင္းတယ္ေနာ္၊ စည္သူ႔ အမ်ိဳးသမီးေရာ က်န္းမာတယ္ မဟုတ္လား”
ဒါ သူမဘက္က အေကာင္းဆံုး အားထုတ္မွူပါပဲ။ တစ္စက္ကေလးမွ မ်က္ေစ့မ်က္ႏွာ မပ်က္ ၿပံဳးေယာင္ ေယာင္ ျဖစ္ေနခဲ့ေသးသည္ေတာင္ ထင္မိပါရဲ႕…။ ခပ္သြယ္သြယ္ ကိုစည့္မ်က္ႏွာက ပိုလို႔ပင္ ပါးလ်စြာ၊ ရွည္ေသာ ကိုစည့္အရပ္ကို ရွိရင္းစဲြထက္ ျမင့္မားေစတာေၾကာင့္ သူမ ကိုယ္တိုင္ ေျမႀကီးႏွင့္ ကပ္လ်က္ ရပ္ေနသလို ခံစားခဲ့ရေလသည္။ အို… ကိုစည့္အနားမွာရွိခ်ိန္တိုင္း သူမ ေသးငယ္သိမ္၀ပ္စြာ ခံစား ရၿမဲပါေလ။
ေမးလိုက္စမ္းပါေစ စိတ္ကေတာင္းဆိုခဲ့လွ်က္ သူမ ေျဖဆိုခ်င္ေသာ ေမးခြန္းတစ္ခုကိုမူ ကိုစည္ မေမးခဲ့ ပါ။ ေက်ာခိုင္းလွည့္ထြက္ခ်ိန္က်မွ ကိုစည့္မ်က္ႏွာကို ေရွ႕တည့္တည့္ထားကာ စိတ္ထဲက အားပါးတရ ေရရြတ္ မိသည္။ “အင္း ကၽြန္မ ၿငိမ္းသုခင္ ခုထိ တစ္ေယာက္ထဲပါပဲတဲ့ ရွင္” ကိုစည္ ၾကားႏိူင္မည္မဟုတ္ေသာ္ လည္း သူမကေတာ့ ခုလို စိတ္ထဲကေျပာခြင့္ရတာကိုပင္ ႏွစ္လိုအားရ ရွိလွစြာ။ သူမတို႔က စကားလံုးမဲ့ ၾကားသိႏိူင္ ၾကသူေတြ။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ဆိုပါေတာ့ေလ။
