Sunday, July 5, 2015

သူကေလး (၃)

ခံစားရလြန္းလို႔ ဘယ္ေတာ့မွမစစ္ေတာ့ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားကာ မစစ္ခဲ့သမွ်၊ ၿပီးခဲ့ေသာတစ္လက ေက်ာ္ခဲ့ေသာေသြးသည္ ခုျဖင့္ ႏွစ္လနီးပါး႐ွိေတာ့မည္။ ၾကည့္စိတ္တို႔ တဆတ္ဆတ္ခုန္လာျပန္သည္။ သူက ၾကည့္လက္တို႔ကို ဖ်စ္ညွစ္ဆုတ္ကိုင္ကာ ၾကည့္ေသြးခုန္ႏႈန္းတို႔ကို ေႏွးေကြးေစသည္။ ဓါတ္ခြဲခန္းဟု ဆိုင္းဘုတ္တပ္ထားေသာေကာင္တာေအာက္မွာ ဆီးခြက္ကေလးကို ခ်စဥ္ ၾကည့္နာမည္ကပ္ထားသည့္ပုလင္းေလးကို တစ္ျခားသူပုလင္းေတြႏွင့္ ေရာမလားစိုးရေသးသည္။ ဓါတ္ခြဲခန္းတာဝန္႐ွိသူ အမ်ိဳးသမီးက လက္အိတ္စြတ္ထားေသာ သူမလက္ႏွင့္ ဖ်တ္ကနဲ ေနာက္ဘက္ယူသြားမွ က်န္ခဲ့ေသာပုလင္းမ်ားကိုၾကည့္ကာ မေရာေထြးႏိူင္ေတာ့ၿပီဟု စိတ္ခ်လက္ခ်႐ွိရသည္။ “ခဏေနဆရာဝန္ျပန္ေခၚပါလိမ့္မယ္၊ အခန္းအျပင္မွာပဲေစာင့္ပါ” ဟု ေနာက္လည္ျပန္ၾကည့္ကာ ေျပာလာသူ အမ်ိဳးသမီးကို ေခါင္းညိတ္ျပကာ သူထိုင္ေနေသာ ခံုတန္းကေလး ဆီ ေမ်ာကနဲျပန္ေရာက္လာေလသည္။

ၾကာျမင့္သည္ဟုစိတ္ကထင္ေသာ အခိုက္အတန္႔ခဏကေလးပါပဲ၊ ထိုခဏမွာပင္ ၾကည္တို႔တိုကင္နံပါတ္ေခၚေသာ မီးနီကေလးက အခန္း၂မွာလင္းလာတာျမင္ေတာ့ ၾကည္ ေတာင့္ကနဲထရပ္ကာ အခန္း၂ဆီ တန္းကနဲ ေလွ်ာက္သြားမိစဥ္ အသက္မွ်ပင္႐ွဴမိရဲ႕လား မေသခ်ာ။

ဆရာဝန္မ်က္ႏွာရိပ္ကိုသာ အလြတ္မေပးတမ္းၾကည့္လ်က္ “ကြန္ဂရက္က်ဴေလး႐ွင္းပါ မစ္စ္ၾကည္ ခင္ဗ်ားမွာ ကိုယ္ဝန္ ၇ပတ္နဲ႔၄ရက္႐ွိေနပါၿပီ”ဆိုသည့္အသံမွာ ၾကည့္မ်က္ရည္မ်ား မထိန္းႏိူင္စြာ...ေပါက္ကနဲ ေပါက္ကနဲအက်...။ သူက ၾကည့္လက္ေမာင္းတို႔ကို ဖ်စ္ညွစ္ဆုတ္ကိုင္ရင္း နီက်င္လာေသာသူ႔မ်က္ဝန္းမ်ားကို ေခါင္းေမာ့ခါစဥ္၊ ၾကည့္မွာ  ထိုင္ေနေသာခံုႏွင့္ တင္ပါးတို႔လြတ္ေျမာက္ကာ လူတစ္ကိုယ္လံုး ေမ်ာလြင့္ကာရယ္...။

