Wednesday, July 23, 2014

မၾကင္ေစာ အုန္းစတိုင္



(က)

ဘယ္အခ်ိန္ ရွိေနၿပီလဲ။ အႏြဲ႔တစ္ေယာက္ဟာ ခုထိ အိမ္ျပန္မလာေသးဘူး။ သူ႔ဒရင္းဘက္ႀကီးေပၚ လွဲေနရာကေန မ်က္ႏွာကို အိမ္ေပါက္၀လွမ္းေငးရင္း မၾကင္ေစာတစ္ေယာက္ စိတ္ေတြတိုေနမိတယ္။ ဒီေခၽြးမနဲ႔ေတာ့ အေတာ္ကို ခက္တယ္။ ခက္တာမွ ေတာ္ေတာ့္ကိုခက္တာ။ ခက္ေပမဲ့လည္း ခုမွေတာ့ ကိုယ္ပ်ိဳးထားတဲ့မီး ကိုယ္ႏိူင္ေအာင္ ညိွမ္းေပေတာ့လို႔သာ သေဘာထားရင္း ၾကြက္မႏိူင္ က်ီ မီးနဲ႔ရွိဳ႕ေနရေတာ့တယ္။ ေခၽြးမလုပ္သူကို ေဒါသထြက္တိုင္း ေျမးေတြကိုပဲ ေစာင္းေျမာင္း ဆူပူေနရေတာ့တာပဲ။ မတတ္ႏိူင္ဘူးေလ၊ ခုခ်ိန္မွာ ကိုယ္က သူ႔တစ္ျပန္အားကိုးေနရတဲ့ လူအိုတစ္ေယာက္။ အိုမင္းၿပီးေနာက္ မစြမ္းႏိူင္ေတာ့တဲ့ဘ၀ မဟုတ္လား။

(ခ)

မၾကင္ေစာသားအႀကီးေကာင္ မိန္းမယူလာေတာ့ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းပဲ သူ႔ေခၽြးမအႏြဲ႔ကို သူ သိပ္သေဘာက်ခဲ့တာ။ ဒူးေကာက္ေကြးထိတဲ့ ဆံပင္ရွည္ အံုေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္အေမာင္းေကာင္းေကာင္း ေခၽြးမေခ်ာ အႏြဲ႔ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း သူေရာ ကိုဘအုန္းေရာ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚခဲ့တာေပါ့။

သားႀကီးမိန္းမရခ်ိန္မွာ မၾကင္ေစာသမီးအငယ္ႏွစ္ေယာက္က အိမ္ေထာင္ မက်ေသးဘူး။ ဒီေတာ့အိမ္မွာ ေယာင္းမႏွစ္ေယာက္ ရယ္၊ မၾကင္ေစာတို႔ လင္မယားရယ္၊ ေျမးကေလးေတြရယ္အတြက္ကို အႏြဲ႔ကပဲ ဗာယီရေတြ သိမ္းက်ံဳးလုပ္ရွာတာ။ မနက္ဆို ေယာက်ာ္းအတြက္၊ ေယာင္းမ ႏွစ္ေယာက္အတြက္၊ ကေလးေတြအတြက္ ေက်ာင္းထမင္းဘူး ျပင္ဆင္၊ ေဈးသြား ခ်က္ျပဳတ္၊ အိမ္ရွင္း၊ ေလွ်ာ္ဖြတ္ေတြကို အႏြဲ႔ပဲ ဒိုင္ခံ လုပ္ေနက်။ အဲသလို အတူေနၾကေတာ့မွ ရုပ္ရည္တင္မက အိမ္မွႈကိစၥပါႏိူင္နင္းတဲ့ေခၽြးမမို႔ မၾကင္ေစာေခါင္းေပၚတင္ထားခဲ့မိတာ မၾကင္ေစာအျပစ္လား။

တခါတခါ သားလုပ္သူက ေသာက္ထားစားထားၿပီး အိမ္ျပန္လာလို႔မွ ေသြးဆိုးၿပီး သူ႔မိန္းမအႏြဲ႔ကို ရိုက္လားႏွက္လား လုပ္တဲ့အခါ မၾကင္ေစာက အႏြဲ႔ဘက္ကေန သားလုပ္သူကို ပုန္ကန္ေတာ့တာ။ အဲဒီအခ်ိန္က ကိုဘအုန္း ေသရွာၿပီမို႔ ဒင္း ကံေကာင္းတယ္မွတ္။ ဒင္းအေဖမ်ားရွိလို႔က အဲသလို သူမ်ားသားသမီးယူၿပီးမွ ရိုက္ႏွက္ေနလို႔ကေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ဆံုးမၿပီးသားပဲ။ ဘယ့္ႏွယ္ ကိုဘအုန္းတို႔မ်ား တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ ကိုယ္ခ်စ္လို႔ ယူထားတဲ့ မိန္းမမ်ား လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္ မတို႔ေပါင္။ ဘာမဆို အေစာသေဘာ အေစာသေဘာဆိုတာခ်ည္းပဲ။

မၾကင္ေစာက ပြဲသိပ္ႀကိဳက္တာ။ ဘုရားပြဲမွာ ၿမိဳ႕ေတာ္သိန္းေအာင္တို႔၊ ဘီအီးဒီေအာင္သိုက္တို႔ ဇာတ္ပြဲမ်ား လာလို႔ကေတာ့ မိုးအလင္းၾကည့္တာပဲ။ ကိုဘအုန္းက ညေနေစာင္းၿပီဆိုတာနဲ႔ မၾကင္ေစာ ပြဲသြားၾကည့္ဖို႔ အက်ၤ ီကို ကိုယ္တိုင္မီးပူတိုက္ေပးတာ။ ခုေခတ္လို အလြယ္မဟုတ္ဘူး။ ေၾကးမီးပူနဲ႔တိုက္ရတာ။ မီးေသြးေတြ ရဲလာေအာင္ သြပ္ျပားေပၚမွာ ေမႊးၿပီးမွ ေၾကးမီးပူထဲ ထည့္၊ ေဘးမွာ မီးပူတင္ဖို႔ မီးညွပ္တစ္ေခ်ာင္းကို ကန္႔လန္႔လွဲခ်ထားေသးတာ၊ ၿပီးမွ အညာေစာင္တစ္ထည္ကို ခပ္ထူထူခင္းၿပီး တိုက္ရတာ။ ေဘာ္လီအက်ၤီႀကိဳးကအစ ျပန္႔ေနေအာင္တိုက္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ကိုဘအုန္းဟာ မၾကင္ေစာထက္ေတာင္သာေသး။ ကိုဘအုန္းအေၾကာင္း ေျပာရရင္ေတာ့ အစစအရာရာ သတိရစရာေတြခ်ည္းပါပဲေလ။

