Sunday, May 24, 2015

“မတူကြဲျပားျခင္းမ်ားရဲ႕ အလွတရား”

တစ္ေန႔လယ္ခင္းမေတာ့ ပန္ထရီ-pantryထဲမွာ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေနတဲ့သူ႔ကို ကြၽန္မ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူက ေခါင္းတံုးႀကီးနဲ႔ျဖစ္ေန တာမို႔ အေၾကာင္းရင္းကို ေမးၾကည့္တဲ့အခါ ကင္ဆာေရာဂါသည္ေတြအတြက္ ကမ္ပိန္းလုပ္တဲ့အထဲ သူပါဝင္ခဲ့လို႔ ေခါင္းတံုး ထားတာလို႔ သိလိုက္ရတယ္။

ဟုတ္တာေပါ့၊ ကင္ဆာေရာဂါသည္ေတြကို ကီမိုသရပီ-Chemotherapyလို႔ေခၚတဲ့ ေဆးသြင္းကုထံုးနဲ႔ ကုရတဲ့အခါ ဆံပင္ေတြ ကြၽတ္ေလ့႐ွိတာကိုး။ အေၾကာင္းကိစၶတစ္ခုခုနဲ႔ ေဆး႐ံုသြားတဲ့အခါေတြမွာ ဦးထုပ္ေလးေတြ ခပ္ငိုက္ငိုက္ ေဆာင္းထားတဲ့ ကင္ဆာေရာဂါသည္ေတြကို ကြၽန္မ ေတြ႔ခဲ့ဖူးတာေပါ့။ သူတို႔မ်က္ႏွာေလးေတြမွာ တစ္ခ်ိဳ႕က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔၊  တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မဲ့လို႔...ခပ္မိႈင္းမိႈင္းမ်က္ႏွာေလးေတြနဲ႔ပါ။ တကယ္တမ္းေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါမ႐ွိသူေတြက သူတို႔နဲ႔အတူတူ ေခါင္းတံုးေပးလိုက္႐ံုနဲ႔ သူတို႔ေရာဂါေတြ ေပ်ာက္ႏိူင္တာမွ မဟုတ္ဘဲေနာ္...။  ဒါဟာ စိတ္ခြန္အားရဲ႕အေရးပါပံု၊ ခံစားေနရသူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲထက္ တစ္ျခားသူေတြကပါ လက္ခ်င္းဆက္ၿပီး ေႏြးေထြးမႈေပးတဲ့အခါ ကူးစက္စီးဆင္းသြားတဲ့ ခြန္အားေတြကို ခံစား အား႐ွိေစရတာပါပဲ။ သိပ္ျပင္းလြန္းတဲ့ေဆးဝါးေတြနဲ႔ အသက္႐ွင္သန္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနရတဲ့အခါ ေဆးျပင္းေတြရဲ႕ဒဏ္ကို ၾကံ့ၾကံ့ခံႏိူင္ဖို႔၊  စိတ္ဓါတ္ခိုင္က်ည္ဖို႔က အေရးႀကီးလွပါတယ္။

သူ႔ရဲ႕  ႏူးည့ံတဲ့ လူသားဆန္စိတ္ေလးကို ကြၽန္မ အသိအမွတ္ျပဳရတယ္။ “သိပ္ေကာင္းတဲ့အလုပ္ပဲ”လို႔ ကြၽန္မ ခ်ီးက်ဴးခဲ့ေတာ့ သူက တျပံဳးျပံဳးနဲ႔ “သူတို႔အတြက္ ငါလုပ္ေပးႏိူင္တာ ဒါပဲ႐ိွတာေလ၊ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားေပါ့”လို႔ဆိုတယ္။ 

ကြၽန္မ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ရင္း ေရဘူးကို ေရထပ္ျဖည့္ၿပီးတဲ့အခါ ကိုယ့္စားပြဲဆီ ကိုယ္ျပန္လာခဲ့တယ္။

ကြၽန္မထိုင္ခံုမွာ ျပန္ထိုင္လိုက္ခ်ိန္... ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၾသဂုတ္လထဲက ရက္တစ္ရက္မွာ သူ ကြၽန္မစားပြဲနား အေရာက္လာခဲ့တာကို သတိရမိျပန္တယ္။

“ငါ တကယ္ပဲ ဝမ္းနည္းပါတယ္...”

ကြၽန္မက သူ႔မ်က္ႏွာကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္မွာ သူ ေျပာလာခဲ့တာ။ ကြၽန္မက မ်က္ခံုးေတြပင့္လိုက္႐ံု႐ွိေသး သူက ဆက္ေျပာျပန္တယ္။

“ဒီေန႔က ၈ရက္ ၈လေလ၊ မင္းတို႔့ျမန္မာျပည္သူေတြနဲ႔အတူ ငါ ေၾကကြဲဝမ္းနည္းေၾကာင္း မင္းကို လာေျပာျပတာပါ” တဲ့....။
၈ေလးလံုးႏွစ္ပတ္လည္ေန႔မို႔ သူက ဝမ္းနည္းေၾကာင္း တကူးတကန္႔လာေျပာတာကိုးလို႔ သိလိုက္ေတာ့ ကြၽန္မ သူ႔ကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲျပံဳးျပလိုက္မိပါတယ္။  “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ တစ္ေန႔ေတာ့ ကြၽန္မတို႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျဖစ္လာႏိူင္မွာပါ”လို႔ ကြၽန္မ ျပန္ေျပာမိပါရဲ႕။

သူ ျမန္မာ့ႏိူင္ငံအေရးကို စိတ္ဝင္စားတာ ကြၽန္မတို႔ စသိၾကကတည္းက ကြၽန္မ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သတိထားမိသားပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီေန႔က ကြၽန္မတို႔႐ံုးမွာ လူသစ္ေတြကို ႀကိဳဆိုတဲ့ေန႔လယ္စာကို ႐ံုးက ေကြၽးခဲ့တဲ့ေန႔ေပါ့။ ႀကိဳတင္မွာၾကားထားတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ကို ကြၽန္မတို႔ေရာက္သြားတဲ့အခါ သူတို႔ဌာနက လူေတြကျဖင့္ ေရာက္လို႔ေတာင္ စားပြဲမွာေနရာယူထားၿပီးေနၿပီ။ ကြၽန္မလည္း အဆင္သင့္ရာ ဝင္ထိုင္လိုက္တာ သူနဲ႔ တစ္ခံုေက်ာ္မွာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူတို႔က T.S. Dept.လို႔ေခၚတဲ့ Transaction Security Dept.မွာျဖစ္ၿပီး ကြၽန္မကေတာ့ Finance Dept.ကပါ။ စားေသာက္ၿပီးၾကတဲ့အခါ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ မိတ္ဆက္စကားအနည္းငယ္ ေျပာၾကဖို႔ အစီအစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာရမယ့္ အေၾကာင္းအရာအၾကမ္းဖ်ဥ္းက နာမည္၊ ဘယ္ႏိူင္ငံကလာတယ္၊ ပညာေရး၊ အလုပ္အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ ဝါသနာေတြပါ။

ကြၽန္မက ကြၽန္မနာမည္ ဘယ္သူဘယ္ဝါေျပာအၿပီး ျမန္မာႏိူင္ငံသူပါလို႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါ “Great” ဆိုတဲ့ သူ႔အသံတစ္သံထဲ ထြက္လာခဲ့တာ။ ေနာက္ေတာ့ ကြၽန္မ အီကိုနဲ႔ေက်ာင္းၿပီးတဲ့အေၾကာင္း၊ အလုပ္အေနနဲ႔ ဒါက ၄ ခုေျမာက္ျဖစ္ၿပီး အရင္အလုပ္ေတြနဲ႔ လုပ္ငန္းသေဘာသဘာဝခ်င္း လံုးဝမတူတာေၾကာင့္ ဒီအလုပ္ကို စိန္ေခၚမႈအသစ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ေ႐ြးခ်ယ္ ခဲ့ေၾကာင္းေတြ ေျပာျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္မက ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္၊ ၿပီးေတာ့ ပန္းခ်ီဝါသနာပါတယ္။ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ ဝါသနာပါတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြ ဆက္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္မေျပာၿပီးတဲ့အခါ သူက ကြၽန္မထိုင္ခံုေဘးကလူနဲ႔ ေနရာခ်င္း လဲၿပီး ကြၽန္မေဘးလာထိုင္ပါေတာ့တယ္။

US MNC Companyတစ္ခုအေနနဲ႔ တစ္ျခားႏိူင္ငံေပါင္းစံုက လူမ်ိဳးျခားေတြမ်ားေပမယ့္ ျမန္မာရယ္လို႔ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲ ရွိတာကိုး။ ေန႔လည္စာအတူစားခဲ့ၾကရတဲ့ ဝန္ထမ္းအသစ္ေတြက အိႏိၵယ၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ ေအာ္ဇီ၊ ျပင္သစ္၊ တရုတ္နဲ႔ အင္ဒိုနီးရွားကတစ္ေယာက္၊ ျမန္မာက ကၽြန္မတစ္ေယာက္ေပါ့ေလ။ ကၽြန္မအပါအဝင္ လူသစ္ေတြ ၁၅ေယာက္ေလာက္ ရွိပါတယ္။