ၾကည့္ အရပ္၊ ကိုယ္အေလးခ်ိန္တို႔ကို တိုင္းမွတ္သည္။ ၾကည့္ေသြးတို႔ကို ေဖာက္စစ္စဥ္ ေဆးထိုးအပ္ျပြန္ထဲ ေဆြးညိဳ႕စြာ စီးဆင္းသြားေသာ ေသြးစိမ္း႐ွင္႐ွင္မ်ားကို အမွတ္မဲ့ေငးရင္းက ၾကည္ က်န္းမာမွျဖစ္မည္ဟု ေတြးသည္။ သူ႔အတြက္.... သူကေလးအတြက္၊ ၾကည္တို႔ဘဝထဲကို မၾကာခင္ေရာက္႐ွိလာေတာ့မယ့္ သူကေလးအတြက္ ၾကည္ က်န္းမာေနမွျဖစ္မည္။ ေဆးလိပ္ေသာက္သလားဟု ဆရာဝန္႔အေမးကို ၾကည္ ေခါင္းခါျပရင္း သူ႔ကိုလွမ္းအၾကည့္ သူက “social smokerပါ အျမဲေတာ့ ေသာက္ေလ့မ႐ွိပါဘူး၊ လိုအပ္ရင္ ကြၽန္ေတာ္ မေသာက္ဘဲလည္း ေနႏိူင္ပါတယ္”ဟု ဆိုသည္။ ဆရာဝန္က Passive smoking ေခၚေသာ second-hand smoke (SHS)အေၾကာင္းေျပာစဥ္မွာ သူက ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ႏွင့္ နားေထာင္သည္။ ကိုယ္ဝန္႐ွိေနစဥ္ လင္ကိုယ္မယားေနမႈထိုင္မႈေတြ၊ ေဆာင္ရန္ေဆာင္ရန္ေတြ၊ အစားအေသာက္အေနအထိုင္ စံုလင္စြာဆိုစဥ္ ၾကည္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ေသခ်ာနားစိုက္ေထာင္ရသည္။

ၿပီးေတာ့ ၾကည့္မွာ အစဥ္စြဲေသာက္ေနရတဲ့ေဆးေတြ၊ တစ္ျခားေသာေရာဂါေတြ ႐ွိ မ႐ွိေမးျမန္းသည္။ ၾကည့္မွာက ေသြးနီဥနည္းသည့္ေရာဂါ႐ွိတာမို႔ Sangobionဆိုတဲ့ေဆးတစ္မ်ိဳးကို ၾကည္ ေန႔စဥ္ေသာက္ရပါသည္။ ေသြးအေျဖ ရရင္ေတာ့ ေသြးထဲက ေဟမိုဂလိုဘင္စစ္ခ်က္ေကာင္းေနပါေစဟု ဆုေတာင္းမိျပန္သည္။

ေဖာလစ္အက္ဆစ္ရယ္၊ ငါးၾကီးဆီရယ္ေသာက္ေဆးအျဖစ္ေပးၿပီး ေနာက္ႏွစ္ပတ္အၾကာမွာ ျပန္လာျပဖို႔ ခ်ိန္းသည္။ ေဆးခန္းမွအျပန္ လမ္းေလွ်ာက္မွပင္ တုန္ယင္ေနေသာၾကည့္ဒူးမ်ားကို သတိထားမိသည္။ အေပ်ာ္လြန္သည္လား၊ ဝမ္းနည္းသည္လားမသိတတ္ႏိူင္ေသာ ေရာေထြးခံစားမႈမ်ားမွာ ၾကည္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ႀကီးလိုက္ပါပစ္လိုက္သည္။

သူကေလး...
ၾကည္တို႔ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ေမွ်ာ္ေစာင့္ခဲ့ရေသာ သူကေလး...
ခု သူကေလးက ၾကည့္ဝမ္းဘိုက္ထဲမွာ တဲ့.... သူ တကယ္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ တဲ့....။

