Friday, July 11, 2014

ခ်စ္ပိုင္ခြင့္



“ေဖေဖ သား  ေျပာစရာရွိလို႔”

“ေအး ဘာေျပာမွာလဲသား၊ ေျပာေလကြာ”

သား လင္းေရာင္ဏီက သူ႔အေမတူသူ၊ ၿမံဳေစ့ေစ့ ေအးစက္စက္ႏွင့္၊ မလိုအပ္လွ်င္ ေျပာလိုေသာစကားကို မ်က္လံုးအၾကည့္၊ မ်က္ႏွာအမူအယာေလာက္ႏွင့္သာ တစ္ဘက္လူကို သိေစတတ္သူ။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးစကားမ်ိဳးကေတာ့ သားအဖႏွစ္ေယာက္ၾကား ဘာအခံမွမလိုဘဲ ေျပာေနက်မို႔ ခုလို သားက ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္စကားေျပာရန္ ပလႅင္ခံလာခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ ဒါဟာ ေတာ္တန္ရံုစကား မဟုတ္ႏိူင္ပါ။

တနလၤာ-ေသာၾကာလိုေန႔မ်ားမွာ သားအဖႏွစ္ေယာက္လံုး အဆင္ေျပသလို ၾကံဳသလို ညစာစားတတ္ခဲ့ၾကေပမဲ့ အလုပ္ပိတ္ရက္ စေန-တနဂၤေႏြေတြမွာေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္အတူဝင္ကာ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္တတ္ၾကျမဲမို႔ အိမ္မွာ အတူရွိေနတတ္ၾကတာမ်ားပါသည္။ သည္ေတာ့ သားႏွင့္ကၽြန္ေတာ့္အၾကား ရင္းႏွီးမႈက သားႏွင့္အေဖဆိုတာထက္ အမ်ားႀကီးပိုလြန္ပါသည္။

သားက အတန္ၾကာႏႈတ္ဆိတ္ေနၿပီးမွ ဆံုးျဖတ္ၿပီးဟန္ႏွင့္ (စိတ္လွႈပ္ရွားပံု တစ္စက္ကေလးမွမျပဘဲ) ေျပာလိုေသာ စကားကို ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပာခ်လိုက္ေလသည္။

“သားကို မိန္းမလိုက္ေတာင္းေပးပါ ေဖေဖ”

“ေဟ”

မ်က္ခံုးမ်ားျမင့္တက္လွ်က္ အံ့ၾသမႈအျပည့္ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို သားက ေမွ်ာ္လင့္ထားၿပီးျဖစ္ေသာပံုမ်ိဳးႏွင့္သာ တုန္႔ျပန္ေလသည္။

“ဟ ငါ့သားရာ ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ သားကို ေဖေဖက မိန္းမလိုက္ေတာင္းေပးေနဖို႔ လိုေသးလို႔လားကြာ၊ ေနပါဦး၊ သားဆိုလိုခ်င္တာက သားတို႔လူငယ္ခ်င္း အဆင္ေျပေနၿပီ၊ ေဖေဖက မိဘခ်င္း လိုက္နားေဖာက္ေပးဖို႔  အဲလိုလား”

“မဟုတ္ဘူး ေဖေဖ၊ သူ သားကို ျပန္မေျဖေသးဘူး၊ မိဘသေဘာက်ရင္ေတာ့ သူ လက္ခံပါမယ္ တဲ့”

“ေဟ”

ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္တစ္ႀကိမ္ “ေဟ”မွာေတာ့ သားမ်က္ႏွာက အနည္းငယ္နီခ်င္လာလွ်က္ စိတ္အလႈပ္အရွားစြက္ေသာ သားလက္ေခ်ာင္းေလးေတြက ကုလားထိုင္လက္တင္ေပၚ တီးခတ္ေနဟန္ ေကြးလွႈပ္လို႔ေနခဲ့သည္။

