Tuesday, July 16, 2013

ပင္လယ္ႏွင့္ ကၽြန္မ


၁)

“မျမနဒီ ခင္ဗ်ား ကိုေမာင္ေမာင္စိုးကို သိသလား”

“ဟုတ္ကဲ့ သိပါတယ္။ သူက… စိုးက ကၽြန္မခ်စ္သူပါ”

“ဟုတ္ၿပီ။ ဒါဆို ခု သူ ဆံုးသြားတာကိုေရာ ခင္ဗ်ား သိတယ္ေပါ့။ သူမရွိေတာ့ဘူးဆိုတာ ခင္ဗ်ားစိတ္က လက္ခံတယ္ေပါ့ ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္မ သိပါတယ္။ လက္လည္း လက္ခံပါတယ္”

“ဒါဆို ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကိုေရာ မွတ္မိရဲ႕လား၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို နည္းနည္းေလာက္ ျပန္ေျပာျပလို႔ ရႏိူင္မလား”

ေမးေနက် ေျဖေနက်ေမးခြန္းမ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း မိန္းကေလးက အနည္းငယ္ေတြေဝသြားကာ ခပ္လွမ္းလွမ္းေျမျပင္ကို အသိမဲ့လွမ္းၾကည့္ေနေလသည္။  သို႔ေသာ္ သူမမ်က္လံုးမ်ားထဲ ဘာကိုမွ ေတြ႔မည့္ပံုမေပၚပါ။

သူမမ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး မႈန္က်သြားကာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားေစ့ပိတ္လွ်က္ အံကိုတင္းတင္းႀကိတ္ထားပံု နားထင္ေၾကာႀကီးမ်ား တင္းေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သူ မွားမ်ား သြားၿပီလား။ သူ႔ေမးခြန္းက သူမကို သိပ္မ်ားႏွိပ္စက္ရာ က်သြားၿပီလား သူ ေတြးေနစဥ္မွာပင္ တုန္ခိုက္တိုးရွေသာ သူမအသံက ျဖည္းညွင္းစြာ ထြက္ေပၚလာေလသည္။

“ကၽြန္မတို႔ ထြက္ေျပးၾကတာပါ။ စိုးက ဆိုင္ကယ္ေမာင္းတယ္။ အဲ့ဒီေန႔က ကားေတြလည္း လမ္းေပၚမွာ အမ်ားႀကီးပဲ”

“အင္း ဟုတ္ၿပီ။ ခင္ဗ်ားတို႔က ဘာလို႔ ထြက္ေျပးရတာလဲ”

“စိုးက ကၽြန္မနဲ႔ မခြဲႏိူင္လို႔။ ကၽြန္မမိဘေတြက စိုးနဲ႔ သေဘာမတူလို႔”

“ေၾသာ္  ဒါနဲ႔ ကိုေမာင္ေမာင္စိုးကို ခင္ဗ်ားမိဘေတြက ဘာလို႔ သေဘာမက်တာတဲ့လဲ”

“စိုးက ဆိုးတယ္။ ဘြဲ႔လည္း မရဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေဆးလည္း စြဲေနတယ္”

ေဆးလည္း စြဲေနတယ္ဆိုေသာ အဆံုးမွာ သူမအသံက အဖ်ားလႈပ္ခတ္ သြားသလိုလိုပင္။

“ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မက စိုးကို ခ်စ္တယ္”

“ကိုေမာင္ေမာင္စိုး ေဆးစြဲေနတာ ခင္ဗ်ား သိရက္နဲ႔၊  သူ ေဆးျဖတ္ဖို႔ ခင္ဗ်ား တိုက္တြန္းခဲ့ဖူးသလား”

“ဟုတ္ကဲ့ တိုက္တြန္းခဲ့ဖူးတာေပါ့။ သူ ေဆးစြဲေနတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မက သူ႔ကို ခ်စ္ေနၿပီ”

ပထမဆံုးအႀကိမ္ သူ သူမမ်က္ႏွာကို ေသခ်ာၾကည့္မိသည္။ သူမမ်က္ႏွာ ကေလးက ေၾကကြဲႏြမ္းနယ္ ရိပ္ကေလး သန္းေနလွ်က္ကပင္ သူမခ်စ္ေသာ စိုးကို ခ်စ္ေၾကာင္းေျပာေနရတာကိုပဲ ခံစားမက္ေမာ စိတ္ကေလးရွိေနသလို ထင္ရ၏။

ေျပာၿပီး ရွက္သြားဟန္ႏွင့္ ေခါင္းေလးငံု႔ခ်လိုက္ကာ ေနာက္တစ္ခြန္းဆက္ေျပာဖို႔ အားယူေနဟန္ပါေပ။

