Monday, December 23, 2013

အခ်စ္ႏွင့္ သြားတိုက္ေဆး



“အား….စိတ္တိုလိုက္တာ စိတ္တိုလိုက္တာ၊  အင္းဟာ  အင္းဟာ”

“ဟာ မိန္းမ ဘာျဖစ္ေနတာတုန္းကြာ”

“ဆံပင္ေပါ့ ဆံပင္”

“ေအးေလ ဘာျဖစ္လို႔တုန္း မင္းဆံပင္က”

“ေျပာင္းဖူးေမႊးေတြလိုပဲ၊ ၾကည့္ဦး ဒီမွာ ေကာက္ေပးလိုက္တာ”

“မင္းပဲ ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္ေတြက လွလိုက္တာ၊ သေဘာက်လြန္းလို႔ဆို”

“အင္းေလ ေကာက္ေပးလိုက္တုန္းက လွသားပဲ၊  ခု ေလွ်ာ္ၿပီးေတာ့ မလွေတာ့ဘူး၊ ပံုလည္း မက်ဘူး၊ ဘယ္လိုလုပ္လမ္းထြက္ရမလဲ ဒီလိုမီးကၽြမ္းေနတဲ့ ဆံပင္ပံုနဲ႔ အီး... စိတ္သိပ္ညစ္တာပဲ”

ေခါင္းေပၚက ဆံပင္ေကာက္ေတြကို လက္ႏွင့္ဆြဲဖြၿပီး ဆြဲဆဲြေျဖာင့္ေနတဲ့မိန္းမကို ၾကည့္ရင္း သူ စိတ္ညစ္လာသည္။ သည္မိန္းမဟာ သည္လိုပဲ၊ ဆံပင္ဆိုင္ကျပန္လာၿပီးတိုင္း စိတ္တိုင္းကို မက်ႏိူင္သူ။ ခဏေန ေကာက္လိုက္၊ ခဏေန ေျဖာင့္လိုက္၊ ခဏေန တြန္႔လိုက္။ သည္ေခါင္းေပၚက ဆံပင္ေတြ ဘယ္လိုခံႏူိင္မွာလဲ။ ေခါင္းတံုးသာတံုးလိုက္ကြာဟု ေျပာခ်င္စိတ္က လည္ေခ်ာင္းဝထိေရာက္ေရာက္ လာသည္။  သို႔ေသာ္ သည္မိန္းမႏွင့္ အိမ္ေထာင္သက္ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။ သည္မိန္းမက်မ္းလည္း ေၾကသင့္သေလာက္ ေၾကၿပီ။ သည္လိုေနရာမွာ သူ ပါးနပ္သင့္လွၿပီ။ မေျပာ...သူ  ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာလိမ့္မည္မဟုတ္။

“ျပစမ္းပါဦး ကိုယ့္ဖက္လွည့္ျပစမ္း၊ အဲ လွသားပဲ မိန္းမရယ္”

“တကယ္လား၊ တကယ္လွလို႔လား”

“အင္းေပါ့ မိန္းမမ်က္ႏွာက်နဲ႔ ဒီဆံပင္ပြပြေလး လိုက္သားပဲဟာ”

“ဟီး ဒါဆိုလည္းၿပီးေရာ၊ ဒါေပမဲ့ ေၾကသြားသလိုပဲေနာ္၊ နည္းနည္းေတာ့ ေၾကသြားတယ္ ဟုတ္တယ္မို႔လား”

“ဒါမ်ားကြာ ေနာက္လေတြ တစ္လတစ္ခါ ထရိမန္႔သြားယူလိုက္၊ ဆံပင္သြားေပါင္းတင္လိုက္ေပါ့ မိန္းမရဲ႕”

“အဟီးဟီး ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္။ ကိုကို သိပ္ေတာ္တာပဲ၊ လုပ္မယ္ေနာ္ ခ်စ္ ေနာက္လေတြက်ရင္ ဆံပင္ေပါင္းတင္တာ မွန္မွန္သြားလုပ္ရမယ္။ ပိုက္ဆံကုန္ရင္ ကိုကို မဆူရဘူးေနာ္”

“ေအးပါ ေအးပါကြာ မဆူပါဘူး၊၊ ဒါနဲ႔ ကိုယ္ ဘိုက္ဆာၿပီ မိန္းမေရ၊ စားရေအာင္”

“ဟင္ ဘာမွ မခ်က္ဘူးေလ၊ ကိုကိုပဲ  ခ်စ္ နားပါဦးဆို၊ ခ်စ္လက္ရာထက္ ဆိုင္က လက္ရာက ပိုေကာင္းတယ္ဆို၊ ႏွစ္ေယာက္စာေလးမို႔ အျမဲတမ္းခ်က္မေနပါနဲ႔ေတာ့ဆို  လို႔”

“အာ ေန႔တိုင္းေတာ့လည္း ဆိုင္ဟင္းဘယ္စားခ်င္မလဲကြာ၊ ကိုယ့္မိန္းမလက္ရာတက္လာေအာင္ တစ္ပတ္ ၂ရက္ေလာက္ေတာ့ မိန္းမကို ခ်က္ေစခ်င္တာေပါ့”

“ဟင္ ဒါဆိုလည္းၿပီးေရာ၊ ေနာက္တစ္ပတ္ ရံုးပိတ္ရက္က် ခ်က္ေကၽြးမယ္ေလ၊ ခုေတာ့ ကိုကို သြားဝယ္လိုက္ဦးကြာ ေနာ္၊  CP က ၾကက္ကင္တစ္ျခမ္းဝယ္ခဲ့၊ Feel က တုန္ယမ္းဟင္းခ်ိဳေလးရယ္၊ ကိုက္လန္ေၾကာ္ေလးရယ္ဆိုရၿပီ။ သြားကြာ ရန္ကင္းစန္တာက နီးနီးေလးရယ္ဟာ။ သြားေနာ္ ကိုကို၊ ခဏကေလးပဲဟာ၊ ခ်စ္ ပန္းကန္ေတြထုတ္ၿပီး အသင့္ျပင္ထားမယ္ ေနာ္ ကိုကို”

သည္မိန္းမကို ၿဂိဳလ္ၾကည့္ၾကည့္လိုက္ခ်င္စိတ္ေတြ ရင္ထဲ တဖြားဖြား။ ေဟ့ေကာင္ မင္းျမတ္သာ မင္းစိတ္ကိုေလွ်ာ့ စိတ္ကိုေလွ်ာ့လို႔ အတန္တန္ သတိေပးေနရ၏။ ကားကို ခပ္ေသာ့ေသာ့ေလးေမာင္းရင္း You give love a bad name သီခ်င္းကို ေလခၽြန္မိေတာ့ သူ ျပံဳးမိရေလသည္။ 

@@@@@@@@@@

“မၿပီးေသးဘူးလား မိန္းမေရ၊ မဂၤလာေဆာင္က ေျခာက္နာရီစမွာေနာ္၊ ခုပဲ ငါးခြဲေနၿပီ”

“ခဏေလးပါ ကိုကိုရဲ႕၊ ဒီမွာ မ်က္ေတာင္တုက တပ္မရဘူး၊ တစ္ဖက္က အိုေကတယ္၊ ေနာက္တစ္ဖက္က ဘာျဖစ္လို႔ ေစာင္းေနရသလဲ မသိ၊ ခဏေနာ္ကိုကို”

သူ စိတ္မရွည္ဘဲ တံခါးဖြင့္ကာ ထြက္လိုက္ေတာ့သည္။

“မိန္းမေရ ကိုကို ကားသြားထုတ္ရင္း ေအာက္မွာေစာင့္ေနမယ္၊ မၾကာနဲ႔ေနာ္ ၾကားလား”

“ဟုတ္ ကိုကို၊ ေနာက္ ငါးမိနစ္ေလာက္ပါကြာ တကတည္း”

ဆင္းလာေတာ့လည္း သည္ပံုက သည္ပံုပါပဲ။ သည္မိန္းမလုပ္ပံုေၾကာင့္ ဘယ္သြားသြားအျမဲေနာက္က် တတ္တာ အက်င့္တစ္ခုလိုေတာင္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သူကိုက အသားမက်ႏိူင္ေသး။ အခ်ိန္တိက်မွ ႀကိဳက္ေသာ သူႏွင့္ အျမဲေနာက္က်တတ္ေသာသူ႔မိန္းမက အျပင္ထြက္ခါနီးတိုင္း စကားမ်ားရတာကလည္း ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုလိုျဖစ္ေနရသည္။

