Sunday, May 24, 2015

“မတူကြဲျပားျခင္းမ်ားရဲ႕ အလွတရား”

တစ္ေန႔လယ္ခင္းမေတာ့ ပန္ထရီ-pantryထဲမွာ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေနတဲ့သူ႔ကို ကြၽန္မ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူက ေခါင္းတံုးႀကီးနဲ႔ျဖစ္ေန တာမို႔ အေၾကာင္းရင္းကို ေမးၾကည့္တဲ့အခါ ကင္ဆာေရာဂါသည္ေတြအတြက္ ကမ္ပိန္းလုပ္တဲ့အထဲ သူပါဝင္ခဲ့လို႔ ေခါင္းတံုး ထားတာလို႔ သိလိုက္ရတယ္။

ဟုတ္တာေပါ့၊ ကင္ဆာေရာဂါသည္ေတြကို ကီမိုသရပီ-Chemotherapyလို႔ေခၚတဲ့ ေဆးသြင္းကုထံုးနဲ႔ ကုရတဲ့အခါ ဆံပင္ေတြ ကြၽတ္ေလ့႐ွိတာကိုး။ အေၾကာင္းကိစၶတစ္ခုခုနဲ႔ ေဆး႐ံုသြားတဲ့အခါေတြမွာ ဦးထုပ္ေလးေတြ ခပ္ငိုက္ငိုက္ ေဆာင္းထားတဲ့ ကင္ဆာေရာဂါသည္ေတြကို ကြၽန္မ ေတြ႔ခဲ့ဖူးတာေပါ့။ သူတို႔မ်က္ႏွာေလးေတြမွာ တစ္ခ်ိဳ႕က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔၊  တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မဲ့လို႔...ခပ္မိႈင္းမိႈင္းမ်က္ႏွာေလးေတြနဲ႔ပါ။ တကယ္တမ္းေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါမ႐ွိသူေတြက သူတို႔နဲ႔အတူတူ ေခါင္းတံုးေပးလိုက္႐ံုနဲ႔ သူတို႔ေရာဂါေတြ ေပ်ာက္ႏိူင္တာမွ မဟုတ္ဘဲေနာ္...။  ဒါဟာ စိတ္ခြန္အားရဲ႕အေရးပါပံု၊ ခံစားေနရသူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲထက္ တစ္ျခားသူေတြကပါ လက္ခ်င္းဆက္ၿပီး ေႏြးေထြးမႈေပးတဲ့အခါ ကူးစက္စီးဆင္းသြားတဲ့ ခြန္အားေတြကို ခံစား အား႐ွိေစရတာပါပဲ။ သိပ္ျပင္းလြန္းတဲ့ေဆးဝါးေတြနဲ႔ အသက္႐ွင္သန္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနရတဲ့အခါ ေဆးျပင္းေတြရဲ႕ဒဏ္ကို ၾကံ့ၾကံ့ခံႏိူင္ဖို႔၊  စိတ္ဓါတ္ခိုင္က်ည္ဖို႔က အေရးႀကီးလွပါတယ္။

သူ႔ရဲ႕  ႏူးည့ံတဲ့ လူသားဆန္စိတ္ေလးကို ကြၽန္မ အသိအမွတ္ျပဳရတယ္။ “သိပ္ေကာင္းတဲ့အလုပ္ပဲ”လို႔ ကြၽန္မ ခ်ီးက်ဴးခဲ့ေတာ့ သူက တျပံဳးျပံဳးနဲ႔ “သူတို႔အတြက္ ငါလုပ္ေပးႏိူင္တာ ဒါပဲ႐ိွတာေလ၊ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားေပါ့”လို႔ဆိုတယ္။ 

ကြၽန္မ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ရင္း ေရဘူးကို ေရထပ္ျဖည့္ၿပီးတဲ့အခါ ကိုယ့္စားပြဲဆီ ကိုယ္ျပန္လာခဲ့တယ္။

ကြၽန္မထိုင္ခံုမွာ ျပန္ထိုင္လိုက္ခ်ိန္... ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၾသဂုတ္လထဲက ရက္တစ္ရက္မွာ သူ ကြၽန္မစားပြဲနား အေရာက္လာခဲ့တာကို သတိရမိျပန္တယ္။

“ငါ တကယ္ပဲ ဝမ္းနည္းပါတယ္...”

