Sunday, July 19, 2015

သူကေလး - ၄



လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွားသိပ္မလုပ္ဘဲ ခုတင္ေပၚမွာ bed rest တစ္ပတ္ခန္႔ေနရမည္။ ဘာမွေတာ့ စိတ္ပူစရာမ႐ွိပါဟု ဆိုသည့္အတြက္ ၾကည္ ရင္ေအးရပါသည္။ ခုတင္ေပၚပက္လက္ႏွင့္ပင္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ မိခင္ဘိုက္ထဲမွာ အဆင့္ဆင့္ဖြံ႔ၿဖိဳးပံုေတြ၊ သားေလာင္းမိခင္အေနႏွင့္ ေဆာင္ရန္ေ႐ွာင္ရန္ေတြ၊ ကေလးစိတ္ပညာ၊ ကေလးျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေရးစသည့္ စာအုပ္ကေလးမ်ားကိုဖတ္ရင္း အခ်ိန္ကုန္ရသည္။

ကေလးေလးေတြဟာ ခ်ီးမြမ္းတာကို အလြန္ႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္း၊ ကေလးေတြဘာလုပ္လုပ္ သူတို႔မွာ လုပ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္း႐ွိတဲ့အေၾကာင္း၊ ကေလးသူငယ္ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈအတြက္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရာမွာ ကေလးတို႔ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို အေျခခံရမွာျဖစ္ၿပီး လူႀကီးမိဘေတြလိုအပ္ခ်က္ ဆႏၵေတြကို အေျခခံျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ရန္ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္း၊ အဲသည္လို လူႀကီးမိဘေတြအတြက္ မွတ္သားသတိမူစရာေတြျပည့္ေနတဲ့စာကေလးေတြကို ဖတ္ရေတာ့ ၾကည္ ႏွစ္နွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ျပံဳးမိရသည္။ ဟုတ္တာေပါ့ ၾကည္တို႔မိဘေတြရဲ႕ အတၱ၊ ၾကည္တို႔မိဘေတြရဲ႕အိပ္မက္၊ ၾကည္တို႔မိဘေတြရဲ႕ဆႏၵေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးဖို႔ရာ ကေလးေတြေပၚပံုခ်မယ္ဆိုရင္ျဖင့္ အင္မတန္မွ မတရားေလျခင္းလို႔ ၾကည္ လက္ခံသည္ေလ။

ၾကည္သည္ အိပ္ရာေပၚသက္သက္သာသာေနရင္း စာဖတ္လိုက္၊ ခ်ည္ထိုးလိုက္၊ သီခ်င္းနားေထာင္လိုက္ႏွင့္ အခ်ိန္မ်ားကုန္လြန္ေစရသည္။ ၿပီးျပန္ေတာ့ အလုပ္ျပန္ဆင္းကာ သာမန္ေန႔ရက္မ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္ရျပန္သည္။ တကယ္ေတာ့ ေန႔ရက္မ်ားမွာ သာမန္ျဖစ္ေစကာမူ ၾကည့္ခံစားမႈတို႔ကား သာမန္မဟုတ္ေတာ့ၿပီကို ၾကည္ ကိုယ္တိုင္သိသည္။ ၾကည္သည္ သူကေလးကို ဝမ္းဘိုက္ထဲလြယ္ထားရျခင္း၌ပင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အာဂမိန္းမႏွယ္ လူျဖစ္က်ိဳးနပ္လ်က္႐ွိသည္။ အရာရာကို ၾကည္လင္ေသာအျမင္ႏွင့္ ပို၍ၾကည့္တတ္လာသည္ဟုလည္း ထင္ေနေသးသည္။