“ကိုကိုေလာေနတာနဲ႔ ေရေမႊးေလးေတာင္ စြတ္ခဲ့ဖို႔ ေမ့တယ္၊ တကယ္ပါပဲ”

“အာ ကိုယ္ေျပာပါတယ္ကြာ၊ အိမ္ကေန ေနာက္အက်ဆံုး ငါးနာရီ ဆယ့္ငါးထြက္မယ္လို႔ ေျပာထားသားနဲ႔”

“အင္းေလ ခ်စ္လည္း လုပ္တာပဲ။ အခ်ိန္မီေအာင္ ျပင္တာပဲဟာ၊ မ်က္ေတာင္တုက ဒုကၡေပးလို႔ မ်က္ရည္က်ရေသးတယ္၊ မိတ္ကပ္ျပန္လုပ္လိုက္ရတာနဲ႔ ျပန္တပ္ေနရတာနဲ႔ စိတ္ေလပါတယ္”

“ေအးေလ ငါက မင္းထက္ ပိုေတာင္ေလေသးတယ္” မင္းျမတ္သာစိတ္ထဲက ေျပာလိုက္ျခင္းရယ္ပါ။

“ၾကည့္ပါဦး ကိုကို၊ ခ်စ္မ်က္ႏွာ အဆင္ေျပလား၊ ပါးနီက သိပ္မ်ားရဲေနသလား၊ ႏွႈတ္ခမ္းနီကေရာ ခ်စ္နဲ႔ လိုက္ရဲ႕လား ဟင္ ကိုကို”

“ေကာင္းပါတယ္ လွတယ္ လွတယ္”

“ဟာ ေသခ်ာလည္း မၾကည့္ဘဲနဲ႔ကြာ ကိုကို၊ ဒီမွာၾကည့္ပါလို႔ ဆို”

“ခ်စ္ ကိုကိုကားေမာင္းေနတယ္ေလကြာ၊ အာရံုမ်ားလို႔ မရဘူးေလကြာ…”

“ဒါဆိုလည္းၿပီးေရာ၊ ကားေပၚက မဆင္းခင္ေတာ့ ၾကည့္ေပးဦး”

အိမ္မွာရွိေသာ မွန္တကာ့မွန္အေပါင္းေရွ႕မွာလည္း ေရွ႕ၾကည့္ ေနာက္ၾကည့္ ၾကည့္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ကားမွန္ထဲလည္း ၾကည့္ၿပီးၿပီ။ ဖုန္းထဲက မွန္နဲ႔လည္း ခုနက ၾကည့္ေနတာ သူေတြ႔သည္။ ဒါကိုပဲ အားမရေသး။ ခက္တဲ့ မိန္းမ။

ရည္းစားတုန္းကေတာ့ အင္မတန္လွေသာ၊ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ၊ ဘာေျပာေျပာ ကေလးေလးလို ခၽြဲပ်စ္တတ္ေသာ သည္မိန္းကေလးကို သူ အင္မတန္မွ ခ်စ္ခဲ့၊ စြဲလမ္းခဲ့ရသည္။ အိမ္ေထာင္သက္တစ္ႏွစ္ကေန ႏွႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိလာေတာ့ သူ နည္းနည္းစိတ္ပ်က္စျပဳလာသည္။ ခုလို အိမ္ေထာင္သက္ ငါးႏွစ္မွာေတာ့ အေတာ္ေလးကို စိတ္ပ်က္လာခဲ့ၿပီ။ သည္မိန္းမက ခုထိ ကေလးလိုလို ေခြးလိုလိုလုပ္ေနတုန္း၊ ဘာမဟုတ္တာေလးႏွင့္ စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္ခ်င္ေနတုန္း၊ အိမ္အလုပ္ မလုပ္ခ်င္ဘဲ ပ်င္းခ်င္ေနတုန္း၊ ကေလးယူဖို႔ ျငင္းဆန္ေနတုန္း။

သူက သည္မိန္းမကိုမွ ခ်စ္ခဲ့မိၿပီ။ လက္ထပ္ခဲ့မိၿပီ။ ခုခိ်န္မွေတာ့ ဘာမွမတတ္ႏိူင္ေတာ့။ သို႔ေသာ္ စိတ္ပ်က္ကာမွ ပ်က္ေရာ သည္မိန္းမႏွင့္ေဝးေဝးမေနႏိူင္တာ ခက္လွသည္။

@@@@@@@@@@

သူ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္တုိသည္။ ရံုေရွ႕ေရာက္မွ လက္မွတ္ အိမ္မွာေမ့က်န္ခဲ့သည္ဆိုေသာ သူ႔မိန္းမကို စိတ္တိုရမလား၊ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ႏွင့္ သူ႔မိန္းမလက္ထဲ လက္မွတ္သိမ္းထားရန္ ေပးခဲ့မိေသာ သူ႔အျပစ္ပဲလား။ သည္မိန္းမ ေပါ့ကို ေပါ့ပါတယ္။ 

“ကိုကို႔ေၾကာင့္ေပါ့၊ ေလာေနတာနဲ႔ ခ်စ္က ထူပူၿပီး အံဆြဲထဲ သိမ္းထားတဲ့လက္မွတ္ ယူဖို႔ေမ့သြားတာေပါ့”

ေကာက္ညွင္းကပဲ တစ္ျပန္စီးလုပ္ေသးသည္။

“ေမ့စရာလားကြာ၊ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ စတိတ္ရွိဳးၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုတာ မင္းပဲ ပူဆာတာပဲေလ”

“ေအးေလ ဟုတ္တယ္ေလ၊ ဒါေပမဲ့ သြားခါနီး ကိုကိုက ေလာေနတာကိုးလို႔”

“မေလာလို႔ ရမလားကြာ၊ အခ်ိန္က နီးေနၿပီ၊ မင္းက ဝတ္စရာေရြးလို႔ကို မၿပီးႏိူင္ဘူး”

“ဝတ္စရာမွ မရွိတဲ့ဥစၥာကို”

“ဘာ….မင္းမွာ အဝတ္အစားေတြ ဘီရိုနဲ႔ တစ္လံုး၊ ဆန္႔ေတာင္ မဆန္႔ေတာ့လို႔ ဘီရိုဖြင့္တိုင္း အဝတ္ေတြ အံအံက်လာတာ၊ ဒီတစ္သက္ ဝတ္လို႔ေတာင္ ကုန္ႏိူင္မယ္ မထင္ဘူး”

“ကိုကို မသိပါဘူးကြာ၊ အဲဒါေတြက ဝတ္ၿပီးသားေတြ”

“ဝတ္ၿပီးသားေတြဆိုေတာ့ မင္းက မဝတ္ခ်င္ေတာ့ဘူးလား။ အဝတ္တစ္ထည္ကို တစ္ခါဝတ္ၿပီး ပစ္လိုက္ရေအာင္ ငါ့မ်ား ၾဆာဖိုးသာမွတ္ေနလား”

“ကိုကိုကြာ  သိပ္ခက္တာပဲ၊ စိတ္ပ်က္လာၿပီ”

လာ လာေသး၊ သူကပဲ စိတ္ပ်က္ရတယ္လို႔။ ဘီရိုဖြင့္တိုင္း အဝတ္ေတြျပည့္လွ်ံၿပီး အဝတ္တစ္ထည္ ဆြဲထုတ္လိုက္တာနဲ႔ ဝုန္းကနဲ ၿပိဳက်လာတတ္ေသာ အဝတ္ေတြကို ၾကမ္းေပၚ အပံုလိုက္ခ်ထားတတ္တာ သူ ေတြ႔ရေပါင္း မ်ားလွၿပီ။ သူ႔အဝတ္ေတြဆိုလည္း သြားခါနီးမွ အေျပးအလႊား သူ႔ဖာသာ မီးပူတိုက္ဝတ္သြားရတာ မ်ားလွၿပီ။