ၾကည္သည္ တကၠစီေပၚမွာပင္ အိကနဲငိုေၾကြးမိေတာ့တာ၊ သူက ၾကည့္ေခါင္းကို အလိုက္တသင့္ သူ႔ရင္ခြင္ထဲေပြ႔ပိုက္လာသည္။ သူ႔႐ွပ္အက်ႌရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ၾကည့္မ်က္ရည္တို႔စိုေအာင္ ၾကည္ ငိုခ်ခဲ့မိလိုက္သည္။ ဘာကေလးမွန္း မသိေသး....၊ သားကေလးလား၊ သမီးကေလးလား ဘာမွန္းမသိလည္းဘဲ ဘာေလးပဲရရ ၾကည္ ေပ်ာ္မွာ၊ ၾကည္ႏွင့္သူ႔ေသြးသားတို႔ေပါင္းစပ္မႈပင္ မဟုတ္လား။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူ အရင္ဆံုးလုပ္တာက ႏွစ္ဘက္မိဘမ်ားဆီ ဖုန္းဆက္အသိေပးျခင္းပင္။ ေပ်ာ္ေနတဲ့ မိဘေတြအသံဟာ ၾကည့္မ်က္ဝန္းကမ်က္ရည္တို႔ကို ေသြ႔ေျခာက္ေစသည္။ “ဂ႐ုစိုက္ေနာ္ သမီးၾကည္၊ လိုအပ္ရင္ ေမေမလာခဲ့မယ္၊ ႀကိဳေတာ့ ေျပာေနာ္သမီး၊ ဘာမွ မေၾကာက္နဲ႔ေနာ္”ဟူေသာ ေမေမ့စကားမွာ ၾကည္ မ်က္ရည္ဝဲရျပန္သည္။ ၾကည့္ကိုေရာ ေမေမ ဘယ္လိုမ်ားေမြးခဲ့ပါလိမ့္၊ သမီးဦးမို႔ Labor painက အၾကာႀကီး၊ တစ္ရက္နီးပါးဟုသိရစဥ္ “ေမေမသနားပါတယ္ သိပ္နာခဲ့မွာပဲ”ဟု ၾကည္ ဆိုခဲ့ဖူးသည္။

“ေနဦး အေရးတၾကီးလုပ္စရာတစ္ခု ႐ွိေသးတယ္”ဟုဆိုကာ အနီေရာင္မ်ဥ္းကေလးႏွစ္ေၾကာင္းထင္ေနေသာ ကိုယ္ဝန္စစ္တံကေလးကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ကာ စေတးတပ္စ္တင္ေတာ့ ၾကည္ ေအာ္ရယ္မိရေလသည္။ “ဟာကြာ ဖရန္းအုန္းလီးလုပ္မေနဘူးကြာ ပတ္ပလစ္တင္တယ္ကြာ”ဟုဆိုကာ ပ႐ိုက္ဗိတ္စီစက္တင္ကို ကမာၻလံုးပံုေလး ေျပာင္းလိုက္တာမို႔ ၾကည့္မွာ ငိုအားထက္ရယ္အားသန္။ ခဏေလးပါပဲ၊ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ ကြန္ဂရက္က်ဴေလး႐ွင္းမွာ သူ႔မ်က္ႏွာႀကီးျပံဳးျမလာတာကို ၾကည္ ျမင္သည္။ ၿပီးေတာ့ မလုပ္စဖူး လိုက္ခ္ေတြကို ထိုင္ၾကည့္ေပ်ာ္႐ႊင္ေနတာမို႔ ၾကည္လည္း သူႏွင့္အတူ ၾကည္ႏူးလာရသည္။

ၿပီးေတာ့ သူက အစီအစဥ္ေတြ ခ်က္ခ်င္းထိုင္ဆြဲသည္။ ၾကည့္အတြက္ ကိုယ္လက္လႈပ္႐ွားမႈလုပ္ဖို႔၊ ကေလးေမြးဖြားရလြယ္ကူသည္ဆိုေသာ ေယာဂက်င့္စဥ္အတြက္ ေယာဂသင္တန္းတက္ရမည္ဟုလည္း ဆိုသည္။ အစားအေသာက္ဆိုလည္း “အရင္ကလို Junk foodေတြ မစားရေတာ့ဘူးေနာ္ ခဏေလးပဲဟာ သည္းခံေနာ္”ဟု ေခ်ာ့ကာတစ္မ်ိဳးဆိုျပန္သည္။

အခု ၾကည့္ဘိုက္ထဲမွာ ၇ပတ္႐ွိေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူကေလးက အျပင္ေလာကထဲေရာက္လာဖို႔ ေနာက္ထပ္ ၃၃ပတ္ေလာက္ၾကာဦးမွာတဲ့၊ ၾကည့္ေမြးဖြားေန႔ရက္က အဲသည့္မွာ ေရာက္႐ွိလာမွာမို႔ ေဆာင္းဦးေပါက္ကာလျဖစ္မည္။ ၾကည္သည္ အေညာင္းမိတယ္ဆိုကာ သူတားခ်င္လည္း တားပါေစ၊ သူကေလးအတြက္ ေျခအိတ္လက္အိတ္ကေလးေတြ၊ အေႏြးထည္ကေလးေတြကို ကိုယ္တိုင္ထိုးဖို႔ အင္တာနက္ထဲမွာ ဒီဇိုင္းၾကည့္ဖို႔၊ ခ်ည္လံုးအေရာင္ေ႐ြးဖို႔ စိတ္ထဲက ႀကိတ္ေတြးေနၿပီျဖစ္သည္။ 