ဆရာဝန္ခ်ိန္းဆိုေသာ ေနာက္တစ္ပတ္မွာေတာ့ ၾကည္လြယ္ထားရေသာသူကေလးသည္ သားကေလးျဖစ္ေၾကာင္း သိရေလသည္။ သားကေလးဟုသိၾကေတာ့ “ေကာင္းတာေပါ့ သားဦးေယာက်ာ္းကေလးျဖစ္တာ အားကိုးရတာေပါ့၊ သားဆိုတာ ဓါးပဲ၊ သားဆိုေတာ့ ရဟန္ုးအမလည္းျဖစ္ရတယ္”ဟု မိတ္ေဆြမ်ား၏ ေလာကဝတ္ကို ၾကည္ နားေထာင္ရျပန္သည္။ သမီးကေလးမ်ားျဖစ္ရင္ေတာ့ “သမီးဆိုတာ ထီးပဲ၊ ၾကည္နဲ႔တိုးတိုးေဖာ္ရတာေပါ့၊ သမီးဆိုတာ အိမ္လံုတယ္” စသည္ေျပာၾကလိမ့္ဦးမည္။ ၾကည့္အရင္စိတ္ႏွင့္ဆို ဘာေမြးေမြး၊ သားျဖစ္ျဖစ္ သမီးျဖစ္ျဖစ္ကိုယ့္ေသြးပဲဟာဟု ပက္ကနဲဆိုမိမည္ထင္သည္။ ၾကည္သည္ အေတြးတို႔ကို ေခါင္းထဲမွထုတ္ကာ မိတ္ေဆြမ်ားကို ၿပံဳး၍သာတုန္႔ျပန္ရေလသည္။ အို....ကိုယ့္ေသြးဆိုတဲ့စကားမွာကိုက စဥ္းစားဆင္ျခင္စရာေတြ ျပည့္ေနျပန္သည္။ ကိုယ့္ေသြးမဟုတ္ေသာ ကေလးမ်ားသည္လည္း ကေလးေတြပဲမဟုတ္ဘူးလား....။ ကေလးေတြတိုင္းမွာ တူညီေသာအခြင့္အေရး႐ွိသည္၊ ခ်စ္ခင္ခံခြင့္၊ ျပဳစုခံခြင့္ႏွင့္ ထိုက္တန္ၾကသည္ပဲ...။

ၾကည့္စိတ္တို႔သည္ ခ်ဥ္တူးတူးျဖစ္လာလ်က္ အျပင္ပန္းမွာေတာ့ ေလာကဝတ္ဆိုတာ ဒါပဲေလဟု နားလည္ေပးရင္း ေက်းဇူးစကားကိုသာ တြင္တြင္ဆိုေနရသည္။ ဒါဟာ... ဒီလို...စိတ္ထဲ႐ွိသလို မတုန္႔ျပန္ႏိူင္ျခင္းကိုက လူ႔ယဥ္ေက်းမႈတဲ့လားကြယ္ဟု ျမည္တမ္းလိုသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ ၾကည့္ဘိုက္ေ႐ွ႕ကို စူထြက္လာတတ္ေသာ ေျခကေလးလက္ကေလးေတြကို အသည္းယားလွစြာ ၾကည့္ရင္းပီတိျဖစ္ရျခင္း၌ ၾကည္ခံစားေနရသမွ်အလိုမက်မႈတို႔ အရည္ေပ်ာ္ရျပန္သည္။ သူကေလးဟာ ၾကည့္ဘိုက္ထဲမွာ က်န္းမာသန္စြမ္းစြာ လႈပ္႐ွားလ်က္႐ွိေနတာ...။

ညညဆို ႏွစ္ျခိဳက္စြာအိပ္ခြင့္ရတာကိုပဲ သူကေလးကို ၾကည္က ေက်းဇူးတင္ရသည္။ ၾကည့္ေျခေထာက္ေတြ ၾကြက္တက္ၿပီးႏိူးလာရေသာညမ်ားမွလြဲလ်င္ သူကေလးက ၾကည့္ဘိုက္ထဲမွာ ၿငိမ္သက္စြာ အတူအိပ္သည္ဟု ထင္ရသည္။

တစ္ေန႔အထိေပါ့...

အဲသည့္ေန႔ကေတာ့ ၾကည့္စိတ္ထဲ သိပ္ကို ၿငိမ္သက္လြန္းေနသည့္ သူကေလး၏အလႈပ္အ႐ွားကို သံသယျဖစ္မိေသာေန႔ျဖစ္သည္။ ႐ုတ္တရက္ သူကေလးႏွင့္ၾကည့္အၾကား စိတ္ခ်င္းခ်ည္ေႏွာင္ထားေသာႀကိဳး ျပတ္ထြက္သြားသလို ခံစားေနရကာ ခါတိုင္းလို ၾကည့္ဝမ္းဘိုက္က သယ္ပိုးထားရသည့္ခံစားခ်က္တို႔ ကင္းမဲ့ေပါ့လြင့္သြားသည္ဟု ၾကည္ ထင္သည္။

