Thursday, November 28, 2013

ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ....


(၁) 


ကားပါ့ကင္ထိုးေပးတဲ့ေကာင္ကေလးဆီက ကားေသာ့လွမ္းယူလိုက္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းထဲကို ေျခလွမ္းက်ဲေတြနဲ႔ လွမ္း၀င္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ကိုယ္ သိတာေပါ့။၊ အားလံုးရဲ႕ မ်က္လံုးအၾကည့္ေတြဟာ ကိုယ့္ဆီမွာ။ ဘယ္ကိုမွမၾကည့္ဘဲ ေျခလွမ္းကိုတမင္ျမွင့္ၿပီးေတာ့ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေလွ်ာက္ျမဲေလွ်ာက္တယ္၊ ဘာမွမျဖစ္သလို။ 

 ကိုယ္ ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူး ေမာင္။ အရင္အတိုင္းပဲ သိလား။ လန္းေနဆဲ သြက္လက္ေနဆဲ၊ ကိုယ့္အျပံဳးေတြဟာလည္း အရင္ကလိုပဲ။ ေမာင္သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အျပံဳးလဲ့လဲ့ေတြပဲ ေမာင္။ နာမည္ႀကီးစားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ သီခ်င္းဆိုတဲ့ ကိုယ့္နာမည္နဲ႔ ကုိယ့္မ်က္ႏွာကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရင္းႏွီးသိေနၾကတယ္။ အဆိုေတာ္တစ္ခ်ိဳ႕စုေပါင္းဆိုၾကတဲ့ အေခြ နွစ္ေခြမွာ ကိုယ္ ပါ၀င္သီဆိုခြင့္ရခဲ့တာမို႔ လူ ပိုသိသြားတာလည္း ျဖစ္မယ္။

ေမာင္နဲ႔စားေနက် ၾကာဇံဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ၾကာဇံနဲ႔ ၀က္သားလိတ္တစ္ပြဲမွာရင္း ကဗၺလာေဖ်ာ္ရည္တစ္ခြက္ပါ မွာလိုက္တယ္။ "သၾကားမထည့္နဲ႔ ေရခဲလည္း နည္းနည္းပဲေနာ္"လို႔ မွာတတ္တဲ့ ေမာင့္အသံကို ကိုယ့္နားေတြက ၾကားလိုက္မိတယ္။ ရင္ထဲ ေအာင့္ကနဲ…ခံစားလိုက္မိပါရဲ႕။ 

မေဟာင္းေသးဘူး ေမာင္ရယ္။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အသစ္တစ္ခုအျဖစ္ ရင္ထဲ အျမဲပ်ိဳးထားမိေတာ့မွာ.... 

ေမာင္.... ေမာင္ ထားခဲ့တဲ့ အဲဒီမိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ လမ္းေဟာင္းေပၚမွာတင္ ရပ္တန္႔က်ဆံုးမေနဘဲ ဆက္ေလွ်ာက္ေနခဲ့တယ္။ နာက်င္မွႈေတြကို ခြန္အားအျဖစ္ေျပာင္းလဲၿပီး အခ်ိန္မေရြး ျပန္လည္ေခ်ပႏိူင္ဖို႔ေတာ့ လက္သည္းေတြကို ၀ွက္ထားဆဲ။ ဒီေနရာမွာ ေခ်ပႏိူင္ဖို႔ဆိုတဲ့စကားဟာ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ လွည့္စား ေျဖသိမ့္လိုက္တဲ့စကားပါေမာင္ရာ။ လြမ္းတာကို နာတာနဲ႔ေထရင္း အဲဒီအနာအတြက္ ေမာင့္ဆီက တစ္ခုခုေတာ့ တန္ရာတန္ဖိုး ေပးေခ်ေစရဦးမယ္လို႔ ကိုယ္က ေတးထားခဲ့တာရယ္။ 

"ညိဳ မင္းဟာ အေတာ္စိတ္မာတဲ့ မိန္းမ" လို႔ ေမာင္ ေျပာပါဦးလား။ ကို္ယ္က ရယ္ေနလိုက္မယ္။ ေမာင့္ဆီက အေကာင္းဆံုး ျပက္လံုးတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရသလို။ ေမာင္တို႔ျမိဳ႕မွာ မမသိမ့္ေလာက္ ခ်မ္းသာတဲ့ မိန္းမ မရွိဘူးမဟုတ္လား ေမာင္ရဲ႕။ ေမာင္က ဂုဏ္သေရရွိေသာ သူေ႒းမ မမသိမ့္ရဲ႕ ခ်စ္ခင္ပြန္း။ 

"မမသိမ့္ကို ေမာင္ တကယ္မခ်စ္ပါဘူး၊ ဟုတ္လားဟင္" 

 ဒါမ်ိဳး ကိုယ္ေမးလိမ့္္မယ္လို႔ ေမာင္ ထင္ေနလား။ ေမာင့္ကို ဒီတစ္သက္ ေျပာခြင့္မျပဳေတာ့မဲ့ စကားေတြထဲမွာ အဲဒါလည္း ပါတယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာလိုက္ပါနဲ႔ ေမာင္။ ဆက္ေလွ်ာက္ပါ ေမာင္ရာ။ ထားခဲ့ၿပီးမွေတာ့ အမွ်င္လာတန္းမေနပါနဲ႔။ ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ ကိုယ္။ ေမာင္ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေမာင္ထားခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕အပိုင္းအစေတြကို ဆက္စပ္ျပရဦးမွာေပါ့ေလ။ တစ္ခုပဲ ကတိေပးပါ ေမာင္..... 

နင္ မငိုပါဘူး လို႔..... 

