Sunday, February 4, 2018

ကိုုယ့္စံပါယ္...




ေဘးဘယ္ညာမွာ ကားရွင္းၿပီဆိုုတာနဲ႔ လမ္းတဘက္ကိုုကူးလာလိုုက္တဲ့အခါ ပ်ံ႕ကနဲ သင္းတဲ့ရနံ႔ကိုု ရွဴသြင္းလိုုက္ရင္း ၾကည္လင္ေအးျမစိတ္ကတဖက္၊ ႏွုုန္းခ်ိသြားသလိုု စိတ္ကတဖက္ ျဖစ္တယ္။ ရင္းႏွီးရလြန္းတဲ့ရနံ႔မို႔ေလ...။
အနားတဝိုုက္ကိုု မ်က္လံုုးေဝ့ၾကည့္ေတာ့ အစိမ္းေရာင္အတန္းလိုုက္ၾကီးထဲက ျဖဴလြလြအပြင့္ကေလးေတြကိုု ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ 
စံပါယ္ေတြ….
စံပါယ္ကိုု ခုုလိုုစိုုက္တာ ျမင္ရခဲပါဘိျခင္း။ ပုု႑ရိတ္ပင္ေတြကိုု စည္းရိုုးကာသလိုု စံပါယ္ေတြကိုု စည္းရိုုးအျဖစ္ စိုုက္ထားတာ။ ေလးေထာင့္ အတန္းလိုုက္၊ ကိုုယ့္ခါးေလာက္အျမင့္ရွိတဲ့ စံပါယ္ပင္တန္းအနားကိုု ကိုုယ္ အလိုုလိုုကပ္သြားလိုုက္မိတယ္။ ကိုုယ့္လက္ေတြကိုု ေလးေထာင့္အတန္းေပၚမွာ ဝဲပ်ံသလိုု ရွပ္ၿပီး လိုုက္ထိၾကည့္ေနျပန္တယ္။ အပင္ေတြကိုု ျဖတ္ညွိထားတာ မၾကာေသးဘူးထင္ပါရဲ႕၊ အေပၚယံ ထိပ္ဖက္ေတြမွာ အရြက္ေတြက တိတိရိရိျပတ္ေနၾကတာကိုု ေတြ႔ရတယ္။ အစိမ္းရင့္ရင့္အခံမွာ ျဖဴလြပြင့္ကေလးေတြက ဟိုုနား ဒီနား ခပ္ၾကဲၾကဲကေလး ပက္ထားသလိုု၊ ရနံ႔ေတြကေတာ့ စုုေဝးလိုု႔ သင္းေမႊးေနၾကေလတယ္။ 
ကိုုယ့္မွာ စံပါယ္ပန္းပင္ကေလးေတြ မရွိေတာ့တာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကာခဲ့ပါလိမ့္…
အရင္တုန္းကေပါ့၊ ကိုယ့္မွာ စံပါယ္ပန္းအိုုး ႏွစ္အိုုး ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ အိမ္မွာ တအိုုး၊ ရံုုးက ကိုုယ့္စားပြဲေပၚမွာ တအိုုး။
ေရျဖည့္ထားတဲ့ စပေရးဘူးေလးတခုုစီလည္း အိမ္မွာ၊ ရံုုးမွာ ရွိခဲ့ၾကဖူးတယ္။
ပထမဦးဆံုုး ကိုုယ့္အိမ္က စံပါယ္ေလး စပြင့္ေတာ့ ကိုုယ့္မွာ ေပ်ာ္လိုုက္ရတာ။ စံပါယ္ဖူးကေလးေတြ အမ်ားၾကီးထြက္လာတဲ့အခါမ်ားဆိုုရင္ေတာ့ ကိုုယ့္မွာ အပင္နားကကိုု မခြာႏိူင္ေအာင္ ျဖစ္ရတယ္။ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔၊ ႏြမ္းမသြားေစခ်င္ခဲ့ဘူးေလ…။ သူ႔အနားကိုု ကပ္ၿပီး သာသာေလး နမ္းေမႊးၾကည့္ရ၊ ဟိုုဖက္ ဒီဖက္က ၾကည့္ရ၊ ေနရာအမ်ိဳးမ်ိဳးက ဓါတ္ပံုုရိုုက္သိမ္းရနဲ႔၊ ကိုုယ့္မွာ…။ 