ခုေတာ့ ကိုဘအုန္း ေသရွာၿပီ။ သားအႀကီးေကာင္လည္း ေသရွာၿပီ။ မနက္လင္းအားႀကီး အိမ္သာထဲ ေခ်ာ္လဲရာက သတိလစ္သြားလိုက္တာ ေသသာသြားေရာ သတိကို ျပန္လည္မလာေတာ့တာ။ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာျပတ္တယ္ ေျပာတာပဲ။ အႏြဲ႔မွာ ႏွစ္ႏွစ္ တစ္သားႏွႈန္းနဲ႔ ေမြးထားတဲ့ ကေလးငါးေယာက္နဲ႔ က်န္ခဲ့ရွာတယ္။ ကံေကာင္းတာက ေျမးအႀကီးေကာင္ အလုပ္အေျခက်ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာမွ သားႀကီးက ဆံုးသြားတာမို႔လို႔ပဲ။ မၾကင္ေစာမွာျဖင့္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ သူ႔လိုပဲ ဘ၀တူမုဆိုးမျဖစ္သြားရရွာတဲ့ ေခၽြးမအေပၚ သနားမဆံုးဘူး။ တို႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ ကံတူအက်ိဳးေပးေတြပါေအလို႔ ခဏခဏ ေျပာေလ့ရွိတယ္။

အဲသလို ေျပာလို႔မွ မဆံုးေသးဘူး၊ အႏြဲ႔ဟာ အခ်ိဳးေျပာင္းလာတယ္။ ကေလးငါးေယာက္ေမြးၿပီးလို႔ ခါးလည္ေလာက္က်န္ေတာ့တဲ့ ဆံပင္ကို ဂုတ္၀ဲညွပ္ခ်ပစ္လိုက္တယ္။ မၾကင္ေစာစိတ္ထဲ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ လုပ္ပါေစေလ လို႔ပဲ သေဘာထားခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အျပင္ထြက္တာေတြ မ်ားလာေတာ့ အႏြဲ႔စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ဟာျဖင့္ အေတာ္ကေလးေတာ့ လြန္ၿပီလို႔ ေတြးမိစျပဳလာတယ္။ သမီးအႀကီးမက မီးဖိုေခ်ာင္မ်က္ေစ့လႊဲေနရၿပီမို႔ အႏြဲ႔တို႔ ပိုလြတ္တာလည္း ပါမယ္။ သားအႀကီးေကာင္ကလည္း သူ႔အေမကို ဂ်ပန္ကေန တစ္လ ေငြဆယ္သိန္း ပို႔တယ္။ နည္းသလား အဲဒီေငြ။ ဒါလည္းပဲ အႏြဲ႔မွာ သံုးမေလာက္ႏိူင္ဘူး။

ရပ္ကြက္ထဲ ဟိုအသင္းဒီအသင္း၀င္လား ၀င္ရဲ႕။ မိန္းမေဖာ္ေတြ တလႊားလႊားနဲ႔ သြားလာေနလိုက္ၾကတာ။ ကိစၥရွိလို႔ အျပင္ထြက္ရာကေန ေနာက္ေတာ့ အလကားေနရင္းကို လည္ပတ္တဲ့အထိျဖစ္လာ၊ ေနကုန္ေနခမ္း အိုးပစ္အိ္မ္ပစ္သြားလာေနျပန္ေတာ့ မၾကင္ေစာ ေျပာရၿပီ။ ေျပာတိုင္းလည္း အရင္လို မ်က္ႏွာေသေလးနဲ႔ ၿငိမ္ နားေထာင္ေနတတ္တဲ့ အႏြဲ႔ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ စကားမ်ားရတာပဲ အဖပ္တင္တယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ မၾကင္ေစာ ေမာၿပီ။ အႏြဲ႔ၾကည့္ရတာ ဖိလြန္းလို႔ ၾကြသလိုပဲ။ အရင္က အိမ္ထဲမွာပဲ ေအာင္းေနရ၊ အိမ္မွႈကိစၥေတြနဲ႔ပဲ လံုးခ်ာလိုက္ေနရတာကေန ခု အျပင္ေလာကထဲလည္း ေရာက္ေရာ ေဇာင္းထဲကျမင္း လႊတ္လိုက္သလို။ ၾကာေတာ့ အက်င့္ျဖစ္လာတယ္။ ထံုလာတယ္။ ေမြ႔လာတယ္။

ေျမးအႀကီးေကာင္ ဂ်ပန္ကပို႔ေငြ မေလာက္တဲ့အျပင္ ဖြားေအအတြက္ ကန္ေတာ့တာဆိုၿပီး ႏွစ္လ တစ္ခါေလာက္ တစ္သိန္း တစ္သိန္း ပို႔တဲ့ေငြေတြ မၾကင္ေစာစုထားတာေလးေတြကိုေတာင္ မ်က္ေစာင္းထိုးလာတာ။ အေမ ခဏေပးပါဦး အေမ့ေျမး ေနာက္လပို႔ေတာ့ ျပန္ဆပ္ပါ့မယ္ဆိုလာေသး။ ဒီေလာက္ေငြေတြ မေလာက္ေအာင္မ်ား အႏြဲ႔ ဘာလုပ္ေနသလဲ မွတ္တာ၊ ေနာက္မွ ႏွစ္လံုးထီဒိုင္ခြဲကိုင္ေနသတဲ့၊ ထိုးသားက ထိုးဂဏန္းေပါက္သြားတာ ဒိုင္ႀကီးမွာ မထိုးထားလိုက္မိလို႔ စိုက္ေလ်ာ္ရတယ္ဆိုလား။ စာရင္းကို ရွဳပ္တာပါ အႏြဲ႔တစ္ေယာက္ဟာ။

ဒီၾကားထဲ ေယာက်ာ္းရလို႔ အိမ္ေပၚကခြဲဆင္းၿပီး ေယာက်ာ္းေနာက္ပါသြားတဲ့ သမီးႏွစ္ေယာက္က တစ္မ်ိဳး။ မၾကင္ေစာဆီမွာ စုေဆာင္းထားတာေလးေတြ ရွိမွန္းသိေတာ့ လာလာေခ်းၾကတယ္။ သားသမီးဆိုေတာ့လည္း မၾကင္ေစာ မေနႏိူင္ပါဘူး။ လိမ္က်စ္ထားတာေလးေတြ ထုတ္ေပးမိျပန္ေရာ။ ဒီေတာ့ အႏြဲ႔က မ်က္ေစာင္းခ်ိတ္ျပန္ေရာ။ သူ႔သမီးေတြပဲ ေပးတယ္ ျဖစ္ျပန္တယ္။ ခက္တယ္ ဆူးၾကားက ဘူးခါးဘ၀ဆိုတာ မၾကင္ေစာေျပာတာ ျဖစ္မယ္…။