(၂) 

 "ညိဳ ေမာင့္ကို ေမာင္လို႔ ေခၚၿပီးမွ နင္လံုးနဲ႔ ငါလံုးနဲ႔ ေျပာရင္ေလ ေမာင္သိပ္ခ်စ္တာပဲ သိလား" ေမာင္ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ကိုယ္ကလည္း လူလည္က်စြာပဲ ေမာင္ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အဲဒီအသံုးအႏွႈန္းေလးကို ထည့္ထည့္ေျပာေနက်။ 

 ေမာင့္ကိုစေတြ႔ခဲ့တာက မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ္ ဆိုင္မွာ သီခ်င္းစဆိုတဲ့ေန႔။ တိုက္တုန္းကေတာ့ အဆင္ကို ေခ်ာလို႔။ စၿပီးဆိုေတာ့မွ ေကာ္ရပ္စ္အပိုဒ္မွာ အသံကို ျမွင့္ေအာ္လို႔ မရေတာ့တာ။ စားပြဲ၀ိုင္းတစ္ခုထဲက လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ စင္ေရွ႕ကို ေရာက္လာၿပီး “ခင္ဗ်ားတို႔ဗ်ာ ဒီသီခ်င္းကို F ကီးနဲ႔တီးမွေတာ့ ဆိုတဲ့သူ ေသၿပီေပါ့ဗ်ာ။ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္က C ကီးနဲ႔ဗ်” လိို႔ ခပ္အုပ္အုပ္လာေျပာတယ္။ ကိုယ္လည္း တီး၀ိုင္းက အသံကိုႏွိမ့္ခ်လိုက္တုန္း စကားေလးနည္းနည္းပါးပါးေျပာရင္း ကို္ယ့္ကိုယ္ကို မိတ္ဆက္ေနလိုက္တယ္။ မိတ္ဆက္အၿပီး တီးလံုးျပန္အစမွာ ကီးက သူေျပာသလို C ကီးကို ျပန္အခ်ိန္းမို႔ အဆင္ေျပေျပပဲ ဆက္ဆိုခဲ့ႏိူင္တယ္။ ၾကည့္စမ္း ဒါ သူတို႔ ကိုယ့္ကို သက္သက္လုပ္ၾကံတာ။ လူသစ္ေတြထဲက အလားအလာရွိတဲ့အသံရွင္မို႔ လက္ရွိအဆိုရွင္အမ်ိဳးသမီးေတြက တီး၀ိုင္းနဲ႔ေပါင္းၿပီးလုပ္တာလို႔ ေနာက္မွ ျပန္သိရတယ္။ ေျပာရရင္ ပညာအျပခံလိုက္ရတာေပါ့ေလ။ ကိုယ္တို႔ေလာကမွာ ဒါမ်ိဳးေတြက အဆန္းမဟုတ္ဘူးတဲ့ ေမာင္ရဲ႕။ 

ေမာင္ေတာ့ သိၿပီးသားေနမွာပါေလ၊ အေမနဲ႔ ကိုယ့္အေၾကာင္း။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ ထပ္ေျပာျပခ်င္ေနတယ္။ ကိုယ့္အေမရဲ႕ေနာက္ေယာက်ာ္းနဲ႔ တစ္မိုးထဲေအာက္မွာ ေျခေျခငံငံ အတူမေနႏိူင္တဲ့သမီးတစ္ေယာက္ဟာ ညိဳေပါ့ ေမာင္ရယ္။ 

မုိက္လိုက္တာပဲ ေျပာေျပာ၊ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးတယ္ပဲ ဆိုဆို ကိုယ့္အေဒၚမိသားစုရွိရာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ အေမ့မ်က္ရည္ေတြအတြက္ ထိခိုက္ခံစားရမွႈေတြဟာ ပေထြးမ်က္ႏွာျမင္မိတာနဲ႔ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ဆိုသလို ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ပိုမိုခိုင္မာေစခဲ့တာ။ အေမ့ကိုေတာ့ သနားမိပါတယ္။ အလုပ္မေကာင္းလို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ကိုယ့္ထက္အသက္ႀကီးတဲ့ မုဆိုးမတစ္ေယာက္လုပ္စာကို အခန္႔သားထိုင္စား၊ လက္ျဖန္႔ေတာင္းရံုနဲ႔ေတာင္ မရွက္ႏူိင္ေသးဘဲ အရည္ကေလးတစ္ျမျမနဲ႔ ဒင္းအခ်ိဳးကို အေဖေခၚဖို႔ေ၀းလို႔ ကိုယ္က အန္ေတာင္အန္လိုက္ခ်င္ေသးတာ။ 

“ကိုေက်ာ့က မမူးရင္ ေကာင္းပါတယ္ သမီးရယ္”ဆိုတဲ့ အေမ့အသံေပ်ာ့ညက္ညက္မွာ ကိုယ့္မ်က္ေစာင္းေတြ ေၾကြက်ရတာ အခါခါ။ အေမ့ကို ထိုင္ကန္ေတာ့ၿပီးအထြက္မွာ အေမ့ဆီက အိကနဲရွိႈက္သံဟာ ကိုယ့္ႏွလံုးသားေတြကို ဆြဲညွစ္လိုက္သလို၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေတြကို ျဖတ္ရိုက္ခ်လိုက္သလို ကိုယ္ဟာ ယိုင္ကနဲ။ ကိုယ္က ေခါင္းမာတယ္ ေမာင္ရဲ႕၊ ဆံုးျဖတ္ၿပီးတဲ့ကိစၥတစ္ခုအေပၚ အဆံုးထိသာေလွ်ာက္လိုက္ခ်င္တာ။ 

ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္လွမ္းျဖစ္တဲ့လမ္းမွာ ႀကံဳလာမဲ့အမွားေတြ ရွိလာရင္လည္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရဲတဲ့ သတၱိ ကိုယ့္မွာ အျပည့္ရွိတယ္ ေမာင္။ 

 (၃) 