ေရခဲေသတၱာထဲက အရြက္ေတြအသီးေတြဆိုလည္း ဝယ္ဝယ္လာၿပီး မခ်က္လို႔ ပစ္လိုက္ရတာ မ်ားၿပီ။ အိမ္ရွင္းလင္းဖို႔ဆိုလည္း သူ အားေတာ့မွသာ ကိုယ္တိုင္ရွင္းလင္းေနက်မို႔ သူမ ရွင္းရင္ စိတ္တိုင္းမက်ခ်င္။ ဒါေတာင္ သည္မိန္းမက သူစာရင္းကိုင္အျဖစ္ ကူညီလုပ္အားေပးေနတဲ့ ပရဟိတအလုပ္ေလးမ်ား လုပ္ေနတုန္းမို႔ တစ္ခုခုခိုင္းမိၿပီဆို ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္ေလဆိုတဲ့အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္တတ္၊ စိုက္ၾကည့္ရင္ အလိုက္သိေနာ္ဆိုတဲ့အထာနဲ႔ ၾကည့္တတ္တာမို႔ သူ႔ဖာသာပဲ ထလုပ္လိုက္ရတာ မ်ားသည္။

သူက ခ်စ္ေတာ့လည္း အျပစ္ရယ္လို႔ မျမင္။ ခုေတာ့ သူ အေတာ္ စိတ္ပ်က္ၿပီ။ မိန္းမယူပါတယ္ဆိုမွ ေဆးေပးမီးယူဖို႔ မေျပာနဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ေမြးစားထားမိသလို သူ႔တာဝန္လည္း သူလုပ္ရ၊ မိန္းမအတြက္လည္း လုပ္ေပးရနဲ႔ တစ္ကိုယ္ေရထက္ပင္ အလုပ္ပိုလာသည္။ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုေတာ့လည္း နားမိတဲ့ လင္းတ၊ နားလက္စနဲ႔ နားပါေစေတာ့ဟုပဲ လက္ခံရေတာ့မည္ပင္။ သို႔ေသာ္ သည္မိန္းမကို အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္သည္။ စိတ္ပ်က္တာမွ စိတ္က ကုန္တဲ့အဆင့္ကို ေရာက္ေနၿပီဆိုတာ ဝန္ခံရေတာ့မည္။

@@@@@@@@@@

"ကိုကို သိပ္လြန္တယ္ေနာ္ သိလား ခ်စ္က မေျပာခ်င္လို႔ ၾကည့္ေနတာ"

"ဟမ္ ကိုယ္က ဘာလုပ္မိလို႔လဲ"

"ေၾသာ္ ဘာလုပ္မိလို႔လဲ ဟုတ္လား၊ ကိုကို႔အခ်စ္ေဟာင္းရဲ႕ ေဖ့စ္ဘုတ္မွာေလ၊ သူ႔ပံုကို ကိုကိုလိုက္ခ္လုပ္ထားတယ္ေလ"

"ဟာကြာ အဲဒါ သူတစ္ေယာက္ထဲပံုမဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ ဂရုလိုက္ပံုပါ"

"ေအးေလ အဲဒါကိုက ကုိကိုညာတာေလ၊ အဲ့ေန႔က ကိုကိုေျပာေတာ့ အဲ့မိန္းမ မလာႏိူင္ပါဘူးဆို၊ အဲဒါေၾကာင့္ ခ်စ္က တစ္ေယာက္ထဲ စိတ္ခ်လက္ခ် လႊတ္လိုက္တာေလ၊ ခု ဂရုဖိုတိုမွာ အဲ့မိန္းမပံုႀကီး ျပဴးကနဲပါလာတယ္ေလ။ ကိုကို႔ေဘးမွာေလ၊ သူက ကိုကို႔ေဘးနားမွာမွ လာရပ္စရာလားလို႔ အီးဟီး…ကိုကို ခ်စ္ကို ခ်ိတင္းလုပ္တယ္။ ညာတယ္။ ကိုကို႔ကို မုန္းတယ္ သိလား ကြာမယ္ ကြာမယ္ ခုကြာမယ္။ အေမ့ကုိ ေခၚေပး"

"ဟာကြာ"

သူ စိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ ကၽြတ္ကနဲ စုတ္သပ္မိသည္။ အဲသည့္ေန႔က ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေမေသာ္က မလာျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီးမွ အခန္းအနားတစ္ခုကေန ေစာၿပီးတာမို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုၾကတဲ့ပြဲမို႔ ခဏေလး ဝင္ျဖစ္ေအာင္လွည့္ဝင္လာတာဟုဆိုကာ အိမ္အျပန္လွည့္ဝင္လာတာျဖစ္သည္။ သ႔ူစိတ္ထဲ ထင့္ကနဲေတာ့ ျဖစ္သြားသား။ ေမေသာ္က သူမ ဘာလုပ္လုပ္ ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ စေတးတပ္စ္ တင္တတ္သူမို႔ ျပႆနာအစ ဆြဲထုတ္သလိုျဖစ္ေတာ့မည္ဆိုတာ သူ သိေနခဲ့သည္။

"ေအးေလကြာ ကိုယ့္ကို လာတက္ဂ္ထားေတာ့ လိုက္ခ္သြားမလုပ္လို႔ မေကာင္းဘူးေလကြာ"

"ေတာ္ပါ ဘာမွလာမေျပာပါနဲ႔။ သူမ်ား တစ္ေန႔က ပရိုဖိုင္းပံုေျပာင္းထားတာျဖင့္ ခုထိ ကိုကို လာမလိုက္ခ္ေသးဘဲနဲ႔"

ခက္တာပဲ။ သည္ကေလးစိတ္မေပ်ာက္ေသးတဲ့ မိန္းမနဲ႔ေတာ့ သူ ခက္ၿပီ။ အသက္ကျဖင့္ သံုးဆယ္နား နီးေနၿပီ။ ခုထိ ကေလးဆန္ခ်င္တုန္း။

"ေအးပါကြာ ေအးပါ ကဲ ခုေဖ့စ္ဘုတ္ဝင္လိုက္၊ ကိုကို ခ်စ္ပံုကို လိုက္ခ္ အခါတစ္သိန္းေပးလိုက္မယ္ ဟုတ္ၿပီလား"

"ဒါပဲေနာ္ ကိုကို ခ်စ္ စိတ္တိုတယ္ သိလား။ ဒါမိ်ဳး  ေနာက္ မျဖစ္ေစနဲ႔"

ျဖစ္ရေလ သူကပဲ ရာဇသံေပးရတယ္ရွိေသး။ သူက အျပင္မွာသာ တဟဲဟဲရယ္ေနရင္း သည္မိန္းမကို စိတ္ထဲက ဆြဲေဆာင့္ပစ္ခ်င္ေနမိသည္။

"ကဲ ၿပီးၿပီလား ေဒၚေရႊခ်စ္၊ အိပ္ရာဝင္မယ္။ ေျခလက္ေဆးရမယ္။ သြားတိုက္ရမယ္။  သြား သြားတိုက္ေဆး သြားထည့္ခ်ည္"

"ဟုတ္"

ေျပာေျပာဆိုဆို သူမက ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ဝင္သြားသည္။ သူမ ျပန္ထြက္လာေတာ့ သူက သူမေခါင္းကို တစ္ခ်က္လွမ္းပုတ္သည္။ သူမက ေခါင္းကို ငဲ့ေရွာင္ရင္း သြားပါ ခုမွ ဟု ဆိုသည္။ သည္မိန္းမကေလး ခ်စ္စရာ။ ဆိုးတတ္တာေလးတစ္ခုသာ ခက္လွသည္။ 

ေရခ်ိဳးခန္းထဲအေရာက္မွာ ေနာက္ျပႆနာတစ္ခု ေတြ႔ျပန္သည္။ လုပ္ျပန္ၿပီ။ သြားတိုက္ေဆးဘူးကို ၾကည့္မိေတာ့ သူထင္သည့္အတိုင္း သူမက သြားတိုက္ေဆးဘူးကို အလယ္မွ ဖိကာညွစ္ထားသည္။ သူ ေျပာေပါင္းမ်ားလွၿပီ။ အဲသည္လို သြားတိုက္ေဆးဘူးကို အလယ္က ဖိညွစ္တာ သူ မႀကိဳက္ဟု။ ဒါလည္းပဲ သူမက မမွတ္ေပ။

ေရခ်ိဳးခန္းထဲေနရင္း အိမ္သာအိုးေပၚထိုင္ကာ စိတ္ေအးေအာင္ ခဏေနလိုက္ေသးသည္။ ခုခ်က္ခ်င္း ျပန္ထြက္လို႔ကေတာ့ ေသြးပူပူႏွင့္ သည္မိန္းမကို ဆူမိဦးမည္။ ခုနေလးတင္ ေၾကေအး ထားေသာ ျပႆနာတစ္ခုမွ မၿပီးခင္ ေနာက္ျပႆနာအသစ္တစ္ခု သူ မလိုခ်င္။