သူက ျမန္မာျပည္မွာ ကုလသမဂၢဝန္ထမ္းအျဖစ္ ၆လၾကာေနခဲ့ဖူးတဲ့အေၾကာင္း၊  သူ႔တာဝန္က Drug control နဲ႔ ပတ္သက္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ သူ  မုန္႔ဟင္းခါးသိပ္ႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ေျပာတဲ့အခါ ျမန္မာလို ႀကိဳးစားၿပီးေျပာရွာတယ္။  သူ မသိတဲ့စကားလံုးေတြပါလာရင္ေတာ့ အဂၤလိပ္လိုၾကားညွပ္ေျပာတာေပါ့ေလ။

ဘာသာစကားေလ့လာတာကို ႏွစ္သက္တဲ့အေလ်ာက္  ၆လတာဝန္ၿပီးလို႔ ျမန္မာႏိူင္ငံကေန ျပင္သစ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ျပင္သစ္ တကၠသိုလ္မွာ ျမန္မာစာအေရးအေျပာကို ၁ႏွစ္ၾကာသင္ယူခဲ့ေသးတယ္လို႔လည္း ေျပာျပတယ္။ သူက ကြမ္းစားရတာကို သိပ္ႀကိဳက္တယ္လို႔လည္း ေျပာေသးတယ္။ ကၽြန္မက “ကြမ္းစားတာ မေကာင္းဘူး၊ လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာျဖစ္ႏိူင္တယ္”ဆိုေတာ့ သူက ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ၊ "ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ႀကိဳက္တယ္၊ သိပ္စားေကာင္းတယ္"လို႔ ျမန္မာလို ပီပီသသႀကီး ျပန္ေျပာတာမို႔ ကၽြန္မမွာ ရယ္ခ်င္ပက္က်ိျဖစ္ရေသးတယ္။  ၿပီးေတာ့ သူ႔ကို္ယ္သူ ျမန္မာနာမည္ေပးထားတာ "ကိုေက်ာ္ႏိူင္" တဲ့။ 

“ဒါနဲ႔  ရွင့္ရဲ႕ drug control ကိစၥေလးေျပာျပစမ္းပါဦး။ ေအာင္ျမင္ရဲ႕လား" လို႔ (သိသိႀကီးနဲ႔) ကၽြန္မက ေမးေတာ့ သူက မ်က္ႏွာကို ရွံဳ႕ျပၿပီး ပခံုးကို ဟန္ပါပါတြန္႔ျပေလတယ္။ မူးယစ္ေဆးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ထိုင္းနဲ႔ျမန္မာတို႔ရဲ႕ တစ္ႏိူင္ငံနဲ႔တစ္ ႏိူင္ငံ finger pointing game ကစားေနတဲ့အေၾကာင္းလည္းပါရဲ႕။  ေနာက္ေတာ့လည္း ထံုးစံအတိုင္း ႏိူင္ငံေရးေတြဘက္ စကားလမ္းေၾကာင္း လွည့္ျဖစ္ၾကပါတယ္။။

ခုခ်ိန္မွာ သိပ္ေဟာ့ျဖစ္ေနတဲ့ အေယာက္ ၇ဝဝဝေက်ာ္တဲ့ ေလွစီးသူမ်ားအေၾကာင္းသာ အဲ့ဒီတုန္းက ေမးခြန္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပါပဲ။ ကြၽန္မမွာ ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိေနတာကိုး။ ႏိူင္ငံေတြ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု လူသားခ်င္းစာနာမႈ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ႀကီးေအာက္မွာ Human Ping Pong လုပ္ေနတာႀကီးကို သေရာ္ခ်င္စိတ္သာ႐ွိေတာ့တာ။

သူက ျမန္မာနဲ႔ကိုရီးယား (၂)ႏိူင္ငံရဲ႕ ၁၉၆၀ေနာက္ပိုင္း ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈအေျခအေနေတြကို ယွဥ္ထိုးတဲ့ စာတမ္းတစ္ခု  ေရးခဲ့ဖူးတယ္လို႔လည္း ေျပာျပတယ္။ ၁၉၆၀မွာ ျမန္မာက အာရွမွာ ထိပ္ဆံုးကရွိေနၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းၿပီး ဘယ္ေလာက္နာမည္ႀကီးေၾကာင္း၊ အိမ္နီးခ်င္းတိုင္းျပည္ေတြက ပညာ လာသင္ရတဲ့အေၾကာင္း၊   ၁၉၆၂ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီက အာဏာသိမ္းၿပီး ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္မွာ ေနာက္ပိုင္း ပို ပိုဆိုးဝါးလာတဲ့ တိုင္းျပည္အေျခအေနေတြအေၾကာင္း ကၽြန္မေျပာျပေတာ့ သူကလည္း ေထာက္ခံတဲ့အေနနဲ႔ ေခါင္း တညိတ္ညိတ္ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ကိုရီးယား(ေတာင္ကိုရီးယား)က တိုးတက္လာတာေတြ၊  ခုေတာ့ျဖင့္ ျမန္မာရဲ႕အေ႐ွ႕ အမ်ားႀကီးေက်ာ္တက္သြားခဲ့ၿပီဆိုတာေတြေပါ့ေလ...။

သူဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို  အင္မတန္မွ ေလးစားသူ ျဖစ္သလို၊ ျပည္တြင္းလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းေတြ အေၾကာင္း ေရာက္သြားၾကတဲ့အခါ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူကလည္း ကၽြန္မလိုပဲ ကခ်င္ေခါင္းေဆာင္ ဂ်န္နရယ္ဂြမ္ေမာ္ကို သေဘာက်ခ်ီးက်ဴးတဲ့သူ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ဂ်န္နရယ္ဂြမ္ေမာ္က  ေခတ္ပညာတတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး အေျမာ္အျမင္ႀကီးတယ္။ စကားေျပာ ပါးနပ္လိမၼာတဲ့လူျဖစ္တယ္။ သူေျပာဆိုပံု သူ႔မ်က္ႏွာၾကည့္ရတာ စိတ္ရင္း႐ိုးသားတဲ့လူလို႔ ေဖာ္ျပေနသလိုပဲလို႔ ကြၽန္မတို႔ေျပာမိၾကပါတယ္။

သူေရာ ကြၽန္မပါ မသိႏိူင္တဲ့ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာႀကီးကျဖင့္ နီးမလိုလိုနဲ႔ ေဝးလြန္းေနတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေလာက္ကိုင္ တိုက္ပြဲလည္း မျဖစ္ေသးေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္းလက္ထက္မွာ ဗကပလက္ေအာက္က ခြဲထြက္လာတဲ့ ကိုးကန္႔တပ္-ဖုန္က်ား႐ွင္တို႔နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူၿပီး ကိုးကန္႔ေဒသကို ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပးခဲ့တဲ့ အျဖစ္ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲမီးပြားေတြ အေၾကာင္း မေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကပါဘူး။

တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြနဲ႔ တပ္မေတာ္အၾကားက အျပန္အလွန္လက္စားေခ်မႈ အာဃာတေတြဟာ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာနဲ႔ ေဝးသထက္ေဝးလာေစခဲ့ေတာ့တာ။ တပ္မေတာ္က တိုင္းရင္းသား႐ြာသားတစ္ဦးကို ေသနပ္နဲ႔ ပစ္သတ္ခဲ့လို႔၊ ႐ြာသူေတြကို မတရားျပဳက်င့္ခဲ့လို႔၊ တိုင္းရင္းသား႐ြာသားေတြက အလစ္ျပန္ေခ်ာင္း တိုက္ခိုက္ၿပီး သတ္ပစ္တယ္ဆိုတာေတြ...။ ကြၽန္မ ၾကားဖူးေနခဲ့တာ...။ ဘယ္ေတာ့မွ အဆံုးသတ္ပါ့မလဲ...ကြၽန္မ မသိႏိူင္ပါ။

အဲဒီေန႔က ျမန္မာျပည္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပဲ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ရံုးကို ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ကၽြန္မ ပန္ထရီမွာ ေသာက္ေရသြားျဖည့္ေတာ့ သူနဲ႔ ၾကံဳျပန္ပါေရာ။  သူကလည္း ႀကံဳတာနဲ႔ ကၽြန္မကို ျမန္မာလိုေတြ ေျပာ၊ သူ သိခ်င္တဲ့ ျမန္မာစကားလံုးေတြ ေမးနဲ႔၊ တကယ္ပဲ စိတ္ဝင္တစားရွိလွသလို ေနာက္လည္း ႀကံဳရင္ ျမန္မာလို သင္ေပးပါဦးလို႔ ဆိုပါတယ္။ သူ႔ေဘးနားက ေအာ္ဇီသားက you're trapped ဆိုၿပီး ကၽြန္မကို ေနာက္ေတာ့ သူက တဟားဟားနဲ႔ ေအာ္ရယ္ျပန္တယ္ေလ။ ခင္စရာအေတာ္ေကာင္းတဲ့သူေတြပါပဲ။ အားလံုးက ေဖာ္ေရြခင္မင္ခ်င္စဖြယ္ေတြပါ။

