Wednesday, September 10, 2014

စိတ္အလြင့္ စိတ္အေလ



အေရွ႕ဘက္ကမ္းေျခ….။ 

ဆယ့္ငါးကီလိုမီတာမွ်ရွည္လ်ားတဲ့ လူလုပ္ကၽြန္းကေလးတစ္ခုမွာ ေၾကြ…ေလေနတယ္၊ အတိအက်ေျပာရရင္ ေၾကြ  လြင့္ေနတယ္။ ေပါ့ေပါ့ကေလးပါပဲ။ ညေန ငါးနာရီအလင္းအေရာင္က ထင္လင္းဆဲ။ အလုပ္နဲ႔အိမ္၊ အိမ္နဲ႔အလုပ္ ကူးလူးေနရတဲ့ေန႔စဥ္ဘဝထဲက ခဏတာမွ် ထြက္ေပါက္ေပးရာ ေနရာေလးတစ္ခုအျဖစ္ ဒီေနရာေလးကို ေၾကြသေဘာက်တယ္။

လူအမ်ားနဲ႔ေဝးရာဘက္ကိုေလွ်ာက္လာရင္း စထြက္လာရာေနရာနဲ႔အေတာ္ေလး ေဝးလံခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေရာက္ေနၿပီလဲဆိုတာ ေၾကြသိဖို႔ရန္ မလို။ အခ်ိန္တန္ရင္ ေၾကြ႕ဖုန္းက အသံထျမည္လိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔တင္းတင္းခ်ည္ထားခံရတဲ့ဘဝႀကီးဟာ တုန္႔ကနဲ။

ဟိုးအေဝးႀကီးမွာ…

ျမင္သာေပမယ့္ ေဝးလံမွန္းသိႏိူင္တဲ့အကြာအေဝးမွာ…။  ကုန္တင္သေဘၤာႀကီးေတြ၊ ကေလးကစားစရာ အရုပ္ကေလးေတြလိုပဲ စီရီေက်ာက္ခ်ရပ္နားလို႔။ အေရာင္ေတြကလည္း စံုႏိူင္လြန္း၊ ပံုသ႑ာန္ေတြကလည္း ကြဲႏိူင္လြန္း။ အဲဒီအေနာက္ဘက္ ဟိုး…အေဝးႀကီးမွာ၊ အဲဒီမွာေတာ့ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးရဲ႕ေအာက္ေျခနဲ႔ ပင္လယ္ရဲ႕အနားသတ္လိုင္းတို႔ ထိေတြ႔ေနၾက။ အဲ့ဒါ  အဲ့ဒါ တကယ္မွ မဟုတ္တာ…။ 

ထိစပ္ေနသေယာင္ေယာင္သာ ရွိတာ၊ အျမင္အာရံုမွာ နီးေနလည္းပဲ…။

ကမ္းေျခဘက္ ေရေတြနဲ႔အနီးဆံုးနားကို ေၾကြေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။ ေရနစ္ၿပီးသား သဲေသာင္ဟာ ေျခရာေတြနဲ႔ အိကနဲ။ ေၾကြ႕အေရွ႕မွာ ေျခရာေတြတစ္တန္းႀကီး ဘယ္ညာတန္းစီလို႔ရယ္။ တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ယွဥ္လွ်က္ေျခရာေတြက ႏွစ္စံု။ တစ္စံုက အေသး၊ တစ္စံုက အႀကီးလို႔ ေၾကြကေတာ့ ထင္တာပဲ။ ခ်စ္သူေမာင္ႏွံလို႔ ထင္ပစ္လိုက္တယ္။

ေရရဲ႕အနံ႔…။ ေရျပင္ကို ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာရေပမယ့္ လတ္ဆတ္မေနဘဲ အနံ႔တစ္မ်ိဳးစြက္ေနတယ္။ စိမ္းေရႊေရႊအနံ႔လို….။  ဆားနံ႔ေတာ့ မဟုတ္တာေသခ်ာတယ္။ ေရထဲမွာရွိေနတဲ့ အမိႈက္သရိုက္ေတြ ပုပ္သိုးနံ႔လား။ အဲသေလာက္ အဆိုးႀကီးေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။