ၾကည့္အိပ္မက္ကေလးအတိုင္းဆို သူကေလးဟာ မိုးေပၚက တိမ္ဆိုင္ကေလးလို ေဖြးႏုႏုျဖဴမြမြကေလးျဖစ္မည္။ အျဖဴေရာင္ကေလးပဲ ထိုးရင္ေရာ...။ ၾကည္ ျပံဳးမိသလားမဆိုႏိူင္၊ သူကပါ ေယာေရာင္ျပံဳးကာ ၾကည့္ဘိုက္ကို သူ႔လက္ႏွင့္ ဖြဖြအုပ္ကိုင္သည္။ သူ႔လက္ဖမိုးေပၚမွာ ၾကည့္လက္တို႔ကို အုပ္မိုးကိုင္လိုက္ေတာ့ သူက ၾကည့္မ်က္ႏွာကို ေမာ့အၾကည့္ ၾကည့္မ်က္ဝန္းတို႔ ေဝဝါးလာျပန္သလို မဆံုးႏိူင္ေသာစိတ္လႈပ္႐ွားမႈတို႔က ၾကည့္ကိုေရာ သူ႔ကိုပါ လြမ္းျခံဳျပန္သည္။

ေနာက္ႏွစ္ပတ္အၾကာ ဆရာဝန္ဆီျပန္အျပမွာေတာ့ သူကေလးက ၉ပတ္႐ွိခဲ့ၿပီ။ အို...ၾကည့္ပါဦး၊ ဆရာဝန္လက္ထဲက Dopplerေလးႏွင့္ေထာက္ကာ ျပေတာ့ သူက ၾကည့္ဘိုက္ထဲမွာ ေျမပဲေတာင့္ကေလးလို ေကြးေကြးကေလးရယ္...၊ ၿပီးေတာ့ ဆရာဝန္က ကိုယ္အေလးခ်ိန္တိုင္းသည္။ မနက္ခင္းဖ်ားနာေအာ့အန္မႈေတြအျပင္ ဘာေတြမ်ားျဖစ္ေသးသလဲ၊ အစားအေသာက္ အေနအထိုင္ကအစ ေမးျမန္းကာ ကယ္လစီယမ္ပါတဲ့အစားအေသာက္ေတြ ခ်ိစ္၊ ငါးေသတၱာ၊ ပန္းမုန္လာစိမ္းေတြ မ်ားမ်ားစားဖို႔ေျပာသည္။ ေပးေနက်ေဆးေတြပဲဆက္ေပးကာ ၁၂ပတ္မွာ လာတပ္ျပပါဟု ေနာက္သံုးပတ္ခြာကာ ခ်ိန္းေလသည္။

ၾကည့္ဘိုက္က သားဦးမို႔ ၾကည္ကသာေျပာျပမထားလ်င္ ေဘးလူမ်ားမသိႏိုင္ေသးသည့္အ႐ြယ္မွာပင္ ႐ွိေသးသည္။ သူကေတာ့ ဘိုက္ဖံုးအက်ႌလွလွေလးေတြေရာင္းေသာဆိုင္မ်ားေ႐ွ႔ ျဖတ္မိတိုင္း  ၾကည့္ကိုလက္ကုတ္ကာ ျပေလ့႐ွိသည္။ ဒါေလးဆို ၾကည္နဲ႔လိုက္မွာ၊ ဟိုအေရာင္ေလးဆို ၾကည့္အသားနဲ႔လိုက္မွာ တဖြဖြလုပ္ေလ့႐ွိသည္။ ၾကည္က “အဲဒါေတြ မဝတ္ပါဘူး၊ old fashionေတြ၊ တီ႐ွပ္ကို ဘိုက္ေဖာ္ၿပီးဝတ္မွာ၊ ဘိုက္ေပၚမွာ အလွဆင္တဲ့အေနနဲ႔ လိပ္ျပာပံုတက္တူး ထိုးဦးမွာ”ဆိုေတာ့ ၾကည့္ကို “ဆိုးလိုက္တဲ့မိန္းမကေလးကြာ”ဟုဆိုကာ ေခါင္းေခါက္သေယာင္ ျပဳသည္။