“စိုးက ျဖတ္မရဘူး တဲ့။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မက စိုးကို ရြဲ႕ၿပီး သူေသာက္တဲ့ ေဆးေတြ လိုက္ေသာက္တယ္”

“ဒီေတာ့”

“ဒီေတာ့ ကၽြန္မပါ ေဆးစြဲသြားတယ္”

“ဘာေဆးေတြမ်ားလဲဗ် ေျပာျပပါဦး”

သူက သိလွ်က္ႏွင့္ တမင္ မသိဟန္ေဆာင္ေမးလိုက္ျခင္းရယ္ပါ။ တကယ္က သူမေကစ့္ကို သူ စတင္ကိုင္တြယ္ ကတည္းက သူမႏွင့္ပတ္သက္သမွ် ကုန္စင္ေအာင္ ဖတ္ထားခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါသည္။  သူမက သူမ ေသာက္ခဲ့ဖူးေသာ ေဆးျပားမ်ားကို နာမည္ႏွင့္တကြ မွတ္မိေနကာ ဘယ္ေဆးေသာက္လွ်င္ ဘယ္လိုခံစားရေၾကာင္း၊ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ၿငိမ့္တုန္ေနခ်င္ေၾကာင္း၊ ဘယ္ေဆးကေတာ့ျဖင့္ ခုန္ေပါက္ေနခ်င္ေၾကာင္း၊ ဘယ္ေဆးကေတာ့ျဖင့္ အိပ္ခ်ည္းပဲ ေနခ်င္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေဆးတန္ခိုးႏွင့္ ေဈးႏႈန္းမ်ားကိုပါ ေသခ်ာေစ့ငွစြာ မွတ္မိေျပာျပေနေလသည္။  

သူကျပံဳးလွ်က္ႏွင့္ ေမးခြန္းတစ္ခု ဆက္ေမးသည္။

“ခုေရာ မျမနဒီ  ခင္ဗ်ား အဲဒီေဆးေတြ ေသာက္ခ်င္ေသးလား”

“ေဆးရံုမွာတုန္းကေတာ့ ဆရာမေတြက အခ်ိန္တန္ရင္ ကၽြန္မကို ေဆးရိုးလို အတံေလးတစ္ခု ငံုခိုင္းထားတာပဲ။ အဲဒါေလး ကိုက္ထားရင္ ေဆးေသာက္ခ်င္စိတ္ေပ်ာက္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ျခားေဆးေတြလည္း တိုက္တယ္၊ ကၽြန္မ က်န္းမာေအာင္ တဲ့။ ခုေတာ့ မေသာက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ တခါတေလ အားလံုးကို ေမ့ေနခ်င္တဲ့အခါ ကၽြန္မ ျပန္ေသာက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္ေပါက္လာတယ္။ ကၽြန္မက ျဖစ္ၿပီးခဲ့သမွ်အားလံုးကို သတိမရခ်င္ဘူး။ ေမ့ထားလိုက္ခ်င္တာ”    

သူမက စကားမ်ားမ်ားေျပာၿပီး ေမာသြားဟန္ႏွင့္ ခဏနားခိုက္ သူမမ်က္ႏွာကို သူ အကဲခတ္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။

ေဆးရံုက ဆင္းသြားကာစထက္ေတာ့ အနည္းငယ္ ျပည့္လာသေယာင္ထင္ရေသာ္လည္း အမ်ိဳးသမီး၏ မ်က္ႏွာက်က ပါးလ်သြယ္က်ျမဲပင္။ အသားအရည္တို႔သည္လည္း ေသြးေရာင္ျပန္လည္ သန္းလာသလိုႏွင့္ ျဖဴေဖ်ာ့ရိပ္ထင္ဆဲ။ ခုဆို (၆) လျပည့္ေတာ့မည္။ သည္အမ်ိဳးသမီး ေဆးေတြေရာ ပံုမွန္ေသာက္ရဲ႕လား သူ သိခ်င္လာသည္။

“မျမနဒီ ခင္ဗ်ား ေဆးေတြေရာ ပံုမွန္ေသာက္ျဖစ္ရဲ႕လား”

လိမ္ညာလိုက္လိုဟန္စြက္ေသာ္လည္း လူမိေနၿပီျဖစ္သည္ကိုသိေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားႏွင့္ သူမက ခပ္လြန္႔လြန္႔ေလး ျပံဳးလိုက္ၿပီး သူ႔ေနာက္ေက်ာကိုေက်ာ္ကာ ေဆးရံုထဲကို ကဲၾကည့္လွ်က္ ေျဖေလသည္။        