ကြၽန္မက သူ႔မ်က္ႏွာကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္မွာ သူ ေျပာလာခဲ့တာ။ ကြၽန္မက မ်က္ခံုးေတြပင့္လိုက္႐ံု႐ွိေသး သူက ဆက္ေျပာျပန္တယ္။

“ဒီေန႔က ၈ရက္ ၈လေလ၊ မင္းတို႔့ျမန္မာျပည္သူေတြနဲ႔အတူ ငါ ေၾကကြဲဝမ္းနည္းေၾကာင္း မင္းကို လာေျပာျပတာပါ” တဲ့....။
၈ေလးလံုးႏွစ္ပတ္လည္ေန႔မို႔ သူက ဝမ္းနည္းေၾကာင္း တကူးတကန္႔လာေျပာတာကိုးလို႔ သိလိုက္ေတာ့ ကြၽန္မ သူ႔ကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲျပံဳးျပလိုက္မိပါတယ္။  “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ တစ္ေန႔ေတာ့ ကြၽန္မတို႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျဖစ္လာႏိူင္မွာပါ”လို႔ ကြၽန္မ ျပန္ေျပာမိပါရဲ႕။

သူ ျမန္မာ့ႏိူင္ငံအေရးကို စိတ္ဝင္စားတာ ကြၽန္မတို႔ စသိၾကကတည္းက ကြၽန္မ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သတိထားမိသားပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီေန႔က ကြၽန္မတို႔႐ံုးမွာ လူသစ္ေတြကို ႀကိဳဆိုတဲ့ေန႔လယ္စာကို ႐ံုးက ေကြၽးခဲ့တဲ့ေန႔ေပါ့။ ႀကိဳတင္မွာၾကားထားတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ကို ကြၽန္မတို႔ေရာက္သြားတဲ့အခါ သူတို႔ဌာနက လူေတြကျဖင့္ ေရာက္လို႔ေတာင္ စားပြဲမွာေနရာယူထားၿပီးေနၿပီ။ ကြၽန္မလည္း အဆင္သင့္ရာ ဝင္ထိုင္လိုက္တာ သူနဲ႔ တစ္ခံုေက်ာ္မွာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူတို႔က T.S. Dept.လို႔ေခၚတဲ့ Transaction Security Dept.မွာျဖစ္ၿပီး ကြၽန္မကေတာ့ Finance Dept.ကပါ။ စားေသာက္ၿပီးၾကတဲ့အခါ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ မိတ္ဆက္စကားအနည္းငယ္ ေျပာၾကဖို႔ အစီအစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာရမယ့္ အေၾကာင္းအရာအၾကမ္းဖ်ဥ္းက နာမည္၊ ဘယ္ႏိူင္ငံကလာတယ္၊ ပညာေရး၊ အလုပ္အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ ဝါသနာေတြပါ။

ကြၽန္မက ကြၽန္မနာမည္ ဘယ္သူဘယ္ဝါေျပာအၿပီး ျမန္မာႏိူင္ငံသူပါလို႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါ “Great” ဆိုတဲ့ သူ႔အသံတစ္သံထဲ ထြက္လာခဲ့တာ။ ေနာက္ေတာ့ ကြၽန္မ အီကိုနဲ႔ေက်ာင္းၿပီးတဲ့အေၾကာင္း၊ အလုပ္အေနနဲ႔ ဒါက ၄ ခုေျမာက္ျဖစ္ၿပီး အရင္အလုပ္ေတြနဲ႔ လုပ္ငန္းသေဘာသဘာဝခ်င္း လံုးဝမတူတာေၾကာင့္ ဒီအလုပ္ကို စိန္ေခၚမႈအသစ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ေ႐ြးခ်ယ္ ခဲ့ေၾကာင္းေတြ ေျပာျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္မက ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္၊ ၿပီးေတာ့ ပန္းခ်ီဝါသနာပါတယ္။ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ ဝါသနာပါတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြ ဆက္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္မေျပာၿပီးတဲ့အခါ သူက ကြၽန္မထိုင္ခံုေဘးကလူနဲ႔ ေနရာခ်င္း လဲၿပီး ကြၽန္မေဘးလာထိုင္ပါေတာ့တယ္။