ရံုုးက ပန္းအိုုးကိုုေတာ့ ရံုုးပိတ္ရက္ေတြဆိုု ရံုုးအျပင္ ေကာ္ရစ္ဒါ၊ ေနေရာင္ရမယ့္ေနရာမွာ ထုုတ္ထားခဲ့ရတာေပါ့။ တနလၤာေန႔ ရံုုးျပန္တက္မွ ကိုုယ့္စားပြဲေပၚကိုု ျပန္ယူလာရတာ။ ရံုုးက စံပါယ္ပန္းအိုုးက စံပါယ္ေလးတပြင့္စပြင့္ေတာ့ အေရာင္က ျဖဴမေနဘဲ နီတ်ာေနတာမိုု႔ ကိုုယ့္မွာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရေသးတယ္။ စိတ္ကူးကလည္း ယဥ္တတ္ေသးေတာ့ ကိုုယ့္စံပါယ္ဟာ ကိုုယ့္လက္ထဲမွာ ေသြးစြန္းလ်က္ ပြင့္လာရတယ္ရယ္လိုု႔ ၾကံဖန္ ဝမ္းနည္းေသးတာ။ ေနေရာင္ လံုုလံုုေလာက္ေလာက္ မရလိုု႔ျဖစ္မွာပါဆိုုၿပီး စိတ္ေျဖေပမယ့္လည္း ျဖဴစြတ္စြတ္စံပါယ္ကိုုသာ ပြင့္ေစလိုုခဲ့တာ။ ကိုုယ္ အလုုပ္က ထြက္ေတာ့ စံပါယ္အိုုးေလးကိုု အိမ္ျပန္သယ္လာခဲ့တယ္။ 
စံပါယ္ႏွစ္အိုုးစလံုုးဟာ ကိုုယ့္စိတ္နဲ႔ဆက္ႏြယ္ေနေလသလားလိုု႔ ရူးႏွမ္းႏွမ္းေတြးခဲ့မိေသးတယ္။ ကိုုယ္ ေနထိုုင္မေကာင္းတဲ့အခါ ကိုုယ့္စံပါယ္ေတြက မွဳန္မွိဳင္းေရာင္ျဖစ္ေနသလိုုလိုု၊ ဝါတာတာ မီးခိုုး ေသြးေရာင္…အဲသလိုု အေရာင္ ေျပာင္းတယ္ စိတ္ကထင္တယ္။
တခါတေလမ်ား အိပ္မက္ေတြေတာင္ မက္လိုု႔၊ စံပါယ္ေတြကိုု ဖြဖြေလးဆုုပ္ကိုုင္ထားတဲ့ ကိုုယ့္လက္ေပၚမွာ တစံုုတေယာက္က အုုပ္မိုုးဆုပ္ကိုုင္ထားလ်က္နဲ႔၊ စံပါယ္ေတြကိုု အတူတူေမႊးၾကတယ္။ အိပ္မက္က ႏိူးလာတဲ့အခါ ကိုုယ့္လက္ေတြေတာင္ ေႏြးေနသလိုုလိုု ခံစားခဲ့ရေသးတာ။ စံပါယ္ေတြနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ႏွလံုးဟာ အဲသလို တိမ္းမူးထိရွလြယ္ေသးရဲ႕။