အေဒၚအိမ္မွာေတာ့ ကိုယ္ေနရတာ အေနအစားဆင္းရဲတာကလြဲလို႔ အဆင္ေျပပါတယ္။ ကိုယ္က ဒီအေဒၚလက္ေပၚမွာပဲ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရသူမို႔ အေဒၚကလည္း ကိုယ့္အေပၚ သံေယာစဥ္ႀကီးရွာပါရဲ႕။ အေဒၚ့မွာက ကေလး ေလးေယာက္နဲ႔မို႔ သူတို႔မိသားစု ေျခာက္ေယာက္အျပင္ ကိုယ့္အတြက္ပါ တာဝန္ယူလိုက္ရတာကိုေတာ့ ကိုယ္ အားနာမိတယ္။ ကိုယ္လို သာမန္ဘြဲ႔ေလးတစ္ခုရထားတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ အလုပ္ေတြကလည္း ရွားပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္ဝါသနာပါတဲ့ သီခ်င္းေတြကိုဆိုရင္း သင့္တင့္တဲ့ဝင္ေငြေလးလည္းရတဲ့ ဒီအလုပ္ကို ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့ေတာ့တာ။ ကိုယ္သီခ်င္း စဆိုရတဲ့ေန႔မွာပဲ ေမာင္နဲ႔ စေတြ႔ခဲ့တာကေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္လို႔ပဲ ဆိုရေတာ့မယ္။ 

ဆိုင္မွာက လူအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေနခဲ့ရတာပါပဲ ေမာင္ရယ္။ ကိုယ္က အေနတည္ေတာ့ ပလူးခ်င္တဲ့ လူေတြနဲ႔ေတာ့ အခန္႔မသင့္လွဘူးေပါ့။ စားေသာက္ဆိုင္ဆိုတာက လာတဲ့အေယာက္တစ္ရာမွာ ကိုးဆယ့္ကိုးေယာက္ေလာက္က ေသာက္စားမူးယစ္ၾကျမဲ မဟုတ္လား။ ဆိုေတာ့ အေနအထိုင္တည္တ့ံပါမွ ေတာ္ကာက်တာေမာင္ရဲ႕။ လက္တည့္စမ္းၾကတာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့။ ကယ္တင္ရွင္ဆိုင္းဘုတ္ေတြနဲ႔ ဦးဦးေတြ၊ ဘဘေတြကလည္းမ်ား၊ ကိုကိုေတြ ေမာင္ေမာင္ေတြကလည္း အမ်ားသားရယ္။ ခြင္တည့္ရင္ ဘဝႀကီးတစ္ခုလံုး ေျပာင္းလဲသြားႏိူင္တာဆိုတဲ့ခံယူခ်က္ကို လက္ကိုင္ထားၿပီး အလွအပနဲ႔ အေသြးအသားနဲ႔ အရြယ္နဲ႔တည္ၿပီး မွ်ားတဲ့ မိန္းကေလးေတြကလည္း ေပါပါရဲ႕။ 

တစ္ခုပဲ၊ မိုးခါးေရကို အမ်ားနဲ႔တစ္ေယာက္ ျငင္းဆန္ေနရတဲ့အျဖစ္ဟာ လက္ေတြ႔မွာ ထင္သေလာက္ မလြယ္လွဘူး ေမာင္။ အစမို႔ပါကြာဆိုတဲ့ အေျပာေတြ၊ သူက ဘာေကာင္မမို႔လဲဆိုတဲ့ အေျပာေတြ၊ ရိသဲ့သဲ့ေတြ၊ ခါးသက္သက္ေတြ၊ စိမ္းေတာက္ေတာက္ေတြကို ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ လွိမ့္ခံေနခဲ့ရတာ။ 

အဲဒီမွာပဲ ပိုးဥနဲ႔ကိုယ္ ညီအစ္မအရင္းေတြလို တြယ္တာသြားၾကဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့တာ။ ပိုးဥက ကိုယ့္လိုပဲ နယ္ကေနတက္လာတဲ့ မိန္းကေလး။ မိသားစုအတြက္ ဘဝတက္လမ္းရွာရင္း ဒီဆိုင္မွာ သီခ်င္းဆိုျဖစ္တဲ့သူ။ တစ္ေန႔မွာ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ အဆိုေတာ္ျဖစ္ရမယ္လို႔လည္း ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးႀကီးထားသူကေလးေပါ့ ေမာင္။ ပိုးဥကေလ သူ႔နာမည္ေလးလိုပဲ စိတ္ထားကေလးကလည္း တကယ့္ႏုႏုနယ္နယ္ေပ်ာ့ဖတ္ဖတ္ေလးရယ္။ ကိုယ္လို တံုးတိုက္တိုက္ က်ားကိုက္ကိုက္နဲ႔မွ လာတြဲမိတာကေတာ့ စိတ္အေျခခံ ရွင္းသူခ်င္းမို႔သာျဖစ္မယ္။ 

ေမာင္နဲ႔ကုိယ္ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ၾကၿပီး ေျခာက္လေလာက္အၾကာမွာ အတူေနၾကဖို႔ ပိုက္ဆံ စစုခဲ့ၾကတယ္ေနာ္။ ပိုးဥကေလ ကိုယ္နဲ႔ေမာင့္ကို သိပ္အားက်ခဲ့တာ။ သူေရြးခ်ယ္တဲ့အခါ ေမာင့္လို ခ်စ္တတ္ ၾကင္နာတတ္တဲ့ ရည္ရည္မြန္မြန္လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကို ေရြးခ်ယ္မွာတဲ့ေလ။ ကိုယ္က ေျပာလိုက္ပါတယ္၊ ေမာင္က ရည္မြန္တာေတာ့ ဟုတ္ပါရဲ႕၊ ျမံဳစိေအးစက္နဲ႔ ရင္ထဲမွာသိမ္းထားတတ္တဲ့ လူစား၊ သူလိုလူစားမ်ိဳးက စိတ္ျပတ္ၿပီဆိုလည္း တစ္ခါထဲအျပတ္ပဲလို႔ေလ။ 

ကိုယ္ ႀကိဳသိေနခဲ့တာမ်ားလား ေမာင္ရယ္... 