US MNC Companyတစ္ခုအေနနဲ႔ တစ္ျခားႏိူင္ငံေပါင္းစံုက လူမ်ိဳးျခားေတြမ်ားေပမယ့္ ျမန္မာရယ္လို႔ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲ ရွိတာကိုး။ ေန႔လည္စာအတူစားခဲ့ၾကရတဲ့ ဝန္ထမ္းအသစ္ေတြက အိႏိၵယ၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ ေအာ္ဇီ၊ ျပင္သစ္၊ တရုတ္နဲ႔ အင္ဒိုနီးရွားကတစ္ေယာက္၊ ျမန္မာက ကၽြန္မတစ္ေယာက္ေပါ့ေလ။ ကၽြန္မအပါအဝင္ လူသစ္ေတြ ၁၅ေယာက္ေလာက္ ရွိပါတယ္။

သူက ျမန္မာျပည္မွာ ကုလသမဂၢဝန္ထမ္းအျဖစ္ ၆လၾကာေနခဲ့ဖူးတဲ့အေၾကာင္း၊  သူ႔တာဝန္က Drug control နဲ႔ ပတ္သက္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ သူ  မုန္႔ဟင္းခါးသိပ္ႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ေျပာတဲ့အခါ ျမန္မာလို ႀကိဳးစားၿပီးေျပာရွာတယ္။  သူ မသိတဲ့စကားလံုးေတြပါလာရင္ေတာ့ အဂၤလိပ္လိုၾကားညွပ္ေျပာတာေပါ့ေလ။

ဘာသာစကားေလ့လာတာကို ႏွစ္သက္တဲ့အေလ်ာက္  ၆လတာဝန္ၿပီးလို႔ ျမန္မာႏိူင္ငံကေန ျပင္သစ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ျပင္သစ္ တကၠသိုလ္မွာ ျမန္မာစာအေရးအေျပာကို ၁ႏွစ္ၾကာသင္ယူခဲ့ေသးတယ္လို႔လည္း ေျပာျပတယ္။ သူက ကြမ္းစားရတာကို သိပ္ႀကိဳက္တယ္လို႔လည္း ေျပာေသးတယ္။ ကၽြန္မက “ကြမ္းစားတာ မေကာင္းဘူး၊ လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာျဖစ္ႏိူင္တယ္”ဆိုေတာ့ သူက ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ၊ "ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ႀကိဳက္တယ္၊ သိပ္စားေကာင္းတယ္"လို႔ ျမန္မာလို ပီပီသသႀကီး ျပန္ေျပာတာမို႔ ကၽြန္မမွာ ရယ္ခ်င္ပက္က်ိျဖစ္ရေသးတယ္။  ၿပီးေတာ့ သူ႔ကို္ယ္သူ ျမန္မာနာမည္ေပးထားတာ "ကိုေက်ာ္ႏိူင္" တဲ့။ 

“ဒါနဲ႔  ရွင့္ရဲ႕ drug control ကိစၥေလးေျပာျပစမ္းပါဦး။ ေအာင္ျမင္ရဲ႕လား" လို႔ (သိသိႀကီးနဲ႔) ကၽြန္မက ေမးေတာ့ သူက မ်က္ႏွာကို ရွံဳ႕ျပၿပီး ပခံုးကို ဟန္ပါပါတြန္႔ျပေလတယ္။ မူးယစ္ေဆးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ထိုင္းနဲ႔ျမန္မာတို႔ရဲ႕ တစ္ႏိူင္ငံနဲ႔တစ္ ႏိူင္ငံ finger pointing game ကစားေနတဲ့အေၾကာင္းလည္းပါရဲ႕။  ေနာက္ေတာ့လည္း ထံုးစံအတိုင္း ႏိူင္ငံေရးေတြဘက္ စကားလမ္းေၾကာင္း လွည့္ျဖစ္ၾကပါတယ္။။