သားရဲ႕ေခါင္းကို ကၽြန္ေတာ့္လက္ဝါးျဖင့္သာသာအုပ္ကိုင္လွ်က္ ၾကင္နာစြာၾကည့္မိေတာ့ သားမ်က္ဝန္းတို႔က စိုလက္လာ သေယာင္ရွိေလ၏။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ခန္႔က မင္းေက်ာ္စြာဆိုေသာ လူငယ္ကေလးကို မ်က္ေစ့ထဲျပန္ျမင္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းမွစကားတို႔ သားအတြက္ တရစပ္ထြက္က် စီးဆင္းလာခဲ့ေလေတာ့သည္။

@@@@@@@@@@@@@@@

အျဖစ္အပ်က္အားလံုးတို႔သည္ မင္းေက်ာ္စြာက ႏိူင္လဲ့ရည္ကို ျမင္ျမင္ခ်င္းေမတၱာသက္ဝင္ခဲ့မိရာကစသည္ဟု ေျပာရမည္ ထင္ပါသည္။

သူ ဘာကိုမွ မေတြးႏိူင္ေတာ့ပါ။ ႏိူင္လဲ့ရည္ကို သူ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ အဆံုးရွံဳး မခံႏိူင္။ ႏိူင္လဲ့ရည္မိဘမ်ားထံမွာ ေတာင္းရမ္းေပးဖို႔ ကိုသာ သူ႔မိဘမ်ားကို တြင္တြင္ပူဆာမိေတာ့၏။ မျငင္းႏိူင္ေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားစြာတို႔ေၾကာင့္ သူ႔မိဘမ်ား၏ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို ႏိူင္လဲ့ရည္မိဘမ်ားက လက္ခံလိုက္ၿပီးခ်ိန္တြင္မူ သူ႔ဘဝတစ္ခုလံုး အရာရာၿပီးျပည့္စံုေလၿပီဟု သူ ႏွစ္လိုအားရ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ေလသည္။ တကယ္လည္း သူ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါသည္။ သူခ်စ္ျမတ္ႏိူးလွေသာ ႏိူင္လဲ့ရည္ သူ႔အနားမွာ အစဥ္ရွိေနျခင္းကပင္ သူ႔အတြက္ အရာရာကံုလံုစြာ။

ႏိူင္လဲ့ရည္သည္ မခ်က္တတ္မျပဳတ္တတ္ေသာ မိန္းကေလး၊ မိဘမ်က္ေစ့ေအာက္မွာ ကေလးလို ေနထိုင္ႀကီးျပင္းလာရေသာ မိန္းကေလးျဖစ္သည္မို႔လား မသိ၊ အိမ္ေထာင့္တာဝန္မ်ားကို ဘာမွ မလုပ္မကိုင္တတ္ခဲ့။ ကိစၥမရွိပါ၊ သူ႔အတြက္ေတာ့ သူ႔အနားမွာ ႏိူင္လဲ့ရည္ရွိေနလွ်င္ လံုေလာက္ၿပီ။

အခါမ်ားစြာပင္ သူအလုပ္ကျပန္လာမွ ႏွစ္ေယာက္သားအတူ မီးဖိုေခ်ာင္ဝင္၊ ခ်က္ျပဳတ္ၾကရသည္။ ငါးမကိုင္တတ္ေသာ ႏိူင္လဲ့ရည္တစ္ေယာက္ ငါးတစ္ေကာင္ႏွင့္ ထိုင္ငိုမတတ္ျဖစ္ေနသည္ကို သူ႔မွာ ၾကည့္ရင္းက ရယ္လည္းရယ္ခ်င္၊ သနားလည္း သနားကာ သူကိုယ္တိုင္ပဲ ငါးကို ခုတ္ပိုင္း၊ ဆား ဆႏြင္း ငံျပာရည္နယ္လွ်က္ ဆီသတ္ခ်က္ျပဳတ္ျပရတတ္ေလသည္။

