Monday, August 18, 2014

စြဲၿငိတတ္သည္




(၁)

“အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီးကို ေသခ်ာၾကည့္၊ ယူနဲ႔တူတယ္ သိလား၊ တစ္ေန႔ ယူ ႀကီးလာရင္ သူနဲ႔တူမွာ”

ရွယ္လီ့စကားအဆံုးမွာ ညႊန္ျပရာဆီ မသိမသာၾကည့္လိုက္မိေတာ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး၊ ေန႔စဥ္ထုတ္သတင္းစာ တစ္ေစာင္ကို စိတ္ဝင္တစားငံု႔ဖတ္ေနေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

ကၽြန္မႏွင့္တူသည္ဆိုေသာ ထိုအမ်ိဳးသမီးမွာ ေလးဆယ့္ငါး ငါးဆယ္ဝန္းက်င္ရွိမည္ဟု ခန္႔မွန္းရသည္။ ရွယ္လီက သူမကို ကၽြန္မႏွင့္တူသည္ဟု ဘာေၾကာင့္မ်ား ေျပာရတာပါလိမ့္။ တူသည္ဆိုျခင္းထက္ ဆင္သည္ဟု ေျပာလွ်င္ ပိုမွန္လိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မက ေတြးသည္။ အမ်ိဳးသမီးမွာ ခပ္ပိန္ပိန္ေသးေသး သြယ္သြယ္၊ မ်က္ႏွာက်မွာ အတန္ငယ္ရွည္သည္ဟုဆိုႏိူင္ကာ ဆံပင္အရွည္အလ်ားက ကၽြန္မေလာက္ပင္ ျဖစ္သည္။ ဒူးအတိေလာက္ရွည္မည္ထင္ရသည့္ ဂါဝန္လက္ျပတ္ပန္းေရာင္ စင္းကေလးႏွင့္မို႔ သူမက ရွိရင္းစြဲထက္ ပိုမိုႏုငယ္ေနပံုေပါက္သည္။ သို႔ေသာ္ မ်က္ႏွာအက်၊ မ်က္ဝန္းေအာက္ေျခတုိ႔ကို ၾကည့္ရံုႏွင့္ သူမအသက္ကို ကၽြန္မ ခန္႔မွန္း၍ရသည္။ ေသခ်ာ ပါသည္၊ ေလးဆယ့္ငါးေအာက္ ဘယ္လိုမွ မက်ႏိူင္။ စီးထားသည္ကလည္း ႀကိဳးသိုင္းခြာျမင့္ဖိနပ္ႏွင့္၊ က်စ္လစ္ေျဖာင့္တန္းေသာ ေျခသလံုးသားတို႔မွာ သူမ ငယ္စဥ္က ဘယ္ေလာက္ၾကည့္ေကာင္းခဲ့မည္ကို ျပသည္။ ထို႔အတူ ခုထက္တိုင္ အသားအရည္၊ အဝတ္အစား၊ စတိုင္လ္တို႔ကို ဂရုတစိုက္ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းေလ့ေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးဟုလည္း က်ိန္းေသေပါက္ေျပာ၍ ရႏိူင္ေလသည္။