သူက ကြၽန္မတို႔ဆီက ေတာင္သူေတြ လယ္ယာေျမအသိမ္းခံရတဲ့အေၾကာင္းကိုလည္း ေမးပါေသးတယ္။ ကြၽန္မ ေရေရရာရာျပန္မေျပာႏိူင္ခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းပါပဲ။ ခုလိုသာ စစ္ကိုင္းတိုင္းက ထန္းတက္ေတာင္သူေတြပိုင္တဲ့ လယ္ယာေျမေတြကို ၿမိဳ႕ျပစီမံကိန္းအတြက္၊ ရဲတပ္ရင္းတည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ဆိုၿပီး သိမ္းခံလိုက္ရတဲ့အခါ လယ္ယာေျမလုပ္ကိုင္တာကလြဲလို႔ ဘာမွ မလုပ္ကိုင္စားတတ္တဲ့ေတာင္သူေတြ ေတာင္းစားရတဲ့ အျဖစ္ကို ေရာက္ၾကရေတာ့တယ္ဆိုတာမ်ား သူသိရင္...။  ႐ွမ္းျပည္ဘက္က ေတာင္သူတစ္ဦး မိမိပိုင္လယ္ယာေျမေတြ ျပန္ရဖို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တစ္ကိုယ္ေတာ္မီး႐ွိဳ႕ဆႏၵျပရာက ေသဆံုးသြားေၾကာင္းဆိုတာကို သူသိရင္  ဘယ္လို ေကာက္ခ်က္ခ်မလဲ ကြၽန္မ သိခ်င္မိတယ္။ ကြၽန္မတို႔လူမ်ိဳးေတြ…ကံ ကံ၏အက်ိဳးေပးေတြကို ယံုၾကည္လက္ခံသူေတြ ေျဖသိမ့္ေျပာေနက်လို ကံေပါ့ကြာ လို႔ေတာ့ သူ ေျပာမယ္မထင္ပါ။

တစ္ရက္မွာ သူက ကြၽန္မကို ေသးေသးနဲ႔နည္းနည္းဆိုတာ ဘယ္လိုကြာသလဲလို႔ ေမးလာပါတယ္။ ကြၽန္မျဖင့္ ႐ုတ္တရက္ ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္သြားရတယ္။ ေနာက္မွ “ေသးေသးဆိုတာက မ်က္ေစ့နဲ႔ျမင္ရတဲ့ အ႐ြယ္အစားပမာဏကို ေျပာခ်င္တဲ့အခါ သံုးရမွာျဖစ္ၿပီး နည္းနည္းဆိုတာကေတာ့ အ႐ြယ္အစားမဟုတ္လည္းဘဲ သံုးလို႔ရတယ္။ ဥပမာ ငါ ေခါင္းနည္းနည္းကိုက္ေနတယ္ အဲသလိုမ်ိဳးေပါ့”လို႔ ႐ွင္းျပရတယ္။ သူက နားလည္သြားဟန္နဲ႔ “ေအာ...အိုေခ ေက်းဇူးပါ ခင္ဗ်ာ”လို႔ဆိုတယ္။ ညေနေတြမွာ သူ ႐ံုးကျပန္လို႔ ကြၽန္မက ကြၽန္မစားပြဲမွာပဲ အလုပ္မ်ားေနတာကို ေတြ႔တဲ့အခါတိုင္း “အိမ္ ေစာေစာျပန္ပါခင္ဗ်ာ”လို႔ ျမန္မာလို လွမ္းေျပာတတ္တယ္။

သူက သူ႔နာမည္ ကုိေက်ာ္ႏိူင္ဆိုတာကို သိပ္သေဘာက်တဲ့ သူပါ။ ႏိူင္ဆိုတာက ေအာင္ႏိူင္ျခင္း၊ ေက်ာ္ဆိုတာ ကလည္း ေက်ာ္လႊားႏိူင္ျခင္းဆိုေတာ့ သိပ္ကိုအဓိပၸါယ္႐ွိတဲ့နာမည္ပဲလို႔ဆိုတယ္။ အဲသလိုနာမည္ေတြ ကြၽန္မတို႔ျမန္မာျပည္မွာ သိပ္ကို ေပါမ်ားေၾကာင္း၊ အမ်ိဳးသားအမ်ားစုနာမည္ေတြက ေက်ာ္တို႔ ႏိူင္တို႔ျဖစ္ေၾကာင္းေတာ့ ကြၽန္မ ေျပာမျပျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ခုထိလည္းပဲ ႐ံုးမွာ ႀကံဳရင္ၾကံဳသလို သူသိခ်င္တဲ့ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း၊ ျမန္မာစကား အဲဒါေတြကို ကြၽန္မနဲ႔ေတြ႔တိုင္း ေမးျမန္းေနဆဲပါ။ သူ႔မွာ လူသားဆန္တဲ့စိတ္ထားလွလွေလး႐ွိေနတယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေလး ကိန္းေနတယ္။ အဲဒါ ကြၽန္မ သူ႔ကို ခင္မင္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းပါပဲ။ ကြၽန္မနဲ႔ကိုေက်ာ္ႏိူင္က လူမ်ိဳးမတူ၊ ဘာသာစကား မတူ၊ ယဥ္ေက်းမႈ အေလ့အထေတြ မတူၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခင္မင္ေပါင္းသင္းလို႔ အဆင္ေျပေနၾကပါတယ္။  

ကြၽန္မတို႔ေတြမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကြဲျပားျခားနားေနၾကတာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေကာင္း႐ွိၾကမွာပါ။ အဲသလို မတူကြဲျပားတာေတြကို ၾကည္လင္တဲ့အျမင္နဲ႔လက္ခံႏိူင္မွသာ မတူကြဲျပားျခင္းရဲ႕အလွကို နားလည္ႏိူင္မွာ။ ကြၽန္မ တစ္ခါေရး ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဂစ္တာတစ္လက္မွာ အသံအထူအပါးမတူညီတဲ့ ႀကိဳးေျခာက္ႀကိဳးကေန လွပတဲ့ေတးသြားေတြ ျဖစ္ႏိူင္သလို၊ စႏၵယားတစ္လံုးရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္အေရာင္ ခလုတ္အျဖဴအမဲေတြကေန ၿငိမ့္ေညာင္းတဲ့သံစဥ္ေတြ ဖန္တီးႏိူင္သလို... မတူညီျခင္းရဲ႕ေပါင္းစပ္မႈကေနရလာတဲ့ အသီးအပြင့္ေတြကို ကြၽန္မတို႔အားလံုး ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ နားလည္လက္ခံ ၾကေစခ်င္တာပါပဲ။

ဂ်ာမဏီမွာ႐ွိတဲ့ျပတိုက္မ်ားစြာထဲက တစ္တိုက္ျဖစ္တဲ့ Holocaust Museumမွာ ဝင္ဝင္ခ်င္းမွာပဲ ေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ကို ခုလို ေရးသားထားပါတယ္။ Never again,  Never again , Never again & Never again ဆိုၿပီးေတာ့ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ေရးသားထားတာျဖစ္ပါသတဲ့။


“The incredible number was 6,000,000 forty percent of the Jewish population of the world, all deserving of life and dignity, all killed senselessly by the Nazis because they were Jewish. Keep their memory alive forever.”

ကမာ႓ေပၚမွာ႐ွိတဲ့ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ… 
သူတို႔ဘဝ သူတို႔ဂုဏ္သိကၡာရပ္တည္မႈေတြနဲ႔ထိုက္တန္စြာ ႐ွင္သန္ေနရမယ့္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ...
သူတို႔ရဲ႕ ၄ဝရာခိုင္ႏႈန္းျဖစ္တဲ့ ဂ်ဴး ၆သန္းေက်ာ္(မယံုႏိူင္စရာ လူဦးေရပါပဲ)ကို နာဇီေတြက အေၾကာင္းမဲ့ ရက္စက္စြာ သတ္ပစ္ခဲ့ပါသတဲ့။ အေၾကာင္းမဲ့ေတာ့ မဟုတ္ဖူးေပါ့ေလ။ အေၾကာင္းရင္းခံက သူတို႔ဟာ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ တဲ့။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ၾကဖို႔…ဒီလိုအက်င့္တန္တဲ့၊ အ႐ုပ္ဆိုးတဲ့ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ၾကဖို႔၊ ေနာက္ထပ္စ္ခါ ထပ္မမွားၾကဖို႔ အထပ္ထပ္အခါခါ သတိေပးထားပါသတဲ့....။

