Sunday, July 19, 2015

သူကေလး - ၄



လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွားသိပ္မလုပ္ဘဲ ခုတင္ေပၚမွာ bed rest တစ္ပတ္ခန္႔ေနရမည္။ ဘာမွေတာ့ စိတ္ပူစရာမ႐ွိပါဟု ဆိုသည့္အတြက္ ၾကည္ ရင္ေအးရပါသည္။ ခုတင္ေပၚပက္လက္ႏွင့္ပင္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ မိခင္ဘိုက္ထဲမွာ အဆင့္ဆင့္ဖြံ႔ၿဖိဳးပံုေတြ၊ သားေလာင္းမိခင္အေနႏွင့္ ေဆာင္ရန္ေ႐ွာင္ရန္ေတြ၊ ကေလးစိတ္ပညာ၊ ကေလးျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေရးစသည့္ စာအုပ္ကေလးမ်ားကိုဖတ္ရင္း အခ်ိန္ကုန္ရသည္။

ကေလးေလးေတြဟာ ခ်ီးမြမ္းတာကို အလြန္ႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္း၊ ကေလးေတြဘာလုပ္လုပ္ သူတို႔မွာ လုပ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္း႐ွိတဲ့အေၾကာင္း၊ ကေလးသူငယ္ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈအတြက္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရာမွာ ကေလးတို႔ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို အေျခခံရမွာျဖစ္ၿပီး လူႀကီးမိဘေတြလိုအပ္ခ်က္ ဆႏၵေတြကို အေျခခံျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ရန္ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္း၊ အဲသည္လို လူႀကီးမိဘေတြအတြက္ မွတ္သားသတိမူစရာေတြျပည့္ေနတဲ့စာကေလးေတြကို ဖတ္ရေတာ့ ၾကည္ ႏွစ္နွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ျပံဳးမိရသည္။ ဟုတ္တာေပါ့ ၾကည္တို႔မိဘေတြရဲ႕ အတၱ၊ ၾကည္တို႔မိဘေတြရဲ႕အိပ္မက္၊ ၾကည္တို႔မိဘေတြရဲ႕ဆႏၵေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးဖို႔ရာ ကေလးေတြေပၚပံုခ်မယ္ဆိုရင္ျဖင့္ အင္မတန္မွ မတရားေလျခင္းလို႔ ၾကည္ လက္ခံသည္ေလ။

ၾကည္သည္ အိပ္ရာေပၚသက္သက္သာသာေနရင္း စာဖတ္လိုက္၊ ခ်ည္ထိုးလိုက္၊ သီခ်င္းနားေထာင္လိုက္ႏွင့္ အခ်ိန္မ်ားကုန္လြန္ေစရသည္။ ၿပီးျပန္ေတာ့ အလုပ္ျပန္ဆင္းကာ သာမန္ေန႔ရက္မ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္ရျပန္သည္။ တကယ္ေတာ့ ေန႔ရက္မ်ားမွာ သာမန္ျဖစ္ေစကာမူ ၾကည့္ခံစားမႈတို႔ကား သာမန္မဟုတ္ေတာ့ၿပီကို ၾကည္ ကိုယ္တိုင္သိသည္။ ၾကည္သည္ သူကေလးကို ဝမ္းဘိုက္ထဲလြယ္ထားရျခင္း၌ပင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အာဂမိန္းမႏွယ္ လူျဖစ္က်ိဳးနပ္လ်က္႐ွိသည္။ အရာရာကို ၾကည္လင္ေသာအျမင္ႏွင့္ ပို၍ၾကည့္တတ္လာသည္ဟုလည္း ထင္ေနေသးသည္။

ဆရာဝန္ခ်ိန္းဆိုေသာ ေနာက္တစ္ပတ္မွာေတာ့ ၾကည္လြယ္ထားရေသာသူကေလးသည္ သားကေလးျဖစ္ေၾကာင္း သိရေလသည္။ သားကေလးဟုသိၾကေတာ့ “ေကာင္းတာေပါ့ သားဦးေယာက်ာ္းကေလးျဖစ္တာ အားကိုးရတာေပါ့၊ သားဆိုတာ ဓါးပဲ၊ သားဆိုေတာ့ ရဟန္ုးအမလည္းျဖစ္ရတယ္”ဟု မိတ္ေဆြမ်ား၏ ေလာကဝတ္ကို ၾကည္ နားေထာင္ရျပန္သည္။ သမီးကေလးမ်ားျဖစ္ရင္ေတာ့ “သမီးဆိုတာ ထီးပဲ၊ ၾကည္နဲ႔တိုးတိုးေဖာ္ရတာေပါ့၊ သမီးဆိုတာ အိမ္လံုတယ္” စသည္ေျပာၾကလိမ့္ဦးမည္။ ၾကည့္အရင္စိတ္ႏွင့္ဆို ဘာေမြးေမြး၊ သားျဖစ္ျဖစ္ သမီးျဖစ္ျဖစ္ကိုယ့္ေသြးပဲဟာဟု ပက္ကနဲဆိုမိမည္ထင္သည္။ ၾကည္သည္ အေတြးတို႔ကို ေခါင္းထဲမွထုတ္ကာ မိတ္ေဆြမ်ားကို ၿပံဳး၍သာတုန္႔ျပန္ရေလသည္။ အို....ကိုယ့္ေသြးဆိုတဲ့စကားမွာကိုက စဥ္းစားဆင္ျခင္စရာေတြ ျပည့္ေနျပန္သည္။ ကိုယ့္ေသြးမဟုတ္ေသာ ကေလးမ်ားသည္လည္း ကေလးေတြပဲမဟုတ္ဘူးလား....။ ကေလးေတြတိုင္းမွာ တူညီေသာအခြင့္အေရး႐ွိသည္၊ ခ်စ္ခင္ခံခြင့္၊ ျပဳစုခံခြင့္ႏွင့္ ထိုက္တန္ၾကသည္ပဲ...။