ခုခ်ိန္မွာ သိပ္ေဟာ့ျဖစ္ေနတဲ့ အေယာက္ ၇ဝဝဝေက်ာ္တဲ့ ေလွစီးသူမ်ားအေၾကာင္းသာ အဲ့ဒီတုန္းက ေမးခြန္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပါပဲ။ ကြၽန္မမွာ ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိေနတာကိုး။ ႏိူင္ငံေတြ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု လူသားခ်င္းစာနာမႈ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ႀကီးေအာက္မွာ Human Ping Pong လုပ္ေနတာႀကီးကို သေရာ္ခ်င္စိတ္သာ႐ွိေတာ့တာ။

သူက ျမန္မာနဲ႔ကိုရီးယား (၂)ႏိူင္ငံရဲ႕ ၁၉၆၀ေနာက္ပိုင္း ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈအေျခအေနေတြကို ယွဥ္ထိုးတဲ့ စာတမ္းတစ္ခု  ေရးခဲ့ဖူးတယ္လို႔လည္း ေျပာျပတယ္။ ၁၉၆၀မွာ ျမန္မာက အာရွမွာ ထိပ္ဆံုးကရွိေနၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းၿပီး ဘယ္ေလာက္နာမည္ႀကီးေၾကာင္း၊ အိမ္နီးခ်င္းတိုင္းျပည္ေတြက ပညာ လာသင္ရတဲ့အေၾကာင္း၊   ၁၉၆၂ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီက အာဏာသိမ္းၿပီး ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္မွာ ေနာက္ပိုင္း ပို ပိုဆိုးဝါးလာတဲ့ တိုင္းျပည္အေျခအေနေတြအေၾကာင္း ကၽြန္မေျပာျပေတာ့ သူကလည္း ေထာက္ခံတဲ့အေနနဲ႔ ေခါင္း တညိတ္ညိတ္ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ကိုရီးယား(ေတာင္ကိုရီးယား)က တိုးတက္လာတာေတြ၊  ခုေတာ့ျဖင့္ ျမန္မာရဲ႕အေ႐ွ႕ အမ်ားႀကီးေက်ာ္တက္သြားခဲ့ၿပီဆိုတာေတြေပါ့ေလ...။

သူဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို  အင္မတန္မွ ေလးစားသူ ျဖစ္သလို၊ ျပည္တြင္းလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းေတြ အေၾကာင္း ေရာက္သြားၾကတဲ့အခါ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူကလည္း ကၽြန္မလိုပဲ ကခ်င္ေခါင္းေဆာင္ ဂ်န္နရယ္ဂြမ္ေမာ္ကို သေဘာက်ခ်ီးက်ဴးတဲ့သူ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ဂ်န္နရယ္ဂြမ္ေမာ္က  ေခတ္ပညာတတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး အေျမာ္အျမင္ႀကီးတယ္။ စကားေျပာ ပါးနပ္လိမၼာတဲ့လူျဖစ္တယ္။ သူေျပာဆိုပံု သူ႔မ်က္ႏွာၾကည့္ရတာ စိတ္ရင္း႐ိုးသားတဲ့လူလို႔ ေဖာ္ျပေနသလိုပဲလို႔ ကြၽန္မတို႔ေျပာမိၾကပါတယ္။

သူေရာ ကြၽန္မပါ မသိႏိူင္တဲ့ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာႀကီးကျဖင့္ နီးမလိုလိုနဲ႔ ေဝးလြန္းေနတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေလာက္ကိုင္ တိုက္ပြဲလည္း မျဖစ္ေသးေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္းလက္ထက္မွာ ဗကပလက္ေအာက္က ခြဲထြက္လာတဲ့ ကိုးကန္႔တပ္-ဖုန္က်ား႐ွင္တို႔နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူၿပီး ကိုးကန္႔ေဒသကို ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပးခဲ့တဲ့ အျဖစ္ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲမီးပြားေတြ အေၾကာင္း မေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကပါဘူး။

တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြနဲ႔ တပ္မေတာ္အၾကားက အျပန္အလွန္လက္စားေခ်မႈ အာဃာတေတြဟာ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာနဲ႔ ေဝးသထက္ေဝးလာေစခဲ့ေတာ့တာ။ တပ္မေတာ္က တိုင္းရင္းသား႐ြာသားတစ္ဦးကို ေသနပ္နဲ႔ ပစ္သတ္ခဲ့လို႔၊ ႐ြာသူေတြကို မတရားျပဳက်င့္ခဲ့လို႔၊ တိုင္းရင္းသား႐ြာသားေတြက အလစ္ျပန္ေခ်ာင္း တိုက္ခိုက္ၿပီး သတ္ပစ္တယ္ဆိုတာေတြ...။ ကြၽန္မ ၾကားဖူးေနခဲ့တာ...။ ဘယ္ေတာ့မွ အဆံုးသတ္ပါ့မလဲ...ကြၽန္မ မသိႏိူင္ပါ။

အဲဒီေန႔က ျမန္မာျပည္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပဲ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ရံုးကို ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ကၽြန္မ ပန္ထရီမွာ ေသာက္ေရသြားျဖည့္ေတာ့ သူနဲ႔ ၾကံဳျပန္ပါေရာ။  သူကလည္း ႀကံဳတာနဲ႔ ကၽြန္မကို ျမန္မာလိုေတြ ေျပာ၊ သူ သိခ်င္တဲ့ ျမန္မာစကားလံုးေတြ ေမးနဲ႔၊ တကယ္ပဲ စိတ္ဝင္တစားရွိလွသလို ေနာက္လည္း ႀကံဳရင္ ျမန္မာလို သင္ေပးပါဦးလို႔ ဆိုပါတယ္။ သူ႔ေဘးနားက ေအာ္ဇီသားက you're trapped ဆိုၿပီး ကၽြန္မကို ေနာက္ေတာ့ သူက တဟားဟားနဲ႔ ေအာ္ရယ္ျပန္တယ္ေလ။ ခင္စရာအေတာ္ေကာင္းတဲ့သူေတြပါပဲ။ အားလံုးက ေဖာ္ေရြခင္မင္ခ်င္စဖြယ္ေတြပါ။

သူက ကြၽန္မတို႔ဆီက ေတာင္သူေတြ လယ္ယာေျမအသိမ္းခံရတဲ့အေၾကာင္းကိုလည္း ေမးပါေသးတယ္။ ကြၽန္မ ေရေရရာရာျပန္မေျပာႏိူင္ခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းပါပဲ။ ခုလိုသာ စစ္ကိုင္းတိုင္းက ထန္းတက္ေတာင္သူေတြပိုင္တဲ့ လယ္ယာေျမေတြကို ၿမိဳ႕ျပစီမံကိန္းအတြက္၊ ရဲတပ္ရင္းတည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ဆိုၿပီး သိမ္းခံလိုက္ရတဲ့အခါ လယ္ယာေျမလုပ္ကိုင္တာကလြဲလို႔ ဘာမွ မလုပ္ကိုင္စားတတ္တဲ့ေတာင္သူေတြ ေတာင္းစားရတဲ့ အျဖစ္ကို ေရာက္ၾကရေတာ့တယ္ဆိုတာမ်ား သူသိရင္...။  ႐ွမ္းျပည္ဘက္က ေတာင္သူတစ္ဦး မိမိပိုင္လယ္ယာေျမေတြ ျပန္ရဖို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တစ္ကိုယ္ေတာ္မီး႐ွိဳ႕ဆႏၵျပရာက ေသဆံုးသြားေၾကာင္းဆိုတာကို သူသိရင္  ဘယ္လို ေကာက္ခ်က္ခ်မလဲ ကြၽန္မ သိခ်င္မိတယ္။ ကြၽန္မတို႔လူမ်ိဳးေတြ…ကံ ကံ၏အက်ိဳးေပးေတြကို ယံုၾကည္လက္ခံသူေတြ ေျဖသိမ့္ေျပာေနက်လို ကံေပါ့ကြာ လို႔ေတာ့ သူ ေျပာမယ္မထင္ပါ။