“ဟင့္အင္း ကၽြန္မ မွန္မွန္မေသာက္ဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေဆးေတြ လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္ ဟိဟိ၊ ဆရာမေတြကို ျပန္မေျပာနဲ႔ေနာ္”

သူမက ကေလးဆိုးတစ္ေယာက္လို ညစ္က်ယ္က်ယ္ႏွင့္ ဟိကနဲပင္ အသံထြက္ရယ္ေမာလိုက္ေလေတာ့ သူ စိတ္ဓါတ္ အႀကီးအက်ယ္က်သြားရသည္။   

“ဟာ ဒီလိုေတာ့ ဘယ္ျဖစ္မလဲဗ်ာ၊  ခင္ဗ်ား ေနျမန္ျမန္ေကာင္းလာမွ အလုပ္ေလး ဘာေလး ဝင္၊ အျပင္ေလာကက လူေတြနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ခါတိုင္းလို ပံုမွန္လည္ပတ္သြားလာ၊ ဒါမွ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ခ်မ္းသာႏိုင္မယ္ေလ၊ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့္လူနာ မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားေနေကာင္းလာဖို႔ ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္လာဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တာဝန္ရွိေနတယ္ေလ။ ခင္ဗ်ားအိမ္သားေတြကေရာ ခင္ဗ်ားကို ပံုမွန္ ေဆးမတိုက္ၾကဘူးလား”

သူ႔အေမးအဆံုးမွာ သူမမ်က္ဝန္းထဲမ်က္ရည္ၾကည္မ်ား စိမ့္အိုင္စိုစြတ္လာရာ သူပင္ ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာ ပူပန္သြားရသည္။ ေသခ်ာပါသည္။  သူမစိတ္ေတြ ပံုမွန္ မျဖစ္ႏိူင္ေသးပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့လက လမ္းႀကံဳခိုက္ သူမအိမ္ဘက္ေရာက္၍ အေျခအေနဝင္ၾကည့္စဥ္ သူမက ပန္းကန္ေတြကို နံရံႏွင့္ေပါက္ခြဲကာ ေဒါသတႀကီးျဖစ္ေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ က်န္အိမ္သားမ်ားကို ႀကိမ္းေမာင္းကာ နင္တို႔ ငါ့ကို အစ္မႀကီးတစ္ေယာက္လို နည္းနည္းကေလးမွ အရိုအေသမရွိၾကဘူးေပါ့ ဟုတ္လားဟု ေျပာေနသံကို သူ နားႏွင့္ဆတ္ဆတ္ၾကားခဲ့ရေသးသည္ပဲ။     

ခ်စ္သူေနာက္လိုက္ေျပးရာမွ ခ်စ္သူလည္းေသ၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ေဆးမ်ားစြဲေသာက္ထားေသာ ဒဏ္၊ မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာပင္ ခ်စ္သူ ပိုးစိုးပက္စက္ ေသဆံုးသြားသည္ကို ျမင္လိုက္ရေသာ အပူႏွင့္ ပံုမွန္စိတ္အေျခအေနမွာမရွိေသာ သူမကို သူမေအာက္ အငယ္မ်ားက အရိုအေသတန္ၾကမည္မွာ လြန္စြာ သဘာဝက်ပါသည္။ 

“ကၽြန္မ အိမ္မွာ မေနခ်င္ဘူး”

မ်က္ရည္မ်ားစီးက်ကာ ေျပာလာေတာ့ သူ႔ေရွ႕က တစ္ရွဴးဘူးထဲက တစ္ရွဴးတစ္ရြက္ထုတ္ကာ သူမကို ကမ္းေပးမိသည္။ သူမက လွမ္းယူကာ မ်က္ရည္မ်ားကို ပြတ္သုတ္ရင္းက ရုတ္တရက္ ျပံဳးရယ္လာေလ၏။ 

“မွတ္မိလား၊ ကၽြန္မ ပန္းကန္ေတြ ေပါက္ခြဲပစ္ေနတဲ့ေန႔ကေလ၊  ကိုဧရာမိုးျမင့္ ကၽြန္မကို ဘိုးလင္းပစ္ဖို႔ ေခၚသြားခဲ့တာေလ။  ကၽြန္မ ေပ်ာ္တယ္ သိလား။ ကၽြန္မတို႔ အခု သြားၾကရေအာင္လား”

သူမ ထိုေန႔အား ျပန္လည္မွတ္မိသြားတာကို သူေၾကနပ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ခု သူ႔မွာ အခ်ိန္မရွိပါ။ ျဖဴႏွင့္ သူ ဒီညေန ညစာစားဖို႔ ခ်ိန္းထားသည္ေလ။