သူမအဝတ္အစားအဆင္အျပင္မွာ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳပံုေပါက္ေအာင္ တမင္ အားထုတ္ဝတ္စားထားသည္ဟု မဆိုႏိူင္ေလာက္ေအာင္ကို သူမပံုစံႏွင့္ အသားတက်ရွိလွသည္။ သူမက ေကာ္ဖီခြက္ကို ေျမွာက္ကာ တစ္က်ိဳက္ေသာက္လိုက္၊ ျပန္ခ်လိုက္ႏွင့္၊ ေကာ္ဖီက်ိဳက္ခ်ခ်ိန္မွာေတာင္ သူမမ်က္ဝန္းတို႔က ဖတ္လက္စသတင္းစာမွ မခြာ။ တစ္ဖန္ ညာလက္ထဲက စီးကရက္ကို မ်က္ဝန္းတို႔ေမွးစင္းလ်က္ ဖြာလိုက္ပံုမွာ ဟန္ပါပါႏွင့္ ၾကည့္ေကာင္းလြန္းေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပဲ သူမက အဝင္ဝနားက ေထာင့္က်က်စားပြဲမွာ ထိုင္ျခင္းျဖစ္တန္ရာသည္။ သူမေဆးလိပ္ေငြ႔ေတြ တစ္ပါးသူဆီ မေရာက္ရေလေအာင္ ျဖစ္မည္ဟု ၾကံဖန္အမွတ္ေပးမိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအမ်ိဳးသမီး လွလွပပေဆးလိပ္ေသာက္တတ္ျခင္းသည္ အတုယူလြယ္ေသာ မိန္းမငယ္မ်ားအတြက္မူ မေကာင္းလွဟု ထင္မိျပန္သည္။ စတိုင္လွဖို႔အတြက္ ေဆးလိပ္ေသာက္ၾကေသာသူမ်ား ရွိေကာင္းရွိႏိူင္မည္ မဟုတ္လား။ ေဆးမကူထားေသာ သူမႏႈတ္ခမ္းမ်ားသည္လည္း ေဆးလိပ္ေသာက္သူတစ္ေယာက္၏ႏွႈတ္ခမ္းမ်ားလို ညိဳျပာျပာျဖစ္မေနျခင္းမွာ သူမကုသိုလ္ပင္။

သူမ ဘာလုပ္လုပ္ မ်က္ဝန္းမ်ားကေတာ့ သူမေရွ႕စားပြဲေပၚရွိ သတင္းစာထံမွာသာ တည္လွ်က္ရွိကာ ေကာ္ဖီခြက္ကို ျပန္ခ်ၿပီးခ်ိန္မွာမူ သူမလက္က ဂါဝန္အထက္နားရွိ ဒူးေခါင္းကို ကုတ္သလိုလို၊ ေျခသလံုးသားကိုပဲ ပြတ္သလိုလိုႏွင့္ လုပ္တတ္ေသးသည္။ သူမမွာ လက္သည္းရွည္ေတြ မရွိတာကိုလည္း သတိထားမိသည္။ သူမေရာ ကၽြန္မလိုပဲ ဂစ္တာတီးသလား၊ သူမလက္ေခ်ာင္းေတြက လွလွပပ မဟုတ္၊ ကၽြန္မလိုပဲ အေၾကာစိမ္းေတြ ျမင္ေနရေသာ လက္ဖမုိးပိန္ခ်ပ္ခ်ပ္ေတြႏွင့္ျဖစ္သည္။ 

သူမမ်က္ဝန္းမ်ားမွာ ကၽြန္မလိုပဲ ရွည္လ်ားေသးသြယ္ကာ အဖ်ားမွာ နားထင္ေဘးစပ္သို႔ အေပၚဘက္ေကာ့တက္သြားေသာ စိနဆန္သည့္မ်က္ဝန္းမ်ားျဖစ္သည္။ မ်က္ခံုးမ်ားကေတာ့ မတူပါ။ ကၽြန္မက အေမေမြးကတည္းက ထူထဲပံုက်ေသာ ျပဳျပင္စရာမလိုသည့္ မ်က္ခံုးမ်ားပိုင္ဆိုင္ကာ သူမကေတာ့ အေျပာင္ရိတ္ကာ တက္တူးထိုးထားေသာ စိမ္းညိဳေရာင္ မ်က္ခံုးအျပားႀကီးႏွင့္ျဖစ္သည္။
သူမသည္ ေဘးဘီဝဲယာကို နည္းနည္းကေလးမွ်ပင္ ေစာင္းငဲ့မၾကည့္တတ္၊ တစ္ဆိုင္လံုးမွာ သူမတစ္ေယာက္ထဲဟုပင္ ယူဆထားသည္လား မသိေပ။

“သြားၾကရေအာင္ ရွစ္နာရီဆယ့္ငါးရွိၿပီ”