ဘာရယ္မသိေသာစိတ္တစ္ခုခု၏ႏိႈးေဆာ္မႈေၾကာင့္ ဆရာဝန္ဆီ ခ်က္ခ်င္းပဲသြားေတြ႔ဖို႔လိုမလား ေတြးသည္။ အဲသည့္အထိ စိတ္ထဲသိပ္မစိုးရိမ္လွေသး။ လရင့္လာၿပီ။ ၇လေက်ာ္ေက်ာ္႐ွိလာၿပီမို႔ စိတ္ခ်ရေသာအေနအထားမွာ စိတ္ထဲ သိပ္ေတာ့မပူမိ၊ သို႔ေသာ္ တကယ့္ကို တစ္မ်ိဳးႀကီးပါပဲ၊ ေျပာမျပတတ္ေသာခံစားမႈတစ္ခု ၾကည္ ခံစားသိေနရသည္။ သည္ေန႔က ၾကည့္ဆရာဝန္ ေဆးခန္းထိုင္ရက္မဟုတ္တာမို႔ ေနာက္တစ္ေန႔ေတာ့ သြားျပမွဟု စိတ္ထဲေတြးထားရသည္။ သူ႔ကိုေျပာျပေတာ့ သူက ၾကည့္ဘိုက္နား ေခါင္းကပ္နားေထာင္ကာ “ေဟးေကာင္ႀကီး အိပ္ေနသလား၊ ေဆာ့ပါဦးကြ”ဟုဆိုကာ သူကေလးကို စကားေတြ ေျပာေနခဲ့သည္။

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာေတာ့ ေသြးနည္းနည္းဆင္းသည္။ ၾကည္ မ်က္ႏွာပ်က္စျပဳၿပီ။ ဟိုတစ္ခါကလိုမ်ား အိပ္ရာေပၚအနားယူဖို႔လိုသလား...ဒါမွမဟုတ္...။ ၾကည္သည္ မနက္စာစား၊ အဝတ္အစားလဲစဥ္မွာပင္ မျပံဳးႏိူင္၊ သူကေတာ့ ၾကည္ စိတ္သက္သာရာရမည့္စကားမ်ား ႐ွာၾကံေျပာေနခဲ့ေလသည္။ ေဆးခန္းအသြား တကၠစီေပၚမွာ ၾကည္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး အေတြးကိုယ္စီႏွင့္ ၿငိမ္သက္လိုက္ပါသည္။

လိုအပ္ေသာ စာ႐ြက္စာတမ္းမ်ား ေကာင္တာမွာထပ္အၿပီး အလွည့္ေစာင့္ေနစဥ္  ၾကည့္ဘိုက္ေပၚ လက္ကေလးတင္ကာ ရသမွ်ဘုရားစာကုန္ေအာင္သာ ႐ြတ္လ်က္႐ွိရသည္။ ဆရာဝန္စစ္ေဆးအၿပီး ပ်က္ယြင္းသြားေသာမ်က္ႏွာႏွင့္ “စိတ္မေကာင္းဘူးဗ်ာ၊ ကေလးက အထဲမွာ ႏွလံုးမခုန္ေတာ့ဘူး”ဆိုသည့္အသံ၌ ၾကည္ အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္သည္။ သူ သူ႔လက္သီးတို႔ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားလ်က္ ၾကည့္ပုခံုးတို႔ကို ဖ်စ္ညွစ္ဆုပ္ကိုင္ထားသည္မ်ား ေျပာေလ်ာ့စျပဳေလသည္။ 

သူကေလး....၊ သူကေလးေရ....ၾကည္တို႔ဘာမ်ား မွားခဲ့ၾကသလဲကြယ္...။ 

ၾကည္ မ်က္ရည္တို႔အက်မွာ ဆရာဝန္က ခြဲစိတ္ထုတ္မလား၊ ေနာက္ရက္အနည္း သားေလွ်ာအက်မွာ ျခစ္ထုတ္မလားဟု လိုရင္းကိုသာ ေမးေလသည္။ ခြဲထုတ္မယ္ဟုေျပာေသာ ၾကည့္အသံမွာ ေပ်ာ့ကာအက္ကြဲလ်က္႐ွိသည္။ ၾကည့္အသံမွ ဟုတ္ပါေလစ...။ ေဆး႐ံုတက္ရက္ကို လာမည့္ေန႔မွာ သတ္မွတ္ကာ ၾကည္တို႔အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ အိမ္အျပန္လမ္းသည္ ေအးစက္ေျခာက္ျခားကာ အသက္မဲ့စြာ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူက အိပ္ရာေျခရင္းက ကေလးပိုစတာေလးေတြကို တစ္ပံုခ်င္းဆြဲခြာလ်က္ နံရံကိုလက္သီးႏွင့္ဖြဖြထိုးကာ သားရယ္ သားရယ္ဟု ႏႈတ္မွတဖြဖြဆိုသည္။