ေရွ႕နားမွာ ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ကၽြန္းျမင့္ျမင့္ကေလးေတြ….။ တစ္ခ်ိဳ႕ကၽြန္းေတြေပၚမွာ လူေတြရွိၿပီးသား။  ဘယ္သူမွ ရွိမေနေသးတဲ့ ကၽြန္းကေလးေပၚ  ေၾကြတက္ၾကည့္ရရင္ ေကာင္းမလား။ အေတြးမွမဆံုးခင္ ေၾကြ႕ေျခေထာက္မွာစီးထားတဲ့ ဖိနပ္ကေလးကိုခၽြတ္ၿပီး လက္ကကိုင္လိုက္တယ္။ ေက်ာက္တံုးကၽြန္းကေလးေပၚတက္လိုက္ေတာ့ ေက်ာက္တံုးေတြရဲ႕ ၾကမ္းရွရွခက္မာမႈကို ေၾကြ႕ေျခဖဝါးေတြက သိတယ္၊ ခံစားလိုက္ရတယ္။
အေပၚကိုေရာက္သြားေတာ့ ေရျပင္ႀကီးနဲ႔ ပိုနီးသြားသလို ေကာင္းကင္ႀကီးနဲ႔ ေက်ာက္တံုးကၽြန္းတစ္ကၽြန္းစာ ပိုနီးသြားတယ္။ ေရသံတစ္ဝုန္းဝုန္းကိုလည္း ၾကားရေသးတယ္။

လူေတြဟာ ဒီေနရာကို အပန္းေျဖဖို႔ လာၾကတာတဲ့။ ေၾကြကေရာ…။ ေၾကြကေတာ့ ေၾကြ႕စိတ္ေတြကို ခဏတာ ခင္းက်င္းျဖန္႔ၾကဲခ်င္လို႔။ ေရျပင္ႀကီးကို ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလ…
သူ႔အေရွ႕မွာ ေၾကြ႕စိတ္တစ္ခ်ိဳ႕ကို ျဖန္႔ခင္းလိုက္ေတာ့ ေၾကြ႕စိတ္ေတြဟာ ယိမ္းထိုးလြင့္ပါးလို႔...
ေက်ာက္တုန္းကၽြန္းကေလးအေပၚၾကဲခ်လိုက္ျပန္ေတာ့ ဟိုဒီတစ္စစီ ၾကမ္းရွ အေျခက်လို႔။ 
ကမ္းေျခက အပင္ႀကီးေတြရဲ႕ သစ္ရြက္သစ္ခက္ေတြေပၚ ခ်ိတ္တြဲၾကည့္မလား...
ေကာင္းကင္ႀကီးထဲ တရွိန္ထိုးပ်ံတက္ေနတဲ့ စြန္ကေလးတစ္ေကာင္နဲ႔အတူ ဝဲလြင့္ၾကည့္မလား... ဒါမွမဟုတ္ ေရေတြစိုအိေနတဲ့ သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ကပ္ျငိဝပ္တြားေနဦးမလား…။
ေပ်ာ္စရာခ်ည့္…။

လြတ္လပ္လိုက္ရတာ…။  ဒီတစ္ညေနစာ…။

ေနလံုးႀကီးက လိေမၼာ္ေသြးျခယ္လို႔ ေရထဲကို တျဖည္းျဖည္းထိုးက်လာေနတာကို ၾကည့္ရင္း ေၾကႊ ဝမ္းနည္းရေကာင္းမလား ေတြးမိေသးတယ္။ ေၾကႊတစ္ေယာက္ထဲဆိုေတာ့ ဝမ္းနည္းသလိုလိုႀကီးပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေနဝင္ဝင္ ေနထြက္ထြက္….။ တကယ္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေန႔လည္း ေနကထြက္ဦးမွာ၊ ဝင္ဦးမွာ။ ဘာမွ မထူးဆန္းတဲ့ကိစၥ။