တစ္ရက္မွာ သူက ကြၽန္မကို ေသးေသးနဲ႔နည္းနည္းဆိုတာ ဘယ္လိုကြာသလဲလို႔ ေမးလာပါတယ္။ ကြၽန္မျဖင့္ ႐ုတ္တရက္ ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္သြားရတယ္။ ေနာက္မွ “ေသးေသးဆိုတာက မ်က္ေစ့နဲ႔ျမင္ရတဲ့ အ႐ြယ္အစားပမာဏကို ေျပာခ်င္တဲ့အခါ သံုးရမွာျဖစ္ၿပီး နည္းနည္းဆိုတာကေတာ့ အ႐ြယ္အစားမဟုတ္လည္းဘဲ သံုးလို႔ရတယ္။ ဥပမာ ငါ ေခါင္းနည္းနည္းကိုက္ေနတယ္ အဲသလိုမ်ိဳးေပါ့”လို႔ ႐ွင္းျပရတယ္။ သူက နားလည္သြားဟန္နဲ႔ “ေအာ...အိုေခ ေက်းဇူးပါ ခင္ဗ်ာ”လို႔ဆိုတယ္။ ညေနေတြမွာ သူ ႐ံုးကျပန္လို႔ ကြၽန္မက ကြၽန္မစားပြဲမွာပဲ အလုပ္မ်ားေနတာကို ေတြ႔တဲ့အခါတိုင္း “အိမ္ ေစာေစာျပန္ပါခင္ဗ်ာ”လို႔ ျမန္မာလို လွမ္းေျပာတတ္တယ္။

သူက သူ႔နာမည္ ကုိေက်ာ္ႏိူင္ဆိုတာကို သိပ္သေဘာက်တဲ့ သူပါ။ ႏိူင္ဆိုတာက ေအာင္ႏိူင္ျခင္း၊ ေက်ာ္ဆိုတာ ကလည္း ေက်ာ္လႊားႏိူင္ျခင္းဆိုေတာ့ သိပ္ကိုအဓိပၸါယ္႐ွိတဲ့နာမည္ပဲလို႔ဆိုတယ္။ အဲသလိုနာမည္ေတြ ကြၽန္မတို႔ျမန္မာျပည္မွာ သိပ္ကို ေပါမ်ားေၾကာင္း၊ အမ်ိဳးသားအမ်ားစုနာမည္ေတြက ေက်ာ္တို႔ ႏိူင္တို႔ျဖစ္ေၾကာင္းေတာ့ ကြၽန္မ ေျပာမျပျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ခုထိလည္းပဲ ႐ံုးမွာ ႀကံဳရင္ၾကံဳသလို သူသိခ်င္တဲ့ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း၊ ျမန္မာစကား အဲဒါေတြကို ကြၽန္မနဲ႔ေတြ႔တိုင္း ေမးျမန္းေနဆဲပါ။ သူ႔မွာ လူသားဆန္တဲ့စိတ္ထားလွလွေလး႐ွိေနတယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေလး ကိန္းေနတယ္။ အဲဒါ ကြၽန္မ သူ႔ကို ခင္မင္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းပါပဲ။ ကြၽန္မနဲ႔ကိုေက်ာ္ႏိူင္က လူမ်ိဳးမတူ၊ ဘာသာစကား မတူ၊ ယဥ္ေက်းမႈ အေလ့အထေတြ မတူၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခင္မင္ေပါင္းသင္းလို႔ အဆင္ေျပေနၾကပါတယ္။  

ကြၽန္မတို႔ေတြမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကြဲျပားျခားနားေနၾကတာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေကာင္း႐ွိၾကမွာပါ။ အဲသလို မတူကြဲျပားတာေတြကို ၾကည္လင္တဲ့အျမင္နဲ႔လက္ခံႏိူင္မွသာ မတူကြဲျပားျခင္းရဲ႕အလွကို နားလည္ႏိူင္မွာ။ ကြၽန္မ တစ္ခါေရး ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဂစ္တာတစ္လက္မွာ အသံအထူအပါးမတူညီတဲ့ ႀကိဳးေျခာက္ႀကိဳးကေန လွပတဲ့ေတးသြားေတြ ျဖစ္ႏိူင္သလို၊ စႏၵယားတစ္လံုးရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္အေရာင္ ခလုတ္အျဖဴအမဲေတြကေန ၿငိမ့္ေညာင္းတဲ့သံစဥ္ေတြ ဖန္တီးႏိူင္သလို... မတူညီျခင္းရဲ႕ေပါင္းစပ္မႈကေနရလာတဲ့ အသီးအပြင့္ေတြကို ကြၽန္မတို႔အားလံုး ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ နားလည္လက္ခံ ၾကေစခ်င္တာပါပဲ။