သူ႔ညာဘက္ေဘး စင္ေလးေပၚက သြားတိုက္ေဆးဘူးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အလယ္ေကာင္ကေန ခါးကေလး ခ်ိဳင့္ဝင္ေနတာ ေတြ႔ရသည္။  ေနာက္သည္လို မလုပ္ဖို႔ ေျပာေပါင္းလည္း မ်ားလွၿပီ။ အင္း သည္လိုပဲထင္ပါရဲ႕။ ၿပီးတာက ၿပီးၿပီ။ ခ်စ္မိတာက ခ်စ္မိခဲ့ၿပီ။ ယူလည္း ယူမိခဲ့ၿပီ။ သြားတိုက္ေဆးလို ညွစ္ထုတ္ခဲ့ၿပီးသားမို႔ ျပန္ထည့္ဖို႔ရာလည္း ခက္ခဲမည္ေပ။

သူေရခ်ိဳးခန္းက ထြက္လာေတာ့ သူ႔မိန္းမက အိပ္ရာေပၚလွဲရင္း ဖုန္းႏွင့္ ေဖ့စ္ဘုတ္ၾကည့္၍ ေနေလသည္။


Wednesday, December 18, 2013

ဂ-ငယ္ေကြ႔



အေမွာင္ပါပဲ…..

ပိန္းပိတ္ေနတယ္လို႔ ဘယ္သူေျပာလဲ
ဘာမွ မျမင္ရျခင္းကို ျမင္ေနရတာ ခုခ်ိန္ထိ….

ပုထုစဥ္ဆိုတဲ့ အရူးလက္မွတ္အတြက္
တူတူတန္တန္ရူးသြပ္ခဲ့ရတဲ့ ရက္စြဲေတြ
ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္ႀကီးထဲက ဘာညာကိြကြေတြ 
အတိတ္က အခ်ိဳေတြ
ေအးေအးေဆးေဆး သာသာယာယာ နားထားလိုက္
ေခါက္သိမ္းထားလိုက္…သြားမႏွိႈးလိုက္ၾကပါနဲ႔….

ခါတိုင္းလည္း ထမ္းပိုးေနက်ပါ
ခုမွ
လည္တိုင္က ဦးေခါင္းကို....  
လည္တိုင္က ဦးေႏွာက္ကို... 
မခ်ီႏိူင္တဲ့ ဘဝ  ခဏခဏျပဳတ္အက်
ဒီေခါင္းက ေလးလံမူးေဝေနေတာ့မွ
အရင္က ေဇာက္ထိုးေတြ  အတည့္ျမင္လာ
ဟာ….
ငါ
ေမာင္းလာခဲ့တာ လမ္းေျပာင္းျပန္ႀကီး။    ။


Thursday, December 12, 2013

ကၽြန္ေတာ္သည္ သက္ရွိပန္ကာတစ္လံုးျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားသည္....


(က)

ခုတစ္ေလာ ကၽြန္ေတာ္လမ္းထြက္တိုင္း လူေတြရဲ႕မ်က္ႏွာကို မျမင္ရဘဲ မ်က္ႏွာေနရာမွာ ပန္ကာေတြခ်ည္း ျမင္ျမင္ေနရသည္။ သို႔ေသာ္ အဲဒါဟာ အမွန္တရားတစ္ခုသာျဖစ္လွ်က္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မွားယြင္းမေနပါ။

(ခ)

ကၽြန္ေတာ္ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ဖို႔ခ်ိန္းထားတာ ဒီေကာ္ဖီဆိုင္ေလးထဲမွာ ျဖစ္သည္။ ဒီဆိုင္ရဲ႕ အေသြးအေရာင္၊ အဆင္အျပင္မွာ နံရံေတြကို ကၽြန္ေတာ့္စိတ္သေဘာက် လိေမၼာ္ေရာင္ေသြး သုတ္လိမ္းလို႔ထားေသာ၊ အရြယ္အစား ခပ္ေသးေသးႏွင့္ လက္ရာအႏုစိတ္ အေရာင္ေျပေျပပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေလးမ်ား သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ၊ အဆိုမပါ အတီးခ်ည္းသက္သက္ႏွင့္ Jazzေတးသြားမ်ားကိုသာ ခပ္တိုးတိုးဖြင့္ထားတတ္ေသာ၊ စားပြဲေတြေပၚမွာ ပန္းစိုက္အိုး ရွိမေနပါဘဲ ႏွင္းဆီနီနီရနံ႔ သင္းသင္းေလးလြင့္ပ်ံ႕ေနတတ္ေသာ၊ သီးသန္႔ခန္းေလးမ်ား ရွိေသာ၊ ကားရပ္နားရန္ ျခံ၀န္းက်ယ္ႀကီးရွိေသာ ဒီဆိုင္ေလးကို ကၽြန္ေတာ့္ေရြးခ်ယ္မွႈႏွင့္ ခ်ိန္းဆိုခဲ့တာျဖစ္ေလသည္။

ကၽြန္ေတာ့္အမွႈသည္ေတြနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ ခ်ိန္းတိုင္း ဒီဆိုင္ေလးကို ေရြးျဖစ္တာက အဲဒါေတြအျပင္ အဓိကအက်ဆံုး ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္မွႈေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေသးသည္။ ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ျခင္း၏အသံကို ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္ ပါသည္။ ခုလည္း အခါမ်ားစြာကလိုပင္ ခပ္ေစာေစာႀကိဳတင္ေရာက္ႏွင့္ေန၍ စိတ္အလုပ္ လုပ္ရန္ ခႏၶာတစ္ခုလံုးမွ အေၾကာအျခင္မ်ားကို စတင္ေျဖေလွ်ာ့လွ်က္ မ်က္ေစ့တို႔ကို ေအာက္စိုက္ခ်ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားအေပၚမွာပဲ အာရံုတင္ စူးစိုက္ထားလိုက္သည္။ ႏွလံုးသားအခန္းတို႔ သန္စြမ္း ၾကည္လင္လွ်က္ က်န္းမာစြာရွိေနကာ တစ္ဒုတ္ဒုတ္ ေသြးခုန္ေနသံကို ကၽြန္ေတာ့္ပကတိနားႏွင့္ ၾကားေနရသည္အထိပင္။

မိမိႏွလံုးသား၏ က်န္းမာေရးအေျခအေနကို အလံုးစံု စိတ္ခ်လက္ခ်ရွိၿပီးမွ ႏွာသီး၀မွာ စိတ္ကိုတင္ထားကာ အမွတ္သတိ မလြတ္ေစဘဲ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းအမွႈကို ထံုးစံအတိုင္း စိတ္လက္ရွည္ရွည္ ျပဳရသည္။ မၾကာပါ၊ ခ်ိန္းဆိုထားသည့္ အခ်ိန္ထက္ ငါးမိနစ္ခန္႔ ေနာက္က်ၿပီး သူေရာက္လာသည္။ သမားရိုးက်မိတ္ဆက္ျခင္းအမွႈကို ျပဳၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္ကဒ္ျပားေလး သူ႔လက္ထဲထည့္လိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အပိုင္းက သူ႔မ်က္ႏွာကို (မသိမသာ) အခ်ိန္ယူ ဖတ္ရွႈ႕ဖို႔ပဲ ျဖစ္ေလသည္။

နႏၵေက်ာ္ေခါင္
ႏွလံုးသားမိတၱဴ
ဖုန္းနံပါတ္-က-၀၁၂-၈၇၅၉၀၃၄
ေမတၱာလမ္း၊ ျခံအမွတ္A-၁၀၇၈
e-mail : နႏၵေက်ာ္ေခါင္@ႏွလံုးသားမိတၱဴ.com

သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ ဘာအေျပာင္းအလဲမွ မေတြ႔ရပါ။ အရမ္းကာေရာယံုၾကည္ဟန္မရွိသလို သေရာ္ေတာ္ေတာ္ အမူအယာမ်ိဳးလည္း ရွိမေနပါ။ အလုပ္လုပ္ရန္ အေကာင္းဆံုးအေနအထားမို႔ ဒီအေျခအေနမ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်ပါသည္။ သူ႔ထံမွ အသက္ရွဴသံခပ္ေျဖးေျဖး ၾကားေနရသည္။ ခဏေနေတာ့ သူက ဆံုးျဖတ္ၿပီးဟန္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို သူ႔ညာဘက္လက္ ကမ္းေပးေလသည္။ ၿပီးမွ ခပ္ေလးေလး သို႔ေသာ္ ေလးနက္ဟန္ ညင္သာစြာ စကားစသည္။