ကမ္းေျခဘက္ကခြာလို႔ ကြန္ကရစ္ေလွ်ာက္လမ္းေလးေတြဘက္ ျပန္ေလွ်ာက္လာတဲ့အခါ ေလအေဝ့မွာ အသားမီးကင္နံ႔တစ္ခ်ိဳ႕ကို ရတယ္။ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ ယာယီတဲကေလးေတြ ဟိုတစ္စု၊ ဒီတစ္စု။ စက္ဘီးစီးေနၾကသူေတြ၊ စကိတ္ဘုတ္စီးေနၾကသူေတြ၊ က်န္းမာေရးအတြက္ ေျပးေနၾကသူေတြလည္းရွိရဲ႕။
အပမ္းေျဖလာၾကသူေတြ။ ဘဝအေမာေျဖလာၾကသူေတြ ဒီေနရာေလးမွာ။ တကယ္ပဲ ေၾကြတို႔ေနထိုင္ရွင္သန္ေနရတဲ့ ဘဝႀကီးက အပူအေမာေတြနဲ႔ စီရင္ထားတာ မ်ားလား။ ေၾကြလည္း ေမာတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဒီလိုပဲ ေခါက္ရိုးက်ေနတဲ့ ေန႔ရက္ေတြထဲမွာ။ ဘဝရဲ႕အဓိပၸါယ္ဆိုတာကို ေၾကြ သိသလိုလိုနဲ႔ ေဝးေဝးေနျပန္တယ္။

အနာနဲ႔ေဆးေတြ႔တာလို ဆိတ္ၿငိမ္ေနခိုက္ ေရာက္ေရာက္လာတတ္တဲ့ ျမံဳေနတဲ့အနာတရေတြအေပၚ ေၾကြ ထူးၿပီး နာမေနခ်င္ေတာ့။ သံသရာႀကီးက ရွည္သေလာက္ ခ်ည္တိုင္တစ္ခုလို ရုန္းမထြက္ႏိူင္တဲ့ ဘဝေတြ၊ ဘဝေတြထဲ ဘယ္ေလာက္မ်ား စုတ္ျပတ္နာက်င္ေနရဦးမွာလဲ။ တစ္ေယာက္ထဲျဖစ္ေစ၊ တစ္ျခမ္းထဲ တစ္စိတ္ထဲျဖစ္ေစ ေလကေလးရွဴေနရတာကမွ ၿငိမ္းခ်မ္းဦးမွာ။ ဘဝရဲ႕ သာမည၊ အဓိကေတြထဲ ဘယ္အရာေတြကို ေၾကြဆုပ္ကိုင္လို႔ ဘယ္လိုအရာေတြကို ေၾကြလႊတ္ခ်ထားခဲ့ခ်င္ၿပီလဲ….။

ေမွ်ာ္လင့္တတ္ခဲ့တဲ့အရာေတြထဲ ဆုတ္ကိုင္ျပလို႔ရတဲ့ အေပးအယူ အေၾကြးအျမီကိစၥေတြ မပါတာ ေၾကြသာ အသိဆံုး။ စိတ္နဲ႔သာ ဆိုင္တာ၊ ရင္ဘတ္ထဲက ခံစားမႈနဲ႔သာ ဆိုင္တာရယ္။ သတိတရေတြကိုေတာ့ျဖင့္  ျပန္လွန္ေမွ်ာ္လင့္မိခ်င္ေသးရဲ႕။ 

ဒါေပမယ့္ေလ….။  ခက္တယ္။  ခံစားမႈနဲ႔ စိတ္နဲ႔ဆက္ႏြယ္သမွ်ေတြဟာ  သူ႔အလုိလိုသာ
ျဖစ္တည္ေကာင္းတာ။

