Tuesday, August 28, 2012

သို႔ ခ်စ္ၾကည္ေအး မွ / ကၽြန္မ

ကၽြန္မက အင္မတန္ စိတ္လက္ျမန္ဆန္သူျဖစ္တယ္။ တစ္ခုခုဆို ခ်က္ခ်င္းဆံုးျဖတ္ၿပီး လုပ္လိုက္ရမွ။ ေနာက္ဆက္တြဲ မွားမွန္ေတြကိုလည္း ရဲရဲရင္ဆိုင္ပစ္လိုက္တာပဲ။ အျဖဴအမဲ အေျဖကို သဲသဲကြဲကဲြသိလိုက္ရမွ ေနသာထိုင္သာရွိသလို အေျဖကို ေစာင့္ေနရတာမ်ိဳးအတြက္ စိတ္မရွည္တတ္ တဲ့သူပါ။ စကားေျပာလည္း ျမန္ဆန္သေလာက္ တစ္ခါတစ္ေလ သူမ်ားေျပာေန တုန္း ျဖတ္ေျပာမိ သလို ျဖစ္သြားတတ္တာမို႔ အေတာ္ေလး သတိထားေနရပါတယ္။ ကိုယ္က ေမ့လည္း ေမ့တတ္လာတာမို႔ သတိရလာတုန္းေလး ေျပာခ်လိုက္ခ်င္တာလည္း ပါပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕ အဲဒီစရိုက္ဟာ ခ်စ္ၾကည္ေအးဆိုတဲ့ ကေလာင္တစ္ခုယူၿပီး စာေရးတဲ့အခါမွာ သိတ္ကို ထင္ရွားလာပါေတာ့တယ္။  တခါတေလ  ကၽြန္မေရးခဲ့တဲ့ အရင္ကပိုစ့္ အေဟာင္းေတြ ျပန္ဖတ္တဲ့ အခါမွာ ေရွ႕ကို ျမန္ျမန္သြားေနတဲ့ အေရးအသားေတြကို ေတြ႔ရ တယ္။ ျမန္ျမန္ၿပီးပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။ စာဖတ္သူ ဇာတ္ရည္လည္ မလည္ထက္ ကၽြန္မက ျမန္ျမန္ျဖတ္ခ် လိုက္ခ်င္တာမ်ိဳးေတြပဲ ေတြ႔ရတယ္။ စာပိုဒ္ေတြက တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ခ်ိတ္ဆက္မေနဘဲ ခပ္ျမန္ျမန္ ပံုေဖာ္လိုက္တာမ်ိဳးေတြ မ်ားမွမ်ားပါပဲ။

ဥပမာ လြမ္းစရာေကာင္းတဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာ စာဖတ္သူကို တစ္စိမ့္စိမ့္လြမ္းေအာင္ ကၽြန္မက ဆြဲေခၚမသြားဘဲ တံုးတိျဖတ္ခ်လိုက္တာမ်ိဳး။ ဒီေတာ့ စာဖတ္သူက ၀မ္းနည္းစရာေလးပါလားဆိုၿပီး ခံစားမလို႔ ရွိတုန္း ျဗဳန္းဆို ကၽြန္မက ေနာက္တစ္ခန္း ေခၚသြားေနခဲ့ၿပီ။ အဲသလိုမ်ိဳးပါ။  ကၽြန္မက ကိုယ္တိုင္လည္း သိတ္မႏုေတာ့ စာေတြကလည္း မာဆတ္ဆတ္ ေထာင့္ေတာင့္ေတာင့္ေတြရယ္။ ၾကာၾကာလည္း မခံစားတတ္သူ၊ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ၿပီးၿပီပဲ ဆိုၿပီး လႊတ္ခ်ခဲ့တတ္သူ ျဖစ္ေလေတာ့ အဲဒီမွာ ကၽြန္မေရးတဲ့ စာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အဲဒီ စရိုက္ေတြ ၀င္ေနခဲ့ေတာ့တယ္။

ခုဆို ကၽြန္မ၀တၳဳတိုေလးေတြ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာမွာ ဟိုနား ဒီနား ပါစျပဳလာၿပီ။ စာေရးသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ၀မ္းသာစရာေကာင္းတဲ့အခ်က္ပါ။ အဲသလို ၀မ္းသာတာနဲ႔ထပ္တူ သတိျပဳစရာေတြကလည္း မ်ားျပားလာခဲ့ပါတယ္။ အရင္ကလို စာေရးရင္ မေလာဖို႔။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေရးဖို႔။ ဇာတ္ေကာင္စရိုက္ေတြမွာ ကိုယ့္ကာရိုက္တာေတြ သိတ္လႊမ္းမေနဖို႔၊ ေျပာတဲ့ ဒိုင္ယာေလာဂ့္ေတြကအစ ကၽြန္မ၀င္ေျပာေနတာမဟုတ္ဘဲ ကၽြန္မဖန္တီးထားတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ စရိုက္နဲ႔ အပ္စပ္တဲ့ ေျပာစကားေတြ ျဖစ္ေစဖို႔ စသျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိထားေပးေနရပါတယ္။

ေျပာခ်င္တာကေလ  ကၽြန္မရဲ႕ အဲသလိုစာေလးေတြကို ခုခ်ိန္ထိ သည္းခံဖတ္ေပးၾကတဲ့ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္း ေရးေဖာ္ေတြကို ရင္ထဲက နင့္နင့္နဲနဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆိုတာပါပဲ။


5 comments:

Nyi Linn Thit said...