ၾကည့္စိတ္တို႔သည္ ခ်ဥ္တူးတူးျဖစ္လာလ်က္ အျပင္ပန္းမွာေတာ့ ေလာကဝတ္ဆိုတာ ဒါပဲေလဟု နားလည္ေပးရင္း ေက်းဇူးစကားကိုသာ တြင္တြင္ဆိုေနရသည္။ ဒါဟာ... ဒီလို...စိတ္ထဲ႐ွိသလို မတုန္႔ျပန္ႏိူင္ျခင္းကိုက လူ႔ယဥ္ေက်းမႈတဲ့လားကြယ္ဟု ျမည္တမ္းလိုသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ ၾကည့္ဘိုက္ေ႐ွ႕ကို စူထြက္လာတတ္ေသာ ေျခကေလးလက္ကေလးေတြကို အသည္းယားလွစြာ ၾကည့္ရင္းပီတိျဖစ္ရျခင္း၌ ၾကည္ခံစားေနရသမွ်အလိုမက်မႈတို႔ အရည္ေပ်ာ္ရျပန္သည္။ သူကေလးဟာ ၾကည့္ဘိုက္ထဲမွာ က်န္းမာသန္စြမ္းစြာ လႈပ္႐ွားလ်က္႐ွိေနတာ...။

ညညဆို ႏွစ္ျခိဳက္စြာအိပ္ခြင့္ရတာကိုပဲ သူကေလးကို ၾကည္က ေက်းဇူးတင္ရသည္။ ၾကည့္ေျခေထာက္ေတြ ၾကြက္တက္ၿပီးႏိူးလာရေသာညမ်ားမွလြဲလ်င္ သူကေလးက ၾကည့္ဘိုက္ထဲမွာ ၿငိမ္သက္စြာ အတူအိပ္သည္ဟု ထင္ရသည္။

တစ္ေန႔အထိေပါ့...

အဲသည့္ေန႔ကေတာ့ ၾကည့္စိတ္ထဲ သိပ္ကို ၿငိမ္သက္လြန္းေနသည့္ သူကေလး၏အလႈပ္အ႐ွားကို သံသယျဖစ္မိေသာေန႔ျဖစ္သည္။ ႐ုတ္တရက္ သူကေလးႏွင့္ၾကည့္အၾကား စိတ္ခ်င္းခ်ည္ေႏွာင္ထားေသာႀကိဳး ျပတ္ထြက္သြားသလို ခံစားေနရကာ ခါတိုင္းလို ၾကည့္ဝမ္းဘိုက္က သယ္ပိုးထားရသည့္ခံစားခ်က္တို႔ ကင္းမဲ့ေပါ့လြင့္သြားသည္ဟု ၾကည္ ထင္သည္။

ဘာရယ္မသိေသာစိတ္တစ္ခုခု၏ႏိႈးေဆာ္မႈေၾကာင့္ ဆရာဝန္ဆီ ခ်က္ခ်င္းပဲသြားေတြ႔ဖို႔လိုမလား ေတြးသည္။ အဲသည့္အထိ စိတ္ထဲသိပ္မစိုးရိမ္လွေသး။ လရင့္လာၿပီ။ ၇လေက်ာ္ေက်ာ္႐ွိလာၿပီမို႔ စိတ္ခ်ရေသာအေနအထားမွာ စိတ္ထဲ သိပ္ေတာ့မပူမိ၊ သို႔ေသာ္ တကယ့္ကို တစ္မ်ိဳးႀကီးပါပဲ၊ ေျပာမျပတတ္ေသာခံစားမႈတစ္ခု ၾကည္ ခံစားသိေနရသည္။ သည္ေန႔က ၾကည့္ဆရာဝန္ ေဆးခန္းထိုင္ရက္မဟုတ္တာမို႔ ေနာက္တစ္ေန႔ေတာ့ သြားျပမွဟု စိတ္ထဲေတြးထားရသည္။ သူ႔ကိုေျပာျပေတာ့ သူက ၾကည့္ဘိုက္နား ေခါင္းကပ္နားေထာင္ကာ “ေဟးေကာင္ႀကီး အိပ္ေနသလား၊ ေဆာ့ပါဦးကြ”ဟုဆိုကာ သူကေလးကို စကားေတြ ေျပာေနခဲ့သည္။

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာေတာ့ ေသြးနည္းနည္းဆင္းသည္။ ၾကည္ မ်က္ႏွာပ်က္စျပဳၿပီ။ ဟိုတစ္ခါကလိုမ်ား အိပ္ရာေပၚအနားယူဖို႔လိုသလား...ဒါမွမဟုတ္...။ ၾကည္သည္ မနက္စာစား၊ အဝတ္အစားလဲစဥ္မွာပင္ မျပံဳးႏိူင္၊ သူကေတာ့ ၾကည္ စိတ္သက္သာရာရမည့္စကားမ်ား ႐ွာၾကံေျပာေနခဲ့ေလသည္။ ေဆးခန္းအသြား တကၠစီေပၚမွာ ၾကည္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး အေတြးကိုယ္စီႏွင့္ ၿငိမ္သက္လိုက္ပါသည္။

လိုအပ္ေသာ စာ႐ြက္စာတမ္းမ်ား ေကာင္တာမွာထပ္အၿပီး အလွည့္ေစာင့္ေနစဥ္  ၾကည့္ဘိုက္ေပၚ လက္ကေလးတင္ကာ ရသမွ်ဘုရားစာကုန္ေအာင္သာ ႐ြတ္လ်က္႐ွိရသည္။ ဆရာဝန္စစ္ေဆးအၿပီး ပ်က္ယြင္းသြားေသာမ်က္ႏွာႏွင့္ “စိတ္မေကာင္းဘူးဗ်ာ၊ ကေလးက အထဲမွာ ႏွလံုးမခုန္ေတာ့ဘူး”ဆိုသည့္အသံ၌ ၾကည္ အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္သည္။ သူ သူ႔လက္သီးတို႔ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားလ်က္ ၾကည့္ပုခံုးတို႔ကို ဖ်စ္ညွစ္ဆုပ္ကိုင္ထားသည္မ်ား ေျပာေလ်ာ့စျပဳေလသည္။ 