(ဂ)

သူထိုင္ေနက် ဒရင္းဘက္ႀကီးေပၚမွာ လဲွအိပ္ခ်လိုက္ရင္း မၾကင္ေစာ အေတြးေတြ ပြားေနမိတယ္။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ သူ ဒီလုိပဲ ေနလာလိုက္တာ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေတာင္ ရွိခဲ့ၿပီ။ မနက္ ငါးနာရီ အိပ္ရာကထ၊ ဆြမ္းေတာ္ခ်က္၊ မ်က္ႏွာသစ္ ကိုယ္လက္သန္႔စင္၊ ဘုရားပန္း လဲ၊ ေသာက္ေတာ္ေရကပ္ ၿပီးေတာ့ ပရိတ္ႀကီး ဆယ့္တစ္သုတ္ကို ေက်းဇူးရွင္မ်ား အိပ္ေရးမပ်က္ရေအာင္၊ သူတစ္ေယာက္ထဲၾကားရရံု တုိးတိုးေလးဖြင့္။ ဆြမ္းက်က္ေတာ့ ထန္းလ်က္ေပါက္ေပါက္ဆုတ္ေလးနဲ႔ ဘုရားကပ္။ ၿပီးတာနဲ႔ သူ႔ဒရင္းဘက္ႀကီးေပၚ ပက္လက္လွန္ေနရင္း ေျမးအငယ္ေကာင္ႏိူး အလာကို ေစာင့္ရတယ္။ ေျမးအငယ္ေကာင္ႏိူးေတာ့မွ လမ္းထိပ္မွာ မုန္႔ဟင္းခါးေလး ေခါက္ဆြဲသုတ္ေလးနဲ႔ လက္ဘက္ရည္ပါ ၀ယ္ခိုင္းၿပီး မနက္စာစားျခင္းအမွႈကို ျပဳရတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ တခါ ဒရင္းဘက္ႀကီးေပၚ ပက္လက္လွန္ၿပီး ပင့္ကိုယ္ေတာ္ေတြ ဆြမ္းေလာင္းဖို႔ ေစာင့္။ ေျမးအႀကီးမ ခ်က္ျပဳတ္ေပးတဲ့ ဆြမ္းနဲ႔ ဆြမ္းဟင္းကို သံဃာေတာ္ေတြ ေလာင္းလွဴ၊ ဒါနဆန္မ်ားရွင္လာတဲ့အခါ ေၾကြရည္သုတ္ဆြမ္းအုပ္ႀကီးထဲက ဆန္ကို စတီးလ္ဇြန္း သံုးဇြန္းစီ ခပ္ေလာင္း၊ ၿပီးရင္ ဘုရားဆြမ္းေတာ္စြန္႔ၿပီး က်ီးေလး စာေလး ၾကဲပက္ေကၽြးနဲ႔။ ဒါပဲ မၾကင္ေစာ နိစၥဓူဝအလုပ္။

တစ္ခါတစ္ေလ သူ႔ေျမးေတြ ကြန္ျပဴတာဂိမ္းကစားတာ အနားကေန ထိုင္ေငး။ ေျမးအႀကီးမေတြ ကိုရီးယားကားၾကည့္ရင္ ထိုင္ေငးနဲ႔။ တစ္ေန႔လံုးလည္း သူ႔အလုပ္က က်ီးလွန္႔စာေျခာက္ေလာက္ ရွိတာ။ အႏြဲ႔ကေတာ့ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ လည္လိုက္တာဆိုတာ။ ေျပာျပန္ရင္လည္း တက်က္က်က္နဲ႔။ မေျပာရင္လည္း မသိဆိုေတာ့ကာ ေျပာေနရေတာ့တာ။ ခုလည္းပဲ ည ကိုးနာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ ျပန္လာရေကာင္းမွန္းမသိဘူး။

ေဟာ တံခါးဖြင့္သံၾကားတယ္ အႏြဲ႔ျပန္လာၿပီ။ သူ႔ေျမးေတြနဲ႔အတူ ေဘးနားထိုင္ၿပီး ကြန္ျပဴတာၾကည့္ေနရာက သူ႔ဒရင္းဘက္ႀကီးေပၚ အသာေလး ျပန္လွဲေနလိုက္တယ္။ မနက္က ငါ သိတ္ေနမေကာင္းခ်င္ဘူးေနာ္ အႏြဲ႔၊ ေဆးခန္း သြားျပရေအာင္ ေစာေစာျပန္လာလို႔ မၾကင္ေစာ ကုလားမူမူၿပီး ေျပာခဲ့ေသးတာ။ ဒရင္းဘက္ေပၚ မ်က္ေစ့စံုမွိတ္ရင္း အႏြဲ႔ေဘးနားက ျဖတ္လာမဲ့ေျခသံကို နားစြင့္ထားလိုက္တယ္။

“အေမ သက္သာရဲ႕လား၊ ေဆးခန္းပိတ္သြားၿပီထင္တယ္ေနာ္ အေမ၊ ႏြဲ႔ နည္းနည္းေနာက္က်သြားတယ္ တက္ကစီ မရလို႔ အေမရဲ႕”

ေျပာေျပာသြားသြား ေဘးကေနျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ အႏြဲ႔ထမီခတ္သံကို နားကၾကားတယ္။ မ်က္လံုးေတြကို သာသာေလး ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အႏြဲ႔က သူ႔အခန္းထဲ ၀င္သြားၿပီ။ 

နဖူးေလးေတာင္ လာစမ္းၾကည့္ေဖာ္မရဘူး ဒင္းက....

