Friday, December 4, 2020

ဟိုုးအေဝးၾကီးမွာ…

ဟိုုးအေဝးၾကီးမွာ…



















စိတ္လက္တံေတြကို နာရီေတြလိုု ေျပာင္းျပန္လွည့္ပစ္မိတိုင္း
ၾကယ္ေရာင္လား မီးဝါဝါေတြလား အလင္းကေလး ၿဖိဳးၿဖိဳးေဖ်ာက္ေဖ်ာက္
ရိုးတံက်ဲက်ဲ ပိန္ရွည္ရွည္ပင္ကေလးေတြေအာက္မွာ
သူက.... 
ကိုယ့္လက္ကို ပိုင္ပိုင္တြဲလို့ ႏွစ္ေယာက္သား တေယာက္ကိုတေယာက္မီႏြဲ႕
ညနက္နက္ထဲ ေလၽွာက္ခဲ့ၾကပုံေတြ
ေပ်ာ္ခဲ့တယ္ဟုတ္လားဟင္...။
ဒီလိုအခ်ိန္ေတြ ေရာက္တိုင္း
႐ူးေတာ့မတတ္ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ စံပယ္ဟာ
သူ႔ရနံ့ေတြကို သူ သိမ္းထုတ္လို့ သီခ်င္းေလးတပုဒ္နဲ႔
မ်က္ရည္ေတြသာ က်ရရွာတယ္
ေမ့လိုက္ပါေတာ့ကြယ္
ဘယ္ကိုမွ မေရာက္မယ့္ခရီးေတြ
ဘယ္လိုမွ မၾကားနိူင္ေတာ့မယ့္အသံေတြအတြက္
နာက်င္မေနေစခ်င္ဘူး။
ကိုယ့္ဘက္က နာနာက်င္က်င္ေဖာက္ခ်မွွုတိုင္းအတြက္
မင္းဘက္က ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနလိုက္ပါ
ဘဝတခုခုမွာ ျပန္ေတြ႕ၾကတဲ့အခါ ကိုယ့္ကို
သူစိမ္းတေယာက္လို ျပဳံးျပႏွွုတ္ဆက္႐ုံ
လမ္းခြဲ ဆက္ေလၽွာက္႐ုံ ဒီေလာက္ပါပဲ
ဘယ္လိုအမၽွင္မွ တန္းမေနေစခ်င္ပါဘူး
Ctr+Z ေတြက အလုပ္မလုပ္ေတာ့တာ ၾကာၿပီပဲကြယ္။
ေရွ႕ဆက္ေလၽွာက္ရမယ့္ မင္းလမ္းခရီးေတြမွာ
ကိုယ့္နာမည္ကအစ ေမ့ေလ်ာ့ေနပါေစ
နာက်င္မွွုကင္းပါေစ
ၿငိမ္းေအးသာယာပါေစကြယ္


ၾကည္~

No comments:

Post a Comment

ေကာ္မန္႔မ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ထင္ျမင္ခံစားရသလိုသာ ေရးခဲ့ပါရွင္

ကိုုယ္ ခ်စ္တဲ့ကဗ်ာ

ႏွင္းေတြ တကယ္ရွိခဲ့ဖူးတယ္

ႏွင္းေတြဘယ္တုန္းကမွ မက်တဲ့ၿမိဳ႕မွာ ကြၽန္မေနတယ္ ျဖစ္ႏိူင္တာမျဖစ္ႏိူင္တာ ကြၽန္မ မပိုင္တဲ့အရာ ေမွ်ာ္လင့္တတ္ရံုပါ... အဲဒီမနက္ လက္ဘက္ရည္ဝိုင္...