ၾကည္သည္လည္း ႏွလံုးသားတို႔ေပါက္ထြက္မတတ္ ငိုေတာ့သည္။ ကံၾကမၼာဟာ ရက္စက္လြန္းသည္ပဲ...။ က်ီစားတတ္လြန္းသည္ပဲ...။ တစ္ပိုင္းတစ္စထိုးထားေသာ ေျခအိတ္ကေလး၊ ၿပီးစီးသြားၿပီျဖစ္ေသာ ဦးထုပ္ကေလး....ခ်ည္အျဖဴစြတ္စြတ္ကေလးႏွင့္...။ ၾကည့္အိပ္ရာေဘးမွာ...။ သူတို႔လည္း အသက္မဲ့ၿပီေလ...။ ကံေသကံမဘာမွေျပာမရေသာ ဘဝႀကီးထဲက ျဖစ္တည္မႈ၊ ပ်က္ယြင္းမႈတို႔ကို ၾကည္ မပိုင္၊ သူလည္း မပိုင္၊ ဘယ္သူကမွ မပိုင္ဆိုင္ၾကပါ။ အသက္ဓါတ္တစ္ခု၏ ထိလြယ္႐ွလြယ္ ဖ်တ္ကနဲကြဲေၾကလြယ္မႈမွာ အဘယ္သို႔ေသာသူကမ်ား တင္းခံႏိူင္မည္တဲ့လဲ။ ၾကည္တို႔သည္လည္း ၿငိတြယ္တတ္ေသာ၊ ဖိတ္စင္တတ္ေသာ ပုထုဇဥ္ သာမန္လူသားမွ်သာပဲ မဟုတ္လား။

ၾကည္ သတိျပန္ရလာေတာ့ ပထမဆံုးသိသည္မွာ တုန္ခိုက္ေနေအာင္ ခ်မ္းေနျခင္းပဲျဖစ္သည္။ ၾကည့္ဘိုက္ထဲကေန သူကေလးကို ခြဲထုတ္လိုက္ၾကၿပီးၿပီ။ သူကေတာ့ သားကေလးကို ၾကည့္ခဲ့သည္ တဲ့။ ၾကည့္မွာ မျမင္ရက္စရာ အသက္မဲ့ေနမည့္သူကေလးကို စိတ္ႏွင့္ေတာင္ မျမင္ရက္ပါ။ မ်က္ေစ့တို႔ကို ျပန္လည္မွိတ္လိုက္စဥ္ ခဏမွာ ျပန္လည္၍အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္သည္မွာ တာဝန္က်ဆရာမေလး ေစာင္တစ္ထပ္ လာျခံဳေပးသည္ကိုပင္ မသိလိုက္ေတာ့။

ေနာက္တစ္ဖန္ ၾကည္ႏိူးလာခ်ိန္မွာေတာ့ ညေနေစာင္းေနခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ၾကည္က ေဆး႐ံုမွာ ေလး-ငါးရက္ခန္႔ေတာ့ ေနရမည္ထင္သည္။ သူကေလးအတြက္ ေမြးစာရင္းလုပ္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေသစာရင္းကိုပါ တစ္ပါတည္းလုပ္ရသည္။ ထြက္သြားခဲ့ၿပီ...။ သူကေလးဟာ ၾကည္တို႔ဘဝထဲမွာ ႐ွိမေနေတာ့။ ၾကည့္ဘိုက္ထဲမွာ ၾကည့္သားကေလးအျဖစ္ႏွင့္ ၇လတာေနခဲ့သည္၊ ၾကည္ႏွင့္အတူ ၾကည့္အေသြးအသား၊ ၾကည္စားသမွ် အခ်ိဳအခါးေတြကို ခြဲေဝခံစားခဲ့ရဖူးသည္ကိုပဲ  ေက်းဇူးတင္ရမည္လား ၾကည္ မသိတတ္နိုင္ေတာ့။