သူကေလး....၊ သူကေလးေရ....ၾကည္တို႔ဘာမ်ား မွားခဲ့ၾကသလဲကြယ္...။ 

ၾကည္ မ်က္ရည္တို႔အက်မွာ ဆရာဝန္က ခြဲစိတ္ထုတ္မလား၊ ေနာက္ရက္အနည္း သားေလွ်ာအက်မွာ ျခစ္ထုတ္မလားဟု လိုရင္းကိုသာ ေမးေလသည္။ ခြဲထုတ္မယ္ဟုေျပာေသာ ၾကည့္အသံမွာ ေပ်ာ့ကာအက္ကြဲလ်က္႐ွိသည္။ ၾကည့္အသံမွ ဟုတ္ပါေလစ...။ ေဆး႐ံုတက္ရက္ကို လာမည့္ေန႔မွာ သတ္မွတ္ကာ ၾကည္တို႔အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ အိမ္အျပန္လမ္းသည္ ေအးစက္ေျခာက္ျခားကာ အသက္မဲ့စြာ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူက အိပ္ရာေျခရင္းက ကေလးပိုစတာေလးေတြကို တစ္ပံုခ်င္းဆြဲခြာလ်က္ နံရံကိုလက္သီးႏွင့္ဖြဖြထိုးကာ သားရယ္ သားရယ္ဟု ႏႈတ္မွတဖြဖြဆိုသည္။

ၾကည္သည္လည္း ႏွလံုးသားတို႔ေပါက္ထြက္မတတ္ ငိုေတာ့သည္။ ကံၾကမၼာဟာ ရက္စက္လြန္းသည္ပဲ...။ က်ီစားတတ္လြန္းသည္ပဲ...။ တစ္ပိုင္းတစ္စထိုးထားေသာ ေျခအိတ္ကေလး၊ ၿပီးစီးသြားၿပီျဖစ္ေသာ ဦးထုပ္ကေလး....ခ်ည္အျဖဴစြတ္စြတ္ကေလးႏွင့္...။ ၾကည့္အိပ္ရာေဘးမွာ...။ သူတို႔လည္း အသက္မဲ့ၿပီေလ...။ ကံေသကံမဘာမွေျပာမရေသာ ဘဝႀကီးထဲက ျဖစ္တည္မႈ၊ ပ်က္ယြင္းမႈတို႔ကို ၾကည္ မပိုင္၊ သူလည္း မပိုင္၊ ဘယ္သူကမွ မပိုင္ဆိုင္ၾကပါ။ အသက္ဓါတ္တစ္ခု၏ ထိလြယ္႐ွလြယ္ ဖ်တ္ကနဲကြဲေၾကလြယ္မႈမွာ အဘယ္သို႔ေသာသူကမ်ား တင္းခံႏိူင္မည္တဲ့လဲ။ ၾကည္တို႔သည္လည္း ၿငိတြယ္တတ္ေသာ၊ ဖိတ္စင္တတ္ေသာ ပုထုဇဥ္ သာမန္လူသားမွ်သာပဲ မဟုတ္လား။

ၾကည္ သတိျပန္ရလာေတာ့ ပထမဆံုးသိသည္မွာ တုန္ခိုက္ေနေအာင္ ခ်မ္းေနျခင္းပဲျဖစ္သည္။ ၾကည့္ဘိုက္ထဲကေန သူကေလးကို ခြဲထုတ္လိုက္ၾကၿပီးၿပီ။ သူကေတာ့ သားကေလးကို ၾကည့္ခဲ့သည္ တဲ့။ ၾကည့္မွာ မျမင္ရက္စရာ အသက္မဲ့ေနမည့္သူကေလးကို စိတ္ႏွင့္ေတာင္ မျမင္ရက္ပါ။ မ်က္ေစ့တို႔ကို ျပန္လည္မွိတ္လိုက္စဥ္ ခဏမွာ ျပန္လည္၍အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္သည္မွာ တာဝန္က်ဆရာမေလး ေစာင္တစ္ထပ္ လာျခံဳေပးသည္ကိုပင္ မသိလိုက္ေတာ့။

ေနာက္တစ္ဖန္ ၾကည္ႏိူးလာခ်ိန္မွာေတာ့ ညေနေစာင္းေနခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ၾကည္က ေဆး႐ံုမွာ ေလး-ငါးရက္ခန္႔ေတာ့ ေနရမည္ထင္သည္။ သူကေလးအတြက္ ေမြးစာရင္းလုပ္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေသစာရင္းကိုပါ တစ္ပါတည္းလုပ္ရသည္။ ထြက္သြားခဲ့ၿပီ...။ သူကေလးဟာ ၾကည္တို႔ဘဝထဲမွာ ႐ွိမေနေတာ့။ ၾကည့္ဘိုက္ထဲမွာ ၾကည့္သားကေလးအျဖစ္ႏွင့္ ၇လတာေနခဲ့သည္၊ ၾကည္ႏွင့္အတူ ၾကည့္အေသြးအသား၊ ၾကည္စားသမွ် အခ်ိဳအခါးေတြကို ခြဲေဝခံစားခဲ့ရဖူးသည္ကိုပဲ  ေက်းဇူးတင္ရမည္လား ၾကည္ မသိတတ္နိုင္ေတာ့။