“ခင္ဗ်ား ေပ်ာ္တယ္ဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဝမ္းသာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ဒီေန႔ မအားေသးဘူး။ ေနာက္တစ္ရက္ရက္က် မျမနဒီသြားခ်င္တဲ့ေနရာကို လိုက္ပို႔ေပးမယ္ ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္”

သူမက ကတိရ၍ ေၾကနပ္သြားေသာ ကေလးတစ္ေယာက္လို ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ရႊင္ျမဴးလွ်က္ ပါးစပ္ကလည္း တတြတ္တြတ္ ဆက္ေျပာေနေသးသည္။

“မုန္းတယ္  နင္တို႔ကို မုန္းတယ္။  ဘိုးလင္းပစ္တဲ့ ၆ေကဂ်ီ ေဘာလံုးနဲ႔ နင္တို႔မ်က္ႏွာကို ေၾကမြသြားေအာင္ကို ေဆာ္ရဦးမယ္။ အဟင္းဟင္း ခဏေလးပဲ ေစာင့္”

သူမစကားအၾကားမွာ သူ မေနႏိူင္ေတာ့ဘဲ ကေလးတစ္ေယာက္လို ရန္လိုေနသူ သူမမ်က္ႏွာကိုၾကည့္ရင္း သူမႏွင့္အတူ ရယ္ေမာမိေတာ့သည္။

ေၾသာ္….မျမနဒီရယ္…..

၂)

“ႏွင္း လာေလ၊ ဒီမွာ ကိုယ္က ဒီဘက္မွာ”

ႏွင္းက ခုမွ fitting room ထဲက ထြက္လာကာ လည္ပင္းေလးဘယ္ညာဆန္႔လွ်က္ ကၽြန္ေတာ့္အား ရွာေနသည္ကို ေတြ႔ရ၍ လွမ္းေျပာလိုက္ျခင္းပင္။

“ဘယ္လိုလဲ ႏွင္း အဆင္ေျပရဲ႕လား”

“အင္း ၃ထည္ဝတ္ၾကည့္တာ ဒီ ၁ထည္ပဲ အဆင္ေျပတယ္ ကိုရာ၊  လာ ပိုက္ဆံသြားရွင္းၾကရေအာင္”

 “ဒီတစ္ထည္ပဲ ယူမွာေနာ္ အစ္မ”

“ဟုတ္တယ္ ညီမေလး”

“ဟုတ္ကဲ့ ၆ေသာင္းခြဲက်ပါတယ္ မမ”

ေကာင္တာမွာ ပိုက္ဆံရွင္းေတာ့မွ  ေငြကိုင္အမ်ိဳးသမီးေလးဟာ ျမနဒီျဖစ္ေနသည္။ ျမနဒီက သူ႔ကို ျပံဳးျပေတာ့ ႏွင္းက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ေနတာမို႔ သူကပင္ စတင္မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ ရေလသည္။

“ေအာ္…မျမနဒီ ဒါက ေဒါက္တာႏွင္းေဝေဝတဲ့၊ ေအးခ်မ္းသာ ပရိုက္ဗိတ္ေဆးရံုမွာ လုပ္ေနတယ္။ ႏွင္း သူက မျမနဒီတဲ့ ကိုယ့္ေပးရွင့္ထဲက တစ္ေယာက္ေပါ့ကြာ”

ကိုယ့္ေပးရွင့္ထဲက တစ္ေယာက္….. ကိုယ့္ေပးရွင့္ထဲက တစ္ေယာက္…..

သူမ စိတ္ထဲကေန လိုက္ေရရြတ္မိေတာ့ သူမစိတ္ႏွလံုးတို႔ ဆတ္ကနဲ နာက်င္သြားရသည္။ ေပးရွင့္ ေပးရွင့္တဲ့လား ကိုဧရာမိုးျမင့္ရယ္…။ ႏွင္းဆိုေသာ အမ်ိဳးသမီးက သူမတစ္ကိုယ္လုံးကို ထက္ေအာက္သိမ္းက်ံဳးၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူမကိုယ္ကေလး က်ံဳ႕ဝင္သိမ္ငယ္ သြားသည္ပင္ ထင္မိသည္။