ဂ်ာမဏီမွာ လူငယ္ ေက်ာင္းသားေတြကို ျပတိုက္သြားခိုင္းေလ့႐ွိၿပီး ႐ွက္စဖြယ္သိပ္ေကာင္းတဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ႀကီးကို ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္မျဖစ္ေစဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္သတိေပးေလ့႐ွိပါတယ္။ ဒါဟာ “ငါနဲ႔အသြင္မတူ ငါ့ရန္သူ”ဆိုတဲ့ စိတ္ဓါတ္ကို ခြာခ်ခိုင္းလိုက္တာပါပဲ။ နာဇီေတြ ဂ်ဴးေတြ မတူကြဲျပားေနလည္းပဲ လူသားခ်င္းအတူတူမဟုတ္လားဆိုၿပီး အင္မတန္အ႐ုပ္ဆိုးတဲ့သမိုင္းေၾကာင္းကို မဖံုးဖိထားတဲ့အျပင္ တမင္ေဖာ္ထားကာ ကမာၻလွည့္ခရီးသည္ေတြ၊ လူငယ္ေတြကို အသိေပးထားတာဟာ သိပ္ကိုသေဘာက်စရာပါ။

ကမာၻေပၚမွာ....၊ ကြၽန္မတို႔ျမန္မာျပည္မွာ... လူမ်ိဳးေတြ လူမ်ိဳးစုေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကြဲျပားျခားနားေနပါေစ၊ မတူညီျခင္းရဲ႕ကြဲျပားမႈအလွတရားကိုသာ ကြၽန္မတို႔အားလံုး နားလည္လက္ခံၾကဖို႔ပဲမဟုတ္လား...

                                                                                             


Image : Google

Sunday, May 17, 2015

“ခ်ထားေသာခန္းဆီးမ်ား”




(က)
အမ်ိဳးသမီးသည္ ၾကည္ထိုင္ေနေသာစားပြဲေဘးတည့္တည့္႐ွိ သီးသန္႔ခန္းထဲတြင္ ထိုင္ေနျခင္းျဖစ္ၿပီး သူမ ဆိုင္ထဲလွမ္းဝင္လာစဥ္ကပင္ သတိထားမိခဲ့သည္။ နည္းနည္းကေလးမွ အေ႐ွ႕တိုင္းမဆန္ေသာ မ်က္ႏွာက်အျပင္ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္ေတာင့္တင္းမႈႏွင့္ ကပိုကယိုဝတ္ထားသည့္ ရွပ္အကြက္က်ဲက်ဲေၾကာင့္ သူမပံုစံက ေယာက်ာ္းဆန္သည့္ဘက္လုသည္။ ေလးေထာင့္က်ခ်င္ေသာ မ်က္ႏွာသည္ ဗာဒံေစ့ပံု အဝန္းက်ယ္၍ အလ်ားရွည္ေသာမ်က္ဝန္းမ်ားေၾကာင့္သာ ရွႈ႕ခ်င္စဖြယ္ျဖစ္ရသည္။ အလယ္မွာ အထစ္ကေလးပါေသာ ႏွာရိုးျမင့္ျမင့္ႏွင့္၊ အလွဆံုးကေတာ့ သူမႏႈတ္ခမ္းမ်ားပင္။ ဝလံုးပံုႏႈတ္ခမ္း ဝိုင္းဝိုင္းေလးကို တင္းတင္းေစ့ထားကာ အတြန္႔ခ်ိဳးထားေသာမ်က္ခံုးမ်ားေၾကာင့္ မာန္ဝင့္ေနဟန္ေပၚသည္။

ၾကည္သေဘာက်မိသည္မွာ ထိုမာန္ဝင့္ေနဟန္ကိုျဖစ္သည္။  မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ အဲသည္လို တင္းမာ ခက္ခဲေနရမည္။ ဒါကိုပင္ တန္ေၾကးတစ္ခုလို႔ ၾကည္ ထင္သည္။ ၾကည္ကေတာ့ ခ်ိဳလြန္းခဲ့သည္ေလ။  ခ်ိဳလြန္းေတာ့ အလြယ္တကူဟန္ေပါက္သည္။ လူေတြဟာ ခက္ခက္ခဲခဲကိုမွ တန္ဘိုးရွိတယ္ရယ္လို႔ လက္ခံတတ္ၾကသူမ်ား မဟုတ္လား။ ၾကည္ သိၿပီ။ သို႔ေသာ္….

ၾကည္ အသိေနာက္က်ခဲ့သည္ေလ။

သူမ၏လႈပ္႐ွားမႈေတြကို ၾကည့္မေနပါဘဲႏွင့္ မ်က္ဝန္းေထာင့္မွ ၾကည္ သိေနရသည္။  သူမက လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွ ဖုန္းကိုထုတ္ကာ ပြတ္လ်က္ရွိသည္။ ၾကည္ကေတာ့ ေအးစက္လုလုေကာ္ဖီကို လွ်ာဖ်ားေပၚ တစ္စက္ခ်င္းတင္လ်က္ရွိသည္။ တစ္ စက္ ခ်င္း….၊ လွ်ာဖ်ားေပၚမွာ….။ လည္ေခ်ာင္းထဲအေရာက္ အရသာေပ်ာက္သြားသည္အထိ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၌ တမက္တေမာလိုက္ပါခံစား လ်က္ရွိသည္။ ခါးခါးစိမ့္စိမ့္ကေလး….

ထိုစဥ္မွာပင္ သူမထံမွ႐ွိဳက္သံသဲ့သဲ့ကို ခပ္တိုးတိုးဂ်ပ္ဇ္ေတးသြားမ်ားအၾကား လြင့္ကနဲ ၾကားလိုက္ရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

(ခ)
“လက္ဘက္ရည္ ေကာ္ဖီ႐ွိတယ္၊ Hot chocolate လည္း႐ွိတယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ား ဘာေသာက္မလဲ”
“ဘာ…ေသာက္ရ ေကာင္းမလဲ၊ အင္း....ခင္ဗ်ားႀကိဳက္တာသာ လုပ္ပါဗ်ာ”
“ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ ေကာ္ဖီၾကမ္းပဲေပး”

ၾကည္က ၾကည္ေသာက္ခ်င္တာကို တိတိက်က်ေျပာလိုက္ေတာ့ ေကာင္ဆယ္လာ အမ်ိဳးသားက ေခါင္းညိတ္ၿပီး “ဒါဆိုလည္း ေကာ္ဖီၾကမ္း ၂ခြက္ပဲလုပ္လိုက္မယ္ေလ။ သံပုသီးစိပ္ကေလးပါ ထည့္ညွစ္လိုက္မယ္ေနာ္”ဟု ဆိုသည္။

ၾကည္ကေတာ့ ေမာင့္ကိုသာ ခပ္ေတြေတြၾကည့္မိသည္။ ေမာင္ဟာ မေျပာင္းလဲေသး၊ ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ့္ကိစၥ ဘာမဆို သူမ်ားကိုဆံုးျဖတ္ခိုင္းတတ္တဲ့အက်င့္က ခုထိ မေပ်ာက္ေသး။ ေမာင့္ဘဝမွာ ေမာင္ ဘာကိုလိုခ်င္တယ္ဆိုတာေရာ အေသအခ်ာ သိမွသိပါေလစကြယ္။

“ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္လို စေတြ႔ခဲ့ၾကသလဲ”
“မဂၤလာေဆာင္မွာ ဘာအေရာင္ဝတ္ခဲ့ၾကသလဲ”
“ဘယ္သူက အေရာင္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တာလဲ”

ထိုေမးခြန္းမ်ားကို ေမာင္ မမွတ္မိပါ။

“ခင္ဗ်ားတို႔ လင္ခန္းမယားခန္း အတူမေနျဖစ္ၾကတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ”

သည္ေမးခြန္းကိုၾကားေတာ့ ၾကည္က ဘာမွမျဖစ္ရပါဘဲ ေမာင့္မ်က္ႏွာက ရဲကနဲနီျမန္းသည္။ ၾကည့္ ေ႐ွ႕တည့္တည့္မွာ ေမာင္၊ ေမာင့္ေဘးမွာ ေကာင္ဆယ္လာအမ်ိဳးသားထိုင္လ်က္၊ ေမာင့္ေ႐ွ႕က သံပုရာနံ႔ ေလးကဲထားေသာေကာ္ဖီခြက္မွာ  ခုထိ အရာမယြင္းေသး။ ေအးစက္လွေရာ့မည္။

“အင္း ကၽြန္မအထင္ေတာ့ အနည္းဆံုး တႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ တစ္ႏွစ္နဲ႔သံုးလေလာက္ ထင္တာပဲ။ အိပ္ခန္းခြဲအိပ္တာေတာ့ ႏွႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္ရွင့္”

ၾကည္ သည္လိုေစ့ေစ့ေပါက္ေပါက္ေျဖတာကို ေမာင္က မႀကိဳက္ဟန္ျပသည္။
ၾကည္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေမာင့္ေဖေဖစီစဥ္ေပးေသာ ေကာင္ဆယ္လာသည္ ၾကည္တို႔ အိမ္ေထာင္ေရးကို ဘယ္လိုမ်ား ျပန္လည္ေႏြးေထြးေစမွာပါလိမ့္….။   