ေငြေလးနည္းနည္းပါးပါး စုေဆာင္းမိလာေတာ့ ပိုးဥနဲ႔ကိုယ္ တိုက္ခန္းေလးတစ္ခုမွာ အခန္းေလးတစ္ခန္း အတူ ငွားေနျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ အေဒၚေတြဆီကပ္ေနရတာလည္း ကိုယ္က အားနာလွၿပီမို႔ေပါ့ ေမာင္ရာ။ ပိုးဥနဲ႔ေနရတာ အဆင္ေျပပါတယ္။ စရိုက္ခ်င္းတူသူမို႔ ထင္ပါရဲ႕။ ဆိုင္မွာ အတူသီခ်င္းဆိုၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကေတာ့ ကိုယ္တို႔ ေျခလွမ္းအမွားကို ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဆိုင္ပိတ္လို႔ အိမ္ ျပန္ၾကတဲ့အခါ ဘယ္ကားေပၚမ်ား ပါသြားေလမလဲေပါ့ေလ။ 

ရယ္ရတယ္ေနာ္ ေမာင္၊ လူေတြက….။ 

(၄) 

 "မဟုတ္ဘူး ေမာင္ ကိုယ္ရွင္းျပပါ့မယ္။ အဲဒီ့ေန႔က ပိုးဥေနမေကာင္းလို႔ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ အိမ္ျပန္ရဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။ ခါတိုင္း ေမာင္လာႀကိဳေနက်ေပမဲ့ ေန႔လည္က ေမာင္မအားဘူး ေျပာထားေတာ့ ကိုယ္က ေမာင္လာႀကိဳႏိူင္မယ္ ထင္မထားဘူးေလ။ အျပန္လိုက္ပို႔တဲ့ကားကလည္း ကိုယ္ အက်ၤ ီလဲခန္းထဲမွာရွိေနတာမသိေတာ့၊ ခါတိုင္းလည္း ကားနဲ႔ လိုက္ခဲတာမို႔ ေစာင့္မေနဘဲ ထြက္သြားတာ။ ဒါနဲ႔ ဆိုင္မန္ေနဂ်ာက သူ႔ကားနဲ႔ လိုက္ပို႔တာ ေမာင္ရဲ႕" 

ေမာင္ သိပ္မေၾကလည္မွန္း ကိုယ္သိေပမဲ့ အဲဒီ့ကိစၥက အဲဒီ့မွာတင္ ၿပီးသြားခဲ့တယ္္။ ေမာင္က အလုပ္ေတြမ်ားလို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ တစ္ပတ္ေလာက္ ကိုယ့္ဆီမလာခဲ့ဘူးေနာ္။ 

လာမဲ့လာေတာ့လည္း ေနာက္ျပႆနာတစ္ခုက ဆီးႀကိဳလို႔ရယ္။ 

 "ညိဳ အေနအထိုင္ဆင္ျခင္ရင္ ေကာင္းလိမ့္မယ္" 

"ဘာကိုလဲ ေမာင္၊ ခုနက စင္ေပၚကကိစၥလား" 

 "ဒါပဲေပါ့ ညိဳရယ္၊ မူးေနတဲ့ေကာင္ေတြနဲ႔ သိတ္မေရာနဲ႔လို႔ ေမာင္ေျပာထားရက္နဲ႔" 

"ညိဳက သြားေရာေနတာမွ မဟုတ္တာဘဲ ေမာင္၊ ညိဳ႕အလုပ္ ညိဳလုပ္တာပဲ၊ သူတို႔က မူးရူးၿပီး ပန္းကုံးလာစြပ္ရင္း ညိဳ႕ကို လက္ဆြဲႏွႈတ္ဆက္တာ" 

 "ေအးေလ လက္ဆြဲႏွႈတ္ဆက္တာက လႊတ္ကို မလႊတ္ေတာ့ဘူး၊ မင္းမ်က္ႏွာကိုကလည္း သေဘာတက်ျပံဳးေနတာကိုး" 

"ေတာ္ေတာ့ ေတာ္ပါေတာ့ေမာင္၊ ေမာင္ ကိုယ့္အေပၚ ဒီေလာက္ပဲ တြက္ထားသလား၊ ကိုယ္ ဘယ္လိုမိန္းမဆိုတာ ေမာင္ နားလည္တယ္လို႔ ကိုယ္ထင္ထားတာ ကိုယ့္အမွားပဲ" 

အဲဒီ့ညက ေမာင္ ကိုယ့္ကို အိမ္ ျပန္မပို႔ခဲ့ဘူးေနာ္။ ေျခလွမ္းက်ဲေတြနဲ႔ ေက်ာခိုင္း ထြက္သြားတဲ့ ေမာင့္ကို ျမင္ကြင္းကေနေပ်ာက္တဲ့ အထိလိုက္ၾကည့္ရင္း ကိုယ့္မ်က္ရည္ေတြကို ပါးျပင္ေပၚ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ႀကီး က်ေစလိုက္ခဲ့ပါတယ္။ စီးပါေစေတာ့ေလ။ ေမာင္ကမွ မျမင္ႏိူင္ခဲ့ၿပီပဲ။ ပိုးဥက ကိုယ့္ကို ေမာင္နဲ႔ထားခဲ့ၿပီး အျပန္လိုက္ပို႔တဲ့ကားနဲ႔လိုက္သြားခဲ့ေတာ့ အဲဒီ့ညက ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ အေတာ္ေလးၾကာေအာင္ အငွားကား ေစာင့္ခဲ့ရတာ။ ကိုယ္ေလ ညဥ့္နက္အေမွာင္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ အထားခံခဲ့ရသူတစ္ေယာက္ရဲ႕လပ္ဟာမွႈမ်ိဳးနဲ႔ အားေတြ ငယ္လိုက္တာ။ ကားေပၚမွာ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကိုယ့္မ်က္ရည္ေတြ အသံတိတ္က်ေနခဲ့တယ္ ေမာင္။ ေမာင္ မလာခဲ့ျပန္ဘူးေနာ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ့္ဘက္ကအမွန္မို႔ မာနနဲ႔ တင္းခံေနခဲ့တာ။