ရွယ္လီေျပာလာမွပင္ ဟန္းဖုန္းမွနာရီကိုၾကည့္မိကာ အမ်ိဳးသမီးဆီမွ အၾကည့္တို႔လႊဲဖယ္ရင္း ရံုးေပၚတက္ရန္ ျပင္ၾကရသည္။ သူမကလည္း ဖတ္လက္စသတင္းစာကို စားပြဲေပၚမွာပင္ ခ်ထားခဲ့ကာ သူမေဘး ထိုင္ခံုလြတ္ေပၚတင္ထားသည့္ သူမလက္ကိုင္အိတ္ထဲ ဟုိဟိုဒီဒီရွာေဖြလွ်က္က ထရပ္ေတာ့မည့္ဟန္ ျပင္သည္။

ထိုေန႔မွစ၍ သူမကို သတိထားၾကည့္တတ္ျခင္းသည္ ကၽြန္မ၏ေန႔စဥ္ျပဳျမဲအလုပ္တစ္ခု ျဖစ္၍လာသည္။ သူမသည္ ထိုင္ေနက်ေနရာမွာပင္ ထိုင္သည္။ ေသာက္ေနက် လက္ဘက္ရည္ကိုေသာက္ကာ ေဆးလိပ္ ကိုလည္း ရွိဳက္ေနက်အတိုင္း လွလွပပရွိဳက္သည္။ သတိထားမိသည္မွာ သူမက ဟုတ္တိပတ္တိဘာမွ မစားဘဲ အရည္ေတြခ်ည္း ေသာက္ေနတတ္ျခင္းပင္။ ပရုတ္နံ႔သင္းမည္ဟု ကၽြန္မယူဆေသာ အစိမ္းေရာင္ဗူးႏွင့္ Monthol မာဘိုလိုစီးကရက္ကို မက္ေမာႏွစ္သက္စြာ သူမေသာက္သည္။ မနက္စာခ်ိန္မွာပင္ အနည္းဆံုး ႏွစ္လိပ္ခန္႔ကုန္ေအာင္ ေသာက္သည္ကို ေတြ႔ရ၏။

ဘာေၾကာင့္ သူမကို ေန႔စဥ္ သတိထားၾကည့္ေနမိရသည္ဆိုတာကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ေသခ်ာ မသိပါ။ ကၽြန္မႏွင့္တူသည္ဟူေသာ ရွယ္လီ့စကားက ကၽြန္မ မသိစိတ္မွာ ေစးကပ္ၿငိတြယ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိူင္ေကာင္းပါသည္။ တကယ္ေတာ့လည္း လူဆိုသည္မွာ သူမ်ားအေၾကာင္းထက္ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သာ စိတ္ဝင္စားတတ္ၾကသူမ်ား၊ ကိုယ့္မ်က္ႏွာႏွင့္တူသူကို အာရံုက်တတ္သူမ်ား မဟုတ္ပါလား။ ထို႔ေၾကာင့္သာပင္ အုပ္စုလိုက္ ဓါတ္ပံုတစ္ပံုၾကည့္ၿပီဆိုလွ်င္ အားလံုးထဲမွ မိမိမ်က္ႏွာကိုသာ အရင္ဆံုးရွာေဖြၾကည့္တတ္ၾကျခင္းပါေပ။

ကၽြန္မတို႔ရံုးေအာက္ကန္တင္းန္မွာ ဆိုင္သံုးဆိုင္ရွိရာ ပထမဆိုင္က အစားအေသာက္မေကာင္း၊ ဒုတိယဆိုင္က ေဈးႀကီးကာ ေနာက္ဆံုးတစ္ဆိုင္မွာမူ ဆက္ဆံေရးသိပ္မေကာင္းေသာ္လည္း ေဈးေရာ၊ အရသာေရာ မဆိုးလွေသာဆိုင္ျဖစ္သည္။  ထိုတတိယဆိုင္မွာ ကၽြန္မတို႔ ေန႔စဥ္ထိုင္ျဖစ္ၾကသည္။ ကၽြန္မႏွင့္ရွယ္လီက ခ်ိန္းဆိုမထားေစကာမူ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆိုသလို သည္ဆိုင္ေလးကို ေရာက္လာၾကျမဲ၊ မနက္စာ ေအးေအးေဆးေဆး စားေသာက္ၿပီးမွ ရွစ္နာရီဆယ့္ငါးေလာက္မွာ ရံုးေပၚတက္ၾကျမဲျဖစ္သည္။ တစ္ေယာက္ေနထိုင္မေကာင္း၍ ေဆးခြင့္ယူရေသာေန႔မ်ိဳးမွာသာလွ်င္ က်န္တစ္ေယာက္မွာ ထိုေန႔အတြက္ အေဖာ္မဲ့ ျဖစ္ရတတ္သည္။