အဝတ္အထည္မ်ားကို စက္ထဲလံုးေထြးထည့္ေလွ်ာ္မိ၍ အေရာင္စြန္းသြားေသာသူ႔ရွပ္အျဖဴမ်ားေၾကာင့္ မၾကာခဏ ေၾကကြဲခဲ့ရ၊ မီးေအးေအးႏွင့္တိုက္ရမည့္ အထည္စတို႔ကို မီးျပင္းႏွင့္တိုက္မိေသာေၾကာင့္ မီးပူကပ္သြားသည့္အတြက္ သူ႔မွာ ႏွေမ်ာလြန္းရခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ႏိူင္လဲ့ရည္ကို သူ မဆူရက္ပါ။ ခ်စ္ေသာစိတ္တစ္ခုအျပင္ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ ျမတ္ႏိူးလြန္းရေသာႏွစ္လိုစိတ္ေၾကာင့္သာ ႏိူင္လဲ့ရည္အေပၚ ဘာတစ္ခုမွ်ွ အျပစ္ျမင္၍ မရခဲ့။

သားကေလး ေမြးအၿပီး၊ တိတိက်က်ဆိုရေသာ္ သားကေလး သံုးႏွစ္သားေလာက္က်မွ ႏိူင္လဲ့ရည္က သားသည္မိခင္တစ္ေယာက္၊ အိမ္ေထာင္ရွင္မတစ္ေယာက္အျဖစ္ အိမ္မႈကိစၥမ်ားကို ႏိူင္နင္းလာခဲ့တာျဖစ္ေလသည္။ သူ႔ဘဝႀကီးမွာလည္း အရင္ကထက္ ပိုမိုစိုျပည္လာသေယာင္ရွိခဲ့သည္။ ဇနီးႏွင့္ သားႏွင့္၊ အိမ္အျပန္ ဇနီးသည္ခ်က္ျပဳတ္ထားေသာ ထမင္းဝိုင္းက အသင့္၊ သားကေလး၏ ခ်စ္စဖြယ္တီတီတာတာမ်ားႏွင့္ေပါင္းေသာ္ သူ႔တစ္ေန႔တာပင္ပန္းသမွ်တို႔ ေျပေပ်ာက္ခဲ့ရသည္ပင္။

သို႔ရာတြင္ စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္းတို႔သည္ သူ႔ထံမွာ ေရရွည္မတည္တံ့ခဲ့။ သားကေလး ဆယ္ႏွစ္အရြယ္မွာ အေပ်ာ္ဟူသမွ်တို႔ သူ႔ဘဝႀကီးထဲက ႏႈတ္ယူခံလိုက္ရေလေတာ့သည္။ ႏိူင္လဲ့ရည္ သားအိမ္ေခါင္းကင္ဆာႏွင့္ ေဆးရံုတက္ရခ်ိန္မွာ စခဲ့သည္။ သားကေတာ့ ဘာမွမသိတတ္ေသး။  သူ႔မွာသာ….။  ဆုပ္လည္းစူး၊  စားလည္း ရူးမည့္အျဖစ္က သူ႔ထံမွာ ေန႔ေန႔ညညဝင္စားလွ်က္ တအံုေႏြးေႏြး ပူေလာင္ခဲ့ရသည္ေပ။

ႏိူင္လဲ့ရည္၏ဒိုင္ယာရီကို ေခါင္းအံုးေအာက္မွာေတြ႔စဥ္ကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္၊ ႏိူင္လဲ့ရည္ ေန႔စဥ္မပ်က္ ေရးသားပါေစ ဆိုသည့္စိတ္ႏွင့္ ေဆးရံုယူသြားရေကာင္းႏိူး  ေခါင္းအံုးေအာက္က အမွတ္မဲ့ထုတ္ယူခဲ့မိျခင္းသာျဖစ္ေလသည္။ 

@@@@@@@@@@@@@@@

ေမာင္….
ကၽြန္မ ဒီေန႔ မဂၢဇင္းထဲမွာ ေမာင့္ဝတၳဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ေကာင္မေလးက သူ႔ေကာင္ေလးကို ေရးလိုက္တဲ့စာေလး တဲ့။