ေမာင္ကျဖင့္ ဖုန္းေလးတစ္ခ်က္ေတာင္ အေခၚမရွိခဲ့ဘဲ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ပိုးဥကတစ္ဆင့္ သတင္းစကားတစ္ခု ၾကားရတယ္။ ေမာင္ ေမာင္တို႔ၿမိဳ႕က သူေ႒းမတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္လိုက္ၿပီ တဲ့။ ကိုယ္ ျပံဳးမိတယ္။ " ဒီေတာ့လည္း တို႔ႏွစ္ေယာက္ စုထားတဲ့ စုေငြေတြ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ ပိုင္ၿပီေပါ့ ပိုးဥရာ"လို႔ ဆိုတဲ့ ခပ္ေထ့ေထ့ကိုယ့္စကားကို ပိုးဥက မ်က္လံုးကေလး အေၾကာင္သားနဲ႔ ေငးၾကည့္ခဲ့ရွာတယ္။ 

ဒါပဲ ေမာင္ရဲ႕၊ ေမာင္က အဲသေလာက္ကို လြယ္လြယ္ထားပစ္ရက္ခဲ့တဲ့သူ။ ကိုယ္ကလည္း ဘာမွမျဖစ္သလို ဟန္ေဆာင္ေကာင္းစြာ တစ္စစီႏွလံုးသားေတြကို လူမသိေအာင္သိုဝွက္ရင္း အျပံဳးတုေတြတပ္ဆင္ႏိူင္စြမ္းခဲ့တဲ့ မိန္းမရယ္ေလ။ 

 အဲဒီေနာက္မွာ အေမဆံုးလို႔ ကိုယ္တို႔ျမိဳ႕ကေလးကို ခဏျပန္တယ္။ အေမက ကိုယ္အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့အခါ ကိုယ့္အတြက္ လက္ဖြဲ႔ဆိုၿပီး သူ႔လက္ဝတ္လက္စားေလးတစ္ခ်ိဳ႕ ထားခဲ့ရွာတယ္။  ေမာင္ စြန္႔ပစ္ထားခဲ့တဲ့ကိုယ့္ရင္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္နာက်င္ေစခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးလက္ေဆာင္ ဆိုပါေတာ့ ေမာင္။ 

အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ အရူးအမူးလိုအပ္ေနတာ ေမာင့္ပခံုးစြန္းေလးတစ္ခုပဲဆိုတာ ေမာင့္ကို သိေစခ်င္ခဲ့တယ္။ ေမာင့္ ညာဘက္လက္ေမာင္းေလးရယ္၊ ကိုယ္ နမ္းေမႊးဖူးခဲ့တဲ့ ေမာင့္ညာဘက္နားထင္စပ္ေလးရယ္ေပါ့။ ကိုယ္ တစ္ကယ္ပဲ ရူးသြပ္စြာ လိုအပ္ခဲ့တာပါ ေမာင္။ 

တစ္ေယာက္ႏွႈတ္ခမ္းကို တစ္ေယာက္က ထိတိုင္းသာ 
နမ္းၾကတာပါလို႔ ဆိုၾကရင္ 
ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မ အႀကိမ္ႀကိမ္ နမ္းဖူးခဲ့ၾက…. 

တကယ္ပါ ေမာင္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္ခဲ့ၾကဖူးပါတယ္ ေနာ္....တစ္ခ်ိန္ကေပါ့ ေမာင္ရာ.... 

(၅) 

နယ္ကျပန္လာလို႔ ကိုယ္ ဆိုင္ကိုျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ေနာက္လူသစ္မိန္းကေလးေတြ ထပ္ေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။ ပိုးဥက တစ္ခ်ိဳ႕ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးခင္မင္လို႔ေတာင္ေနတာ။ အင္းေပါ့ေလ ကိုယ္မရွိတဲ့အခါ သူ႔မွာ အေပါင္းအသင္းရယ္လို႔ လိုအပ္တာပဲေလ။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီမိန္းကေလးေတြက ပိုးဥနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔လို မဟုတ္ဘူး၊ စရိုက္ေတြက ခပ္ဆိုးဆိုးေလးေတြ။ ကိုယ္ ဘာမွေတာ့ မေျပာခဲ့ဘူး။ ပိုးဥလည္း အရြယ္ေရာက္ေနၿပီပဲ။ ကိုယ္က ေနရာတကာလိုက္ပါလို႔ မသင့္ေတာ္တာမို႔ ဒီအတိုင္းပဲ ေရလိုက္ငါးလိုက္ေနခဲ့လိုက္ေတာ့တယ္။ 