ေငြေခ်ၿပီးလို႔ သူတို႔ ထြက္သြားခ်ိန္ ေငြရွင္းေကာင္တာမွာ တစ္ေယာက္တည္းက်န္ေတာ့မွ သူမမ်က္ရည္ေတြ ပါးျပင္ေပၚ ေပါက္ကနဲစီးက်လာကာ တသိမ့္သိမ့္ငိုရွိဳက္လိုက္မိေတာ့သည္။ သူမဘဝမွာ ခုထိ သူမ တစ္ေယာက္ထဲပါပဲေလ။ သူ… သူကေတာ့ ပင္လယ္ကေတာ့ သိႏိူင္မယ္ မထင္ဘူး။ ဟုတ္တယ္ေနာ္၊ ရွင္ ဘယ္လိုမွ မသိႏိူင္ပါဘူး ပင္လယ္ရယ္…. အေတြးႏွင့္ လူတစ္ကိုယ္လံုး ႏုံးေခြက်ကာ သူမ ဘယ္လိုမွ ရပ္တည္မရႏိူင္ေတာ့။ သို႔ေသာ္ သူမႏွင့္ ဂ်ဴတီခ်ိန္းမည့္ ေကသီလာတဲ့အထိေတာ့ သူမ ေတာင့္ခံထားရဦးမည္ပင္။

၃) 

လမင္းတစ္စင္းရဲ႕ ညိွဳ႕ငင္ဆြဲအားေၾကာင့္ အရိုင္းဆန္လိႈင္းထခဲ့ရတဲ့ ရွင့္ရင္ခြင္အတြက္ အနီးအပါးက ပန္းပြင့္ကေလးေတြ ခရုခြံငယ္ကေလးေတြ အုန္းလက္ေႂကြကေလးေတြ ေသာင္ျပင္စပ္က သဲမြမြကေလးေတြကို အညွိဳးတႀကီး တိုက္စား ရိုက္ခတ္ေနတာေတာ့ ရွင္.....မတရားဘူး ပင္လယ္….

သူမရင္ထဲမွာ နာက်င္ေရရြတ္ေနမိသည္။ သူမႏွင့္ သူ႔အေျခအေနက လူနာႏွင့္ စိတ္ကုထံုးေပးသူ အဆင့္မွာတင္ မဟုတ္ေတာ့။ ခ်စ္သူေတြလို႔လည္း ေျပာလို႔မရ။ ပံုမွန္ တစ္ပတ္တစ္ခါ စကားေျပာကုထံုးႏွင့္ ကုသေပးေနရာက ခုေတာ့ သူမတို႔ စကားေတြ ေန႔စဥ္ေျပာေနျဖစ္ၾကသည္။ 

တကယ္ေတာ့ သူမ က်န္းမာေရးအေျခအေနက ပံုမွန္ျဖစ္လာခဲ့ပါၿပီ။ ေျပာင္းလဲသြားသည္မွာ သူမႏွလံုးသား။ အဲသည္ သူမႏွလံုးသားေတြကျဖင့္ စိုးအျပင္ ေနာက္ထပ္အခ်စ္သစ္ေမြးဖြား ခဲ့ရၿပီပဲ….။ ပင္လယ္ေၾကာင့္….ရွင့္ေၾကာင့္ေပါ့ ကိုမိုးျမင့္….၊ ကိုဧရာမိုးျမင့္ကို သူမက ပင္လယ္ဟု ခ်စ္စႏိူးနာမည္ဝွက္ ေပးထားခဲ့သည္ကို သူ မသိပါ။ တိုးတိတ္ရွက္ရြံ႕စြာ တစ္ေယာက္တည္း ေျပာရင္းက သူ႔မ်က္ႏွာကို ေဘးတိုက္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ သူက ျပန္လွည့္အၾကည့္ႏွင့္ မ်က္ဝန္းခ်င္းအဆံု၌ သူမရင္တို႔ လႈပ္ကနဲ ခတ္သည္။

“ျမ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အျပင္သြားလာေနရတာ ေပ်ာ္လားဗ်”

“ဟုတ္”

“က်န္းမာေရးအေျခအေနေရာ ေကာင္းတယ္ ဟုတ္”

“ဟုတ္”

“ဒါနဲ႔ ဒီေန႔ ဘာကားၾကည့္ခ်င္လဲ”

“ဟုတ္”

“အာ ေနာက္ၿပီကြာ  အတည္ ေျပာ”

“အင္း ေျပာမယ္၊ ကိုမိုးျမင့္ေရြးေပး”

“လုပ္ၿပီ၊ အိုေကေလ ဒါဆို ခု ရံုတင္ေနတဲ့ ကာတြန္းကား ၾကည့္မလား၊ ရယ္ရတယ္လို႔ ေျပာတာပဲ”

“အင္း ၾကည့္မယ္ေလ”