ေမာင္ စိတ္ညစ္သြားမွာပါ၊ ကၽြန္မက မိန္းမ မပီသဘူး၊ သိမ္ေမြ႔ယဥ္ေက်းေလသူ မဟုတ္သလို၊ ခ်ိဳသာစြာေသာစကားကို ဆိုတတ္သူလည္း မဟုတ္ဘူး ေမာင္......။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မႏႈတ္ထြက္စကားေတြဟာ အေရာင္မဲ့ေနတတ္တယ္....။ မလိုအပ္ဘူးထင္ရင္ ကၽြန္မက ဘာစကားအပိုေတြမွလည္း ေျပာေနတတ္သူ မဟုတ္ဘူး။ အတူေနၾကလို႔ ၾကာလာတဲ့အခါ ေမာင္ ကၽြန္မကို ေသခ်ာေပါက္ စိတ္ပ်က္သြားမွာပါေလ….
ကၽြန္မက ေမာင့္ကို အမုန္းနဲ႔ လမ္းမခြဲခ်င္သူရယ္…. ေမ့လိုက္ၾကပါစို႔ ေမာင္ရာ…

ေမာင့္ရဲ႕
N

ေမာင့္အနား ေမာင့္ပါး ကပ္လို႔ ကၽြန္မ ေမာင့္ကို ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့စကား။ အဲဒီစာပိုဒ္က ေမာင္ ကၽြန္မကို ရည္ရြယ္ေရးခဲ့တာ မဟုတ္လားဟင္  ေမာင္….

ႏိူင္
၂၀ ေဖေဖာ္ဝါရီ

X X X X X X X X X X X X X X X X X X

ေမာင္ေရ….
သဘာဝတရားႀကီးရဲ႕ ကုသမႈေအာက္မွာ ဒဏ္ရာေတြဟာ အလိုလိုအနာေဖးတက္ က်က္သြားတတ္သတဲ့။ အေပၚယံအေရျပားေပၚက ဒဏ္ရာေတြကို ဆိုလိုဟန္ရွိပါရဲ႕ေလ။ အတြင္းလိႈက္စားေနတဲ့ အေသမ်ားစြာေတြက်ေတာ့ ဘယ္လိုကုကု၊ ဘယ္လိုထြက္ေျပးေျပး အနာ မက်က္ႏိူင္၊ မလြတ္ေျမာက္ႏိူင္ျပန္ဘူးေနာ္။

ႏိူင္
၂၇ ေဖေဖာ္ဝါရီ

X X X X X X X X X X X X X X X X X X

ဘာနဲ႔မ်ား လွည့္စားေမ့ေပ်ာက္ထားရပါ့မလဲ၊ ေမာင္ အနားမွာရွိမေနတဲ့ ကၽြန္မလက္ရွိဘဝထဲက ေန႔စဥ္ေတြ ကိုေလ….။ ေမာင္ေရးသမွ်စာေတြကို ကၽြန္မက မ်က္ေစ့နဲ႔ဖတ္၊ နားနဲ႔ၾကားရင္း ႏွလံုးသားနဲ႔ အေသအခ်ာ ခံစားနားလည္ေနမိတတ္ေတာ့ ပိုလို႔နာက်င္ဖြယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ေမာင္က ေဝးသြားၾကၿပီဆိုေတာ့မွ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မခြဲႏိူင္ေလာက္ေအာင္ သံေယာဇဥ္ရွိေနမိၾကမွန္း ပိုလို႔ေသခ်ာသြားခဲ့ေတာ့တာ။  အတူတူဆိုတဲ့စာလံုးေပါင္းကိုေမ့ဖို႔က အေတာ္ခက္လွခ်ည့္။ ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားလည္းပဲ အခ်ိန္က်ရင္ ေသြးေတြက တစ္ပတ္ေက်ာ့လာျပန္။ ေမာင္ရယ္….။
ဟင့္အင္း ေနာက္ဘဝဆိုတာကို ကၽြန္မ မယံုဘူး ေမာင္…