ၿပိဳကြဲလုလုအိမ္ေထာင္ေရးမ်ားအား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေစသည့္ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားသည္ဟု ေမာင့္ေဖေဖစကားအရ ၾကည္လက္ခံခဲ့ရေသာ္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ႀကီးႀကီးမားမားေတာ့ျဖင့္ မ႐ွိခဲ့ပါေပ။

အိမ္မွာ ေမာင္႐ွိမေနေသာတစ္ရက္က ေမာင့္ေဖေဖ လမ္းႀကံဳအိမ္လည္ဝင္လာသည္။ အကင္းပါးေသာ ေမာင့္ေဖေဖက ေမာင္ေနေသာအခန္း၏ လူေနလက္စ႐ွိဟန္ကိုရိပ္မိကာ ေမးျမန္းရာမွ သိသြားခဲ့ျခင္းေပ။  “ဒီေကာင္ ခုလိုေျခလွမ္းပ်က္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ၊ ေဖေဖတို႔ကို ဘာလို႔မေျပာသလဲ သမီးရယ္” စသည္ျဖင့္ ေမာင့္ေဖေဖ၏ အၾကင္နာကဲသည့္စိတ္မေကာင္းသံမွာ ငိုခ်င္လ်က္လက္တို႔ျဖစ္ကာ မ်က္ရည္မ်ား သြန္ခ်သလို က်ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္မွာ ေမာင့္ေဖေဖက ခုလို စီစဥ္ေပးျခင္းပင္။

ေမးခြန္းေတာ္ေတာ္မ်ားကို ေမာင္က မမွတ္မိေတာ့ဟုဆိုသည္ကို ရင္နာလ်က္က အံ့ၾသမေနခ်င္ေတာ့ပါ။ ရင္နာရလြန္းလို႔ ၾကည့္ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ထံုခဲမတတ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။

“ခင္ဗ်ားတို႔ ပထမဆံုးခ်ိန္းေတြ႔ခဲ့တဲ့ First dateအေၾကာင္းကို မွတ္မိသေလာက္ ဘယ္သူ ျပန္ေျပာႏိူင္မလဲ”

“ကြၽန္မတို႔က မိဘေတြေပးစားခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီမတိုင္ခင္က ကြၽန္မတို႔ခ်င္း ခ်ိန္းတာျပဳတာ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မ မွတ္မိေနပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔အိမ္ကိုလာတုန္းက ေမာင္က ႐ွပ္လက္တိုအျဖဴေပၚမွာ စၾကာအျပာေလးေတြ ခပ္ႏုပ္ႏုပ္ပါတဲ့အဆင္နဲ႔ ပုဆိုးက မရမ္းေစ့ေရာင္ကြက္စိ္ပ္ေလးဝတ္ထားတယ္”

ေခါင္းငံု႔ထားရာက ေမာင္ ၾကည့္ကို တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္ေလသည္။

“ေမာင့္ဖိနပ္ေလးက ကတၱီပါေလးညွင္းေရာင္၊  ၿပီးေတာ့ ေမာင္က သားေရလက္ပတ္ႀကိဳး အညိဳေရာင္ေလး ပါတဲ့ နာရီဒိုင္ခြက္အဝိုင္း ဝတ္ထားခဲ့တယ္”

“အဲ့ေန႔က ဆံပင္ကို ႏွစ္ဘက္ခြဲစည္းထားတယ္ေလ”

ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ ဝင္ေျပာလိုက္ေသာေမာင့္စကားေၾကာင့္ ၾကည့္ရင္ထဲ ေႏြးကနဲျဖစ္သြားသည္။ သည့္ထက္ပို၍ေတာ့ ေမာင္ မွတ္မိမည္မထင္ပါ။ အဲ့သည့္ေန႔က ၾကည့္ဆံပင္ေတြကိုႏွစ္ဘက္ ခြဲကာ ေမွ်ာ့ႀကိဳးနက္ျပာေရာင္ေလးႏွင့္ စည္းထားခဲ့သည္။ ေမာင္ မွတ္မွတ္ရရ႐ွိေနေသး သည္ပဲ။ ေကာင္ဆယ္လာအမ်ိဳးသားက ေမာင္ႏွင့္မ်က္လံုးခ်င္းဆံုေအာင္ ေဘးတိုက္ကေန ေမာင့္မ်က္လံုးမ်ားကို လိုက္ဖမ္းသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုတစ္ခြန္းသာဝင္ေျပာအၿပီး ေမာင္က ေခါင္းျပန္ မေမာ့၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မၾကည့္ေတာ့ေပ။

“ဒီလိုလုပ္ဗ်ာ။ ဒီေန႔ည အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ခင္ဗ်ားတို႔ ညစာအတူတူစားၾက၊ မဂၤလာေဆာင္ ဓါတ္ပံုေတြကို ႏွစ္ေယာက္အတူ ျပန္ၾကည့္ၾက၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျဖစ္ႏိူင္သေလာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ပူးကပ္ေနပါေစ၊ လက္ခ်င္းကိုင္ထားတာတို႔၊ ပုခံုးခ်င္းထိထားတာတို႔ ဟုတ္ၿပီလား။  ျဖစ္ႏိူင္ရင္ ရုပ္ရွင္ အတူၾကည့္တာ၊ သီခ်င္းအတူတူနားေထာင္တာတို႔လည္း လုပ္ၾကည့္ၾကေစခ်င္တယ္။ အခ်စ္ရုပ္ရွင္၊ အခ်စ္သီခ်င္းေတြေတာ့ ျဖစ္ပါေစေပါ့ဗ်ာ”

မျဖစ္ႏိူင္၊ ေမာင္ အိမ္ျပန္မလာတာ ၾကာၿပီပဲ။ သည္ညအတြက္ ေမာင္ အိမ္ျပန္လာဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိူင္ပါ။ ၾကည္ ၿပံဳးလိုက္မိသည္။

“ဒီမွာ ခင္ဗ်ားတို႔အိမ္ေထာင္သက္တစ္ေလွ်ာက္ အတူေနစဥ္ကာလအတြင္း ေနမႈထိုင္မႈ အမူအက်င့္ေတြ၊ အမွတ္တရအျဖစ္အပ်က္ေလးေတြအေၾကာင္း ေမးခြန္းတစ္ခ်ိဳ႕ေမးထားတဲ့ စာ႐ြက္ရယ္၊ ေနာက္တစ္ပတ္ အတြင္း ခင္ဗ်ားတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕  ေန႔စဥ္ပံုမွန္ေတြထဲက မွတ္မွတ္ရရျဖစ္စဥ္ေတြကို သတိထားၿပီး ေရးမွတ္ထားဖို႔ရယ္”

ေကာင္ဆယ္လာအမ်ိဳးသားက စာ႐ြက္တစ္ထပ္ကို ၾကည့္လက္ထဲထည့္ကာ  အေျခအေနကို ေပ်ာ့ေျပာင္းေစလိုဟန္ႏွင့္ ခပ္ျပံဳးျပံဳးဆိုသည္။  ေမာင္ကေတာ့ ေမးေၾကာႀကီးမ်ား တင္းေနသေယာင္ရွိျပန္သည္။ ေမာင့္ေဖေဖစကားကို မပယ္ရဲ၍သာ လက္ခံလိုက္ရတာ၊ ဒီလူဟာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ဟု ဖြင့္မေျပာရံုတမယ္သာ။ ၾကည္ကေတာ့ ေမာင့္စိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲလာမည္ဟု အစကတည္းက မထင္ပါ။ သို႔ေသာ္ ေမာင့္မ်က္ႏွာကို ခုလို ေန႔ခင္းအလင္းေရာင္ေအာက္မွာ မျမင္ရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ားၾကာခဲ့ၿပီလဲ။ ေမာင့္ကို လြမ္းလြန္းလွ၍ ေမာင့္ေဖေဖစီစဥ္ေသာ ေကာင္ဆယ္လာႏွင့္ မ်က္ႏွာစံုညီေဆြးေႏြးပြဲကို လက္ခံခဲ့တာျဖစ္သည္။

အလွအပအလြန္ႀကိဳက္ကာ အျမဲသပ္ရပ္ေနတတ္ေသာေမာင္၊ ဝတ္ထားသည့္႐ွပ္အက်ႌက တြန္႔ေၾကလို႔ ရယ္...။ မုတ္ဆိတ္ေမႊး ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြကိုေတာ့ ခုေလးတင္မွ ရိတ္သင္လာခဲ့ဟန္ တူသည္။ ေမာင့္ေမး႐ိုးေလးေတြက စိမ္းျမလို႔...။ ၾကည္သည္ ေမာင့္မ်က္ႏွာကို လြမ္းလြမ္းႏွင့္ တဝႀကီးေငးေမာ ပစ္ခဲ့လိုက္သည္။ သည့္ထက္နည္းနည္းမွ မပို။  သည့္ထက္ပိုၿပီး ၾကည့္ဘက္က ဘာကိုမွ မေမွ်ာ္လင့္။ ေမာင့္ႏွလံုးသားတို႔ ၾကည့္ထံမွာ ရွိမေနေတာ့တာၾကာၿပီပဲ… ၾကည္ သိပါသည္ကြယ္….။