သူႏွင့္အတူ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္း ခ်စ္စရာကာတြန္းေလးေတြထဲ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ရယ္ေမာမိခဲ့ၾကသည္။ သူက သူမလက္ဖဝါးကို သူ႔လက္ထဲထည့္ကာ ဆုတ္ကိုင္လို႔ထားခဲ့သည္။ သည္အထဲ ရုပ္ရွင္ျပေနဆဲမွာ မီးက ၂ခါတိတိ ပ်က္သြားေသးေတာ့ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ အရယ္ေတြက မဆံုးႏိူင္ၾကေတာ့။ ရုပ္ရွင္ၿပီးေတာ့ သူက သူမကို ရွမ္းေခါက္ဆြဲႀကိဳက္္လားဟု ေမးကာ ကိုးသံုးလံုးမွာ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ လိုက္ေကၽြးခဲ့ပါေသးသည္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ။ အေမႏွင့္ ေမာင္ႏွမအငယ္ေတြက သူမမ်က္ႏွာကို အကဲခတ္ၾကလွ်က္ ဘာမွေတာ့ မေျပာ။ အေမကေတာ့ စားၿပီးၿပီလား တစ္ခ်က္သာ ေမးေဖာ္ရသည္။ သူမကေတာ့ သူမအခန္းထဲ တန္းဝင္လာကာ အဝတ္အစားပင္ မလဲႏိူင္ေသးဘဲ ကုတင္ေပၚ ပက္လက္လွန္၊ ရင္ဘတ္ေပၚ လက္တင္ကာ ခုန္လႈပ္ေနေသးဆဲ ရင္ကို အႏိူင္ႏိူင္ထိန္းေနရသည္။ သူ ကိုမိုးျမင့္….၊ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ပင္လယ္ေပါ့….။ သူ ဒီေန႔ည ကၽြန္မပါးကေလးတစ္ဘက္ကို ဖြဖြနမ္းရိႈက္ခဲ့သည္။ 

“ကၽြန္ေတာ္ ျမကို ခ်စ္တယ္”ဟု မေျပာခဲ့သလို “ျမ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္လားဟင္” ဟုလည္း မေမးခဲ့ပါ။ လိုေရာ လိုအပ္သလား၊ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ စကားလံုးေတြ မလိုအပ္ဟု သူမက ရိုးရိုးေလးပင္ ယံုၾကည္ပါသည္။ သူမ ဘာကိုမွ ဆက္မစဥ္းစားႏိူင္ဘဲ ပင္လယ္၏ အေတြ႔၌ ဆက္လက္ စီးေမ်ာေနမိေတာ့သည္။ သာယာစြာ....။

သို႔ေသာ္ ခဏကေလးမွ ခဏကေလးရယ္။ သူမ အသိစိတ္တို႔ လက္ရွိျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ သူမပါးျပင္ေပၚသို႔ မ်က္ရည္မ်ား စီးက်ေနၿပီ ျဖစ္ေလသည္။ သူမ သိပါသည္။ ကိုမိုးျမင့္၌ တူတူတန္တန္ အခ်စ္မ်ားရွိေနသည္။ မိန္းကေလးမ်ားႏွစ္သက္သေဘာက်တတ္ေသာ ရုပ္ရည္၊ ခ်ိဳသာေသာ အျပံဳးႏွင့္ ေစြးရီေသာ အၾကည့္တို႔ေၾကာင့္ ခ်စ္သူလည္း မ်ားလွသည္။ သို႔ေသာ္ သူ ခ်စ္သည္က တစ္ေယာက္တည္းေပ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သူႏွင့္ လမ္းခြဲလိုက္ရေသာ သူ႔အခ်စ္ဦးမိန္းကေလး….။

ခါတရံ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေလးမ်ားေရာက္လွ်င္ ကိုမိုးျမင့္မ်က္ဝန္းအၾကည့္ေတြက ေဆြးရိပ္သမ္း သြားတတ္သည္ေလ။ သြားေနက် ေနရာေလးေတြ…ဆံုေနက်ေနရာေလးေတြ….စားေနက် အစားအေသာက္ေလးေတြ စသည္ျဖင့္ ေရရြတ္ကာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို တမ္းတသေယာင္ သူ႔မ်က္ဝန္းမ်ားက ေျပာၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ သူမက ကိုမိုးျမင့္ေဘးမွာ မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ ေၾကာင္အအရွိေနရသည္။ အားေပးလိုက္ရမွာလား၊  စိတ္ေကာက္ပစ္လိုက္ ရမွာလား၊  သူမ ဘာလုပ္ရမည္မသိႏိူင္ဘဲ ဝမ္းနည္းစိတ္တို႔ ဆို႔နင့္လာလွ်က္ ငိုယိုေပါက္ကြဲပစ္လိုက္ဖို႔လည္းပဲ သူမ မရဲပါ။  သူမက ဘာမို႔လို႔လဲ….။ ကိုမိုးျမင့္ လက္ရွိမိန္းကေလးလို႔ ေျပာရေအာင္ပင္ မျဖစ္ႏိူင္ေသာ အေျခအေနႏွင့္ သူမက ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္သိရမည္ပဲေလ။ မည္သို႔ပင္ေျဖေတြးပါေစ၊ သူမစိတ္ထဲကေတာ့ ပန္းကန္စံုေတြ တစ္ခ်ပ္ၿပီး တစ္ခ်ပ္ နံရံထဲ ပစ္ေပါက္ခြဲေနခဲ့မိေသာ အခ်ိန္မ်ားေပ။