ႏိူင္
၀၃ ဧၿပီလ

X X X X X X X X X X X X X X X X X X

ေမာင္ေရ…
ေမာင့္လံုးခ်င္းတစ္အုပ္ကို ရုပ္ရွင္ရိုက္ဖို႔ဝယ္လိုက္တယ္လို႔ ကၽြန္မ ၾကားရတယ္။ ဝမ္းသာလိုက္တာ ေမာင္ရယ္။ ေမာင္ တကယ္ပဲ ေအာင္ျမင္ေနၿပီေပါ့ေနာ္….
ေမာင္ ဆက္လက္ေအာင္ျမင္ပါေစလို႔ ကၽြန္မ ဆုေတာင္းေနပါတယ္ ေမာင္။ ျဖစ္ႏိူင္ရင္ ေမာင့္အနားမွာ ေမာင့္လက္ကို ဆုတ္ကိုင္ရင္း ေျပာျပခ်င္လိုက္တာ….

ခုေတာ့ ရင္ထဲကပဲ ဆုေတာင္းေပးေနပါရေစ။  ေမာင္ ၾကားႏိူင္မွာ မဟုတ္ေပမဲ့လည္းေလ….။

ႏိူင္
၀၇ ေမလ

X X X X X X X X X X X X X X X X X X

ေမာင္ေရ
ကၽြန္မသားကေလး  ေက်ာင္းစတက္ရတဲ့ေန႔တုန္းကအေၾကာင္း ေျပာျပဦးမယ္ သိလား၊ သူမ်ားကေလးေတြ ငိုယိုေနခ်ိန္မွာ သားက သူ႔အေဖကိုေရာ ကၽြန္မကိုေရာ ႏႈတ္ဆက္ၿပီးတာနဲ႔ ေက်ာင္းခန္းထဲ ခ်ာကနဲ လွည့္ဝင္သြားလိုက္တာမ်ား။ သံေယာဇဥ္ျပတ္ပဲ ေမာင္ေရ။ ကၽြန္မနဲ႔သူ႔အေဖမွာ ငိုရမလို ရယ္ရမလိုရယ္။ သားက သံေယာဇဥ္မထားတတ္တဲ့သူမ်ားလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေမာင့္လို ခင္တြယ္မႈကို ထုတ္မျပတတ္တဲ့ ေသြးေအးသူကေလးမ်ားလား….၊ စိတ္ေမာရတယ္ ေမာင္ရယ္။ အဲဒီ့အခိုက္အတန္႔ကေလးမွာ ကၽြန္မ ေမာင့္ကို သတိရေနမိပါရဲ႕….

ႏိူင္
၀၃ ဇြန္လ

X X X X X X X X X X X X X X X X X X

တစ္ခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာေတာ့ ႏိူင္လဲ့ရည္က သားကေလးအေၾကာင္း၊ သူ႔က်န္းမာေရးအေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း နဲ႔ ေဈးစာရင္းေတြ၊ အိမ္သံုးစားရိတ္စာရင္းေတြသာ ေရးမွတ္ထားခဲ့သည္။ 

တစ္ခ်ိဳ႕စာမ်က္ႏွာေတြမွာေတာ့ သူ႔စာေရးဆရာရဲ႕ စာအပိုင္းအစေလးေတြကို မ်ဥ္းသားကာ ျဖတ္ညွပ္လို႔၊ ေန႔စြဲထိုးကာ ကပ္ထားတတ္ေသး၏။

ႏိူင္လဲ့ရည္ဒိုင္ယာရီေပၚ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္ေတြ ေပါက္ကနဲက်ေတာ့မွပင္ သတိျပန္ဝင္လာကာ ေဘးဘီကို ငဲ့ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ သားက ေက်ာင္းသြားဖို႔ကားေစာင့္ေနရာက ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို ေငးစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့ေလသည္။ 