ေနာက္ေန႔မနက္မွာေတာ့ ၾကည္ လမ္းထေလွ်ာက္သည္။ ထိုစဥ္မွာ ၾကည့္ေဘးကုတင္က မိန္းကေလးအေၾကာင္း ၾကားသိခဲ့ရတာျဖစ္ေလသည္။ မိန္းကေလးက ကေလးမီးဖြားစဥ္မွာ ဆံုးပါးသြားခဲ့ၿပီတဲ့...။ ၾကည့္မ်က္ေစ့ထဲမွာ ၾကည့္ကုတင္ေဘးက ဆံတိုကေလးႏွင့္၊ လည္ပင္းႏွင့္ရင္ဘတ္တစ္ေလွ်ာက္ တက္တူးထိုးထားေသာ မိန္းမငယ္ကေလးကို ျမင္ေယာင္သည္။ ေဆး႐ံုလာတက္တာ အေဖာ္မပါ၊ ဘိုက္ကေလးေကာ့ေကာ့ ေကာ့ေကာ့ႏွင့္ မ်က္ႏွာကိုခ်ီေမာ့ကာ တစ္ေလာကလံုးကို အေရးမစိုက္ေသာမ်က္ႏွာေပးႏွင့္ မိန္းမငယ္ကေလး။ ထိုမိန္းကေလးက single momဟု သိရသည္။ သူ႔ကေလးအေဖ ဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္း သူကိုယ္တိုင္ပင္ မသိ၊ သိလည္း မထူးဟုထင္ထားပံုရသည္။ ၾကည့္ကိုေတာ့ ကုတင္ေဘးခ်င္းကပ္မို႔ ငဲ့ေစာင္းကာ ၾကည့္ေဖာ္ရသည္။ ခုေတာ့ သူမက သူမရင္ေသြးကေလးကို တာဝန္ေက်စြာေမြးအၿပီး ထားရစ္ခဲ့ေလၿပီ။

ကေလးက ဘာေလးလဲဟု ၾကည္ကေမးရာ ေယာက်ာ္းကေလးဆိုတာႏွင့္ ၾကည္က ၾကည့္သားကေလးကို နင့္ကနဲအမွတ္ရျပန္သည္။ အဲသည္ကေလးေလးက လမျပည့္ဘဲေမြးတာမို႔ သံုးေပါင္ေက်ာ္ေက်ာ္သာ႐ွိသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုကေလးကို ၾကည့္ခြင့္ေတာင္းေတာ့ ဆရာမေတြက အျပင္ကၾကည့္ရင္ေတာ့ရပါတယ္ဆိုတာမို႔ သြားေခ်ာင္းၾကည့္ျဖစ္သည္။ မီးအျပာေရာင္မွိန္ပ်ေသာ  အထူးခန္းကေလးထဲမွာ မ်ားစြာေသာ ပိုက္တန္းလန္းကေလးေတြႏွင့္ ကေလးေလးက ေဘးတေစာင္းကေလး ေခြအိပ္လ်က္။ သူ႔မ်က္ေစ့ကေလးေတြကို အုပ္ထားကာ ႏွာေခါင္းမွာ၊ ေျခလက္ေတြမွာ၊ ရင္ဘတ္မွာ ပိုက္တန္းလန္းမ်ားတပ္လ်က္ လႊတ္ထားေသာေရာင္ျခည္အလင္းတန္းမ်ားေအာက္မွာ ေကြးေကြးကေလး...။

ၾကည္သတိဝင္လာေတာ့ ၾကည့္ပါးေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြႏွင့္၊ အ႐ြယ္ႏွင့္မမွ်လိုက္တာ ကေလးရယ္....။ 

မိသားစုဝင္အားလံုးက လိုခ်င္ႀကိဳဆိုခဲ့ၾကလ်က္ ၾကည္တို႔ဘဝထဲက သူကေလးထြက္ခြာသြားခဲ့ခ်ိန္မွာ၊ ထိုသူကေလးကေတာ့ ေလာကႀကီးထဲ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာႀကိဳဆိုသူမဲ့ ဝင္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ ၾကည္သည္ ခ်က္ခ်င္းလိုလို သူကေလးႏွင့္ၾကည့္အၾကားက ဆက္သြယ္မႈတစ္စံုတစ္ရာကို ျမင္လိုက္ရသလို႐ွိသည္။ မ်က္ရည္တို႔ကိုသုတ္ကာ တာဝန္႐ွိသူမ်ားႏွင့္ေတြ႔ၿပီး ကေလးေမြးစားခြင့္အတြက္ ေမးျမန္းေလေတာ့သည္။


ဆက္ရန္....



Sunday, July 5, 2015

သူကေလး (၃)

ခံစားရလြန္းလို႔ ဘယ္ေတာ့မွမစစ္ေတာ့ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားကာ မစစ္ခဲ့သမွ်၊ ၿပီးခဲ့ေသာတစ္လက ေက်ာ္ခဲ့ေသာေသြးသည္ ခုျဖင့္ ႏွစ္လနီးပါး႐ွိေတာ့မည္။ ၾကည့္စိတ္တို႔ တဆတ္ဆတ္ခုန္လာျပန္သည္။ သူက ၾကည့္လက္တို႔ကို ဖ်စ္ညွစ္ဆုတ္ကိုင္ကာ ၾကည့္ေသြးခုန္ႏႈန္းတို႔ကို ေႏွးေကြးေစသည္။ ဓါတ္ခြဲခန္းဟု ဆိုင္းဘုတ္တပ္ထားေသာေကာင္တာေအာက္မွာ ဆီးခြက္ကေလးကို ခ်စဥ္ ၾကည့္နာမည္ကပ္ထားသည့္ပုလင္းေလးကို တစ္ျခားသူပုလင္းေတြႏွင့္ ေရာမလားစိုးရေသးသည္။ ဓါတ္ခြဲခန္းတာဝန္႐ွိသူ အမ်ိဳးသမီးက လက္အိတ္စြတ္ထားေသာ သူမလက္ႏွင့္ ဖ်တ္ကနဲ ေနာက္ဘက္ယူသြားမွ က်န္ခဲ့ေသာပုလင္းမ်ားကိုၾကည့္ကာ မေရာေထြးႏိူင္ေတာ့ၿပီဟု စိတ္ခ်လက္ခ်႐ွိရသည္။ “ခဏေနဆရာဝန္ျပန္ေခၚပါလိမ့္မယ္၊ အခန္းအျပင္မွာပဲေစာင့္ပါ” ဟု ေနာက္လည္ျပန္ၾကည့္ကာ ေျပာလာသူ အမ်ိဳးသမီးကို ေခါင္းညိတ္ျပကာ သူထိုင္ေနေသာ ခံုတန္းကေလး ဆီ ေမ်ာကနဲျပန္ေရာက္လာေလသည္။