သူက ကေလးပံုပိုစတာေလးေတြ ၄ခုဝယ္လာကာ ၾကည္တို႔ခုတင္ေျခရင္းမွာ အျပည့္ကပ္သည္။ ၾကည္တို႔ အိပ္ေနရာကေန ကုတင္ေျခရင္းဘက္ကို မ်က္လံုးေဝ့ၾကည့္႐ံုျမင္သာေသာ အေနအထားမွာ။ “ဒါေလးေတြ မ်ားမ်ားၾကည့္ေပး၊ ဒါေပမယ့္ သမီးေလး ေမြးလာရင္ေတာ့ ၾကည္နဲ႔တူပါေစ”ဟု ဆိုသည္။ ၾကည္က ျပံဳးလိုက္ကာ “ဘာေလးေမြးေမြး ၾကည္နဲ႔ပဲတူရမယ္၊ အဲဒါမွ လွမွာ”ဟုအႏိူင္ပိုင္းေတာ့ သူက တဟားဟားေအာ္ရယ္ကာ “ေအးပါကြာ”ဟု ေဖ့စ္ဘုတ္ထဲကေလသံကိုအတုခိုးကာ ရိသဲ့ေလသည္။

အို....တကယ္ပါ၊ ၾကည့္ေန႔ရက္ေတြဟာ အခုမွ စတင္ကာ အသက္ဝင္လာတာ။ သူနဲ႔ အတူေနအိမ္ေထာင္သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ခုေလာက္ တစ္ခါမွ မေပ်ာ္စဖူး၊ သူကေလး ေရာက္လာေတာ့မယ့္အျဖစ္ဟာ ၾကည့္အရာရာကို သက္ဝင္ေျပာင္းလဲေစတာ။

သက္တံခံုးႀကီး ဘယ္ႏွစ္ေရာင္

ေျဖၾကည့္ပါလား ေမာင္

အျမင္မွာ လွသေလာက္

ေနေရာင္လာေတာ့ သူက ေပ်ာက္

လျခမ္းေကြးထဲ ဘာရွိတယ္

မီးေလး ေျဖပါကြယ္

ရွိပါသကြဲ႕ ေျဖခ်င္စမ္း

ထမင္းဆီဆမ္း ေရႊလင္ပန္း...

ၾကည္က အဲသည့္ကေလးကဗ်ာေလးစပ္ကာ သူကေလးကို႐ြတ္ျပဖို႔ဟုဆိုေတာ့ သူကလည္း အားက်မခံ ဆရာႀကီးမင္သုဝဏ္ ကေလးကဗ်ာေတြ သူ စုဦးမည္ဆိုသည္။
ၾကည့္ပါဦး......ၾကည္တို႔ဘဝကေလးဟာ အခုမွ စတင္အေရာင္စံုလင္လာေတာ့တာ။

တစ္ေန႔ကေတာ့ ၾကည့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဖုန္းေျပာျဖစ္သည္။ “ၾကည္က အခု ၁ဝပတ္ထဲမွာ”ဟု ဆိုေတာ့ “၁၁ပတ္ကေန ၁၄ပတ္အတြင္းမွာ Down Syndrome စစ္ၾကည့္သင့္တယ္ေနာ္ ၾကည္၊ သိတယ္ဟုတ္”ဟု သတိေပးလာသည္။ ဟုတ္တာေပါ့…ၾကည္ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ဖတ္ၾကည့္ထားဖူးပါသည္။ ၾကည္တို႔လို အသက္ ၃၅ႏွစ္အထက္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္သူမိန္းမမ်ား စစ္ၾကည့္သင့္သည္ဆိုပါသည္။  မျဖစ္မေနစစ္ၾကရမည္ရယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ထံုးစံအတိုင္း တစ္ခုခုဆို အာ႐ံုထဲက လြယ္လြယ္မေဖ်ာက္ႏိူင္ေသာ ၾကည့္အတြက္ အင္မတန္ႀကီးစြာေသာ စိတ္ဖိစီးမႈႀကီးတစ္ခုအျဖစ္ စားစားေနေန သတိရပူပန္ေနမိရေတာ့သည္။

သူကေတာ့ “မစစ္ဘူးကြာ ကိုယ္တို႔ကေလးပဲ ဘယ္လိုေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမြးမယ္၊ သူ႔ကုသိုလ္ေပါ့၊  Special Education Schools (SPED schools) ဆိုတဲ့ေက်ာင္းေတြ ႐ွိတာပဲ”ဟု ဆိုသည္။ ၾကည္ကေတာ့ သက္ျပင္းမသိမသာခ်ကာ စိတ္မသက္မသာျဖစ္ရသည္။ ၾကည့္ဘိုက္ေပၚ လက္ကေလးတင္ကာ ရသမွ်ဘုရားစာစံု႐ြတ္ရျပန္သည္။