ဘာမွမျဖစ္သလို မ်က္ရည္ေတြကို မသိမသာသုတ္လိုက္ကာ ဒိုင္ယာရီကို စားပြဲေပၚတင္လွ်က္ သားႏွင့္ အတူေက်ာင္းကားေစာင့္ရန္ ျခံေရွ႕အုတ္ခံုေပၚ အသိမဲ့ထိုင္ေနခဲ့မိေသာ ေန႔တစ္ေန႔ပါေပ။

@@@@@@@@@@@@@@@

ဆရာဝန္ေျပာစကားအရ ႏိူင္လဲ့ရည္၏လက္က်န္ရက္မ်ားက လက္ငါးေခ်ာင္းပင္ မျပည့္ခ်င္ေတာ့။ 

 ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ တစ္ခုခုကို ေသခ်ာသိေနခဲ့သည္။ ညေနေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ ဖုန္းတစ္ခု ဝင္လာကာ သူ႔ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္စကားေျပာလာခဲ့သူ၊ ႏိူင္လဲ့ရည္၏ စာေရးဆရာ။ ႏိူင္လဲ့ရည္၏ အေျခအေနႏွင့္ ကုတင္နံပါတ္ အခန္းနံပါတ္မ်ား သူ႔ကို ေျပာျပလိုက္ ေတာ့ သူ ဒီညေနေစာင္းေလာက္ လာခဲ့မည္ ဆိုေလသည္။

သူတို႔ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာပင္ စကားေျပာၾကသည္။ စကားေျပာၾကသည္ဆိုျခင္းထက္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ မ်က္လံုးအၾကည့္မ်ားျဖင့္သာ ေျပာဆိုေနၾကျခင္းသာ။ ႏိူင္လဲ့ရည္မွာ ေလသံမွ် ေျပာထြက္ႏိူင္ေတာ့သူ။ 

စာေရးဆရာက ႏိူင္လဲ့ရည္၏လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားကို ေထြးဆုပ္ၾကင္နာခ်င္ပံုရသည္။ ႏိူင္လဲ့ရည္၏ ညာဘက္ မ်က္ဝန္းေထာင့္စြန္းမွ မ်က္ရည္တစ္စက္ သူမနားထင္ေပၚ လိမ့္ကနဲအဆင္းမွာ ေမးေၾကာေတြတင္းေနေအာင္ အံႀကိတ္ထိန္းထားသည့္ စာေရးဆရာ၏မ်က္ဝန္းမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ကနဲ ေတြ႔လိုက္ရေလ၏။

ကၽြန္ေတာ္ အခန္းထဲမွ ထထြက္လာခဲ့မိေတာ့သည္။ စာေရးဆရာက အားနာၾကည့္တစ္ခ်က္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီလွမ္းပို႔စဥ္ ကၽြန္ေတာ္က ရပါတယ္ဗ်ာ၊ ေျပာစရာရွိတာသာ ေျပာၾကပါဆိုေသာ နားလည္မႈမ်က္ဝန္းေတြႏွင့္ ျပန္ၾကည့္ ေပးခဲ့ရေသးသည္။

ခုခ်ိန္က်မွ ေသလုေမ်ာပါးမိန္းမတစ္ေယာက္ကို ပခံုးမွကိုင္လႈပ္ကာ မင္းကြာ…ဆိုၿပီး ျပစ္တင္စကားဆိုရမွာလား၊ "လုပ္ရက္တဲ့ မိန္းမ၊ မင္းစိတ္ထဲမွာ ဒီလူ တစ္ခ်ိန္လံုး ရွိေနတယ္ေပါ့ေလ ဟုတ္လား"ဆိုၿပီး နာၾကည္းပစ္လိုက္ရမွာလား ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ့ပါ။ ႏိူင္လဲ့ရည္ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ သူမအနားရွိေနေစခ်င္ေသာသူဟာ ကၽြန္ေတာ္မွ ဟုတ္ပါေလစ။ သူမ အသက္ရွင္က်န္းမာေနစဥ္ကေရာ ကြၽန္ေတာ္က သူမစိတ္ႏွလံုးထဲမွာမွ ရွိခဲ့ပါေလစ။ ေလာကႀကီးထဲမွ အခ်ိန္မေရြး ထြက္ခြာေသဆံုးသြားေတာ့မည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္၏ ေနာက္ဆံုးဆႏၵကေရာ ဘာမ်ားျဖစ္ႏိူင္ပါမည္လဲ။ စာေရးဆရာ၏ ရင္ခြင္ထဲ ခိုဝင္ ေႏြးေထြးရင္းႏွင့္ သူမ၏ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ကို ကုန္ဆံုးခ်င္သည္လား...ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ ကြၽန္ေတာ္ မသိရဲပါ။

မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ကို သမီးလိမၼာအမည္ခံဖို႔သက္သက္ လက္ထပ္ခဲ့ေလသလား၊ ျငင္းပယ္ရန္ မစြမ္းႏိူင္ေသာ အေၾကာင္းတရားတို႔ ရွိခဲ့၍ပဲလား၊ သို႔တည္းမဟုတ္ “မ်က္ေစ့ဖြင့္ၿပီး ေရြးခ်ယ္ေနလို႔သာပါေအ၊ မ်က္ေစ့မွိတ္ထားရင္ ေယာက်ာ္းေတြဟာ အားလံုးအတူတူပါပဲ”လို႔မ်ား ႏိူင္လဲ့ရည္၏မိခင္က တရားခ်ခဲ့ေလသလား၊ ကၽြန္ေတာ္ မသိျပန္ပါ။

ႏိူင္လဲ့ရည္၏ အခ်စ္ႏွင့္သစၥာတရားအေပၚ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ကို သိခြင့္ရလွ်င္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္ပါေသးသည္။

ကၽြန္ေတာ္ အခန္းထဲျပန္ဝင္လာေတာ့ ႏိူင္လဲ့ရည္မ်က္ဝန္းမ်ားမွာ ေမွးမွိတ္လွ်က္၊ စာေရးဆရာက သူမကို အနတၱလကၡဏာသုတ္ ရြတ္ဖတ္ျပေနခဲ့ေလသည္။

@@@@@@@@@@@@@@@

ႏိူင္လဲ့ရည္ဆံုးသြားခ်ိန္မွာ ေရာက္မလာခဲ့သလို၊ ႏိူင္လဲ့ရည္အသုဘခ်ေသာေန႔ကလည္း ေပၚမလာခဲ့ေသာ စာေရးဆရာသည္ ေနာက္တစ္လအၾကာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဖုန္းဆက္လာခဲ့ေလသည္။

“ႏိူင္က ဒိုင္ယာရီ အျမဲေရးေလ့ရွိတယ္။ ကိုမင္းေက်ာ္စြာအတြက္ မလိုအပ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္မ်ား သိမ္းထားခြင့္ရမလား ခင္ဗ်ာ”

ႏိူင္လဲ့ရည္ မေသခင္ မွာသြားခဲ့ေလသလား၊ ကၽြန္ေတာ္ မေသခ်ာပါ။

"ဇနီးျဖစ္သူရဲ႕ဒိုင္ယာရီကို မလိုအပ္တဲ့ခင္ပြန္း ရွိေနလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္လိုေသခ်ာစိတ္ေတြနဲ႔မ်ား ခင္ဗ်ား ေျပာႏိူင္ရတာပါလိမ့္" ခ်က္ခ်င္းပင္ စိတ္ထဲမွခြန္းတုန္႔ျပန္လွ်က္၊ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္မွ စကားတို႔ကေတာ့ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာစြာ ေျပာထြက္ႏိူင္ခဲ့ေလသည္။

“ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ အသုဘခ်ေတာ့ အေခါင္းထဲ ထည့္ေပးလိုက္တယ္ဗ်။ သူ အျမဲေရးေလ့ရွိတဲ့ ဒိုင္ယာရီေလးမို႔လို႔ေလ”