ၾကာျမင့္သည္ဟုစိတ္ကထင္ေသာ အခိုက္အတန္႔ခဏကေလးပါပဲ၊ ထိုခဏမွာပင္ ၾကည္တို႔တိုကင္နံပါတ္ေခၚေသာ မီးနီကေလးက အခန္း၂မွာလင္းလာတာျမင္ေတာ့ ၾကည္ ေတာင့္ကနဲထရပ္ကာ အခန္း၂ဆီ တန္းကနဲ ေလွ်ာက္သြားမိစဥ္ အသက္မွ်ပင္႐ွဴမိရဲ႕လား မေသခ်ာ။

ဆရာဝန္မ်က္ႏွာရိပ္ကိုသာ အလြတ္မေပးတမ္းၾကည့္လ်က္ “ကြန္ဂရက္က်ဴေလး႐ွင္းပါ မစ္စ္ၾကည္ ခင္ဗ်ားမွာ ကိုယ္ဝန္ ၇ပတ္နဲ႔၄ရက္႐ွိေနပါၿပီ”ဆိုသည့္အသံမွာ ၾကည့္မ်က္ရည္မ်ား မထိန္းႏိူင္စြာ...ေပါက္ကနဲ ေပါက္ကနဲအက်...။ သူက ၾကည့္လက္ေမာင္းတို႔ကို ဖ်စ္ညွစ္ဆုတ္ကိုင္ရင္း နီက်င္လာေသာသူ႔မ်က္ဝန္းမ်ားကို ေခါင္းေမာ့ခါစဥ္၊ ၾကည့္မွာ  ထိုင္ေနေသာခံုႏွင့္ တင္ပါးတို႔လြတ္ေျမာက္ကာ လူတစ္ကိုယ္လံုး ေမ်ာလြင့္ကာရယ္...။

ၾကည့္ အရပ္၊ ကိုယ္အေလးခ်ိန္တို႔ကို တိုင္းမွတ္သည္။ ၾကည့္ေသြးတို႔ကို ေဖာက္စစ္စဥ္ ေဆးထိုးအပ္ျပြန္ထဲ ေဆြးညိဳ႕စြာ စီးဆင္းသြားေသာ ေသြးစိမ္း႐ွင္႐ွင္မ်ားကို အမွတ္မဲ့ေငးရင္းက ၾကည္ က်န္းမာမွျဖစ္မည္ဟု ေတြးသည္။ သူ႔အတြက္.... သူကေလးအတြက္၊ ၾကည္တို႔ဘဝထဲကို မၾကာခင္ေရာက္႐ွိလာေတာ့မယ့္ သူကေလးအတြက္ ၾကည္ က်န္းမာေနမွျဖစ္မည္။ ေဆးလိပ္ေသာက္သလားဟု ဆရာဝန္႔အေမးကို ၾကည္ ေခါင္းခါျပရင္း သူ႔ကိုလွမ္းအၾကည့္ သူက “social smokerပါ အျမဲေတာ့ ေသာက္ေလ့မ႐ွိပါဘူး၊ လိုအပ္ရင္ ကြၽန္ေတာ္ မေသာက္ဘဲလည္း ေနႏိူင္ပါတယ္”ဟု ဆိုသည္။ ဆရာဝန္က Passive smoking ေခၚေသာ second-hand smoke (SHS)အေၾကာင္းေျပာစဥ္မွာ သူက ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ႏွင့္ နားေထာင္သည္။ ကိုယ္ဝန္႐ွိေနစဥ္ လင္ကိုယ္မယားေနမႈထိုင္မႈေတြ၊ ေဆာင္ရန္ေဆာင္ရန္ေတြ၊ အစားအေသာက္အေနအထိုင္ စံုလင္စြာဆိုစဥ္ ၾကည္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ေသခ်ာနားစိုက္ေထာင္ရသည္။

ၿပီးေတာ့ ၾကည့္မွာ အစဥ္စြဲေသာက္ေနရတဲ့ေဆးေတြ၊ တစ္ျခားေသာေရာဂါေတြ ႐ွိ မ႐ွိေမးျမန္းသည္။ ၾကည့္မွာက ေသြးနီဥနည္းသည့္ေရာဂါ႐ွိတာမို႔ Sangobionဆိုတဲ့ေဆးတစ္မ်ိဳးကို ၾကည္ ေန႔စဥ္ေသာက္ရပါသည္။ ေသြးအေျဖ ရရင္ေတာ့ ေသြးထဲက ေဟမိုဂလိုဘင္စစ္ခ်က္ေကာင္းေနပါေစဟု ဆုေတာင္းမိျပန္သည္။

ေဖာလစ္အက္ဆစ္ရယ္၊ ငါးၾကီးဆီရယ္ေသာက္ေဆးအျဖစ္ေပးၿပီး ေနာက္ႏွစ္ပတ္အၾကာမွာ ျပန္လာျပဖို႔ ခ်ိန္းသည္။ ေဆးခန္းမွအျပန္ လမ္းေလွ်ာက္မွပင္ တုန္ယင္ေနေသာၾကည့္ဒူးမ်ားကို သတိထားမိသည္။ အေပ်ာ္လြန္သည္လား၊ ဝမ္းနည္းသည္လားမသိတတ္ႏိူင္ေသာ ေရာေထြးခံစားမႈမ်ားမွာ ၾကည္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ႀကီးလိုက္ပါပစ္လိုက္သည္။

သူကေလး...
ၾကည္တို႔ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ေမွ်ာ္ေစာင့္ခဲ့ရေသာ သူကေလး...
ခု သူကေလးက ၾကည့္ဝမ္းဘိုက္ထဲမွာ တဲ့.... သူ တကယ္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ တဲ့....။