ဂ်ာမဏီမွာ႐ွိတဲ့ျပတိုက္မ်ားစြာထဲက တစ္တိုက္ျဖစ္တဲ့ Holocaust Museumမွာ ဝင္ဝင္ခ်င္းမွာပဲ ေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ကို ခုလို ေရးသားထားပါတယ္။ Never again,  Never again , Never again & Never again ဆိုၿပီးေတာ့ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ေရးသားထားတာျဖစ္ပါသတဲ့။


“The incredible number was 6,000,000 forty percent of the Jewish population of the world, all deserving of life and dignity, all killed senselessly by the Nazis because they were Jewish. Keep their memory alive forever.”

ကမာ႓ေပၚမွာ႐ွိတဲ့ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ… 
သူတို႔ဘဝ သူတို႔ဂုဏ္သိကၡာရပ္တည္မႈေတြနဲ႔ထိုက္တန္စြာ ႐ွင္သန္ေနရမယ့္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ...
သူတို႔ရဲ႕ ၄ဝရာခိုင္ႏႈန္းျဖစ္တဲ့ ဂ်ဴး ၆သန္းေက်ာ္(မယံုႏိူင္စရာ လူဦးေရပါပဲ)ကို နာဇီေတြက အေၾကာင္းမဲ့ ရက္စက္စြာ သတ္ပစ္ခဲ့ပါသတဲ့။ အေၾကာင္းမဲ့ေတာ့ မဟုတ္ဖူးေပါ့ေလ။ အေၾကာင္းရင္းခံက သူတို႔ဟာ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ တဲ့။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ၾကဖို႔…ဒီလိုအက်င့္တန္တဲ့၊ အ႐ုပ္ဆိုးတဲ့ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ၾကဖို႔၊ ေနာက္ထပ္စ္ခါ ထပ္မမွားၾကဖို႔ အထပ္ထပ္အခါခါ သတိေပးထားပါသတဲ့....။

ဂ်ာမဏီမွာ လူငယ္ ေက်ာင္းသားေတြကို ျပတိုက္သြားခိုင္းေလ့႐ွိၿပီး ႐ွက္စဖြယ္သိပ္ေကာင္းတဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ႀကီးကို ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္မျဖစ္ေစဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္သတိေပးေလ့႐ွိပါတယ္။ ဒါဟာ “ငါနဲ႔အသြင္မတူ ငါ့ရန္သူ”ဆိုတဲ့ စိတ္ဓါတ္ကို ခြာခ်ခိုင္းလိုက္တာပါပဲ။ နာဇီေတြ ဂ်ဴးေတြ မတူကြဲျပားေနလည္းပဲ လူသားခ်င္းအတူတူမဟုတ္လားဆိုၿပီး အင္မတန္အ႐ုပ္ဆိုးတဲ့သမိုင္းေၾကာင္းကို မဖံုးဖိထားတဲ့အျပင္ တမင္ေဖာ္ထားကာ ကမာၻလွည့္ခရီးသည္ေတြ၊ လူငယ္ေတြကို အသိေပးထားတာဟာ သိပ္ကိုသေဘာက်စရာပါ။

ကမာၻေပၚမွာ....၊ ကြၽန္မတို႔ျမန္မာျပည္မွာ... လူမ်ိဳးေတြ လူမ်ိဳးစုေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကြဲျပားျခားနားေနပါေစ၊ မတူညီျခင္းရဲ႕ကြဲျပားမႈအလွတရားကိုသာ ကြၽန္မတို႔အားလံုး နားလည္လက္ခံၾကဖို႔ပဲမဟုတ္လား...

                                                                                             


Image : Google