စာေရးဆရာဖုန္းခ်သြားေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ယာေဘးက အေပၚအံဆြဲေလးကို ဖြင့္ၾကည့္ရင္း တစ္ကိုယ္တည္း ေက်နပ္စြာျပံဳးလိုက္မိေလသည္။

@@@@@@@@@@@@@@@

ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းရွည္ႀကီးအဆံုးမွာ သားက သက္ျပင္းေမာတစ္ခု ေလးဖင့္စြာခ်သည္။ 

လူတစ္ေယာက္အား ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရဖို႔ရန္ အေၾကာင္းသင့္ေကာင္း သင့္ႏိူင္ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္အေပၚ ခ်စ္ခြင့္ဟူသည္မွာကား ခက္လွသည္။ တုန္႔ျပန္ခ်စ္ကို ရဖို႔ရန္မွာ ပို၍ပင္ခက္လွသည္။ ခ်စ္ခြင့္ရွိတိုင္းလည္း ပိုင္ခြင့္ရွိပါသလား။ ပိုင္ခြင့္ရေနေသာ္ျငားလည္း ခ်စ္ခြင့္ရွိပါသလား။ ခ်စ္ ပိုင္ ခြင့္ဆိုသည္က လူႏွစ္ေယာက္၏ ႏွလံုးသားအခ်င္းခ်င္းသာ နားလည္ႏိူင္ၾကေသာ နက္နဲသိမ္ေမြ႔မွုတစ္ခုျဖစ္သည္ေပ။ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ တစ္ဘက္သတ္ခ်ည္ေႏွာင္၍ မရစေကာင္းသလို၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆိုလိုရင္းမွာ အခ်စ္မပါေသာအိမ္ေထာင္ကို မထူေထာင္ေစခ်င္သည္မွန္း သား ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ပါလိမ့္မည္။

သားစိတ္ထဲေတာ့ “မိန္းမေတြဟာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးတဲ့အခါ လင္ေယာက်ာ္းအေပၚ ခ်စ္သြားၾကတာပဲဆို”ဟု ဆင္ေျခ တက္ေကာင္း တက္ေနေပမည္။ 

သို႔ေသာ္ ထိုမေရရာေသာ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ ဆင္ေျခတစ္ခုထဲႏွင့္ သားဘဝတစ္ခုလံုးကို ထိုမိန္းကေလးလက္ထဲထည့္သည္အထိ ေလာင္းေၾကးထပ္လဲလွယ္ဖို႔ရန္မွာ မတန္ရာလွေပ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သားကို ဒုတိယမင္းေက်ာ္စြာ အျဖစ္မခံႏိူင္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပခဲ့ေသာအျဖစ္အပ်က္ထဲမွ ထိုသံုးပြင့္ဆိုင္တို႔သည္ မင္းေက်ာ္စြာ၊ ႏိူင္လဲ့ရည္ႏွင့္ စာေရးဆရာတို႔ ျဖစ္ေၾကာင္း နာမည္တပ္၍ မေျပာခဲ့သလို၊ ကၽြန္ေတာ့္ထံ၌ သားေမေမႏိူင္လဲ့ရည္၏ဒိုင္ယာရီေလး ခုခ်ိန္ထိ ရွိေနေသးေၾကာင္းကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ သားကို ဘယ္ေတာ့မွ   ေျပာျပျဖစ္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။


5 comments:

ေမဇင္ said...

ဟင္ စာေရးစရာသနားပါတယ္...ဒိုင္ယာရီေလး လုိခ်င္မွာပဲ :)

sandar lamin lover said...

Twist is beautiful. As Juu.I can remember Juu again.

Yan said...

ဖတ္ပီး ရင္ေမာသြားတာဘဲ မခ်စ္

Sandi said...

huuuuu bar pyaw ya ma lae pyit twar tae sis yae :)

မိုးေငြ႔........ said...

ဘယ္လိုေျပာရမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး...

Post a Comment

ေကာ္မန္႔မ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ထင္ျမင္ခံစားရသလိုသာ ေရးခဲ့ပါရွင္