သူ႔အခ်စ္ဦးမိန္းကေလးကို ခ်စ္မက္စြဲလမ္းေနစိတ္ႏွင့္ လက္ရွိမွာ တစ္ျခားမိန္းကေလးမ်ားအေပၚ တကယ္မခ်စ္ဘဲ အေပ်ာ္တြဲေနတာမ်ိဳးကေတာ့ သူ နည္းနည္းကေလးမွ မလုပ္သင့္ပါ။ သို႔ေသာ္ သူ….ပင္လယ္က စိတ္ထင္သလို ထင္တိုင္းစီးဆင္းလွ်က္ ေပ်ာ္သလို ေနေနပံုရေလသည္။ သူ႔အနီးအပါးက မိန္းကေလးေတြကို ခ်စ္သလိုလို မခ်စ္သလိုလိုႏွင့္ သူကျဖင့္ ဘာမွ မခံစားရဘဲ မိန္းကေလးေတြမွာသာ ရင္ကြဲပက္လက္ေတြ ျဖစ္က်န္ခဲ့ရသည္ကေတာ့ ဆိုးလြန္းလွသည္ပဲ။

သူမကေရာ….။ သူမကေတာ့ ခ်စ္ရတဲ့ပင္လယ္အနီးမွာ ေနခြင့္ရသေလာက္ အတူေနခြင့္ကိုပင္ ရူးသြပ္စြာဆုတ္ကိုင္ထားမိရင္း လာမည့္ေန႔မ်ားစြာကို အေသခံေစာင့္ရမည္ပဲ။

တစ္ေန႔ေန႔ေပါ့။  တစ္ေန႔ေန႔မွာေပါ့ ပင္လယ္ရယ္ ရွင္ ကၽြန္မကို ထားခဲ့ပါ။  ရွင့္လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ဆက္လက္ စီးဆင္းပါ။ ကၽြန္မ မတ္မတ္ရပ္ က်န္ခဲ့မွာပါ။ ကၽြန္မ ရင္ဆိုင္ႏိူင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ထားမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ပင္လယ္ရယ္၊ ရင္တစ္ခုလံုးရင္ႏွီးၿပီးခ်စ္ရတဲ့သူနဲ႔ ခြဲခြာဖို႔ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ပဲျပင္ဆင္ထား ျပင္ဆင္ထား၊ ဘယ္ေတာ့မွ အဆင္သင့္ ျဖစ္ႏိူင္မယ္ မဟုတ္တာဘဲေလ….။

ႏွိပ္စက္လြန္းေသာအေတြးမ်ားထဲ မ်က္ရည္မ်ားသာ သူမ ပါးျပင္ေပၚ တစ္ေပါက္ေပါက္ က်လာေနခဲ့သည္။ သူမညာဘက္ပါးအပ္ရာ ေခါင္းအံုးေလးတစ္ျခမ္းလည္း စိုရႊဲလို႔ ေနခဲ့ၿပီ။ မိုးလည္း လင္းလုၿပီ။ သူမ ေမွးကနဲ တစ္ခ်က္ အိပ္ေပ်ာ္သြားစဥ္ အိပ္မက္ထဲမွာ သူမခ်စ္ေသာပင္လယ္က သူမထံ အရွိန္အဟုန္ႏွင့္ စီးဆင္းလို႔ လာေနခဲ့သည္။ သူမ မေရွာင္မိဘဲ ေတြရပ္ေနစဥ္မွာပင္ ပင္လယ္က သူမအား ျဖတ္သန္းစီးဆင္းလို႔ သူမႏွင့္ ဟိုးအေဝးႀကီးကို ခရီးဆက္လို႔ သြားခဲ့ၿပီ….။

၄)