တစ္ေန႔ မနက္ခင္းမွာေတာ့ သူမက ထိုင္ေနရာမွထကာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ဆီ ေလွ်ာက္သြားေလသည္။ ကန္တင္းန္ကေလးမွာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္၊ ၾကာဇံေခါက္ဆြဲေၾကာ္ဆိုင္ႏွင့္ အုန္းထမင္းဆိုင္ေလးသာရွိကာ တစ္ခုတည္းေသာေသာက္စရာဆိုင္အျဖစ္ ထိုလက္ဘက္ရည္ဆိုင္က လူအစည္ကားဆံုး ျဖစ္သည္ေပ။ 

သူမထိုင္ခံုျပန္ေရာက္ေသာ္ သူမလက္ထဲမွာ ႏိူ႔ဆီဗူးအလြတ္တစ္လံုးပါလာတာေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္မျပံဳးမိသည္။ ကၽြန္မတြက္ကိန္း မွန္ပါသည္။ သူမ ေဆးလိပ္ျပာေခၽြထည့္ဖို႔ပင္။ သူမက ထံုးစံအတိုင္း ေဘးဘီဝဲယာကို ငဲ့၍မွ်မၾကည့္ဘဲ တစ္ေယာက္ထဲတစ္ကမာၻလုပ္ကာ ထိုင္လွ်က္ ကၽြန္မမွာမူ ရွယ္လီေျပာေသာ သူ႔ကေလးေတြအေၾကာင္းနားေထာင္လိုက္၊ စားလိုက္ ေသာက္လိုက္၊ သူမဆီ တစ္ခ်က္ခန္႔ ေဝ့ကနဲလွမ္းၾကည့္လိုက္ႏွင့္ ရွိရသည္။

သူမကိုၾကည့္ရတာဟာ အသက္ဝင္ေနေသာပန္းခ်ီကားေလးတစ္ခ်ပ္ကို ၾကည့္ေနရသလိုဟု ကၽြန္မ ထင္သည္။ ရိုးရိုးကေလးႏွင့္ ဘာမွအထူးတလည္ျပင္ဆင္မထားေသာ မ်က္ႏွာေျပာင္ကေလးရယ္၊ ဘာကိုမွဂရုမထားဘဲ သူမ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေနျခင္းရယ္ကိုက ေငးၾကည့္ေနခ်င္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္မွႈရွိလြန္းသည္။ သူမမွာ အိမ္ေထာင္မရွိဘူးလား၊ သားသမီးေတြေရာ ရွိမလား၊ သူမ ဘာလုပ္တာပါလိမ့္၊ စသည္ျဖင့္ သူမႏွင့္ပတ္သက္ေသာသိလိုစိတ္မ်ား ကၽြန္မမွာ တိုး၍သာ လာေတာ့သည္။ မွတ္မွတ္ရရ သူမ ျပံဳးတာမ်ိဳးေတြ႔ဖို႔ မဆိုထားႏွင့္၊ ေဘးဘီသို႔ မ်က္လံုးကေလးပင့္၍မွ်ပင္ ၾကည့္တတ္တာကို မေတြ႔ရေခ်။

သူမက အေရာင္ႏုႏုကေလးေတြ ႀကိဳက္ပံုရသည္။ ပန္းႏု၊ အစိမ္းေျပေျပ၊ အဝါေဖ်ာေဖ်ာ့၊ အျပာလြင္လြင္ကေလးမ်ားသာ အဝတ္မ်ားသည္။ အဝတ္အစားႏွင့္လိုက္ဖက္ေသာ ခြာျမင့္ဖိနပ္ကိုလည္း ေရြးခ်ယ္ဝတ္ဆင္ေလ့ရွိသည္။