ဟာ.. အမခ်စ္ၾကည္ေအးကေတာ့ လုပ္ၿပီ၊ း) အမရဲ႕ စာေတြက မာဆတ္ဆတ္၊ ေထာင့္ေတာင့္ေတာင့္ရယ္လို႔ မဟုတ္ပါဘူးဗ်၊ ၿပီးေတာ့ ႏုႏုႏြဲ႔ႏြဲ႔ ေႏွးေႏွးေကြးေကြးမွ လြမ္းစရာရယ္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး၊ ခပ္ျမန္ျမန္ေလးနဲ႔ မာမာရင့္ရင့္လည္း လြမ္းစရာ ျဖစ္တာပဲ...၊ း)

က်ေနာ္ကေတာ့ အမရဲ႕ စာေတြမွာ ေတြ႔ရေလ့႐ွိတဲ့ sense of humour touch ေလးေတြကို အရမ္းသေဘာက်တယ္၊ ဇဝနဉာဏ္ ဆိုတာက လူတိုင္းမွာ မ႐ွိသလို ႐ွိရင္လည္း ခပ္ပါးပါးေလးနဲ႔ လိုသလို ညႇပ္ထည့္ရတာမ်ိဳး မဟုတ္လား၊ ေရးရတာ အင္မတန္ ခက္ပါတယ္၊ အမရဲ႕ စာေတြ မဂၢဇင္းေတြမွာ ပါေနတာအတြက္ ဂုဏ္ယူမိသလို ေ႐ွ႕ဆက္လည္း ပိုၿပီး ေအာင္ျမင္ပါေစေၾကာင္း ဆႏၵဆုမြန္ ျပဳပါတယ္ဗ်ာ...။

မိုးေငြ႔........ said...

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ၾကိဳက္တယ္ မၾကီးေရးတာ ကိုညီလင္းေျပာသလိုပဲ ဇ၀နဥာဏ္က လူတိုင္းမွာရွိတာမဟုတ္ဘူး...။ အဲဒီပြိဳင့္ေလးနဲ႔တင္...မိုက္ေနျပီ...။ စာအုပ္ထဲပါလာျပီဆိုေတာ့ ကြန္ဂရက္က်ဴးေရးရွင္းပါ...း) ေနာက္ထပ္ စာအုပ္ထဲပါရင္လဲ ဘေလာ့မွာေျပာဦးေနာ္..သြား၀ယ္သိမ္းမလို႔..။

ေမာင္မ်ိဳး said...

စိတ္ကေလးလည္းေအးေအးထား အရင္စိတ္ကေလးနဲ႕ မေပ်ာက္ေစနဲ႕ေပါ့ က်ေနာ္ကေတာ့ အစ္မခ်စ္ ရဲ့ ရယ္စရာရယ္လို႕ေရးတာမဟုတ္ပဲ ျပံဳးမိရတဲ့ အေရးသားေလးေတြၾကိဳက္တယ္ း)

An Asian Tour Operator said...

အစ္မခ်စ္စတိုင္ က အစ္မခ်စ္စတိုင္ေပါ့။

သတုိး said...

စာကုိ အလွ်င္စလုိ သိမ္းပစ္ခ်င္တာ ကၽြန္ေတာ္လည္း တူတူပဲ။ အားရွိစရာ ေကာင္းတာက ဆရာမႀကီး ခင္ႏွင္းယုကုိလည္း ဆရာႀကီး ျမသန္းတင့္က အဲလုိသေဘာမ်ိဳး ေ၀ဖန္ဖူးတယ္ ဆုိပဲ။ (ဆုိင္ဆုိင္ မဆုိင္ဆုိင္ ဘယ္ေလာက္ အားရွိစရာ ေကာင္းထားလဲ မခ်စ္ၾကည္ရယ္) ဆင္ျခင္သင့္သေလာက္ ဆင္ျခင္၊ လုံး၀ေတာ့ ျပင္မပစ္လုိက္နဲ႔ဗ်ိဳ႕။ ေတာ္ေနၾကာ ကုိယ့္စာဖတ္သူ ကုိယ့္မိတ္ေဆြေတြက ကုိယ့္စာကုိ မမွတ္မိပဲ ေနဦးမယ္ း)

ခင္မင္ေသာ သတုိး

Post a Comment

ေကာ္မန္႔မ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ထင္ျမင္ခံစားရသလိုသာ ေရးခဲ့ပါရွင္