ၾကည္သည္ တကၠစီေပၚမွာပင္ အိကနဲငိုေၾကြးမိေတာ့တာ၊ သူက ၾကည့္ေခါင္းကို အလိုက္တသင့္ သူ႔ရင္ခြင္ထဲေပြ႔ပိုက္လာသည္။ သူ႔႐ွပ္အက်ႌရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ၾကည့္မ်က္ရည္တို႔စိုေအာင္ ၾကည္ ငိုခ်ခဲ့မိလိုက္သည္။ ဘာကေလးမွန္း မသိေသး....၊ သားကေလးလား၊ သမီးကေလးလား ဘာမွန္းမသိလည္းဘဲ ဘာေလးပဲရရ ၾကည္ ေပ်ာ္မွာ၊ ၾကည္ႏွင့္သူ႔ေသြးသားတို႔ေပါင္းစပ္မႈပင္ မဟုတ္လား။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူ အရင္ဆံုးလုပ္တာက ႏွစ္ဘက္မိဘမ်ားဆီ ဖုန္းဆက္အသိေပးျခင္းပင္။ ေပ်ာ္ေနတဲ့ မိဘေတြအသံဟာ ၾကည့္မ်က္ဝန္းကမ်က္ရည္တို႔ကို ေသြ႔ေျခာက္ေစသည္။ “ဂ႐ုစိုက္ေနာ္ သမီးၾကည္၊ လိုအပ္ရင္ ေမေမလာခဲ့မယ္၊ ႀကိဳေတာ့ ေျပာေနာ္သမီး၊ ဘာမွ မေၾကာက္နဲ႔ေနာ္”ဟူေသာ ေမေမ့စကားမွာ ၾကည္ မ်က္ရည္ဝဲရျပန္သည္။ ၾကည့္ကိုေရာ ေမေမ ဘယ္လိုမ်ားေမြးခဲ့ပါလိမ့္၊ သမီးဦးမို႔ Labor painက အၾကာႀကီး၊ တစ္ရက္နီးပါးဟုသိရစဥ္ “ေမေမသနားပါတယ္ သိပ္နာခဲ့မွာပဲ”ဟု ၾကည္ ဆိုခဲ့ဖူးသည္။

“ေနဦး အေရးတၾကီးလုပ္စရာတစ္ခု ႐ွိေသးတယ္”ဟုဆိုကာ အနီေရာင္မ်ဥ္းကေလးႏွစ္ေၾကာင္းထင္ေနေသာ ကိုယ္ဝန္စစ္တံကေလးကို ဓါတ္ပံု႐ိုက္ကာ စေတးတပ္စ္တင္ေတာ့ ၾကည္ ေအာ္ရယ္မိရေလသည္။ “ဟာကြာ ဖရန္းအုန္းလီးလုပ္မေနဘူးကြာ ပတ္ပလစ္တင္တယ္ကြာ”ဟုဆိုကာ ပ႐ိုက္ဗိတ္စီစက္တင္ကို ကမာၻလံုးပံုေလး ေျပာင္းလိုက္တာမို႔ ၾကည့္မွာ ငိုအားထက္ရယ္အားသန္။ ခဏေလးပါပဲ၊ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ ကြန္ဂရက္က်ဴေလး႐ွင္းမွာ သူ႔မ်က္ႏွာႀကီးျပံဳးျမလာတာကို ၾကည္ ျမင္သည္။ ၿပီးေတာ့ မလုပ္စဖူး လိုက္ခ္ေတြကို ထိုင္ၾကည့္ေပ်ာ္႐ႊင္ေနတာမို႔ ၾကည္လည္း သူႏွင့္အတူ ၾကည္ႏူးလာရသည္။

ၿပီးေတာ့ သူက အစီအစဥ္ေတြ ခ်က္ခ်င္းထိုင္ဆြဲသည္။ ၾကည့္အတြက္ ကိုယ္လက္လႈပ္႐ွားမႈလုပ္ဖို႔၊ ကေလးေမြးဖြားရလြယ္ကူသည္ဆိုေသာ ေယာဂက်င့္စဥ္အတြက္ ေယာဂသင္တန္းတက္ရမည္ဟုလည္း ဆိုသည္။ အစားအေသာက္ဆိုလည္း “အရင္ကလို Junk foodေတြ မစားရေတာ့ဘူးေနာ္ ခဏေလးပဲဟာ သည္းခံေနာ္”ဟု ေခ်ာ့ကာတစ္မ်ိဳးဆိုျပန္သည္။

အခု ၾကည့္ဘိုက္ထဲမွာ ၇ပတ္႐ွိေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူကေလးက အျပင္ေလာကထဲေရာက္လာဖို႔ ေနာက္ထပ္ ၃၃ပတ္ေလာက္ၾကာဦးမွာတဲ့၊ ၾကည့္ေမြးဖြားေန႔ရက္က အဲသည့္မွာ ေရာက္႐ွိလာမွာမို႔ ေဆာင္းဦးေပါက္ကာလျဖစ္မည္။ ၾကည္သည္ အေညာင္းမိတယ္ဆိုကာ သူတားခ်င္လည္း တားပါေစ၊ သူကေလးအတြက္ ေျခအိတ္လက္အိတ္ကေလးေတြ၊ အေႏြးထည္ကေလးေတြကို ကိုယ္တိုင္ထိုးဖို႔ အင္တာနက္ထဲမွာ ဒီဇိုင္းၾကည့္ဖို႔၊ ခ်ည္လံုးအေရာင္ေ႐ြးဖို႔ စိတ္ထဲက ႀကိတ္ေတြးေနၿပီျဖစ္သည္။ 