တစ္ခါက ဆိုင္ထဲအဝင္ ဆိုင္ဝမွာပင္ သူမေျခေခါက္ကာ လဲက်သြားခဲ့သည္။ ေဒါက္ကနဲျမည္သံႏွင့္အတူ သူမပုခံုးေပၚက အိတ္ႀကီးက ေျမႀကီးေပၚအက်၊ သူမလည္း ကြန္ကရစ္လမ္းေပၚ ဖင္ထိုင္အက် ျဖစ္ေလသည္။ ဝတ္ထားသည့္စကတ္ကေလး လြင့္ကနဲမွာ သူမေပါင္တံေဖြးေဖြးကို ဖ်တ္ကနဲ ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္မက ေယာင္ယမ္းမ်က္ႏွာလြႊဲလိုက္ရသည္။ စိတ္ထဲက ဆြဲထူေပးခ်င္ေသာ္ျငား သူမ ရွက္သြားရွာမည္စိုးသည္ႏွင့္ မသိသလိုသာေနရင္း မ်က္ဝန္းေထာင့္မွ ခိုးၾကည့္မိေတာ့ သူမက ခ်က္ခ်င္းျပန္မထလာႏိူင္။ ထိုင္လ်က္ႏွင့္ပင္ ညာေျခမွ ႀကိဳးသိုင္းဖိနပ္ကို ခၽြတ္ေနတာကိုေတြ႔ရသည္။ ၿပီးေတာ့ ေျခဖ်ားကို ႏွိပ္နယ္လ်က္ရွိသည္။ ခဏေနေတာ့ ဖိနပ္ကို ျပန္စီးကာ ဆိုင္ထဲသို႔ ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ဝင္လာေလသည္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္းမၾကည့္၊ ေခ်ာ္လဲက်တာမို႔ ရွက္တက္တက္လည္း ျဖစ္မေနဘဲ ပကတိခပ္တည္တည္မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ပါေပ။ ထိုမိန္းမသည္ ကၽြန္မလိုပင္ ေခါင္းမာၿပီး ေပေပေတေတထဲကလည္း ျဖစ္ႏိူင္ေသးသည္ဟု ေတြးမိေတာ့ ကၽြန္မ မျပံဳးဘဲ မေနႏိူင္ျပန္။

(၂)

တစ္ေန႔မွာ ဖတ္လက္စသတင္းစာေပၚ သူမမ်က္လံုးမွ မ်က္ရည္တစ္ေပါက္ ေပါက္ကနဲက်သြားတာ ကၽြန္မ ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္ရသည္။ အိတ္ထဲမွ တစ္ရွဴးစကို ထုတ္ကာ မ်က္ဝန္းတစ္ဝိုက္ တို႔သုတ္လိုက္တာကိုပါ တစ္ဆက္တည္း ျမင္သည္။ ခဏေနေတာ့ သူမက သတင္းစာကို ထားေနက်အတိုင္း စားပြဲေပၚထားရစ္ခဲ့ကာ ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲလွမ္းလ်က္ ကန္တင္းန္မွ ခြာသည္။

ထိုေန႔က ရွယ္လီသာ ကၽြန္မအနားမွာ အတူရွိမေနဘူးဆိုလွ်င္ ထိုအမ်ိဳးသမီးဖတ္ၿပီး ထားရစ္ေသာ သတင္းစာကို ကၽြန္မ သြားေရာက္ယူေကာင္း ယူမိမည္ျဖစ္သည္။ ဘယ္လိုသတင္းကမ်ား သူမကို မ်က္ရည္က်ေစပါလိမ့္။ နာေရးသတင္းမ်ားလား၊ လက္ထပ္ၿပီးစီးျခင္းမ်ားလား၊ ဓါတ္ပံုေလးတစ္ပံုလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အမွတ္ရစရာ ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာေတြကမ်ား သူမကို တိုက္ဆိုင္ဝမ္းနည္း မ်က္ရည္က်ေစသည္လဲ။ မေရရာေသာအေတြးမ်ားႏွင့္ကၽြန္မ လံုးေထြးရင္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ အလုပ္ခြင္ဝင္ကာ သူမကို ေမ့ေပ်ာက္ထားျဖစ္ခဲ့သည္။