“ကၽြန္ေတာ့္ဇနီး ေမသက္ထားရဲ႕ ႏွလံုးသားမိတၱဴကို ဖတ္ရွႈ႕ေပးပါ ဆရာ”

ေခါင္းတစ္ခ်က္ ဆတ္ျပလိုက္ကာ ကမ္းေပးလာေသာသူ႔ညာလက္ဖ၀ါးေပၚကို ကၽြန္ေတာ့္ညာလက္ဖ၀ါးႏွင့္ ပူးကပ္အုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးမ်ားဆီ တည့္တည့္ၾကည့္ရန္ သူ႔ကို စိတ္ထဲမွ အမိန္႔ေပးလိုက္ေလသည္။ စိတ္လွႈပ္ရွားေနေသာ သူ႔ကို ၿငိမ္သက္ေစရန္ ေရေအးေအးတစ္ခြက္ တိုက္ထားၿပီးျဖစ္တာေတာင္ သူ႔ႏွလံုးသားႀကိမ္ႏႈန္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွာ လူးလြန္႔ယိမ္းထိုးလွ်က္ ေျဗာင္းဆန္ေနသည္။ အေသအခ်ာ၀တ္ဆင္လာေသာ ကၽြန္ေတာ့္ရွပ္အက်ၤ ီ ၾကက္ေသြးေရာင္ကို ခပ္စိုက္စိုက္ ေျပာင္းၾကည့္ခိုင္းလိုက္ၿပီး သူ႔မ်က္ခံုးႏွစ္ခုအလယ္ နဖူးေအာက္ေျခေနရာကို လက္မျဖင့္ဖိႏွိပ္လိုက္သည္။ မၾကာပါ။ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္ေသာ အေနအထားကို ေရာက္ခဲ့ၿပီ။

သူ႔လက္ဖ၀ါးသည္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ဖ၀ါးထဲမွာ ၿငိမ္သက္လ်က္၊ ေသြးေၾကာမွ်င္မ်ားမွတစ္ဆင့္ လွ်ပ္စစ္စီးသလို စီးဆင္း၀င္ လာေနၿပီး ႏွလံုးသားခ်င္း ေအာင္ျမင္စြာ ခ်ိတ္ဆက္လိုက္ႏိူင္ေတာ့သည္။ သူ႔ႏွလံုးသားအား မိတၱဴကူးအၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားကို Save command-ေကာ္မန္းေပးကာ အရင္ဆံုး သိမ္းဆည္းလိုက္၏။ ၿပီးမွ သူ႔ႏွလံုးသားကို Save as-အျဖစ္ႏွင့္ သိမ္းဆည္းမည္လို႔ အမိန္႔ေပးကာ ဖိုင္တစ္ဖိုင္အသစ္ဖြင့္ၿပီး သိမ္းဆည္းထားလိုက္ေတာ့သည္။   

(ဂ)

သိမ္းဆည္းထားေသာ ႏွလံုးသားအခ်က္အလက္မ်ားမွ တစ္ဆင့္ ေမသက္ထား၏ႏွလံုးသားကို ေခၚယူၾကည့္ရန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ၀န္မေလးေတာ့ပါ။ ခင္ပြန္းသည္၏ ႏွလံုးသားမွတစ္ဆင့္ ဇနီး၏ႏွလံုးသားအေျခအေနကို တိုက္ရိုက္ထိုးထြင္းျမင္ေနရတာမို႔ပဲ ျဖစ္သည္။

အေျခအေနက မေကာင္းလွပါ။ သို႔ေသာ္ ဒါမ်ိဳးေတြက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ရိုးေနလြန္းလွၿပီ။ သူ႔ဇနီးသည္ ေမသက္ထားသည္ တစ္ပါးေသာ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးႏွင့္ ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္လွ်က္ရွိေနသည္။ ေမသက္ထား၏ ႏွလံုးသားသည္ ခင္ပြန္းသည္ထံမွာ ရွိမေနေတာ့။ ေနာက္တစ္ေခါက္ရက္ခ်ိန္း၌ သူႏွင့္ေတြ႔လွ်င္ အျဖစ္မွန္ကို လက္ခံႏိူင္ေသာ စိတ္ခြန္အားရွိပါေစလို႔သာ ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္းမိပါသည္။

တစ္ခါက ေဖာက္ျပန္ေနေသာခင္ပြန္းသည္၏အျဖစ္မွန္ကို သိသြားသည့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး တိုက္ေပၚမွ ခုန္ခ်ကာ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ခဲ့ဖူးသည္။ “ကၽြန္မ စိတ္ခိုင္ခိုင္ထားပါမယ္၊ အမွန္အတိုင္းသာ ေျပာျပပါ ဆရာ” လို႔ ဆိုလာေသာ အမ်ိဳးသမီးမွာ တင္းမာျပတ္သားပံုရသည့္မ်က္ႏွာႏွင့္မို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္မိျခင္းပါ။

အႀကိမ္ႀကိမ္ေဖာက္ျပန္ေနေသာ ဇနီးသည္၏အေၾကာင္း သိသြားေသာ ကၽြန္ေတာ့္အမွႈသည္ လူငယ္ တစ္ေယာက္မွာမူ ေဒါသအေလွ်ာက္ ဇနီးသည္ကို လည္ပင္းညွစ္သတ္ပစ္ခဲ့ဖူးေသးသည္။

ေသခ်ာတာက ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္အေပၚမွာ ျမင္သမွ် ေတြ႔သမွ်ေတြကို အမွႈသည္မ်ားအား ေျဖာင့္ဖ်ေျပာဆိုႏိူင္ေသာ္လည္း လိမ္ညာေျပာဆိုလို႔ မရသည္ပင္။

ေနာင္တြင္ အမွႈအပ္သူ၏ စိတ္ဓါတ္ခိုင္က်ည္မွႈကို သိဖို႔ႀကိဳးစားၿပီးမွ အေျခအေနမွန္ကို သင့္ေတာ္သလို အသိေပးရန္ နားလည္လာရေလ၏။ ခက္တာက ကၽြန္ေတာ့္အမွႈသည္မ်ားအားလံုးသည္ သူတို႔၏ ဇနီးခင္ပြန္းမ်ားအေပၚတြင္ စိတ္မကုန္ေသးျခင္းပင္။ စိတ္ကုန္မွျဖင့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ အေရးတယူလာေမးေနဖို႔ရန္ လိုအပ္လိမ့္မည္လည္း မထင္ေခ်။

တစ္ခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့ အခ်ိန္မီေလး၊ ကိုယ့္ဘက္ပါေအာင္ ျပန္လည္ဆဲြငင္ႏိူင္ေသးေသာ အေနအထားႏွင့္မို႔ ၀မ္းသာဖြယ္ ျပန္ေပါင္း ထုပ္ႏိူင္သူမ်ားလည္း ရွိၾကပါ၏။ မည္သို႔ပင္ဆုိေစ အမွႈသည္မ်ား၏ဇနီး၊ ခင္ပြန္းတို႔ကို ေတြ႔ဆံုဖို႔ရာ လိုအပ္လာလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ဘက္မွ လိုလိုလားလား ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေလ့ရွိသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က အိမ္ေထာင္ေရးကို အေလးထားသူ၊ ဇနီးသည္အေပၚ ခ်စ္ျမတ္ႏိူးလြန္းသူမို႔ဟု ေျပာရန္ မလိုအပ္ေတာ့ပါ။

(ဃ)

ကၽြန္ေတာ့္အမွႈသည္ မိန္းကေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားသည္ထက္ ၾကည္လင္ ေသြးေအးသူကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္တာမို႔ ခင္ပြန္းသည္ႏွင့္ ေနာက္အမ်ိဳးသမီးတို႔၏အေၾကာင္း ေျပာသမွ်ကို အျပံဳးမပ်က္ နားေထာင္ႏိူင္စြမ္းေလသည္။ 