တစ္ည...။ အဲဒီ့တစ္ညကို ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး။ ပိုးဥက ေနလို႔ သိတ္မေကာင္းဘူးဆိုၿပီး ခပ္ေစာေစာ ျပန္သြားခဲ့တာ။ ကိုယ္က ဆိုင္ကလိုက္ပို႔တဲ့ကားနဲ႔ပဲ ျပန္လာခဲ့လိုက္တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ တံခါးဝမွာ ေယာက်ာ္းဖိနပ္တစ္ရံ။ ရင္ေတြေတာင္ လွိႈက္ကနဲ ခုန္သြားေသးတာ၊ ေမာင္...ေမာင္မ်ားလား ရယ္လို႔ေလ။ ေနာက္မွ အို...သူက သူ႔အိမ္ေထာင္နဲ႔သူပဲရယ္လို႔ ကိုယ့္စိတ္ေတြ လက္ရွိျပန္ေရာက္ေတာ့တာ။ ဖိနပ္က ကိုယ္တစ္ခါမွ မေတြ႔ဘူးတဲ့ ဖိနပ္။ ေသာ့ဖြင့္ၿပီး အခန္းထဲ အဝင္၊ အေမွာင္ထဲမွာ ရုတ္တရက္ ျပာေနတဲ့မ်က္လံုးေတြက အသားမက်ေသးခင္ကေလး အာရံုမွာ လွႈပ္ရွားေနတဲ့ အသံတစ္သံေၾကာင့္ မသိုးမသန္႔စိတ္ေတြနဲ႔ ပိုးဥခုတင္ဘက္ ဖ်တ္ကနဲ လွမ္းအၾကည့္...။ ဘုရား...ဘုရား...လူအရိပ္ႏွစ္ခုဟာ ပိုးဥခုတင္ေပၚမွာ...။ 

အသက္ရွဴရပ္မတတ္လန္႔သြားရင္း တုန္ယင္ေနတဲ့လက္ေတြက ေသာ့ကို အလိုလိုျပန္ခတ္ မိရက္သား။ ေလွကားအတိုင္း အေျပးတစ္ပိုင္း ျပန္ဆင္းခ်လာရင္း တိုက္နံရံကို ေက်ာမွီခ်လိုက္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြက ကိုယ့္ပါးျပင္ေပၚ အလိုလို စီးက်လာခဲ့တယ္။ ကိုယ့္စိတ္ထဲ ဝမ္းနည္းသလိုလို၊ တစ္ခုခုကို ဆံုးရွဳံးလိုက္ရသလိုလို လွိႈက္တက္လာတဲ့စိတ္ဟာ ေျပာျပလို႔ေတာင္မတတ္ဘူး ေမာင္။ ေအးစိမ့္ေနတဲ့ ညဥ့္လယ္အေမွာင္ထဲမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ တိုက္နံရံကိုမွီရက္ ထိုင္ခ်လိုက္ရင္းက မိုးလင္းရေတာ့မဲ့အျဖစ္။

ေမာင္ေရ.....။ ကိုယ့္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါဦးေတာ့...။ ကိုယ္ ေမာင့္ကို လိုအပ္တယ္။ ကိုယ္ ေမာင့္ကို သတိရေနလို႔။ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သတိေတြရေနလို႔ပါ။ ထိုင္ခ်ရက္က ဒူးေခါင္းေပၚေခါင္းတင္ရင္း ကိုယ္ ငိုခ်မိခဲ့တယ္။ ေမာင္သာ ကိုယ့္အနား ရွိႏိူင္ရင္ေလ...၊ ကိုယ္ ဒီေလာက္၀မ္းနည္းမွာ မဟုတ္ဘူးကြယ္။ 

အလြတ္ရေနတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုက ဖုန္းမွတ္ဉာဏ္ထဲက ဖ်က္လိုက္ၿပီးတာေတာင္ ႏွလံုးသားထဲကဖ်က္မရတာ အခက္ရယ္။ ေခၚလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ ကိုယ္ ဘာေျပာရမွာလဲ။ ခုခ်ိန္မွာ ကိုယ္ ေမာင့္ကို လြမ္းဆြတ္ေနတဲ့အေၾကာင္းလား။ ကိုယ္ ေမာင့္ကို အားကိုးတႀကီး ေျပာျပစရာေတြ ရင္ဖြင့္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္းလား။ ကိုယ့္လက္က ဖုန္းနံပါတ္ေတြကို ႏွိပ္မိေတာ့မလို...အႀကိမ္ႀကိမ္ရယ္...။ 

ကံဆိုးမိုးေမွာင္ေတြဟာ အေဖာ္နဲ႔လာတယ္ဆိုတာ ကိုယ္ လက္ခံလိုက္ရၿပီေမာင္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာ တူအႀကီးေကာင္ ဖုန္းဆက္လာလို႔ ကိုယ့္အေဒၚ ေလျဖတ္သြားတယ္ ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ အိပ္ယာကထၿပီး ေဆးရံုလိုက္သြား၊ ရွိစုမဲ့စု စုေဆာင္းထားတာေလးေတြထဲက အေဒၚ့အတြက္ ေဆးကုဖို႔ ဖဲ့ေပး။ ကိုယ့္ကိုျမင္ေတာ့ အေဒၚက မ်က္ရည္က်ရွာတယ္။ စကားေတြ ဝူးဝူးဝါးဝါး ေျပာလို႔ရယ္။ 

ဘ၀ႀကီးကိုက… 
လိုရာပံုသြင္း ခပ္ျပင္းျပင္းမီးဖုတ္ 
အေျခာက္ခံ စဥ့္ေရသုတ္ၿပီးမွ… 
တခါတေလ လက္သင့္ရာအေရာင္ျခယ္ၿပီးမွ
ေစ်းကြက္၀င္ေအာင္ မြမ္းမံခံၾကရ….. 