အသက္ႀကီးလာေတာ့ လူက အလိုလို အျပဳစုခံခ်င္၊ ဂရုစိုက္ခံခ်င္ ျဖစ္လာတယ္နဲ႔ တူပါရဲ႕။ ေတြးရင္းက ၀မ္းနည္းၿပီး ေဒါသက ငယ္ထိပ္တက္ေတာ့တယ္။

“ဖြားဖြား လာ လာ ဒီမွာၾကည့္ အခု ေခတ္စားေနတဲ့ အိုပါး ဂဏန္းစတိုင္လ္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ အက မိုက္တယ္ ဒီမွာ”

“နင္တို႔က တစ္မ်ိဳး၊ မၾကည့္ခ်င္ပါဘူး။ တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး မရိုးႏိူင္ေအာင္ ျပင္ဆင္လည္ပတ္ေနတဲ့ နင္တို႔အေမရဲ႕ အာဂ်ီးမားစတိုင္လ္ပဲ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ငါ့မွာ ေစာင့္ၾကည့္ေမာေနရတယ္။ နင္တို႔အေမလည္း မၾကင္ေစာအုန္းစတိုင္လ္ ငါ့လက္၀ါးနဲ႔ ေတြ႔မွ၊ ငါရင္လည္း ေသပါမွ၊ ဒါမွ ေအးမယ္”

အႏြဲ႔ၾကားေအာင္ အသံကိုျမွင့္ေအာ္ရင္း အႏြဲ႔အခန္းဘက္ မ်က္ေစာင္းလွမ္းထိုးေတာ့ ေျမးေတြက ရယ္ၾကတယ္။

ေခၽြးမ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ စိတ္ထဲက ပူေနတဲ့အပူလံုးေတြ ေလ်ာ့က်သြားၿပီး မၾကင္ေစာရဲ႕ သလြန္ေညာင္ေစာင္းျဖစ္တဲ့ ဒရင္းဘက္ႀကီးေပၚ ျပန္လွဲေနလိုက္တယ္။ 

စိတ္ထဲကေတာ့  ေနာက္ေန႔မွ ေျမးေတြေျပာတဲ့ အိုပါးဂဏန္းစတိုင္လ္ဆိုတာကို ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္လိုက္ဦးမယ္ရယ္ လို႔ ေတးထားလိုက္တယ္။




  ဒီဝတၳဳတိုေလးကို "ၾကယ္စင္ဆယ့္တစ္" ဆိုတဲ့ ရသစာစုမ်ား ေပါင္းစည္းမႈအျဖစ္ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့  စာအုပ္ေလးထဲမွာ ကၽြန္မ ေရးသားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဖတ္ၿပီးၾကသူေတြလည္း ၿပီးၾကမွာပါ။ မဖတ္ရေသးသူေတြအတြက္ ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။


Friday, July 11, 2014

ခ်စ္ပိုင္ခြင့္



“ေဖေဖ သား  ေျပာစရာရွိလို႔”

“ေအး ဘာေျပာမွာလဲသား၊ ေျပာေလကြာ”

သား လင္းေရာင္ဏီက သူ႔အေမတူသူ၊ ၿမံဳေစ့ေစ့ ေအးစက္စက္ႏွင့္၊ မလိုအပ္လွ်င္ ေျပာလိုေသာစကားကို မ်က္လံုးအၾကည့္၊ မ်က္ႏွာအမူအယာေလာက္ႏွင့္သာ တစ္ဘက္လူကို သိေစတတ္သူ။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးစကားမ်ိဳးကေတာ့ သားအဖႏွစ္ေယာက္ၾကား ဘာအခံမွမလိုဘဲ ေျပာေနက်မို႔ ခုလို သားက ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္စကားေျပာရန္ ပလႅင္ခံလာခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ ဒါဟာ ေတာ္တန္ရံုစကား မဟုတ္ႏိူင္ပါ။

တနလၤာ-ေသာၾကာလိုေန႔မ်ားမွာ သားအဖႏွစ္ေယာက္လံုး အဆင္ေျပသလို ၾကံဳသလို ညစာစားတတ္ခဲ့ၾကေပမဲ့ အလုပ္ပိတ္ရက္ စေန-တနဂၤေႏြေတြမွာေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္အတူဝင္ကာ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္တတ္ၾကျမဲမို႔ အိမ္မွာ အတူရွိေနတတ္ၾကတာမ်ားပါသည္။ သည္ေတာ့ သားႏွင့္ကၽြန္ေတာ့္အၾကား ရင္းႏွီးမႈက သားႏွင့္အေဖဆိုတာထက္ အမ်ားႀကီးပိုလြန္ပါသည္။

သားက အတန္ၾကာႏႈတ္ဆိတ္ေနၿပီးမွ ဆံုးျဖတ္ၿပီးဟန္ႏွင့္ (စိတ္လွႈပ္ရွားပံု တစ္စက္ကေလးမွမျပဘဲ) ေျပာလိုေသာ စကားကို ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပာခ်လိုက္ေလသည္။

“သားကို မိန္းမလိုက္ေတာင္းေပးပါ ေဖေဖ”

“ေဟ”

မ်က္ခံုးမ်ားျမင့္တက္လွ်က္ အံ့ၾသမႈအျပည့္ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို သားက ေမွ်ာ္လင့္ထားၿပီးျဖစ္ေသာပံုမ်ိဳးႏွင့္သာ တုန္႔ျပန္ေလသည္။

“ဟ ငါ့သားရာ ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ သားကို ေဖေဖက မိန္းမလိုက္ေတာင္းေပးေနဖို႔ လိုေသးလို႔လားကြာ၊ ေနပါဦး၊ သားဆိုလိုခ်င္တာက သားတို႔လူငယ္ခ်င္း အဆင္ေျပေနၿပီ၊ ေဖေဖက မိဘခ်င္း လိုက္နားေဖာက္ေပးဖို႔  အဲလိုလား”

“မဟုတ္ဘူး ေဖေဖ၊ သူ သားကို ျပန္မေျဖေသးဘူး၊ မိဘသေဘာက်ရင္ေတာ့ သူ လက္ခံပါမယ္ တဲ့”

“ေဟ”

ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္တစ္ႀကိမ္ “ေဟ”မွာေတာ့ သားမ်က္ႏွာက အနည္းငယ္နီခ်င္လာလွ်က္ စိတ္အလႈပ္အရွားစြက္ေသာ သားလက္ေခ်ာင္းေလးေတြက ကုလားထိုင္လက္တင္ေပၚ တီးခတ္ေနဟန္ ေကြးလွႈပ္လို႔ေနခဲ့သည္။

သားရဲ႕ေခါင္းကို ကၽြန္ေတာ့္လက္ဝါးျဖင့္သာသာအုပ္ကိုင္လွ်က္ ၾကင္နာစြာၾကည့္မိေတာ့ သားမ်က္ဝန္းတို႔က စိုလက္လာ သေယာင္ရွိေလ၏။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ခန္႔က မင္းေက်ာ္စြာဆိုေသာ လူငယ္ကေလးကို မ်က္ေစ့ထဲျပန္ျမင္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းမွစကားတို႔ သားအတြက္ တရစပ္ထြက္က် စီးဆင္းလာခဲ့ေလေတာ့သည္။