အားလံုးၿပီးေတာ့ ညေနေလးနာရီထိုးလုၿပီ။ ေကာင္ဆယ္လာအမ်ိဳးသားကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီးအျပန္၊ အေဆာက္အဦးေ႐ွ႕ေရာက္သည္ႏွင့္ ၾကည္ႏွင့္ဆန္႔က်င္ဘက္သို႔ ေမာင္ ေလွ်ာက္သည္။ ဘာရယ္မသိ၊ ေမာင့္ေက်ာျပင္ကိုေငးလ်က္႐ွိရာက ဝမ္းနည္းငိုခ်င္လာကာ ေ႐ွ႕ကမီးပြိဳင့္ကို ကူးမိကူးရာ ေယာင္ယမ္း ျဖတ္ကူးမိသည္။ လမ္းရဲ႕တဘက္ေထာင့္မွာက ၾကည္ထိုင္ဖူးေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ကေလး၊ မထူးေတာ့ပါ၊ လမ္းေပၚေလွ်ာက္ရင္း မ်က္ရည္က်သည္ထက္စာလ်င္ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာဆို အိေျႏၵရရေလးထိုင္ကာ မ်က္ရည္က်ႏိူင္မည္။ ထိုအေတြးႏွင့္ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးထဲ ကေသာကေမ်ာဝင္ခ်လိုက္ေလသည္။

(ဂ)
 Dream Café ဆိုေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလး....

ထိုဆိုင္ကေလးကို ၾကည္ သေဘာက်သည္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေသာက္ရသည္မွာ အိပ္မက္တစ္ခု မက္ရသည္ႏွင့္တူသည္ဟု ၾကည္ ထင္သည္။ လွ်ာဖ်ားေပၚက ေကာ္ဖီအရသာ အခါး အသက္ အက် အစိမ့္အတိုင္း ႏွစ္လိုဖြယ္အိပ္မက္တို႔ စြဲမက္ခြင့္႐ွိသည္။ ခဏၾကာလ်င္ လွ်ာဖ်ားေပၚက ခါး သက္သက္ေကာ္ဖီသည္ တုန္ရီေနေသာရင္တလွပ္လွပ္ကိုလည္း ေပးလိမ့္ဦးမည္။ ကတုန္ကယင္ျဖစ္လာေသာ္ ရင္ကို ခပ္သာသာကေလး ဖိထားၿပီး မ်က္ေစ့စံုမိွတ္ထားရသည့္ လႈပ္ရွားမႈေဝ့ေဝ့ဝဲဝဲ ခပ္ျငိမ့္ျငိမ့္ကို ၾကည္ ႏွစ္သက္ပါသည္။ ေမာင့္ကိုျမင္စတုန္းက ေႏြးေထြးလႈပ္႐ွားရေသာ တသိမ့္သိမ့္ခံစားမႈႏွင့္ ဆင္ဆင္တူသည္ဟု ၾကည္ေျပာလွ်င္ ေမာင္ ဘယ္လိုမ်ားတုန္႔ျပန္မွာပါလိမ့္….။  

ဆိုင္႐ွိေကာ္ဖီနာမည္ဆန္းမ်ားကို မီႏူးၾကည့္မိတိုင္း သေဘာက်လ်က္က ေသာက္ၾကည့္ဖို႔ေတာ့ တစ္ခါမွ် မစဥ္းစားမိ။ ၾကည္က စိမ္ေခၚမႈအသစ္အဆန္းတို႔၌ အရဲမကိုးလိုသူ။ သို႔တိုင္ေအာင္ သူစိမ္းေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္အေပၚ ေတြ႔စ၌ပင္ တစ္ခါမွမခ်စ္ဖူးေသာ အစိမ္းသက္သက္ႏွလံုးသားႏွင့္ အရဲကိုးခ်စ္ခဲ့သည္ကေတာ့ ၾကည့္ဝဋ္ေၾကြးတစ္ခုသာ ျဖစ္လိမ့္မည္။

ဆိုင္ကေလး၏အခင္းအက်င္းမွာ ဘယ္ဘက္ျခမ္း၌ ႏွစ္ေယာက္၊ ေလးေယာက္ႏွင့္ ေျခာက္ေယာက္ထိုင္ စားပြဲမ်ား ခင္းက်င္းထားလ်က္ ညာဘက္ျခမ္းတြင္မူ သီးသန္႔ခန္းကေလးမ်ားခ်ည္း႐ွိေလသည္။
ေကာ္ဖီဆိုင္ကေလးတြင္ ၾကည္စိတ္အဝင္စားဆံုးမွာ ထိုသီးသန္႔ခန္းကေလးမ်ားကိုျဖစ္မည္ထင္သည္။ မဟုတ္ေသး၊ ၾကည္ တကယ္စိတ္ဝင္စားသည္က သီးသန္႔ခန္းေပါက္ဝတိုင္းမွာ တပ္ဆင္ထားေသာ ခန္းဆီးကေလးမ်ားကိုပင္ ျဖစ္လိမ့္မည္။

ခန္းဆီးကေလးမ်ားသည္ ေလျပည္တိုက္လွ်င္ပင္ တဖ်တ္ဖ်တ္လူးလြန္႔တတ္ေသာ ပုဝါပါးစကေလးမ်ားမို႔ ထြင္းေဖာက္ျမင္ႏိူင္သည္။ အိေျႏၵရသည္။ လြတ္လပ္ေသာ္လည္း ထိုးေဖာက္ျမင္ႏိူင္၍ ရွင္းခန္႔သည္။ ခန္းဆီးကေလးမ်ား၏အေရာင္သည္ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔အၾကည္ေရာင္ျဖစ္၍ မ်က္ေစ့လည္းေအးေစသည္။  သီးသန္႔ခန္းဆိုသည္ႏွင့္ ေတာင္ေတာင္အီအီၾကည့္တတ္ၾကေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားကို ထိုခန္းဆီးကေလးမ်ားက သိကၡာဆယ္ထားသည္ဟု ၾကည္ ယူဆသည္။

သေဘာတက်မ်က္ဝန္းမ်ားကို ခန္းဆီးေတြမွေ႐ႊ႕ကာ ေအးစက္ေနၿပီျဖစ္ေသာေကာ္ဖီကို လွ်ာဖ်ားေပၚ တစ္စက္ခ်င္းတင္သည္။ တစ္ စက္ ခ်င္း….၊ လွ်ာဖ်ားေပၚမွာ….။ လည္ေခ်ာင္းထဲအေရာက္ အရသာ ေပ်ာက္သြားသည္အထိ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၌ တမက္တေမာလိုက္ပါခံစားလ်က္ရွိသည္။ ခါးခါး စိမ့္စိမ့္ကေလး….။

ထိုစဥ္မွာပင္ သီးသန္႔ခန္းထဲ႐ွိအမ်ိဳးသမီးထံမွ ႐ွိဳက္သံသဲ့သဲ့ကို ခပ္တိုးတိုးဂ်ပ္ဇ္ေတးသြားမ်ားအၾကား လြင့္ကနဲၾကားလိုက္ရသည္။

ရွစ္ထ္ဟု ဆဲေရးသံလိုလိုၾကားလိုက္ရၿပီး သူမက လက္ထဲကဖုန္းကို စားပြဲေပၚ ေဒါက္ကနဲအသံျမည္ေအာင္ ပစ္ခ်လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ေဘးမွာခ်ထားေသာ လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွ တစံုတရာကိုထုတ္သည္။ သူမလက္ထဲပါလာသည္က ေဆးလိပ္ဘူးႏွင့္ ဂက္စ္မီးျခစ္ေလးတစ္ခုျဖစ္သည္။ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ကို ထုတ္ကာ ႏႈတ္ခမ္းမွာေတ့ၿပီးမွ မီး မျခစ္ေသးဘဲ တစ္ခုခုကိုသတိရဟန္ႏွင့္ ေဘးဘီကိုၾကည့္သည္။ ဟုတ္သားပဲ၊ သည္ဆိုင္က smoke free zone ျဖစ္သည္ေလ။ မီးျခစ္ကိုျပန္သိမ္းကာ ေဆးလိပ္ကို မီးမညွိေတာ့ဘဲ ႏႈတ္ခမ္းမွာေတ့ထားလိုက္တာကို ေတြ႔ရသည္။ ခဏေနေတာ့ ပါးစပ္ကေဆးလိပ္ကို ခ်ိဳးဖဲ့ လႊင့္ပစ္လိုက္ေလသည္။