သည္အေျခအေနမ်ိဳးသည္လည္း ဟန္သည္ဟု မဆိုသာျပန္ပါ။ အခ်စ္ႏွင့္ ၀န္တိုမွႈသည္ တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက်သည္ဟု ခံယူထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မိန္းကေလး၏အခ်စ္ကို သံသယ၀င္ေစသည္။ မိန္းကေလးဟာ သူ႔ခင္ပြန္းသည္အေပၚ တကယ္ေရာ ခ်စ္မွ ခ်စ္ပါရဲ႕လား၊ မဆီမဆိုင္ေတြးမိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားတို႔ ပူေလာင္လာသည္ဟု ခံစားသိ လိုက္ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အပူ မဟုတ္ေသာ္လည္း ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ လူသားပီသစြာပင္ ကၽြန္ေတာ္ ပူေလာင္ပါသည္။

“ခင္ဗ်ားအမ်ိဳးသားမွာ ေနာက္အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ ရတဲ့ သားသမီးရွိေနၿပီ”

“အင္း ကၽြန္မ တစ္ရက္ေတာ့ သူတို႔ကို သြားေတြ႔လိုက္ပါဦးမယ္”

“ခင္ဗ်ား စိတ္ထိန္းႏိူင္ရင္ေပါ့ေလ”

“ကၽြန္မကမွ သူ႔အတြက္ မ်ိဳးဆက္ေသြးကေလး ေမြးမေပးႏိူင္ဘဲကိုးရွင္”

“ဒီလိုလည္း မဟုတ္ေသးဘူးေလဗ်ာ၊ လက္ထပ္ၾကၿပီဆိုကတည္းက အို နာ ေသတဲ့အထိ၊ က်ိဳးက်ိဳး ကန္းကန္း ႏူႏူ၀ဲ၀ဲလို႔ ဆိုတယ္ မဟုတ္လားဗ်။ ခင္ဗ်ားက အဲလို ႏူတာ ၀ဲတာမ်ိဳးေတာင္ မဟုတ္ေသးဘူးေလ၊ သားသမီး မရႏိူင္တာေလးပဲ…”

“ထားပါေတာ့ရွင္၊ ကၽြန္မ ေက်နပ္ပါတယ္ သူေပ်ာ္ေနတယ္ဆိုရင္ေလ”

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုလည္း သားသမီးမရဘူး၊ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ဆိုတာလည္း စစ္မေနေတာ့ဘူး၊ ဒီေနရာမွာ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ဆိုတာက အဓိက မက်ေတာ့ဘူး။ ဒီဘ၀ေလးထဲမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနေပ်ာ္ေအာင္ ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သူ ရွိေနရင္၊ သူ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ရွိေနရင္…။ အဲဒီစိတ္နဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားေနၾကတယ္”

ကၽြန္ေတာ့္စကားအဆံုးမွာ မိန္းကေလးက ျပံဳးသည္။ မိန္းကေလးရဲ႕ အေပၚကိုညႊတ္ေကြးသြားေသာ ႏွႈတ္ခမ္းေထာင့္ကေလး အထဲမွာ ခႏိူးခနဲ႔ခ်င္ဟန္လိုလို၊ တစ္စံုတစ္ခုကို ခါးသက္ခံစားေနရသလိုလို ရိပ္ကနဲ ေတြ႔လိုက္မိေသးသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္၏။ ကၽြန္ေတာ္စကား ဆက္လိုက္သည္။

“လူရယ္လို႔ျဖစ္လာၿပီးရင္ အိမ္ေထာင္ရက္သားျပဳၾက၊ မ်ိဳးဆက္ထားရစ္ၾက၊ လူ႔ေဘာင္အက်ိဳးျပဳၾကေပါ့ဗ်ာ…။ ဒါေတြက လမ္းရိုးႀကီးေတြပါ။ ေနာက္ကလူေတြ ဒီအတိုင္းပဲ လိုက္ေလွ်ာက္ရမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ သေဘာမတူခ်င္ဘူး။ အိမ္ေထာင္ ျပဳခ်င္မွ ျပဳမယ္ဗ်ာ၊ သားသမီး ယူခ်င္မွ ယူမယ္ဗ်ာ၊ ယူတိုင္းလည္း ရခ်င္မွ ရတာမဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးမရၾကတဲ့အျဖစ္ကို အိမ္ေထာင္ၿပိဳကြဲဖို႔အေၾကာင္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မျမင္ဘူး”

မိန္းကေလးက ကၽြန္ေတာ္ေျပာသမွ် ျပံဳးလို႔သာ နားေထာင္ေနေတာ့သည္။ 

"ဟုတ္ပါၿပီဆရာ။ တကယ္လို႔မ်ား ကၽြန္မဘက္က ခြင့္လႊတ္ၾကည္ျဖဴတယ္ဆိုရင္ သူ ကၽြန္မဆီ ျပန္လာႏိူင္ပါဦးမလား"

"ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ ျပန္ၾကည့္ေပးပါ့မယ္ ခင္ဗ်ာ"

ထိုစဥ္မွာ တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ အခန္း၀ကို ၾကည့္မိေတာ့ ေရသန္႔တစ္ဘူး ထပ္မွာထားတာကို လာပို႔ေသာ စားပြဲထိုးကေလးကို မွန္တံခါး၀မွတစ္ဆင့္ ျမင္ရသည္။ ၀င္ခဲ့ဖို႔ ေခါင္းဆတ္ျပလိုက္ၿပီး စားပြဲထိုးေလးထြက္သြားမွ မိန္းကေလး၏ဆႏၵအတိုင္း မိန္းကေလးရဲ႕ ညာဘက္လက္ဖ၀ါးကို ကၽြန္ေတာ့္လက္ႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ကာ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ႏွလံုးသားမိတၱဴ ကူးေပး ရန္ ျပင္ဆင္ရသည္။

မိန္းကေလးက သူ႔မ်က္လံုးအစံုကို မွိတ္ထားၿပီး တစ္ခ်က္ခ်င္း ပံုမွန္အသက္ရွႈသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးမ်ားကို မွိတ္ၿပီး စိတ္တံခါးတို႔ကို စတင္ဖြင့္လွစ္သည္။ စိတ္တို႔ကို စုစည္းကာ ႏွလံုးသားဗဟိုတြင္ တင္သည္။ မိန္းကေလး၏ ႏွလံုးသားက ၿငိမ္သက္ေနေသာကန္ေရျပင္လို ပကတိ စိတ္လက္ေအးခ်မ္းစြာ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာသာ…။

ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး အပူဟပ္ခံလိုက္ရသလိုလို....

တစ္စံုတစ္ခုေသာ အာရံုက ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးတို႔ကို အတင္းတြန္းဖြင့္ေနသလိုလို၊ ေဘာင္ဘင္ခတ္လြန္းလွသည္။ ရွိသမွ် အသိစိတ္တို႔ကို စုစည္းရင္း ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္လည္ဖမ္းယူဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္ျပန္သည္။ မရပါ။ တကယ္တမ္း အားနည္းေန သည္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးအိမ္သည္ အျပင္သို႔ ေပါက္ထြက္က်လာေတာ့မတတ္ ေဘာင္ဘင္ ခတ္လွ်က္ ရွိေနေလသည္။ ထူးဆန္းစြာပင္ တစ္ခါမွ မျဖစ္ဖူးေသာ ႏွလံုးအိမ္၏ ပုန္ကန္မႈကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မယံုႏိူင္။

ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ႀကိဳးစားလိုက္သည္။ ခဏကေလးပါ။ ခဏအၾကာမွာ မိန္းကေလးႏွင့္ ႏွလံုးသားခ်င္း ခ်ိတ္ဆက္အမိမွာ ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏိူင္ၿပီးႏွင့္ေသာ စိတ္အာရံုတို႔က သူမႏွလံုးသားကို မိတၱဴတစ္စံု ကူးခ်လိုက္သည္။