သူမလက္ထဲက ေၾကြေရာင္လြလြဖိတ္စာေလးကို လက္ႏွင့္ထိတို႔ၾကည့္မိေနရင္းက သူ႔အတြက္၊ သူမခ်စ္ေသာ ပင္လယ္အတြက္ သူမ ေပ်ာ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနခဲ့ပါသည္။ ခမ္းမထဲမွာ တစ္ခ်ိန္လံုး ေတာင့္ေတာင့္ကေလး အသက္မဲ့ ထိုင္ေနစဥ္ကပင္ သူမ ေသခ်ာခဲ့ရသည္။ သူမဘဝမွာ ေနာက္ထပ္အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မရွိႏိူင္ေတာ့။ သူမအခ်စ္တို႔ ပင္လယ္ႏွင့္အတူ စီးဆင္းလို႔ သြားခဲ့ၿပီ။


ပင္လယ္ရယ္….။  ကၽြန္မ ေျပာပါရေစ။ ပင္လယ္နဲ႔ ျမစ္နဒီဟာ တကယ္ေတာ့ တစ္သားတည္းရယ္။  ကၽြန္မတို႔ မေဝးၾကပါဘူး၊ မေဝးၾကပါဘူးေလ၊ 


သူမရဲ႕လက္ေတြ ရွင့္ခႏၶာေပၚ ထိေတြ႔တဲ့အခါ အဲဒါ ကၽြန္မအေတြ႔ေတြလို႔သာ မွတ္ပါ။


သူမရဲ႕အနမ္းေတြ ရွင့္ပါးေပၚ ဖြဖြေမႊးၾကဴတဲ့အခါ အဲဒါ ကၽြန္မအနမ္းေတြလို႔သာ မွတ္ပါ။


သူမရဲ႕ လက္ဖဝါးကေလးေတြ ရွင့္ဆံႏြယ္ေလးေတြထဲ ထိုးသြင္းကစားေနတဲ့အခါ အဲဒါ ကၽြန္မလက္ဖဝါးေတြလို႔သာ မွတ္ပါ။


ရွင္ႏွစ္သက္စြာ စားတတ္တဲ့ ဟင္းလ်ာေတြ သူမျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္ေပးေနခ်ိန္မွာ အဲဒါ ကၽြန္မလက္ရာလို႔သာ မွတ္ပါ။


အရာရာပါ ပင္လယ္၊ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္မ ေၾကနပ္မိမွာပါ။ ကၽြန္မ ရွင့္အနားမွာ တစ္ခ်ိန္လံုး ရွိေနမယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ေပးပါ။


သူမအေတြးေတြကို ဖာသာသေဘာက်စြာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ ျပံဳးလိုက္ရင္း ေနာက္ဆံုးက်န္ေနတဲ့ ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္ကို နံရံဆီ အားယူကာ ပစ္ေပါက္ခြဲခ်လိုက္ေလေတာ့သည္။


                                                                                                                           



6 comments:

ေႏြေတးရွင္ (မင္းဧရာ) said...

သိပ့္ေကာင္းတဲ့ ဝတၳဳေလးဗ်ာ
ရင္တြင္းမွာ တသသ နဲ႔ စြဲက်န္ရစ္ေစတယ္ ။

တန္ခူး said...

ျမနဒီ ကံမေကာင္းရွာဘူးေနာ္... ညြွတ္နူးလြယ္တဲ့ ပင္လယ္ကို ့ မခ်င့္မရဲနဲ ့... တကယ္ဆို သူမွလက္မတြဲနုိင္ရင္ သူ ့လူနာကို စိတ္မပင္ေစပါနဲ ့လား... အခ်စ္ေတြက ခါးလိုက္တာ မ ရယ္... နွလံုးသားနဲ ့ဖတ္လုိက္လို ့ ထင္ပါရဲ့.. အဆံုးမွာ ႏြမ္းခ်ိသြားတာပဲ

အမ္တီအန္ said...

အခ်စ္၀တၱဳေတြ selectionလုပ္ဖို႔မ်ားလားအစ္မေရ..
တစ္ပုဒ္ၿပီး တစ္ပုဒ္ေရးေနတာ အားက်လိုက္တာ...

Adora etc. said...

အရမ္းသေဘာတက်နဲ႕ဖတ္သြားတယ္အမေရ

မိုးေငြ႔........ said...


ဖတ္ျပီး ႏြမ္းလ်က်န္ရစ္တယ္ မၾကီးရယ္…

ဆုျမတ္ မိုး said...

oh she is back , she is back , she is back <3

Post a Comment

ေကာ္မန္႔မ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ထင္ျမင္ခံစားရသလိုသာ ေရးခဲ့ပါရွင္