အၾကည့္တို႔ကို သူမထံမွခြာကာ ဖုန္းစကရင္ေပၚက ေမာင္ႏွင့္ၾကည္ အတူရိုက္ထားေသာ ဓါတ္ပံုကို ေကာ္ဖီႏွင့္ က်ိဳက္ခ်ေနရသည္။ မၾကည့္ေသာ္မွ အင့္ကနဲ ရွိုက္၍ရွိဳက္၍ႀကိတ္ငိုေနသံကို ၾကားေနရျပန္သည္။ ခန္းဆီးပါးကေလးမ်ားေၾကာင့္ ၾကည္ သူမကို ျမင္ေနရသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ သူမ၏ႏွလံုးသားအစံုကို မိန္းမခ်င္း ျမင္ေနရသလိုရွိသည္။ သူမႏွလံုးသားတို႔ ဆတ္ဆတ္ခါေနမႈသည္ ၾကည့္ႏွလံုးသို႔ ႐ိုက္ခတ္သည္။ အခ်စ္ေရး အိမ္ေထာင္ေရးမ်ားလား...။ သည္အ႐ြယ္ဆိုေတာ့  ၾကည့္လိုပင္ အိမ္ေထာင္ေရးက်ိဳးပဲ့သူ ဘဝတူအမ်ိဳးသမီးမ်ားျဖစ္ေလမလား...။ စာနာစိတ္ႏွင့္ ရင္၌ နင့္ကနဲစူးသည္။

ငိုရလြန္းေသာေၾကာင့္ ေဘးတိုက္ျမင္ေနရေသာ သူမ၏ႏွာသီးဖ်ားကေလးမွာ ရဲေနသလိုလို။ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကိုဖိကိုက္လ်က္ အသံမထြက္ေအာင္ငိုေနပံုမွာ ဘယ္ေလာက္နာက်င္ခံစားေနရသည္လဲ...။ ၾကည္လည္း သူမႏွင့္တစ္သားတည္း လိုက္ပါခံစားေနမိသည္။ ၾကည္ သူမထံမွ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္မိျပန္သည္။ မျမင္လိုပါ။ ၾကည္ကိုယ္တိုင္ကမွ ခပ္ယဲ့ယဲ့ကေလး ျပိဳလဲလုလုမွာ ၾကည့္လိုပဲ ႏွလံုးေၾကကြဲေနသူ အမ်ိဳးသမီးေနာက္တစ္ေယာက္ကို မ်က္ဝန္းမ်ားႏွင့္လည္း မျမင္လို၊ စိတ္၌လည္း မၿငိတြယ္လိုေပ။ ရွိဳက္သံေတာ့ ၾကားေနရဆဲမွာ... ။

ၾကည္သည္လည္း ႀကိတ္၍ႀကိတ္၍ ႐ွိဳက္ငိုခဲ့ဖူးပါသည္။ နာက်င္လိုက္ရတာ ဆိုဖြယ္ရာမ႐ွိ။ လူေ႐ွ႕သူေ႐ွ႕၌ ေနျမဲစားျမဲျပံဳးျမဲတိုင္းျဖစ္ေသာၾကည္သည္ ေန႔အခါတြင္ ရင္ထဲ႐ွိအပူလံုးကို ဘယ္သူမွမသိေအာင္ လက္သပ္ ေခ်ာ့ျမွဴခဲ့ရ၏။

ဘယ္အခ်ိန္တုန္းကတည္းက စခဲ့သလဲဆို...၊ အိမ္ေထာင္သက္ သံုးႏွစ္အေရာက္ ေျမးခ်ီခ်င္ေသာ ေမာင့္မိဘမ်ား၏အေရးဆိုမႈကို ျဖည့္ဆည္းခ်င္ေသာ္လည္း အိမ္ေထာင္သက္ေလးႏွစ္နီးပါးထိ မေအာင္ျမင္သည္မွ စခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေမာင္ႏွင့္ၾကည္တို႔ တစ္မိုးထဲေအာက္အတူေနလ်က္ မိမိဝင္႐ိုးေပၚ ကိုယ္စီလည္ပတ္ေနၾကေသာ သီးျခားကမာၻငယ္ တစ္ခုစီ ျဖစ္၍သြားခဲ့ေလသည္။

 “ေမာင္ေမာင့္အေပၚ မမႏွင္းအခ်စ္ မျပယ္သေ႐ြ႕ ေမာင္ေမာင္တို႔ ကေလး မရပါေစနဲ႔”

သစၥာဆိုတာလိုလို၊ က်ိန္စာတိုက္တာလိုလို ေမာင့္မမႏွင္းစကားတို႔ ေမာင့္ႏႈတ္မွ ထြက္က်လာခိုက္ ၾကည့္တစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေမႊးညင္းမ်ား ေထာင္မတ္သြားခဲ့ရသည္။ ေမာင့္မွာေတာ့ မူးမူးႏွင့္ အသိစိတ္ မေပ်ာက္တေပ်ာက္အခ်ိန္မို႔ ဗလံုးဗေထြးအန္က်လာေသာ စကားျမားအနက္ကို ခ်င့္ႏိူင္ဟန္မတူ။ ၾကည့္မွာသာ ရင္ဝတည့္တည့္စိုက္လ်က္ မႏႈတ္သာေအာင္ ထုတ္ခ်င္းေဖာက္ခံရသူလို။

ထိုစကားအေပၚ အမ်က္မသို႐ံုမက “ေမာင္ေမာင္သိပါၿပီ မမႏွင္းရယ္၊ ေမာင္ေမာင္သိပါၿပီ။ မမႏွင္း ေမာင္ေမာင့္ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ေမာင္ေမာင္သိပါၿပီကြာ”ဟု  ငိုသံပါႀကီးႏွင့္ ရင္ကြဲမတတ္ ျဖစ္ေနေသာ ေမာင့္ကိုၾကည့္ကာ ငုတ္တုတ္ေမ့ေမ်ာနာက်င္ရသူ ၾကည္ ျဖစ္ခဲ့သည္။

နီးနီးေလး႐ွိလ်က္ ရင္ခုန္သံကိုမွေဝမွ်ၾကားနာႏိူင္ျခင္း မ႐ွိေတာ့တဲ့အခါ အတူကကြဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ဟာ ၾကည့္အတြက္ ျပက္လံုးတစ္ခုသာ။ ညညအိပ္ခ်ိန္ေတြဆို ေက်ာခိုင္းလ်က္ တစ္ဘက္လွည့္ အိပ္တတ္ေသာ ေမာင့္ေနာက္ေက်ာကို အေမွာင္ထဲမွၾကည့္ကာသာ စိတ္မွန္းႏွင့္လြမ္းရသည္။ ႀကိတ္၍႐ွိဳက္ငိုခိုက္ အသံက်ယ္လာကာ ေမာင္ႏိူးသြားေတာ့မွာလားအထင္ႏွင့္ ၾကည့္လက္ဖ်ံကို သြားႏွင့္ဖိကိုက္ကာ နာက်င္ေစလ်က္ မ်က္ရည္တို႔ကိုရပ္တန္႔ေစခဲ့ဖူးသည္။ ထိုကာလမ်ားဆီက နာက်င္မႈဆိုတာ၊ အလြမ္းဆိုတာ ၾကည့္အတြက္ေတာ့ ညဥ့္လယ္ယံမွ စုန္းေတာက္သလို ၀င္း၀င္းထင္းထင္းလူလံုးထြက္ျပရဲေသာ ဖူးပြင့္ေ၀ဆာမႈတစ္ခုသာ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။

ေမာင္ မူးလာတိုင္း ၾကားရေလ့ေသာ ေမာင့္မမႏွင္းတမ္းခ်င္း၌ ၾကည္ အဖန္ဖန္ေသသည္။ ေမာင့္မမႏွင္းကိ်န္စာ၌ ၾကည္ အဖန္ဖန္အက္ကြဲေၾကမြရသည္။ ၾကာေသာ္ နာက်င္မႈတို႔ ေအးခဲလ်က္ ထံုက်င္ႏိူင္ၿပီ။ ဇက္ကုန္လႊတ္အလြမ္းတို႔ လက္ပမ္းက်ေလၿပီဟု ၾကည္ထင္ခဲ့သည္။ အမွန္မွာ ျမံဳေနေသာအနာလို တုတ္က်တိုင္း ဆတ္ဆတ္ထိမခံ နာျမဲပင္တည္း။

တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေမာင္အိမ္ျပန္မမွန္ေသာ ရက္တခ်ိဳ႕မွာ ၾကည့္ခံစားမႈေတြ အျပည့္အဝပင္လံုးညႊတ္ခြင့္ ရခဲ့သည္။ ဘယ္ရင္ခြင္ ဘယ္ေနရာမွာ ေပ်ာ္ေနမည္မသိသည့္ေမာင့္ကို နာနာက်င္က်င္လြမ္းဆြတ္စိတ္က တစ္ဘက္၊ ညတာ႐ွည္ရသည့္အထဲ ၾကားရတတ္ေသာ အသံဗလံ ခ်ိဳးခ်ိဳးခြ်တ္ခြ်တ္ညေတြမွာ ေၾကာက္စိတ္ေတြက တစ္ဘက္ႏွင့္ တစ္ကိုယ္တည္း မိုးလင္းရသည္မ်ား မ်ားစြာ…။