ေနာက္ေတာ့ ကိုုယ့္စံပါယ္ႏွစ္ပင္စလံုုး ေသခဲ့တာ၊ ကိုုယ္ ေနထိုုင္မေကာင္းျဖစ္ခ်ိန္မွာပဲ။ အိပ္ရာထဲကေန စံပါယ္ကိုု လွမ္းေငးေနရံုုသာ တတ္ႏိူင္ခဲ့တာ။ ညွိဳးေျခာက္သြားတဲ့ စံပါယ္ပင္ကိုု ကိုုယ္ ဘယ္လိုုမွ မၾကည့္ရက္ႏိူင္ခဲ့ဘူး။ ကိုုယ္ ေနထိုုင္မေကာင္းရတာထက္ စံပါယ္ေတြ ညိွဳးေျခာက္ေသသြားမယ့္အျဖစ္က ပိုု နာက်င္ရတယ္။ အိပ္ရာေပၚက ထႏိူင္ေတာ့ စံပါယ္ေတြကိုု စပေရးဘူးေလးနဲ႔ ေရျဖန္းခဲ့ေသးတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္စိမ္းလန္းမလာေတာ့တဲ့အခါ ကိုုယ္တိုုင္ပဲ စံပါယ္ပန္းအိုုးေတြကိုု ပစ္ခဲ့လိုုက္ရတယ္။ ေမ့ပစ္လိုုက္ရတယ္။ စံပါယ္ပန္းအိုုးေနရာမွာ လစ္ဟာသြားတဲ့ ေနရာဟင္းလင္းကိုု မၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရတယ္။ အသစ္ထပ္စိုုက္လိုုစိတ္မရွိေတာ့တဲ့၊ ဘာကိုုမွန္းမသိ နာက်င္ ေၾကာက္လန္႔သြားတဲ့စိတ္နဲ႔ စံပါယ္ေတြကိုု ျပန္မစုိက္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ ေနာက္တၾကိမ္ ကိုုယ့္လက္ထဲမွာ ညွိဳးႏြမ္း ေသဆံုးသြားခဲ့ရင္ဆိုုတဲ့အေတြးလည္း ပါမယ္။ ကိုုယ္ဟာ စံပါယ္ေတြကိုု ၾကိဳးစားေမ့ပစ္ခဲ့ရတယ္။
တေန႔ကေတာ့ မိတ္ေဆြတေယာက္ မွ်ေဝထားတဲ့ စံပါယ္ပန္းစိုုက္နည္းဆိုုတဲ့ ေဆာင္းပါးကိုု ေတြ႔ခ်ိန္မွာ ကိုုယ့္လက္ေတြက သူ႔အလိုုလိုုပဲ၊ only me နဲ႔ သိမ္းထားလိုုက္မိတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ျပန္အံ့ၾသ၊ ကိုုယ္ဟာ စံပါယ္ေတြကိုု စိတ္မွမကုုန္ေသးဘဲ၊  ကိုုယ့္စိတ္ရဲ႕ အနက္ဆံုုးေထာင့္တေနရာမွာ စံပါယ္ေတြရွိေနဆဲ…။  ကိုုယ္ ေၾကာက္တယ္။ ကိုုယ့္လက္နဲ႔ ထပ္မစိုုက္ရဲေတာ့ေအာင္၊ စံပါယ္ေတြရဲ႕အေဝးမွာ ေနသားက်ေနၿပီလိုု႔ထင္တဲ့ ကိုုယ့္စိတ္ေတြဟာ ေနာက္ထပ္တဖန္ စိုုက္ပ်ိဳးလိုုစိတ္ကိုု ကိုယ့္ဆီ ျပန္အေတြ႔မွာ ထိခိုက္ နာက်င္ရတယ္။ 
ခုုထိေတာ့ စံပါယ္ပန္းစိုုက္နည္းကိုု only me နဲ႔ သိမ္းထားတုုန္းပဲ။ တေန႔ေန႔မွာ deleteလုုပ္ျဖစ္မလား၊ အမွတ္မရွိတဲ့စိတ္ႏွလံုုးနဲ႔ စံပါယ္ေတြကိုု ျပန္စိုုက္မိမလားဆိုုတာ…
ကိုုယ္ ခုုထိ မေသခ်ာေသးဘူး…။