@@@@@@@@@@@@@@@

အျဖစ္အပ်က္အားလံုးတို႔သည္ မင္းေက်ာ္စြာက ႏိူင္လဲ့ရည္ကို ျမင္ျမင္ခ်င္းေမတၱာသက္ဝင္ခဲ့မိရာကစသည္ဟု ေျပာရမည္ ထင္ပါသည္။

သူ ဘာကိုမွ မေတြးႏိူင္ေတာ့ပါ။ ႏိူင္လဲ့ရည္ကို သူ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ အဆံုးရွံဳး မခံႏိူင္။ ႏိူင္လဲ့ရည္မိဘမ်ားထံမွာ ေတာင္းရမ္းေပးဖို႔ ကိုသာ သူ႔မိဘမ်ားကို တြင္တြင္ပူဆာမိေတာ့၏။ မျငင္းႏိူင္ေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားစြာတို႔ေၾကာင့္ သူ႔မိဘမ်ား၏ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို ႏိူင္လဲ့ရည္မိဘမ်ားက လက္ခံလိုက္ၿပီးခ်ိန္တြင္မူ သူ႔ဘဝတစ္ခုလံုး အရာရာၿပီးျပည့္စံုေလၿပီဟု သူ ႏွစ္လိုအားရ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ေလသည္။ တကယ္လည္း သူ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါသည္။ သူခ်စ္ျမတ္ႏိူးလွေသာ ႏိူင္လဲ့ရည္ သူ႔အနားမွာ အစဥ္ရွိေနျခင္းကပင္ သူ႔အတြက္ အရာရာကံုလံုစြာ။

ႏိူင္လဲ့ရည္သည္ မခ်က္တတ္မျပဳတ္တတ္ေသာ မိန္းကေလး၊ မိဘမ်က္ေစ့ေအာက္မွာ ကေလးလို ေနထိုင္ႀကီးျပင္းလာရေသာ မိန္းကေလးျဖစ္သည္မို႔လား မသိ၊ အိမ္ေထာင့္တာဝန္မ်ားကို ဘာမွ မလုပ္မကိုင္တတ္ခဲ့။ ကိစၥမရွိပါ၊ သူ႔အတြက္ေတာ့ သူ႔အနားမွာ ႏိူင္လဲ့ရည္ရွိေနလွ်င္ လံုေလာက္ၿပီ။

အခါမ်ားစြာပင္ သူအလုပ္ကျပန္လာမွ ႏွစ္ေယာက္သားအတူ မီးဖိုေခ်ာင္ဝင္၊ ခ်က္ျပဳတ္ၾကရသည္။ ငါးမကိုင္တတ္ေသာ ႏိူင္လဲ့ရည္တစ္ေယာက္ ငါးတစ္ေကာင္ႏွင့္ ထိုင္ငိုမတတ္ျဖစ္ေနသည္ကို သူ႔မွာ ၾကည့္ရင္းက ရယ္လည္းရယ္ခ်င္၊ သနားလည္း သနားကာ သူကိုယ္တိုင္ပဲ ငါးကို ခုတ္ပိုင္း၊ ဆား ဆႏြင္း ငံျပာရည္နယ္လွ်က္ ဆီသတ္ခ်က္ျပဳတ္ျပရတတ္ေလသည္။

အဝတ္အထည္မ်ားကို စက္ထဲလံုးေထြးထည့္ေလွ်ာ္မိ၍ အေရာင္စြန္းသြားေသာသူ႔ရွပ္အျဖဴမ်ားေၾကာင့္ မၾကာခဏ ေၾကကြဲခဲ့ရ၊ မီးေအးေအးႏွင့္တိုက္ရမည့္ အထည္စတို႔ကို မီးျပင္းႏွင့္တိုက္မိေသာေၾကာင့္ မီးပူကပ္သြားသည့္အတြက္ သူ႔မွာ ႏွေမ်ာလြန္းရခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ႏိူင္လဲ့ရည္ကို သူ မဆူရက္ပါ။ ခ်စ္ေသာစိတ္တစ္ခုအျပင္ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ ျမတ္ႏိူးလြန္းရေသာႏွစ္လိုစိတ္ေၾကာင့္သာ ႏိူင္လဲ့ရည္အေပၚ ဘာတစ္ခုမွ်ွ အျပစ္ျမင္၍ မရခဲ့။

သားကေလး ေမြးအၿပီး၊ တိတိက်က်ဆိုရေသာ္ သားကေလး သံုးႏွစ္သားေလာက္က်မွ ႏိူင္လဲ့ရည္က သားသည္မိခင္တစ္ေယာက္၊ အိမ္ေထာင္ရွင္မတစ္ေယာက္အျဖစ္ အိမ္မႈကိစၥမ်ားကို ႏိူင္နင္းလာခဲ့တာျဖစ္ေလသည္။ သူ႔ဘဝႀကီးမွာလည္း အရင္ကထက္ ပိုမိုစိုျပည္လာသေယာင္ရွိခဲ့သည္။ ဇနီးႏွင့္ သားႏွင့္၊ အိမ္အျပန္ ဇနီးသည္ခ်က္ျပဳတ္ထားေသာ ထမင္းဝိုင္းက အသင့္၊ သားကေလး၏ ခ်စ္စဖြယ္တီတီတာတာမ်ားႏွင့္ေပါင္းေသာ္ သူ႔တစ္ေန႔တာပင္ပန္းသမွ်တို႔ ေျပေပ်ာက္ခဲ့ရသည္ပင္။

သို႔ရာတြင္ စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္းတို႔သည္ သူ႔ထံမွာ ေရရွည္မတည္တံ့ခဲ့။ သားကေလး ဆယ္ႏွစ္အရြယ္မွာ အေပ်ာ္ဟူသမွ်တို႔ သူ႔ဘဝႀကီးထဲက ႏႈတ္ယူခံလိုက္ရေလေတာ့သည္။ ႏိူင္လဲ့ရည္ သားအိမ္ေခါင္းကင္ဆာႏွင့္ ေဆးရံုတက္ရခ်ိန္မွာ စခဲ့သည္။ သားကေတာ့ ဘာမွမသိတတ္ေသး။  သူ႔မွာသာ….။  ဆုပ္လည္းစူး၊  စားလည္း ရူးမည့္အျဖစ္က သူ႔ထံမွာ ေန႔ေန႔ညညဝင္စားလွ်က္ တအံုေႏြးေႏြး ပူေလာင္ခဲ့ရသည္ေပ။