ေနာက္ေန႔မနက္မွာေတာ့ ၾကည္ လမ္းထေလွ်ာက္သည္။ ထိုစဥ္မွာ ၾကည့္ေဘးကုတင္က မိန္းကေလးအေၾကာင္း ၾကားသိခဲ့ရတာျဖစ္ေလသည္။ မိန္းကေလးက ကေလးမီးဖြားစဥ္မွာ ဆံုးပါးသြားခဲ့ၿပီတဲ့...။ ၾကည့္မ်က္ေစ့ထဲမွာ ၾကည့္ကုတင္ေဘးက ဆံတိုကေလးႏွင့္၊ လည္ပင္းႏွင့္ရင္ဘတ္တစ္ေလွ်ာက္ တက္တူးထိုးထားေသာ မိန္းမငယ္ကေလးကို ျမင္ေယာင္သည္။ ေဆး႐ံုလာတက္တာ အေဖာ္မပါ၊ ဘိုက္ကေလးေကာ့ေကာ့ ေကာ့ေကာ့ႏွင့္ မ်က္ႏွာကိုခ်ီေမာ့ကာ တစ္ေလာကလံုးကို အေရးမစိုက္ေသာမ်က္ႏွာေပးႏွင့္ မိန္းမငယ္ကေလး။ ထိုမိန္းကေလးက single momဟု သိရသည္။ သူ႔ကေလးအေဖ ဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္း သူကိုယ္တိုင္ပင္ မသိ၊ သိလည္း မထူးဟုထင္ထားပံုရသည္။ ၾကည့္ကိုေတာ့ ကုတင္ေဘးခ်င္းကပ္မို႔ ငဲ့ေစာင္းကာ ၾကည့္ေဖာ္ရသည္။ ခုေတာ့ သူမက သူမရင္ေသြးကေလးကို တာဝန္ေက်စြာေမြးအၿပီး ထားရစ္ခဲ့ေလၿပီ။

ကေလးက ဘာေလးလဲဟု ၾကည္ကေမးရာ ေယာက်ာ္းကေလးဆိုတာႏွင့္ ၾကည္က ၾကည့္သားကေလးကို နင့္ကနဲအမွတ္ရျပန္သည္။ အဲသည္ကေလးေလးက လမျပည့္ဘဲေမြးတာမို႔ သံုးေပါင္ေက်ာ္ေက်ာ္သာ႐ွိသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုကေလးကို ၾကည့္ခြင့္ေတာင္းေတာ့ ဆရာမေတြက အျပင္ကၾကည့္ရင္ေတာ့ရပါတယ္ဆိုတာမို႔ သြားေခ်ာင္းၾကည့္ျဖစ္သည္။ မီးအျပာေရာင္မွိန္ပ်ေသာ  အထူးခန္းကေလးထဲမွာ မ်ားစြာေသာ ပိုက္တန္းလန္းကေလးေတြႏွင့္ ကေလးေလးက ေဘးတေစာင္းကေလး ေခြအိပ္လ်က္။ သူ႔မ်က္ေစ့ကေလးေတြကို အုပ္ထားကာ ႏွာေခါင္းမွာ၊ ေျခလက္ေတြမွာ၊ ရင္ဘတ္မွာ ပိုက္တန္းလန္းမ်ားတပ္လ်က္ လႊတ္ထားေသာေရာင္ျခည္အလင္းတန္းမ်ားေအာက္မွာ ေကြးေကြးကေလး...။

ၾကည္သတိဝင္လာေတာ့ ၾကည့္ပါးေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြႏွင့္၊ အ႐ြယ္ႏွင့္မမွ်လိုက္တာ ကေလးရယ္....။ 

မိသားစုဝင္အားလံုးက လိုခ်င္ႀကိဳဆိုခဲ့ၾကလ်က္ ၾကည္တို႔ဘဝထဲက သူကေလးထြက္ခြာသြားခဲ့ခ်ိန္မွာ၊ ထိုသူကေလးကေတာ့ ေလာကႀကီးထဲ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာႀကိဳဆိုသူမဲ့ ဝင္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ ၾကည္သည္ ခ်က္ခ်င္းလိုလို သူကေလးႏွင့္ၾကည့္အၾကားက ဆက္သြယ္မႈတစ္စံုတစ္ရာကို ျမင္လိုက္ရသလို႐ွိသည္။ မ်က္ရည္တို႔ကိုသုတ္ကာ တာဝန္႐ွိသူမ်ားႏွင့္ေတြ႔ၿပီး ကေလးေမြးစားခြင့္အတြက္ ေမးျမန္းေလေတာ့သည္။


ဆက္ရန္....