တကယ္ပဲ ေမာင္။ ဘဝမွာ ကံဇာတ္ဆရာရဲ႕ေစခိုင္းရာ က်ရာဇာတ္ရုပ္အတိုင္းေပါ့ေလ...။ ပူေလာင္လိုက္တာမ်ား။ ကိုယ့္မွာ ေသြးသားအရင္းအခ်ာထဲက အားကိုးေလာက္စရာရယ္လို႔ မရွိေတာ့တဲ့အခါ တစ္ေကာင္ၾကြက္ဆိုတဲ့စကားဟာ ဘယ္ေလာက္ခါးမွန္း ျမည္းစမ္းခြင့္ရခဲ့ပါရဲ႕။

ေမာင့္ကို ဘယ္ေလာက္သတိရေနတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကိုယ္ ေျပာမေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး ေမာင္ရယ္။ 

(၆) 

ပိုးဥမွာ ကိုယ္ဝန္ရွိေနၿပီလို႔သိရတဲ့အခါ ကိုယ္က အံ့ၾသဟန္လံုးလုံးမျပခဲ့ေပမဲ့ ဆိုင္ကအမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ သေရာ္ေမာ္ကားအၾကည့္ေတြ၊ ကဲ မေျပာဘူးလားဆိုတဲ့ အၿပံဳးေတြကို ကိုယ္တို႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကရတယ္။ ကိုယ္လည္း အေနရပိုခက္လာတယ္။ ကံေကာင္းတာက ပိုးဥလူက သူ႔တာဝန္သူ ယူခဲ့တာပဲ။ ပိုးဥ လက္ထပ္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ အထီးက်န္ဆန္ျခင္းဆိုတာကို ပိုၿပီး ပီပီျပင္ျပင္ ခံစားလာရတယ္။ 

ပိုးဥနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ စပ္ငွားခဲ့ၾကတဲ့အခန္းကို ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ မႏိူင္လို႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္ရွာရတယ္။ ကိုယ္တို႔ဆိုင္က ေနာက္ဝင္လာတဲ့ လူသစ္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေနခ်င္လွခ်ည္ရဲ႕ ဆိုတာနဲ႔ ကိုယ္လည္း အခန္းေဖာ္လိုေနတဲ့အခ်ိန္မို႔ သူနဲ႔ စပ္ငွားျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ မဟန္ပါဘူး ေမာင္ရာ၊ အိမ္ေပၚကို ေယာက်ာ္းဧည့္သည္ေတြ ေခၚမလာရလို႔ သေဘာတူထားေပမဲ့ လစ္ရင္ လစ္သလို ေခၚေခၚလာတတ္တယ္။ ကိုယ္နဲ႔ ခဏခဏတိုးေပမဲ့ သူက ခပ္တည္တည္ရယ္။ ၾကာလာေတာ့ သူမေျပာင္းရင္ ကိုယ္ပဲေျပာင္းဆင္းမယ္ဆိုၿပီး ကိုယ့္ဖာသာ အခန္းလိုက္ရွာရတယ္။ 

 အဲဒီမွာ ကိုယ္ အစ္ကိုႀကီးနဲ႔ ေတြ႔တာပဲ။ အစ္ကိုႀကီးက အိမ္ျခံေျမ ပြဲစားတစ္ေယာက္။ တိုတုိေျပာရရင္ ေမာင္ရာ စိတ္သေဘာထား ရိုးရွင္းျဖဴစင္တဲ့၊ ကိုယ့္အေပၚ ႏွမေလးလို ေစာင့္ေရွာက္တတ္တ့ဲ အစ္ကိုႀကီးအေပၚ အားကိုးစိတ္ေတြနဲ႔ ကိုယ္ သူနဲ႔ လက္ထပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္ အစ္ကိုႀကီးကို ႀကိဳက္တယ္ ေမာင္။ အိမ္ေထာင္ဘက္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ကိုယ္ ႀကိဳက္လို႔ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ ေမာင္ဟာ ဘယ္ကဘယ္လို သတင္းအၾကားနဲ႔ ကိုယ့္ကို ဆက္သြယ္လာတယ္ မသိဘူး။ တစ္ေန႔မွာ လံုးဝေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ ေမာင့္ဆီက ဖုန္းဝင္လာတယ္။ 

 "ညိဳ မင္းလည္းပဲ အမွ်ားေတာ္သူပဲ ေနာ္" တဲ့။ 

"ဟဟဟား" ကိုယ္ ေအာ္ရယ္ခဲ့လိုက္တယ္။ 

"ဒီမွာ ေမာင္က ခုမွ လြတ္တဲ့ငါး ႀကီးေနတာလား"ဆိုေတာ့ ခံျပင္းေဒါသထြက္တဲ့အသံနဲ႔ တုန္႔ျပန္တယ္။ အေတာ္ရယ္ရတဲ့ ေမာင္။ 

အိုးခ်င္းထားလို႔သာ အိုးခ်င္းထိခဲ့ရတဲ့ေနာက္ 
ကံၾကမၼာကို ယိုးမယ္ဖြဲ႔ဖို႔မ်ား မႀကိဳးစားစမ္းပါနဲ႔ရွင္ 
ကံတူအက်ိဳးေပးေတြ ျဖစ္လာၿပီးမွပဲ ခပ္ရဲရဲေပါ့၊ 
ဘယ္ေတာ့လဲဆိုရင္
ေငြရွင္ေၾကးရွင္ေတြ မ်က္ေစ့က်လို႔ သိမ္းပိုက္ခံၾကရတဲ့အခါ 
ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မလမ္း ထြင္၊ ရွင္လည္း ရွင့္လမ္း ေလွ်ာက္ 
တစ္ေယာက္တစ္ေနရာ၊
ေတာ္ရာမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနၾကရတဲ့အခါ… 

မဟုတ္ဘူးလားေမာင္။ ေမာင္ႀကိဳက္တဲ့လမ္း ေမာင္ေရြးခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘာလို႔မ်ား ကိုယ့္ဆီကထုေခ်လႊာ ေတာင္းေနရေသးတာလဲ။ 

"ဦးတင့္မင္းေဇာ္ကို ညိဳ ဘာလို႔ လက္ထပ္ခဲ့တာလဲ" တဲ့။ 

"ေမာင္ မမသိမ့္ကို ဘာလို႔ လက္ထပ္ခဲ့သလဲလို႔ ကိုယ္ တစ္ခါမွ မေမးခဲ့ပါဘူးေနာ္" ဆိုေတာ့ ေတာက္တစ္ခ်က္ေခါက္တယ္။ ရယ္ရတဲ့ ေမာင္။ 

 "ကိုယ္ ရန္ကုန္ လာစရာရွိတယ္။ ကိုယ္တို႔ေတြ႔ေနက် ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဈးက ၾကာဇံေၾကာ္ဆိုင္မွာ ေတြ႔လို႔ရမလား" တဲ့ေလ... 