ၾကည့္အိပ္မက္ကေလးအတိုင္းဆို သူကေလးဟာ မိုးေပၚက တိမ္ဆိုင္ကေလးလို ေဖြးႏုႏုျဖဴမြမြကေလးျဖစ္မည္။ အျဖဴေရာင္ကေလးပဲ ထိုးရင္ေရာ...။ ၾကည္ ျပံဳးမိသလားမဆိုႏိူင္၊ သူကပါ ေယာေရာင္ျပံဳးကာ ၾကည့္ဘိုက္ကို သူ႔လက္ႏွင့္ ဖြဖြအုပ္ကိုင္သည္။ သူ႔လက္ဖမိုးေပၚမွာ ၾကည့္လက္တို႔ကို အုပ္မိုးကိုင္လိုက္ေတာ့ သူက ၾကည့္မ်က္ႏွာကို ေမာ့အၾကည့္ ၾကည့္မ်က္ဝန္းတို႔ ေဝဝါးလာျပန္သလို မဆံုးႏိူင္ေသာစိတ္လႈပ္႐ွားမႈတို႔က ၾကည့္ကိုေရာ သူ႔ကိုပါ လြမ္းျခံဳျပန္သည္။

ေနာက္ႏွစ္ပတ္အၾကာ ဆရာဝန္ဆီျပန္အျပမွာေတာ့ သူကေလးက ၉ပတ္႐ွိခဲ့ၿပီ။ အို...ၾကည့္ပါဦး၊ ဆရာဝန္လက္ထဲက Dopplerေလးႏွင့္ေထာက္ကာ ျပေတာ့ သူက ၾကည့္ဘိုက္ထဲမွာ ေျမပဲေတာင့္ကေလးလို ေကြးေကြးကေလးရယ္...၊ ၿပီးေတာ့ ဆရာဝန္က ကိုယ္အေလးခ်ိန္တိုင္းသည္။ မနက္ခင္းဖ်ားနာေအာ့အန္မႈေတြအျပင္ ဘာေတြမ်ားျဖစ္ေသးသလဲ၊ အစားအေသာက္ အေနအထိုင္ကအစ ေမးျမန္းကာ ကယ္လစီယမ္ပါတဲ့အစားအေသာက္ေတြ ခ်ိစ္၊ ငါးေသတၱာ၊ ပန္းမုန္လာစိမ္းေတြ မ်ားမ်ားစားဖို႔ေျပာသည္။ ေပးေနက်ေဆးေတြပဲဆက္ေပးကာ ၁၂ပတ္မွာ လာတပ္ျပပါဟု ေနာက္သံုးပတ္ခြာကာ ခ်ိန္းေလသည္။

ၾကည့္ဘိုက္က သားဦးမို႔ ၾကည္ကသာေျပာျပမထားလ်င္ ေဘးလူမ်ားမသိႏိုင္ေသးသည့္အ႐ြယ္မွာပင္ ႐ွိေသးသည္။ သူကေတာ့ ဘိုက္ဖံုးအက်ႌလွလွေလးေတြေရာင္းေသာဆိုင္မ်ားေ႐ွ႔ ျဖတ္မိတိုင္း  ၾကည့္ကိုလက္ကုတ္ကာ ျပေလ့႐ွိသည္။ ဒါေလးဆို ၾကည္နဲ႔လိုက္မွာ၊ ဟိုအေရာင္ေလးဆို ၾကည့္အသားနဲ႔လိုက္မွာ တဖြဖြလုပ္ေလ့႐ွိသည္။ ၾကည္က “အဲဒါေတြ မဝတ္ပါဘူး၊ old fashionေတြ၊ တီ႐ွပ္ကို ဘိုက္ေဖာ္ၿပီးဝတ္မွာ၊ ဘိုက္ေပၚမွာ အလွဆင္တဲ့အေနနဲ႔ လိပ္ျပာပံုတက္တူး ထိုးဦးမွာ”ဆိုေတာ့ ၾကည့္ကို “ဆိုးလိုက္တဲ့မိန္းမကေလးကြာ”ဟုဆိုကာ ေခါင္းေခါက္သေယာင္ ျပဳသည္။

သူက ကေလးပံုပိုစတာေလးေတြ ၄ခုဝယ္လာကာ ၾကည္တို႔ခုတင္ေျခရင္းမွာ အျပည့္ကပ္သည္။ ၾကည္တို႔ အိပ္ေနရာကေန ကုတင္ေျခရင္းဘက္ကို မ်က္လံုးေဝ့ၾကည့္႐ံုျမင္သာေသာ အေနအထားမွာ။ “ဒါေလးေတြ မ်ားမ်ားၾကည့္ေပး၊ ဒါေပမယ့္ သမီးေလး ေမြးလာရင္ေတာ့ ၾကည္နဲ႔တူပါေစ”ဟု ဆိုသည္။ ၾကည္က ျပံဳးလိုက္ကာ “ဘာေလးေမြးေမြး ၾကည္နဲ႔ပဲတူရမယ္၊ အဲဒါမွ လွမွာ”ဟုအႏိူင္ပိုင္းေတာ့ သူက တဟားဟားေအာ္ရယ္ကာ “ေအးပါကြာ”ဟု ေဖ့စ္ဘုတ္ထဲကေလသံကိုအတုခိုးကာ ရိသဲ့ေလသည္။

အို....တကယ္ပါ၊ ၾကည့္ေန႔ရက္ေတြဟာ အခုမွ စတင္ကာ အသက္ဝင္လာတာ။ သူနဲ႔ အတူေနအိမ္ေထာင္သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ခုေလာက္ တစ္ခါမွ မေပ်ာ္စဖူး၊ သူကေလး ေရာက္လာေတာ့မယ့္အျဖစ္ဟာ ၾကည့္အရာရာကို သက္ဝင္ေျပာင္းလဲေစတာ။

သက္တံခံုးႀကီး ဘယ္ႏွစ္ေရာင္

ေျဖၾကည့္ပါလား ေမာင္

အျမင္မွာ လွသေလာက္

ေနေရာင္လာေတာ့ သူက ေပ်ာက္

လျခမ္းေကြးထဲ ဘာရွိတယ္

မီးေလး ေျဖပါကြယ္

ရွိပါသကြဲ႕ ေျဖခ်င္စမ္း

ထမင္းဆီဆမ္း ေရႊလင္ပန္း...