တကယ္ေတာ့ ေၾကြဟာ အေႏွာင္အတြယ္မဲ့ခ်င္တာ။

ခုပဲၾကည့္၊ ေၾကြဟာ ေၾကြ႕စိတ္နဲ႔ ၿငိေနျပန္။ အေတြးေတြထဲ ကေျပာင္းကျပန္ စုန္ဆန္လို႔။
နည္းနည္းေတာင္ ေမွာင္လာၿပီ။ ဘာဘီက်ဴးဖိုေလးေတြနားကလူေတြ သူ႔အုပ္စုနဲ႔သူ စကားစျမည္ေျပာၾက ဆိုၾက၊ ဂစ္တာတီးၾက၊ ေဆာ့ၾက။ အပမ္းေျဖေနၾက။

ေၾကြ႕ကို ျမင္ေတာ့ သူက လွမ္းေခၚတယ္။ ခုပဲ ဖုန္းေခၚေတာ့မလို႔...ဘယ္ေတြေလွ်ာက္သြားေနတာလဲ တဲ့။ ေၾကြက လက္ထဲက ကင္မရာကို ျပရင္း ဓါတ္ပံုေလွ်ာက္ရိုက္တာဆိုေတာ့ သူက အသားကင္တစ္ခ်ိဳ႕ထည့္ထားတဲ့ ပန္းကန္ျပားကို ေၾကြ႕ဆီလွမ္းေပးရင္း စားလိုက္ဦး တဲ့။

ေၾကြ စားလိုက္တယ္။ အသားကင္လား၊ ဘာသားလဲဆိုတာေတာ့ ေၾကြ မသိ။ ေၾကြသိတာက လႊတ္ခ်ပစ္လိုက္ခ်င္တဲ့ ေၾကြ႕စိတ္ေတြ၊ ဟိုမွာ ဒီမွာ….။ ကစဥ့္ကလ်ား ပံုပ်က္ပန္းပ်က္။ ခုထိ ေလထဲလြင့္ခ်င္ေနဆဲ၊ ခုထိ သစ္ရြက္ေတြၾကား ခိုတြယ္ေနခ်င္ဆဲ၊ ခုထိ သဲေသာင္ခံုထဲ ေခါင္းဝွက္ခ်င္ေနဆဲ၊

ေၾကြ႕စိတ္ေတြ….။

“စားေကာင္းလိုက္တာ ကိုကိုရာ၊  သိပ္ေက်းဇူးတင္တာပဲ၊ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ခဲ့ေတာ့ ေၾကြက ေမာၿပီး ဆာေနတာ”

လွ်ာေပၚကတစ္ဆင့္ လည္ေခ်ာင္းထဲကေန ဘိုက္ထဲေရာက္သြားတဲ့ အသားကင္ေတြ။ ဘာအရသာဆိုတာ ေၾကြ မသိ၊ မခံစားမိလည္းဘဲ၊ ဒီလိုပါပဲ….။ နားဝင္ေကာင္းေအာင္ ဆိုတတ္ခဲ့ၿပီ။ ႏႈတ္ခ်ိဳတတ္ခဲ့ၿပီ...။

ေၾကြ ခံစားခ်က္ေတြကို လႊတ္ခ်တတ္ခဲ့ၿပီေလ…..



 

တီတင့္နဲ႔ သူႀကီးမင္းတို႔ရဲ႕ ဘီပီပီခ်ဲလင့္ခ်္အတြက္ ေရးပါတယ္။
ကၽြန္မကို လာစိမ္ေခၚထားသူေတြက သက္ေဝ၊ ညီမမိုးေငြ႔နဲ႔ ညီမ ေဒါင္းတို႔ပါ။ 
ကၽြန္မလည္း ေနာက္ထပ္ ဆယ္ေယာက္ကို ျပန္ၿပီး စိမ္ေခၚရမွာပါ။ ခဏေလး၊ ဘယ္သူေတြ စာမေရးဘဲ ေခ်ာင္ကပ္ဇိမ္က်ေနလဲဆိုတာ ကၽြန္မ ရွာၾကည့္ပါရေစဦး။  ေနာက္တစ္ေန႔မွပဲ စိမ္ေခၚလိုက္ပါ့မယ္။ ခုေတာ့ အိပ္ပါၿပီ၊  မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးပဲ ေကာင္းေသာညပါ :)