 "အင္း ရပါတယ္၊ အစ္ကိုႀကီးကို ေျပာၿပီး သူ ခြင့္ျပဳရင္ လာမယ္ေလ" လို႔ ကိုယ္ကေျပာေတာ့ ေမာင္က ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕ရယ္တယ္။ 

 " ေၾကာက္ရသလား" တဲ့။ 
"ဟဟဟား ေလးစားတာပါ" လို႔ ကိုယ္က ေျပာခဲ့လိုက္တယ္။ 

 (၇) 

ကိုယ္တို႔ ခါတိုင္းေတြ႔ေနက် ၾကာဇံေၾကာ္ဆိုင္မွာေစာင့္ရင္း ကိုယ္ေသာက္ေနတဲ့ ကဗၺလာေဖ်ာ္ရည္ တစ္ဝက္အကုန္ေလာက္မွာ ေမာင္ ေရာက္လာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေနာက္က်တတ္တဲ့ ေမာင့္အက်င့္က အရင္အတိုင္း။ 

 "ဘာေတြ ျဖစ္ခဲ့လဲ" တဲ့။ ေမးႏိူင္ေသးတယ္ေနာ္....။ ကိုယ္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ် အတိုခ်ံဳး ေျပာျပလိုက္ေတာ့ "ညိဳ သိပ္ပင္ပန္းခဲ့မွာပဲေနာ္" တဲ့။ ေတာ္ပါေတာ့၊ ေတာ္ပါေတာ့ေမာင္ရယ္၊ ပစ္ခ်ထားတုန္းက ထားခဲ့ရက္ၿပီးမွ ႏွစ္သိမ့္သလိုလို ေမာင့္စကားေတြဟာ ကိုယ့္ကို ခ်က္ခ်င္း အနာေဖးတက္ေစမယ္လို႔မ်ား ထင္ေနသလား ေမာင္။ 

ထားပါေတာ့ေလ...ခုက ေမာင္ ဘာလိုခ်င္တာလဲ။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္တစ္လမ္းစီ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့လမ္းေတြ ကိုယ္စီေပၚမွာ...။ 

 ခုမွ…၊ ခုက်မွ ေမာင္က... 

 "ေအာ္ ဒီမွာ" ကိုယ္က စာအိတ္ေလး တစ္အိတ္ထုတ္ေပးေတာ့ ေမာင္က မ်က္ခံုးေတြ ပင့္ၾကည့္လို႔... 

 "ပိုက္ဆံေလ ေမာင္နဲ႔ကိုယ္ တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ပိုင္သင့္တယ္ ထင္လို႔၊ အရင္က ႏွစ္ဦးသေဘာတူ စုထားခဲ့ၾကတဲ့ ပိုက္ဆံေလ။ ဒီအိတ္ထဲမွာ ေမာင့္စုေငြ တစ္ဝက္တိတိရွိတယ္၊ ေရၾကည့္ပါဦးလား" 

ကိုယ့္အေျပာမွာ ေမာင့္မ်က္ႏွာဟာ သေျပသီးမွည့္တစ္လံုးလို ရဲကနဲ။ 

ဒါပဲ....။ ဒါပါပဲ ေမာင္။ ကိုယ္ သြားေတာ့မယ္။ က်န္းမာေအာင္ေနပါ ေမာင္… ကိုယ္ ေမာင့္မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ကေလးမွ မၾကည့္ဘဲ ထထြက္လာခဲ့တယ္။ ေမာင္ကေရာ ေငြေတြကို ေရတြက္ေနမလား၊ ကိုယ့္ေနာက္ေက်ာကို လိုက္ေငးၾကည့္ေနမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ေပ်ာ့တဲ့ေမာင္က မ်က္ရည္ေတြ တြင္တြင္က်ေအာင္မ်ား ငိုေနမွာလား...။ 

ကိုယ္ သိဖို႔မွ မလိုအပ္ေတာ့ဘူးပဲကြယ္။ ေသခ်ာတာက ေမာင္နဲ႔ကိုယ္ ခ်စ္ခဲ့ၾကဖူးတယ္.... 

တစ္ခုေတာ့ အမွတ္ရပါ… 
ကၽြန္မတို႔က ပင့္သက္ရွႈခဲ့ၾကတာမဟုတ္ဘူး 
ဒါ ေသခ်ာတယ္… 
ရွင္နဲ႔ကၽြန္မ အႀကိမ္ႀကိမ္ နမ္းဖူးခဲ့ၾက…. 

ဟုတ္တယ္...။ ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္…. 
 အဲဒါ...
ကိုယ္ သိပ္ေသခ်ာပါတယ္ ေမာင္.... 


 မႏၱေလးအိုင္ကြန္းမဂၢဇင္း (ဇြန္လ-၂၀၁၃) 

** တင္ၿပီးသားေပမဲ့ ခုမွ  မဂၢဇင္းထဲပါလာတာမို႔ မဖတ္ရေသးသူေတြအတြက္ ထပ္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္...


 

2 comments:

မိုးေငြ႔........ said...

တင္ျပီးသားေပမယ့္ မဖတ္ရေသးလို႔လာဖတ္ပါတယ္ မၾကီး..

Adora etc. said...

အမေရ ဖတ္ျပီးသားေပမဲ့အစအဆုံး ေနာက္တေခါက္ထပ္ျပီးဖတ္သြားပါတယ္။

Post a Comment

ေကာ္မန္႔မ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ထင္ျမင္ခံစားရသလိုသာ ေရးခဲ့ပါရွင္