ဘယ္သူက သိခဲ့မွာလဲ၊ ေမာင့္မွာ အသက္ေလာက္ခ်စ္ရေသာ ေမာင့္မမႏွင္း႐ွိခဲ့ဖူးသည္ဆိုတာ။ ေမာင့္ထက္ အသက္ႀကီးသည္။ လည္ပတ္ႏွံ႔စပ္လြန္းသည္။ အေျခ အေၾကာႀကီးသည္ဆိုကာ ေမာင့္မိဘေတြက သေဘာမက်ဘဲ ၾကည္ႏွင့္ လူႀကီးခ်င္းစကားျမန္းလာစဥ္၊ ၾကည္ကလည္း ဟန္ပန္ေတြ လုပ္မေန၊ ခ်က္ခ်င္း ေခါင္းညိတ္ခဲ့သည္။ ဒါကိုပင္ ေမာင္ သံုးႏွစ္ခန္႔အသည္းအသန္လိုက္ယူခဲ့ရေသာ မမႏွင္းႏွင့္ခ်ိန္ထိုးကာ လြယ္လြန္းသည္ဟု ေမာင္က ျမင္သည္တဲ့။ အခ်စ္မွာ အခ်ိန္အတိုင္းအဆ႐ွိသလား ဟု ေမာင့္ကို ၾကည္ ေမးလိုက္ခ်င္သည္။

သို႔ေသာ္ အရာရာလြန္ခဲ့ၿပီ။ 
ၾကည္ႏွင့္ေမာင့္အၾကား ပိန္းေသာအေမွာင္ထုတစ္ခုက ခိုင္ခိုင္မာမာထူူထဲ ျခားနားလ်က္႐ွိခဲ့ေလၿပီ။

(ဃ)
အျပင္မွာ မိုးဖြဲကေလးမ်ား က်လာၿပီ။ ဆိုင္ေ႐ွ႕မွာလည္း လူအသြားအလာက်ဲပါး စျပဳၿပီ။ ေကာ္ဖီဆိုင္ကေလးထဲမွာ ၾကည္ရယ္၊ သူမရယ္၊ ေနာက္ ခပ္ငယ္ငယ္စံုတြဲတစ္စံုရယ္သာ႐ွိသည္။ ဂ်ပ္ဇ္ေတးသြားတို႔စီးဆင္းဆဲ သူမ႐ွိဳက္သံတို႔ တိုးလ်ကာ အငိုတိတ္သည္။ အိတ္ထဲမွ တစ္႐ွဴး အစိုစေလးႏွင့္ မ်က္ႏွာကိုသန္႔စင္လ်က္ တူးေဝးကိတ္မိတ္ကပ္ေလးသံုးကာ ျပင္ဆင္ခ်ယ္သေနသည္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးသည္။ ရဲရဲနီေစြးေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းအေရာင္သည္ ယံုၾကည္မႈ၊ စြမ္းေဆာင္ႏိူင္မႈ၊ တိက်ျပတ္သားမႈတို႔ကို သူမမ်က္ႏွာေပၚ ထပ္ေဆာင္းေပးသည္။ အေစာကေလးက ၾကည္ျမင္ေနခဲ့ရေသာ သူမသည္ ယခုသူမ မဟုတ္ေတာ့။ အားလံုးၿပီးေတာ့ သိမ္းစရာ႐ွိသည္မ်ား အိတ္ထဲျပန္သိမ္းကာ ထိုင္ေနရာမွ ထသည္။ သီးသန္႔ခန္းေလးထဲမွ အထြက္၊ ၾကည့္ဘက္အလွည့္ လွစ္ကနဲေကြးညႊတ္သြားေသာ သူမႏႈတ္ခမ္းအစံုကိုျမင္ခိုက္ ၾကည္ပင္ ေရာေယာင္ျပံဳးျပလိုက္မိသည္ ထင္၏။

ၾကည္လည္း အိမ္ျပန္ဖို႔ျပင္ရမည္။ လက္ေတြ႔ဘဝတစ္ခုဆီ သြားရဦးမည္။  ၾကည့္ပါးေပၚမွာလည္း ေျခာက္ေသြ႔မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတို႔ ႐ွိခဲ့ပါသည္။ ေန႔လည္ကအျဖစ္တို႔ အပ်က္အေနႏွင့္ ၾကည့္အမွတ္အသားထဲမွာ ႐ွိေနဦးမည္။ ဆိုင္ထဲမွထြက္သြားေသာ သူမမ်က္ႏွာေပၚမွာ၊ ၾကည့္ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ၾကည္တို႔မိန္းမေတြရဲ႕ လက္ေတြ႔ဘဝရင္ဆိုင္မႈေတြ၊ ရဲရင့္ျဖတ္သန္းမႈေတြြ၊ နာက်င္သမွ်တို႔အား လႊတ္ခ်ထားႏိူင္ခဲ့မႈေတြႏွင့္ ထင္လင္းေတာက္ပေနဦးမည္။ ၾကည္ ထင္သည္။

(င)
ခန္းဆီးကေလးေတြ....
ပါးလႊာသေလာက္ လြင့္ျပန္႔၊ လြင့္ျပန္႔သေလာက္ ေပါ့ပါးကာ ထြင္းေဖာက္ျမင္ႏိူင္သည့္ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ အျပည့္ႏွင့္ ခန္းဆီးကေလးေတြ၊  ထိုမွတစ္ဆင့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္၏ႏွလံုးသားကို ၾကည္ေတြ႔ခဲ့ရၿပီ။ ၾကည့္ႏွလံုးသားတို႔ကိုလည္း သူမ ျမင္ေကာင္းျမင္ခဲ့ပါလိမ့္မည္။ ခါတရံ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ႏွလံုးသားမ်ားအား ထင္ဟပ္ျမင္သာေစေသာ ခန္းဆီးပါးကေလးမ်ား ၾကည္တို႔ဘဝမွာ လိုအပ္ေကာင္းလိုအပ္မည္ဟု ၾကည္ထင္သည္။

ေမာင္ကေရာ....၊ ေမာင္ဟာ ၾကည့္အတြက္ ခန္းဆီးအထူႀကီးတစ္ခု ျဖစ္မည္ထင္ရဲ႕။ ေနာက္ကြယ္ တစ္ဘက္မွာ ဘာေတြ႐ွိမလဲ ခန္႔မွန္းလို႔မရႏိူင္ေအာင္ ပိန္းေမွာင္နက္အိအေရာင္ ရင့္ရင့္ျခယ္ကာ ေမာင္ ၾကည့္ဘဝထဲ ေသြးေအးစြာ ဝင္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ေလျပည္တိုးလို႔မွ မလႈပ္ခတ္တတ္ေသာ ထူထဲေအးစက္သည့္ခန္းဆီးသည္ ၾကည္ခ်စ္ေသာ ေမာင္…။

အို....ၾကည္တို႔ဘဝမွာ သည္လိုခန္းဆီးအထူႀကီးေတြလည္း လိုအပ္သည္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ၾကည္တို႔အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕မ်က္ရည္ေတြ၊ နာက်င္မႈေတြ၊ ဒဏ္ရာအနာတရေတြ၊ ေသြးပ်က္ဖြယ္ငရဲခန္းေတြ၊ က်ိဳးပဲ့ေၾကမြေနမႈေတြကို ခန္းဆီးထူထူႀကီးမ်ားေနာက္ကြယ္မွာ အေမွာင္ခ်ထားႏိူင္မည္။ အေမွာင္ခ်ထားခဲ့လိုက္ခ်င္သည္။ 

ခဏကေလးျဖစ္ျဖစ္ေပါ့.....

အျပင္မွာ မိုးဖြဲကေလးမ်ား က်ေနဆဲ။ အိတ္ထဲကထီးကိုထုတ္ကာ ဖြင့္ေဆာင္းလိုက္သည္။ ၾကည့္စိတ္ေရာ ၾကည့္ကိုယ္ပါ ဖ်ားနာလို႔ မျဖစ္ေသး….။ 





ဒီဝတၳဳတိုေလးဟာ မိုးစာေပက စီစဥ္ထုတ္ေဝတဲ့ " ေကာင္းကင္ေပၚက်တဲ့ မိုးစက္မ်ား " ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးထဲမွာ မိုးစက္ကေလးတစ္စက္အေနနဲ႔ ကြၽန္မ ပါဝင္ေရးသားျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဝတၳဳတိုေလးပါ။ ကြၽန္မနဲ႔အတူ ဆရာမႀကီးငယ္လတ္မ်ား၊ ေရးေဖာ္မိိိတ္ေဆြမ်ားပါ ပါဝင္ေရးသားထားၾကပါတယ္။ ဆရာမမ်ားရဲ႕လက္ရာမြန္မ်ားျဖစ္တာမို႔ ဝယ္ယူသိမ္းဆည္းသင့္တဲ့စာအုပ္ေလးပါ။ မဖတ္ရေသးရင္ ဝယ္ယူအားေပးၾကပါဦး႐ွင္...:)