ခ်စ္ၾကည္ေအး
၀၄၀၂၂၀၁၈

ပံုု - တခ်ိန္က ကၽြန္မအိမ္က စံပါယ္ေတြ...

Friday, January 19, 2018

စပါယ္




ပြင့္မယ္ႀကံကတည္းက
အ႐ိုးသားဆံုးလွပဖို႔သာ
ရည္ရြယ္ခဲ့သူပါ
ဝဋ္မကင္းသူမို႔
ပြင့္ျခင္းမွာ အျပစ္သင့္ရတယ္
ဖူးရံုသာ ဝံ့ေတာ့...



CKA
၂၄၀၉၂၀၁၇

Wednesday, January 3, 2018

ဗီလိန္

စကတည္းက 
ဇာတ္ၫႊန္းအမွားႀကီးနဲ႔ လူၾကမ္းျဖစ္လာသူ
တစ္ကားလံုးအၿပီးမွာ လူမုန္းခံရတာ အျမတ္ေပါ့
လူၾကမ္းႀကီးမ်က္ရည္က်ေတာ့ ပရိသတ္ေတြေပ်ာ္ၾကတယ္
ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ဖူးေယာင္ေနလည္း ပရိသတ္ေတြလက္ခုပ္တီးၾကတာပဲ
လူၾကမ္းႀကီးက ၿပံဳးတယ္
ေအာင္ျမင္လိုက္တာမွ ပက္ပက္စက္စက္
ကိုယ္ေပၚက ဒဏ္ရာေတြက ခဏနဲ႔ အသားမာတက္တယ္
စိတ္ဒဏ္ရာေတြကေတာ့
တစ္သက္လံုး ၾကပ္ထုပ္ထိုးယူရတယ္



ခ်စ္ၾကည္ေအး

ဝ၃ဝ၁၂ဝ၁၈

Monday, January 1, 2018

လြမ္းရိုုးလြမ္းစဥ္မနက္ခင္း

ေမတၱာဆိုတာက ခ်စ္ျခင္းထက္ အဆမတန္ေအးခ်မ္းတာေပါ့

ခ်စ္ျခင္းကေန ေမတၱာဆီေရာက္ဖို႔ေတာ့ 
အက်အရွံဳးအထိအရွ မ်ားခဲ့ရတယ္
ကိုယ္ တကယ္ေရာက္ၿပီလား...
ျဖတ္ခဲ့ရာလမ္းတေလွ်ာက္ စိမ္းေတာက္ေနတဲ့ေသြးေတြဟာ တစက္စက္...
ကိုယ္ မငိုခ်င္ေတာ့ေပမယ့္...

သူေပ်ာ္ေနရင္ ကိုယ္လည္းေပ်ာ္ပါတယ္ဆိုတဲ့က်င့္စဥ္ဟာ ကိုယ့္အတြက္
ခက္ခဲလြန္း ႀကီးျမတ္လြန္းပါတယ္
ကိုယ္ဟာ သာမန္အတၱႀကီးသူမိန္းမပါကြယ္

မင္းအၿပံဳးေတြကို ခြ်န္ျမပါ
မင္းအလံေတာ္ကို လႊင့္ထူပါ
မင္းမာနေတြကို အေရာင္တင္ပါ
ကိုယ္ ၿပံဳးေနတတ္ဖို႔ ကိုယ့္အမာရြတ္ေတြကို အသားမာတက္ေအာင္က်င့္ခဲ့ရတာပဲ

သတိတရေတြမွာ
ႏွစ္သစ္ကူးျခင္းမရိွဘူး
နွစ္အေဟာင္းမွာ က်န္ရစ္ခဲ့ျခင္းမရိွဘူး
ကိုင္းကူးကိုင္းဆက္သလို အလြမ္းေတြ
ဒီအတိုင္း ထပ္ပြင့္တဲ့ မနက္....
၂ဝ၁၈အတြက္ေပါ့



ခ်စ္ၾကည္ေအး
ဝ၁ဝ၁၂ဝ၁၈

ကိုုယ္ ခ်စ္တဲ့ကဗ်ာ

ႏွင္းေတြ တကယ္ရွိခဲ့ဖူးတယ္

ႏွင္းေတြဘယ္တုန္းကမွ မက်တဲ့ၿမိဳ႕မွာ ကြၽန္မေနတယ္ ျဖစ္ႏိူင္တာမျဖစ္ႏိူင္တာ ကြၽန္မ မပိုင္တဲ့အရာ ေမွ်ာ္လင့္တတ္ရံုပါ... အဲဒီမနက္ လက္ဘက္ရည္ဝိုင္းကအထ...