ႏိူင္လဲ့ရည္၏ဒိုင္ယာရီကို ေခါင္းအံုးေအာက္မွာေတြ႔စဥ္ကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္၊ ႏိူင္လဲ့ရည္ ေန႔စဥ္မပ်က္ ေရးသားပါေစ ဆိုသည့္စိတ္ႏွင့္ ေဆးရံုယူသြားရေကာင္းႏိူး  ေခါင္းအံုးေအာက္က အမွတ္မဲ့ထုတ္ယူခဲ့မိျခင္းသာျဖစ္ေလသည္။ 

@@@@@@@@@@@@@@@

ေမာင္….
ကၽြန္မ ဒီေန႔ မဂၢဇင္းထဲမွာ ေမာင့္ဝတၳဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ေကာင္မေလးက သူ႔ေကာင္ေလးကို ေရးလိုက္တဲ့စာေလး တဲ့။

ေမာင္ စိတ္ညစ္သြားမွာပါ၊ ကၽြန္မက မိန္းမ မပီသဘူး၊ သိမ္ေမြ႔ယဥ္ေက်းေလသူ မဟုတ္သလို၊ ခ်ိဳသာစြာေသာစကားကို ဆိုတတ္သူလည္း မဟုတ္ဘူး ေမာင္......။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မႏႈတ္ထြက္စကားေတြဟာ အေရာင္မဲ့ေနတတ္တယ္....။ မလိုအပ္ဘူးထင္ရင္ ကၽြန္မက ဘာစကားအပိုေတြမွလည္း ေျပာေနတတ္သူ မဟုတ္ဘူး။ အတူေနၾကလို႔ ၾကာလာတဲ့အခါ ေမာင္ ကၽြန္မကို ေသခ်ာေပါက္ စိတ္ပ်က္သြားမွာပါေလ….
ကၽြန္မက ေမာင့္ကို အမုန္းနဲ႔ လမ္းမခြဲခ်င္သူရယ္…. ေမ့လိုက္ၾကပါစို႔ ေမာင္ရာ…

ေမာင့္ရဲ႕
N

ေမာင့္အနား ေမာင့္ပါး ကပ္လို႔ ကၽြန္မ ေမာင့္ကို ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့စကား။ အဲဒီစာပိုဒ္က ေမာင္ ကၽြန္မကို ရည္ရြယ္ေရးခဲ့တာ မဟုတ္လားဟင္  ေမာင္….

ႏိူင္
၂၀ ေဖေဖာ္ဝါရီ

X X X X X X X X X X X X X X X X X X

ေမာင္ေရ….
သဘာဝတရားႀကီးရဲ႕ ကုသမႈေအာက္မွာ ဒဏ္ရာေတြဟာ အလိုလိုအနာေဖးတက္ က်က္သြားတတ္သတဲ့။ အေပၚယံအေရျပားေပၚက ဒဏ္ရာေတြကို ဆိုလိုဟန္ရွိပါရဲ႕ေလ။ အတြင္းလိႈက္စားေနတဲ့ အေသမ်ားစြာေတြက်ေတာ့ ဘယ္လိုကုကု၊ ဘယ္လိုထြက္ေျပးေျပး အနာ မက်က္ႏိူင္၊ မလြတ္ေျမာက္ႏိူင္ျပန္ဘူးေနာ္။

ႏိူင္
၂၇ ေဖေဖာ္ဝါရီ

X X X X X X X X X X X X X X X X X X

ဘာနဲ႔မ်ား လွည့္စားေမ့ေပ်ာက္ထားရပါ့မလဲ၊ ေမာင္ အနားမွာရွိမေနတဲ့ ကၽြန္မလက္ရွိဘဝထဲက ေန႔စဥ္ေတြ ကိုေလ….။ ေမာင္ေရးသမွ်စာေတြကို ကၽြန္မက မ်က္ေစ့နဲ႔ဖတ္၊ နားနဲ႔ၾကားရင္း ႏွလံုးသားနဲ႔ အေသအခ်ာ ခံစားနားလည္ေနမိတတ္ေတာ့ ပိုလို႔နာက်င္ဖြယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ေမာင္က ေဝးသြားၾကၿပီဆိုေတာ့မွ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မခြဲႏိူင္ေလာက္ေအာင္ သံေယာဇဥ္ရွိေနမိၾကမွန္း ပိုလို႔ေသခ်ာသြားခဲ့ေတာ့တာ။  အတူတူဆိုတဲ့စာလံုးေပါင္းကိုေမ့ဖို႔က အေတာ္ခက္လွခ်ည့္။ ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားလည္းပဲ အခ်ိန္က်ရင္ ေသြးေတြက တစ္ပတ္ေက်ာ့လာျပန္။ ေမာင္ရယ္….။
ဟင့္အင္း ေနာက္ဘဝဆိုတာကို ကၽြန္မ မယံုဘူး ေမာင္…

ႏိူင္
၀၃ ဧၿပီလ

X X X X X X X X X X X X X X X X X X

ေမာင္ေရ…
ေမာင့္လံုးခ်င္းတစ္အုပ္ကို ရုပ္ရွင္ရိုက္ဖို႔ဝယ္လိုက္တယ္လို႔ ကၽြန္မ ၾကားရတယ္။ ဝမ္းသာလိုက္တာ ေမာင္ရယ္။ ေမာင္ တကယ္ပဲ ေအာင္ျမင္ေနၿပီေပါ့ေနာ္….
ေမာင္ ဆက္လက္ေအာင္ျမင္ပါေစလို႔ ကၽြန္မ ဆုေတာင္းေနပါတယ္ ေမာင္။ ျဖစ္ႏိူင္ရင္ ေမာင့္အနားမွာ ေမာင့္လက္ကို ဆုတ္ကိုင္ရင္း ေျပာျပခ်င္လိုက္တာ….

ခုေတာ့ ရင္ထဲကပဲ ဆုေတာင္းေပးေနပါရေစ။  ေမာင္ ၾကားႏိူင္မွာ မဟုတ္ေပမဲ့လည္းေလ….။

ႏိူင္
၀၇ ေမလ

X X X X X X X X X X X X X X X X X X

ေမာင္ေရ
ကၽြန္မသားကေလး  ေက်ာင္းစတက္ရတဲ့ေန႔တုန္းကအေၾကာင္း ေျပာျပဦးမယ္ သိလား၊ သူမ်ားကေလးေတြ ငိုယိုေနခ်ိန္မွာ သားက သူ႔အေဖကိုေရာ ကၽြန္မကိုေရာ ႏႈတ္ဆက္ၿပီးတာနဲ႔ ေက်ာင္းခန္းထဲ ခ်ာကနဲ လွည့္ဝင္သြားလိုက္တာမ်ား။ သံေယာဇဥ္ျပတ္ပဲ ေမာင္ေရ။ ကၽြန္မနဲ႔သူ႔အေဖမွာ ငိုရမလို ရယ္ရမလိုရယ္။ သားက သံေယာဇဥ္မထားတတ္တဲ့သူမ်ားလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေမာင့္လို ခင္တြယ္မႈကို ထုတ္မျပတတ္တဲ့ ေသြးေအးသူကေလးမ်ားလား….၊ စိတ္ေမာရတယ္ ေမာင္ရယ္။ အဲဒီ့အခိုက္အတန္႔ကေလးမွာ ကၽြန္မ ေမာင့္ကို သတိရေနမိပါရဲ႕….