မိတၱဴကူးျခင္းအလုပ္ၿပီး၍ မသိမ္းဆည္းရေသးခင္မွာပင္ အာရံု၏ညႊန္ျပရာေနာက္သို႔ မ်က္လံုးမ်ားက ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ၾကည့္မိေလသည္။ အာရံုမ်ားမွာ  မွန္ျပဴတင္းတံခါးေပါက္သို႔ ျပေနေလသည္။ မွန္ျပဴတင္းတံခါး…။ တစ္ဖက္ႏွင့္ တစ္ဖက္ထိုးေဖာက္ ျမင္ရေအာင္ ၾကည္လင္ေနေသာ မွန္ျပဴတင္းတံခါးေပါက္။ ဘာမွ မထူးဆန္းလွေသာ မွန္ျပဴတင္းတံခါးပင္။ ထိုျပဴတင္း၏ ေနာက္ဘက္သို႔ ေက်ာ္၍ၾကည့္မိေသာအခါတြင္မူ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားတို႔ ရင္ဘတ္ထဲမွ ရုတ္တရက္ ခုန္ေပါက္ထြက္ေတာ့မလို၊ ကၽြန္ေတာ့္ပကတိမ်က္လံုးမ်ားမွာလည္း  ေစ့ပိတ္ထားရာမွ ျဗဳန္းကနဲ ပြင့္လာၾကေလသည္။

ဆြဲေဆာင္မွႈရွိရွိ လွေသာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္။ ေဘးမွ အမ်ိဳးသား၏လက္ေမာင္းကိုမွီတြဲကာ ခပ္ႏြဲ႔ႏဲြ႔ေလး ဆိုင္ထဲ လွမ္း၀င္လာေနသည္ကို မွန္ျပတင္းၾကည္ၾကည္မ်ားမွတစ္ဆင့္ ျမင္လိုက္ရေလသည္။ စံုတြဲတစ္တြဲ၊ ခ်စ္ၾကည္ႏူး ကၽြမ္း၀င္ေနၾကေသာ ေမာင္ႏွံဆိုသည္မွာ ေျပာဖို႔မလိုေအာင္ သိသာေနေသာ အေနအထားႏွင့္ ျဖစ္သည္။ 

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဘယ္လိုပတ္သက္ပါလိမ့္၊ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဘာမ်ား ထူးဆန္းပါလိမ့္ဟု မေတြးႏိူင္ေသး၊ မ်က္လံုးမ်ားကို ျပန္လည္မွိတ္ခ်လိုက္ကာ အမွႈသည္မိန္းကေလး၏ ႏွလံုးသားကို မိတၱဴကူးျခင္း၌ ျပန္လည္၀င္စားလိုက္ေလ၏။

ေမးေနၿပီ။ မိတၱဴကူးအၿပီး သိမ္းဆည္းကာနီးတိုင္းမွာ ေမးေလ့ရွိေသာ ဘယ္လိုသိမ္းမွာလဲဆိုသည့္ ေမးခြန္းပင္။ စိတ္ႏွင့္ အျမန္ေျဖရင္း သိမ္းေနက်အတိုင္း ႏွလံုးသားႏွစ္စံုကို ေသသပ္စြာ သိမ္းဆည္းလိုက္ႏိူင္ပါသည္။

ေမာပန္းေနေသာႏွလံုးသားကို ၿငိမ္ေအာင္ျပန္ထိန္းရင္း အဆံုးမွာ အျမင္တို႔ၾကည္လင္လာေသာ္ မွန္ျပဴတင္းေပါက္မွ တစ္ဆင့္ ျမင္လိုက္ရေသာ.... 
အမ်ိဳးသားလက္ေမာင္းအား ႏဲြ႔လ်စြာမီွတြယ္ထားေသာ.....ထိုလွေသာမိန္းမသည္
တစ္ျခားသူ မဟုတ္....၊ ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးျဖစ္သည္ဟု အာရံုတံခါးမွာ တိက်ရွင္းလင္းျမင္ရကာ ေသခ်ာသိလိုက္ရေတာ့သည္။ 

သို႔ေသာ္ ခုနကႏွင့္ ဆန္႔က်င္စြာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ႏွလံုးအစံုတို႔ ေယာက္ယက္ခတ္မေန။  ထူးျခားလွေပ၏။

(င)

ထူးဆန္းစြာပင္ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးသည္၏ ေဖာက္ျပန္မွႈ၌ ခါးသည္းေလာင္ကၽြမ္းစြာ ခံစားမေနရပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားတို႔၏ ပကတိၿငိမ္၀ပ္ေနမွႈကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အ့ံၾသေနရခ်ိန္။

မိန္းကေလး၏ႏွလံုးသားမိတၱဴကို စစ္ေဆးဖတ္ရွႈ႕ခ်ိန္က်မွ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကုိယ္လံုး ေအးစက္ေတာင့္တင္းသြားခဲ့သည္။ သြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွ မမွားခဲ့ဖူးေသာ အမွားအျဖစ္ မိန္းကေလး၏ႏွလံုးသားကို Save as-အျဖစ္ႏွင့္ သိမ္းဆည္းမည္ဟု ဖိုင္အသစ္ႏွင့္ မသိမ္းဆည္းမိဘဲ save ဟု ေကာ္မန္းေပးကာ ကၽြန္ေတာ့္နွလံုးသားအစစ္ေပၚတြင္ overwrite-အစားထိုး သိမ္းဆည္းခဲ့မိေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္နွလံုးသားႏွင့္မဟုတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးသည္၏ ေဖာက္ျပန္မႈအေပၚ ခံစားမွႈမဲ့ေနသည္မွာ သဘာ၀ က်ပါသည္။ 

လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပိုေတာင္ေကာင္းေသးသည္ မဟုတ္လားဟု ေတြးမိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုႏွလံုးသားသည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ျဖင့္ ငံ့လင့္ေနသေယာင္ရွိေသးသည္။ ထိုတစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ ကၽြန္ေတာ္မသိေသာ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္၍ေနေလသည္။  

ထိုအမ်ိဳးသားသည္ ကၽြန္ေတာ့္အမွႈသည္မိန္းကေလး၏ အမ်ိဳးသားေပ။ 
(စ)

ခုတစ္ေလာ မွန္ထဲၾကည့္လိုက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာမွာ ပန္ကာတစ္လံုးကို ေတြ႔ေနရသည္။ 

ကၽြန္ေတာ္သည္ သက္ရွိလူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ပန္ကာသည္ သက္ရွိရုပ္၀တၳဳတစ္လံုးျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သက္ရွိပန္ကာတစ္လံုးလည္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သိေသာ ပန္ကာသည္ ႏွလံုးသားမရွိပါ။ ကိုယ့္အပိုင္ႏွလံုးသား မရွိေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ႏွလံုးသားမဲ့သည့္ပန္ကာႏွင့္ ဘာမ်ား ပိုထူးဦးမည္နည္း။

အေျခအေနအေတာ္ဆိုးေသာ၊ ျပန္ေပါင္းထုပ္ရန္ မျဖစ္ႏိူင္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အမွႈသည္မ်ားကို အမွန္အတိုင္းအသိေပးဖို႔ လိုအပ္လာတိုင္း ျဖစ္ေနက် စိတ္အခက္အခဲထက္ ပိုမိုဆိုး၀ါးေသာ ခံစားမွႈမ်ိဳးပင္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ  ထိုခံစားမႈမ်ိဳး တိတိက်က်ခံစားေနရသည္။

ခုခ်ိန္ထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားအစစ္ကို Restore-ျပန္လည္ထည့္သြင္းရန္ ေကာ္မန္း မေပးရေသးပါ။ ေပးရန္လည္း တြန္းအားမရွိပါ။ တြန္းအားရွိလွ်င္ေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ္ မ၀့ံပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးသည္၏ ေဖာက္ျပန္မႈသည္ အမွန္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ေစ့ႏွင့္တပ္အပ္ျမင္လိုက္ရေသာ အမွန္တရားပင္။ 

ထိုအမွန္တရားဆိုသည္ကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အင္အားမရွိေသးတာ ကၽြန္ေတာ္ အေသအခ်ာ က်ိန္ဆိုရဲပါသည္။


Saturday, December 7, 2013

ကာလတစ္ခုဆီသို႔ လြမ္းခ်င္း

ကၽြန္မတို႔မွာ Esprit လို႔ေရးထိုးထားၿပီး ဒီဇိုင္းလွလွေရးဆြဲထားတဲ့ သံျဖဴဘူး တစ္ဘူးရယ္၊ လက္ေဆာင္ရထားတဲ့ ေရႊေရာင္ဝက္ရုပ္စုဘူး တစ္ဘူးရယ္ ၂ဘူးရွိပါတယ္။ တစ္ေန႔ကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အိမ္မွာ အႏွီစုဘူးေတြကို တစ္ေယာက္တစ္ဘူးစီ တက္ညီလက္ညီ ေဖာက္ၾကပါတယ္။ 