ၾကည္က အဲသည့္ကေလးကဗ်ာေလးစပ္ကာ သူကေလးကို႐ြတ္ျပဖို႔ဟုဆိုေတာ့ သူကလည္း အားက်မခံ ဆရာႀကီးမင္သုဝဏ္ ကေလးကဗ်ာေတြ သူ စုဦးမည္ဆိုသည္။
ၾကည့္ပါဦး......ၾကည္တို႔ဘဝကေလးဟာ အခုမွ စတင္အေရာင္စံုလင္လာေတာ့တာ။

တစ္ေန႔ကေတာ့ ၾကည့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဖုန္းေျပာျဖစ္သည္။ “ၾကည္က အခု ၁ဝပတ္ထဲမွာ”ဟု ဆိုေတာ့ “၁၁ပတ္ကေန ၁၄ပတ္အတြင္းမွာ Down Syndrome စစ္ၾကည့္သင့္တယ္ေနာ္ ၾကည္၊ သိတယ္ဟုတ္”ဟု သတိေပးလာသည္။ ဟုတ္တာေပါ့…ၾကည္ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ဖတ္ၾကည့္ထားဖူးပါသည္။ ၾကည္တို႔လို အသက္ ၃၅ႏွစ္အထက္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္သူမိန္းမမ်ား စစ္ၾကည့္သင့္သည္ဆိုပါသည္။  မျဖစ္မေနစစ္ၾကရမည္ရယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ထံုးစံအတိုင္း တစ္ခုခုဆို အာ႐ံုထဲက လြယ္လြယ္မေဖ်ာက္ႏိူင္ေသာ ၾကည့္အတြက္ အင္မတန္ႀကီးစြာေသာ စိတ္ဖိစီးမႈႀကီးတစ္ခုအျဖစ္ စားစားေနေန သတိရပူပန္ေနမိရေတာ့သည္။

သူကေတာ့ “မစစ္ဘူးကြာ ကိုယ္တို႔ကေလးပဲ ဘယ္လိုေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမြးမယ္၊ သူ႔ကုသိုလ္ေပါ့၊  Special Education Schools (SPED schools) ဆိုတဲ့ေက်ာင္းေတြ ႐ွိတာပဲ”ဟု ဆိုသည္။ ၾကည္ကေတာ့ သက္ျပင္းမသိမသာခ်ကာ စိတ္မသက္မသာျဖစ္ရသည္။ ၾကည့္ဘိုက္ေပၚ လက္ကေလးတင္ကာ ရသမွ်ဘုရားစာစံု႐ြတ္ရျပန္သည္။

၁၂ပတ္ျပည့္လို႔ ဆရာဝန္ဆီျပစဥ္မွာ Doppler ဆိုတာေလးႏွင့္ ၾကည့္ဘိုက္ေပၚေထာက္စစ္ကာ ျပသည္။ ဒီေနရာေလးကျဖင့္ သြားဖံုးကေလးေတြ စထြက္ေတာ့မယ္၊ ဒီေနရာကေတာ့ျဖင့္ ေျခသည္းခြံေပ်ာ့ေပ်ာ့ကေလးေပါ့ စသည္ျဖင့္ သူကေလးကို ၾကည္တို႔ ေတြ႔ေနရၿပီ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဝမ္းတြင္းကလီစာေတြ စတင္ျဖစ္တည္ဖြံၿဖိဳးစျပဳၿပီဟုလည္း ဆရာဝန္က ဆိုသည္။ ၾကည့္ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ၄ေပါင္တိုးလာကာ တခ်ိဳ႕မနက္ေတြ ႐ံုးအသြားကားေပၚမွာ အနည္းငယ္ အန္ခ်င္တာေလးကလြဲလို႔ အရင္ရက္ေတြကေလာက္ မဆိုးေတာ့။

တစ္ေန႔မနက္မွာေတာ့ ႐ံုးသြားဖို႔ေရခ်ိဳးအၿပီးမွာ ၾကည့္ေျခသလံုးေပၚက ေရစက္ေတြစင္ေအာင္သုတ္ၿပီးပါလ်က္ႏွင့္ ခပ္စိုစိုခံစားရတာေၾကာင့္ ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၾကည့္မ်က္စိေတြ ျပာေဝမတတ္ျဖစ္သြားရသည္။ ေသြးေတြ....ဘုရား ဘုရား ဘယ္လိုျဖစ္တာပါလိမ့္၊ ၾကည္ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႔ကို ဖုန္းဆက္ကာေခၚေတာ့ သူက “မလႈပ္နဲ႔ ကုတင္ေပၚမွာ အသာေလးပက္လက္လွဲေနလိုက္ ကိုယ္ အခုပဲ လာခဲ့မယ္”ဟုဆိုသည္။ ၾကည္ ငိုမိေတာ့မည္။ အိပ္ရာေပၚ အသာေလးလွဲခ်လိုက္ရင္း ၾကမ္းျပင္ေပၚက ေသြးစက္တို႔ကို မၾကည့္မိေအာင္ေနရသည္။ 

ၾကာလိုက္တာ....၊ သူ႔ အိမ္ျပန္အလာကိုေစာင့္ရတာဟာ ဒီတစ္ခါ တစ္ကမာၻဟုထင္သည္။ ျမန္ျမန္ေလး လာပါေတာ့ကြယ္ ၾကည္ စိတ္ပူလွပါၿပီ။ မေန႔က ႐ံုးမွာ ဖိုင္ေတြ သယ္မေ႐ႊ႕ခဲ့လို႔မ်ားလား၊ ဘုရားေရ ၾကည္ ဘုရားသာအႀကိမ္ႀကိမ္ တ မိလ်က္ မ်က္ဝန္းမ်ားကို တင္းတင္းမွိတ္ထားလိုက္မိသည္။


ဆက္ပါဦးမယ္႐ွင္