ေနာက္တစ္ရက္ မနက္ခင္းမွစ၍ သူမကို ကၽြန္မ မေတြ႔ရေတာ့ပါ။ ခုဆိုလွ်င္ တစ္ပတ္တိတိရွိခဲ့ၿပီ။ သူမ၏အရိပ္အေရာင္ကိုမွ် မေတြ႔ရ။ သူမထိုင္ေနက်ေနရာေလးသည္ ထိုင္သူမဲ့လ်က္ရွိသည္။ ထိုေနရာေလးကို ၾကည့္မိတိုင္း ကၽြန္မစိတ္ထဲ တစ္ခုခုလိုေနသလိုလို ဟာေန၏။ သူမ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔ပါလိမ့္၊ သူမႏွင့္ကၽြန္မသည္ အျပံဳးခ်င္းဖလွယ္ဖို႔ ေဝးလို႔၊ မ်က္လံုးခ်င္း တစ္ခ်က္ကေလးမွ မဆံုလိုက္ရ။ ထိုသူမအေပၚ ျမင္ေတြ႔ေနက်ဟူသည့္စိတ္ႏွင့္ပင္ ကၽြန္မရင္၌ ကြက္လပ္တစ္ခု ထင္းထင္းၾကြင္းက်န္ရစ္ၿပီတည္း။

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ သူမ ဝတ္လာတတ္တာေလးေတြ၊ ဟန္ပန္ေလးေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ေနမိတတ္ေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားက သူမထိုင္ေနက်ေနရာေလးသို႔ ဖ်တ္ကနဲ လွမ္းၾကည့္မိတတ္သည္။ သူမကို မေတြ႔ရေသာ္လည္း ရာသီမႈန္မွိႈင္းေသာေန႔မ်ား၌ သူမႏွႈတ္ခမ္းမွ ေဆးလိပ္ေငြ႔ေတြမ်ား ေဝ့ကနဲ မွႈတ္ထုတ္လိုက္ေလသလား စိတ္က ထင္သည္။

အတန္ၾကာေသာ္ ကၽြန္မ၏ေန႔စဥ္မ်ားထဲမွာ သူမ မရွိေတာ့ပါ။ သို႔ေသာ္ ထိုဆိုင္ကေလးမွာ စားျဖစ္ေသာ နံနက္ခင္းမ်ားမွာေတာ့ သူမထိုင္ေနက်ေနရာေလးဆီ ေမွ်ာ္လင့္ၾကည့္တတ္ပါေသးသည္။ ထိုအခါမ်ိဳး  သူမေနရာတြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ဝင္ထိုင္ေနပါက ကၽြန္မစိတ္ထဲ မႀကိဳက္ခ်င္သလိုလို မၾကည္မလင္ျဖစ္ရသည္။

ဘာႏွင့္တူသလဲဆိုလွ်င္ ကၽြန္မကားရပ္ေနက် ကားပါ့ကင္ေနရာမွာ သူမ်ားကား ဝင္ထိုးထားေသာအခါ အနည္းငယ္မွ် စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္ရပံုမ်ိဳး၊  ကၽြန္မ ထမင္းစားပန္းကန္ကို အခန္းေဖာ္က သစ္သီးမ်ားခြဲစိတ္ကာ မေျပာမဆိုဘဲ ယူထည့္စားတတ္တာမ်ိဳး၊ ကၽြန္မပိုင္စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ခြင့္မေတာင္းဘဲ အက်အနယူငင္ဖတ္ရွဳ႕ေနတာမ်ိဳးႏွင့္ ဆင္ဆင္တူေလသည္။

ကၽြန္မတို႔အားလံုးမွာ ျမင္ေတြ႔ေနက်၊ ထိေတြ႔ေနက်ျဖစ္ေသာ သက္ရွိသက္မဲ့ဘယ္အရာကိုမဆို မသိစိတ္၌ အမွတ္မထင္စြဲၿငိတတ္ေသာအေလ့ ရွိကိုရွိေနၾကပါသည္ဟုဆိုလွ်င္ ဘယ္သူကမွ ျငင္းႏိူင္လိမ့္မည္ မထင္ပါ။