ႏိူင္
၀၃ ဇြန္လ

X X X X X X X X X X X X X X X X X X

တစ္ခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာေတာ့ ႏိူင္လဲ့ရည္က သားကေလးအေၾကာင္း၊ သူ႔က်န္းမာေရးအေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း နဲ႔ ေဈးစာရင္းေတြ၊ အိမ္သံုးစားရိတ္စာရင္းေတြသာ ေရးမွတ္ထားခဲ့သည္။ 

တစ္ခ်ိဳ႕စာမ်က္ႏွာေတြမွာေတာ့ သူ႔စာေရးဆရာရဲ႕ စာအပိုင္းအစေလးေတြကို မ်ဥ္းသားကာ ျဖတ္ညွပ္လို႔၊ ေန႔စြဲထိုးကာ ကပ္ထားတတ္ေသး၏။

ႏိူင္လဲ့ရည္ဒိုင္ယာရီေပၚ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္ေတြ ေပါက္ကနဲက်ေတာ့မွပင္ သတိျပန္ဝင္လာကာ ေဘးဘီကို ငဲ့ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ သားက ေက်ာင္းသြားဖို႔ကားေစာင့္ေနရာက ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို ေငးစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့ေလသည္။ 

ဘာမွမျဖစ္သလို မ်က္ရည္ေတြကို မသိမသာသုတ္လိုက္ကာ ဒိုင္ယာရီကို စားပြဲေပၚတင္လွ်က္ သားႏွင့္ အတူေက်ာင္းကားေစာင့္ရန္ ျခံေရွ႕အုတ္ခံုေပၚ အသိမဲ့ထိုင္ေနခဲ့မိေသာ ေန႔တစ္ေန႔ပါေပ။

@@@@@@@@@@@@@@@

ဆရာဝန္ေျပာစကားအရ ႏိူင္လဲ့ရည္၏လက္က်န္ရက္မ်ားက လက္ငါးေခ်ာင္းပင္ မျပည့္ခ်င္ေတာ့။ 

 ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ တစ္ခုခုကို ေသခ်ာသိေနခဲ့သည္။ ညေနေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ ဖုန္းတစ္ခု ဝင္လာကာ သူ႔ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္စကားေျပာလာခဲ့သူ၊ ႏိူင္လဲ့ရည္၏ စာေရးဆရာ။ ႏိူင္လဲ့ရည္၏ အေျခအေနႏွင့္ ကုတင္နံပါတ္ အခန္းနံပါတ္မ်ား သူ႔ကို ေျပာျပလိုက္ ေတာ့ သူ ဒီညေနေစာင္းေလာက္ လာခဲ့မည္ ဆိုေလသည္။

သူတို႔ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာပင္ စကားေျပာၾကသည္။ စကားေျပာၾကသည္ဆိုျခင္းထက္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ မ်က္လံုးအၾကည့္မ်ားျဖင့္သာ ေျပာဆိုေနၾကျခင္းသာ။ ႏိူင္လဲ့ရည္မွာ ေလသံမွ် ေျပာထြက္ႏိူင္ေတာ့သူ။ 

စာေရးဆရာက ႏိူင္လဲ့ရည္၏လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားကို ေထြးဆုပ္ၾကင္နာခ်င္ပံုရသည္။ ႏိူင္လဲ့ရည္၏ ညာဘက္ မ်က္ဝန္းေထာင့္စြန္းမွ မ်က္ရည္တစ္စက္ သူမနားထင္ေပၚ လိမ့္ကနဲအဆင္းမွာ ေမးေၾကာေတြတင္းေနေအာင္ အံႀကိတ္ထိန္းထားသည့္ စာေရးဆရာ၏မ်က္ဝန္းမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ကနဲ ေတြ႔လိုက္ရေလ၏။

ကၽြန္ေတာ္ အခန္းထဲမွ ထထြက္လာခဲ့မိေတာ့သည္။ စာေရးဆရာက အားနာၾကည့္တစ္ခ်က္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီလွမ္းပို႔စဥ္ ကၽြန္ေတာ္က ရပါတယ္ဗ်ာ၊ ေျပာစရာရွိတာသာ ေျပာၾကပါဆိုေသာ နားလည္မႈမ်က္ဝန္းေတြႏွင့္ ျပန္ၾကည့္ ေပးခဲ့ရေသးသည္။

ခုခ်ိန္က်မွ ေသလုေမ်ာပါးမိန္းမတစ္ေယာက္ကို ပခံုးမွကိုင္လႈပ္ကာ မင္းကြာ…ဆိုၿပီး ျပစ္တင္စကားဆိုရမွာလား၊ "လုပ္ရက္တဲ့ မိန္းမ၊ မင္းစိတ္ထဲမွာ ဒီလူ တစ္ခ်ိန္လံုး ရွိေနတယ္ေပါ့ေလ ဟုတ္လား"ဆိုၿပီး နာၾကည္းပစ္လိုက္ရမွာလား ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ့ပါ။ ႏိူင္လဲ့ရည္ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ သူမအနားရွိေနေစခ်င္ေသာသူဟာ ကၽြန္ေတာ္မွ ဟုတ္ပါေလစ။ သူမ အသက္ရွင္က်န္းမာေနစဥ္ကေရာ ကြၽန္ေတာ္က သူမစိတ္ႏွလံုးထဲမွာမွ ရွိခဲ့ပါေလစ။ ေလာကႀကီးထဲမွ အခ်ိန္မေရြး ထြက္ခြာေသဆံုးသြားေတာ့မည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္၏ ေနာက္ဆံုးဆႏၵကေရာ ဘာမ်ားျဖစ္ႏိူင္ပါမည္လဲ။ စာေရးဆရာ၏ ရင္ခြင္ထဲ ခိုဝင္ ေႏြးေထြးရင္းႏွင့္ သူမ၏ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ကို ကုန္ဆံုးခ်င္သည္လား...ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ ကြၽန္ေတာ္ မသိရဲပါ။

မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ကို သမီးလိမၼာအမည္ခံဖို႔သက္သက္ လက္ထပ္ခဲ့ေလသလား၊ ျငင္းပယ္ရန္ မစြမ္းႏိူင္ေသာ အေၾကာင္းတရားတို႔ ရွိခဲ့၍ပဲလား၊ သို႔တည္းမဟုတ္ “မ်က္ေစ့ဖြင့္ၿပီး ေရြးခ်ယ္ေနလို႔သာပါေအ၊ မ်က္ေစ့မွိတ္ထားရင္ ေယာက်ာ္းေတြဟာ အားလံုးအတူတူပါပဲ”လို႔မ်ား ႏိူင္လဲ့ရည္၏မိခင္က တရားခ်ခဲ့ေလသလား၊ ကၽြန္ေတာ္ မသိျပန္ပါ။

ႏိူင္လဲ့ရည္၏ အခ်စ္ႏွင့္သစၥာတရားအေပၚ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ကို သိခြင့္ရလွ်င္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္ပါေသးသည္။

ကၽြန္ေတာ္ အခန္းထဲျပန္ဝင္လာေတာ့ ႏိူင္လဲ့ရည္မ်က္ဝန္းမ်ားမွာ ေမွးမွိတ္လွ်က္၊ စာေရးဆရာက သူမကို အနတၱလကၡဏာသုတ္ ရြတ္ဖတ္ျပေနခဲ့ေလသည္။

@@@@@@@@@@@@@@@

ႏိူင္လဲ့ရည္ဆံုးသြားခ်ိန္မွာ ေရာက္မလာခဲ့သလို၊ ႏိူင္လဲ့ရည္အသုဘခ်ေသာေန႔ကလည္း ေပၚမလာခဲ့ေသာ စာေရးဆရာသည္ ေနာက္တစ္လအၾကာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဖုန္းဆက္လာခဲ့ေလသည္။

“ႏိူင္က ဒိုင္ယာရီ အျမဲေရးေလ့ရွိတယ္။ ကိုမင္းေက်ာ္စြာအတြက္ မလိုအပ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္မ်ား သိမ္းထားခြင့္ရမလား ခင္ဗ်ာ”

ႏိူင္လဲ့ရည္ မေသခင္ မွာသြားခဲ့ေလသလား၊ ကၽြန္ေတာ္ မေသခ်ာပါ။

"ဇနီးျဖစ္သူရဲ႕ဒိုင္ယာရီကို မလိုအပ္တဲ့ခင္ပြန္း ရွိေနလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္လိုေသခ်ာစိတ္ေတြနဲ႔မ်ား ခင္ဗ်ား ေျပာႏိူင္ရတာပါလိမ့္" ခ်က္ခ်င္းပင္ စိတ္ထဲမွခြန္းတုန္႔ျပန္လွ်က္၊ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္မွ စကားတို႔ကေတာ့ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာစြာ ေျပာထြက္ႏိူင္ခဲ့ေလသည္။

“ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ အသုဘခ်ေတာ့ အေခါင္းထဲ ထည့္ေပးလိုက္တယ္ဗ်။ သူ အျမဲေရးေလ့ရွိတဲ့ ဒိုင္ယာရီေလးမို႔လို႔ေလ”

စာေရးဆရာဖုန္းခ်သြားေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ယာေဘးက အေပၚအံဆြဲေလးကို ဖြင့္ၾကည့္ရင္း တစ္ကိုယ္တည္း ေက်နပ္စြာျပံဳးလိုက္မိေလသည္။

@@@@@@@@@@@@@@@

ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းရွည္ႀကီးအဆံုးမွာ သားက သက္ျပင္းေမာတစ္ခု ေလးဖင့္စြာခ်သည္။ 

လူတစ္ေယာက္အား ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရဖို႔ရန္ အေၾကာင္းသင့္ေကာင္း သင့္ႏိူင္ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္အေပၚ ခ်စ္ခြင့္ဟူသည္မွာကား ခက္လွသည္။ တုန္႔ျပန္ခ်စ္ကို ရဖို႔ရန္မွာ ပို၍ပင္ခက္လွသည္။ ခ်စ္ခြင့္ရွိတိုင္းလည္း ပိုင္ခြင့္ရွိပါသလား။ ပိုင္ခြင့္ရေနေသာ္ျငားလည္း ခ်စ္ခြင့္ရွိပါသလား။ ခ်စ္ ပိုင္ ခြင့္ဆိုသည္က လူႏွစ္ေယာက္၏ ႏွလံုးသားအခ်င္းခ်င္းသာ နားလည္ႏိူင္ၾကေသာ နက္နဲသိမ္ေမြ႔မွုတစ္ခုျဖစ္သည္ေပ။ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ တစ္ဘက္သတ္ခ်ည္ေႏွာင္၍ မရစေကာင္းသလို၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆိုလိုရင္းမွာ အခ်စ္မပါေသာအိမ္ေထာင္ကို မထူေထာင္ေစခ်င္သည္မွန္း သား ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ပါလိမ့္မည္။

သားစိတ္ထဲေတာ့ “မိန္းမေတြဟာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးတဲ့အခါ လင္ေယာက်ာ္းအေပၚ ခ်စ္သြားၾကတာပဲဆို”ဟု ဆင္ေျခ တက္ေကာင္း တက္ေနေပမည္။ 

သို႔ေသာ္ ထိုမေရရာေသာ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ ဆင္ေျခတစ္ခုထဲႏွင့္ သားဘဝတစ္ခုလံုးကို ထိုမိန္းကေလးလက္ထဲထည့္သည္အထိ ေလာင္းေၾကးထပ္လဲလွယ္ဖို႔ရန္မွာ မတန္ရာလွေပ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သားကို ဒုတိယမင္းေက်ာ္စြာ အျဖစ္မခံႏိူင္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပခဲ့ေသာအျဖစ္အပ်က္ထဲမွ ထိုသံုးပြင့္ဆိုင္တို႔သည္ မင္းေက်ာ္စြာ၊ ႏိူင္လဲ့ရည္ႏွင့္ စာေရးဆရာတို႔ ျဖစ္ေၾကာင္း နာမည္တပ္၍ မေျပာခဲ့သလို၊ ကၽြန္ေတာ့္ထံ၌ သားေမေမႏိူင္လဲ့ရည္၏ဒိုင္ယာရီေလး ခုခ်ိန္ထိ ရွိေနေသးေၾကာင္းကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ သားကို ဘယ္ေတာ့မွ   ေျပာျပျဖစ္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။