၁၂ပတ္ျပည့္လို႔ ဆရာဝန္ဆီျပစဥ္မွာ Doppler ဆိုတာေလးႏွင့္ ၾကည့္ဘိုက္ေပၚေထာက္စစ္ကာ ျပသည္။ ဒီေနရာေလးကျဖင့္ သြားဖံုးကေလးေတြ စထြက္ေတာ့မယ္၊ ဒီေနရာကေတာ့ျဖင့္ ေျခသည္းခြံေပ်ာ့ေပ်ာ့ကေလးေပါ့ စသည္ျဖင့္ သူကေလးကို ၾကည္တို႔ ေတြ႔ေနရၿပီ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဝမ္းတြင္းကလီစာေတြ စတင္ျဖစ္တည္ဖြံၿဖိဳးစျပဳၿပီဟုလည္း ဆရာဝန္က ဆိုသည္။ ၾကည့္ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ၄ေပါင္တိုးလာကာ တခ်ိဳ႕မနက္ေတြ ႐ံုးအသြားကားေပၚမွာ အနည္းငယ္ အန္ခ်င္တာေလးကလြဲလို႔ အရင္ရက္ေတြကေလာက္ မဆိုးေတာ့။

တစ္ေန႔မနက္မွာေတာ့ ႐ံုးသြားဖို႔ေရခ်ိဳးအၿပီးမွာ ၾကည့္ေျခသလံုးေပၚက ေရစက္ေတြစင္ေအာင္သုတ္ၿပီးပါလ်က္ႏွင့္ ခပ္စိုစိုခံစားရတာေၾကာင့္ ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၾကည့္မ်က္စိေတြ ျပာေဝမတတ္ျဖစ္သြားရသည္။ ေသြးေတြ....ဘုရား ဘုရား ဘယ္လိုျဖစ္တာပါလိမ့္၊ ၾကည္ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႔ကို ဖုန္းဆက္ကာေခၚေတာ့ သူက “မလႈပ္နဲ႔ ကုတင္ေပၚမွာ အသာေလးပက္လက္လွဲေနလိုက္ ကိုယ္ အခုပဲ လာခဲ့မယ္”ဟုဆိုသည္။ ၾကည္ ငိုမိေတာ့မည္။ အိပ္ရာေပၚ အသာေလးလွဲခ်လိုက္ရင္း ၾကမ္းျပင္ေပၚက ေသြးစက္တို႔ကို မၾကည့္မိေအာင္ေနရသည္။ 

ၾကာလိုက္တာ....၊ သူ႔ အိမ္ျပန္အလာကိုေစာင့္ရတာဟာ ဒီတစ္ခါ တစ္ကမာၻဟုထင္သည္။ ျမန္ျမန္ေလး လာပါေတာ့ကြယ္ ၾကည္ စိတ္ပူလွပါၿပီ။ မေန႔က ႐ံုးမွာ ဖိုင္ေတြ သယ္မေ႐ႊ႕ခဲ့လို႔မ်ားလား၊ ဘုရားေရ ၾကည္ ဘုရားသာအႀကိမ္ႀကိမ္ တ မိလ်က္ မ်က္ဝန္းမ်ားကို တင္းတင္းမွိတ္ထားလိုက္မိသည္။


ဆက္ပါဦးမယ္႐ွင္



4 comments:

Nyeinchan Minn said...

အမေရ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ကိုယ္ပါစာထဲေမ်ာျပီး စိတ္ေတြေမာလာလိုက္တာ။ အပိုင္းဆက္ေတြကို ေစာင့္ေမ်ွာ္ေနပါသည္။

ေမဇင္ said...

၄ မွာဇတ္သိမ္းလွပါေစကြယ္။

ေမဓာ၀ီ said...

ဟင္းးးး ဇာတ္သိမး္ကို မဖတ္ရဲေတာ့ဘူး အမခ်စ္ရယ္ :(

Ma Tint said...

တီတင့္က ၀မ္းနည္းတတ္တယ္ေနာ္ ဇာတ္သိမ္းေလး ကိုယ့္စိတ္အထင္အတိုင္း ျဖစ္လာပါေစ ♥♥♥

Post a Comment

ေကာ္မန္႔မ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ထင္ျမင္ခံစားရသလိုသာ ေရးခဲ့ပါရွင္