Esprit ဘူးထဲမွာ ငါးမူးေစ့ေတြ စုၿပီး ဝက္ရုပ္ဘူးထဲမွာေတာ့ ဂိုလ္းကြိဳင္လို႔ေခၚတဲ့ ေရႊေရာင္က်ပ္ျပားေစ့ေတြ စုၾကတာပါ။ ရည္ရြယ္ရင္းကေတာ့ ရြာျပန္တဲ့အခါ အလွဴေလးဘာေလးလည္းလုပ္ရ၊ အေသးသံုးလိုတာရွိလည္း သံုးရတာပ ဆိုၿပီး စုၾကတာေပါ့ေလ။

ဘူး ၂ဘူးေဖာက္ၿပီးတဲ့အခါ ငါးမူးေစ့ေတြကို အေစ့၂၀ တစ္ပံု၊  က်ပ္ျပားေစ့ေတြကို ဆယ္ေစ့က်စီတစ္ပံု ပံုၿပီး ေရတြက္ျခင္းအမႈကို ဆက္ျပဳၾကပါတယ္။ 

ေျပာစရာက်န္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အေၾကြေစ့ေတြကို ဘယ္လိုစုၾကသလဲဆိုေတာ့ ေန႔စဥ္သံုးေနတဲ့ ပိုက္ဆံေတြကေန အမ္းေငြအေၾကြေတြကို အေသးေစ့ေတြပဲ ျပန္သံုးၿပီး ငါးမူးေစ့နဲ႔ က်ပ္ျပားေစ့ေတြကိုေတာ့ စုဖို႔ဆိုၿပီး ပိုက္ဆံအိတ္ေထာင့္ကပ္ထားေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒါကိုမွ တစ္ပတ္ျပည့္တိုင္း ပိုက္ဆံအိတ္ရွင္းရင္း ေထာင့္ကပ္ထားတဲ့ ငါးမူးေစ့နဲ႔ က်ပ္ျပားေစ့ေတြကို စုဘူးထဲ တခုတ္တရ ထည့္ၾကရတာ။ တခါတေလ ကၽြန္မက ညစ္ၿပီး အိတ္ေထာင့္ကပ္ထားတဲ့ က်ပ္ျပားေစ့ေတြကို သူမသိေအာင္ သံုးပစ္တတ္ပါတယ္။ 

တစ္ပတ္ျပည့္လို႔ ပိုက္ဆံအိတ္ရွင္းတဲ့အခါ ဘယ္သူက ပိုမ်ားမ်ားစုမိတယ္ဆိုတာလည္း စကားႏိူင္လုၾကရေသးတာ။ ကၽြန္မကေတာ့ သူ႔ကို အႏိူင္ေပးလိုက္တာ မ်ားပါတယ္။ သူပဲ မ်ားမ်ားစုပါေစေပါ့။ စုဘူးေဖာက္လို႔ သံုးမွသာ ကၽြန္မ မ်ားမ်ားသံုးရဖို႔အေရး မဟုတ္လား။ အန္းနီးေဝး ဒီလိုနဲ႔ စုဘူးေဖာက္ေနရင္း စိတ္ေတြက ကာလတစ္ခုဆီေရာက္သြားပါေရာ....။

ဒီလိုေငြအေၾကြေစ့ေတြ....။ ကၽြန္မတို႔ရြာက ကေလးေတြ ျမင္မွ ျမင္ဖူးပါ့မလား....။ ကၽြန္မတို႔ ခပ္ငယ္ငယ္ မွတ္မိပါေသးတယ္။ 

ၿမိဳ႕မအမ်ိဳးသားေက်ာင္းႀကီးမွာ ေက်ာင္းတက္ရတာ။ ေက်ာင္းကားအစိမ္းေရာင္ႀကီးေတြက လမ္းထိပ္ ေဈးနားမွာ လာႀကိဳေလ့ရွိတာ။ ေက်ာင္းကားမမီလိုက္တဲ့ေန႔ဆို အိမ္ကေန ကန္တိုမင္ပန္းျခံကို ျဖတ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကရတယ္။ ဒါက အေျခအေနေကာင္းတဲ့ေန႔ေပါ့။ သိပ္ေနာက္ က်သြားတဲ့ေန႔မ်ားဆို ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္းေပၚမွာ ေျပးေနတဲ့ ဘတ္စ္ႀကီးေတြ (ဟီးႏိူးေခၚမယ္ထင္ပါရဲ႕) အဲဒါႀကီးေတြကို စတီးဝပ္မွတ္တိုင္အထိစီးၿပီး ဆက္လမ္းေလွ်ာက္ေပေတာ့ပဲ။ မိုင္ဒါကြင္းႀကီးထဲက ျဖတ္ေလွ်ာက္၊ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းေရာက္ရတာပဲ။

ကၽြန္မမွတ္မိတာက အဲဒီဘတ္စ္ႀကီးေတြကို ေပးရတဲ့ ကားခပဲ။ နံပါတ္ ၁၀ ကားလို႔ နာမည္မွတ္မိသလို ကားခကလည္း ၁၀ျပားပဲ ေပးရတာ။ ဘယ္စီးစီး ဆယ္ျပားပဲ။ လြမ္းပါ့။

ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မတို႔ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးေက်ာင္းကိုသြားရတိုင္း ျဖတ္သြားေနက်လမ္းမွာ တပ္မေတာ္ကပြဲရံုဆိုတာ ရွိတယ္။ တပ္မေတာ္ရံုလို႔ ကၽြန္မတို႔က အလြယ္ေခၚလိုက္တာပဲ။ အဲဒီမွာ ရုပ္ရွင္ကားေဟာင္းေတြ တင္တယ္။ ၿမိဳ႕လယ္မွာ ျပလို႔ အေတာ္ေဟာင္းၿပီဆို အဲဒီရံုမွာ ျပတာပဲ။ ရုပ္ရွင္လက္မွတ္ခက တစ္မတ္၊ ငါးမူးရယ္။ ေဟ့ တစ္မတ္တန္းကၾကည့္တဲ့ေကာင္ေတြ သိပ္မဆူနဲ႔ကြ ဆိုတဲ့စကား အဲဒီကမ်ား လာသလားပဲ....:)

အဲဒီရံုမွာ ရုပ္ရွင္ကားေကာင္းေကာင္းျပၿပီဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ေနတဲ့ ဗဟန္းကေန အဲဒီတပ္မေတာ္ရံုကို အိမ္နီးခ်င္းေတြနဲ႔ အုပ္စုလိုက္ႀကီး လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ေပ်ာ္စရာ သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ တခါတေလလည္း အဲဒီတပ္မေတာ္ရံုမွာ ေခတ္ေဟာင္းေခတ္ေဆြးက အျဖဴအမဲကားေတြ ျပန္ျပေလ့ရွိတယ္။ ကားေတြက တခါတေလ တုန္မႈန္ေနတာပါပဲ။ ကားကလည္းျပတ္ေသး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးက အေတာ္သည္းခံတတ္ၾကတာကလား။ ကားျပတ္ၿပီေဟ့ဆို ရွႈရွႈးေပါက္ခ်ိန္ရတာပဆိုတဲ့ ေၾကေၾကေအးေအးစိတ္ထားနဲ႔ ေပၚလီယာနားဝမ္းကြဲေတြက ရံုထဲ အေတာ္မ်ားေပတာ။ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ ကေလးသာသာကိုး။ ဘာကားၾကည့္ရ ၾကည့္ရ၊ ဘယ္လိုၾကည့္ရၾကည့္ရ ေပ်ာ္တာပဲ။ ဇီးေပါင္း ကြာေစ့လည္း စားရေသး၊ ရုပ္ရွင္လည္းၾကည့္ပါမွ တစ္ေယာက္ကို ငါးမူး တစ္က်ပ္ေတာင္ မကုန္ဘူးကိုး။ လြမ္းပါ့။

အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္မက သံုး-ေလးတန္းထင္ရဲ႕ (ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့)။ ဘဲဥၾကက္ဥ တစ္လံုးမွ သံုးဆယ့္ငါးျပား၊ ျပားေလးဆယ္ကေန ျပားငါးဆယ္ အဲ့သေလာက္ပဲ ေပးရတာ။ အက္ရာေလးေတြရွိတဲ့ အလံုးဆို ေအာက္ေဈးနဲ႔ေတာင္ရတတ္ေသး။ အေကာင္းက ျပားေလးဆယ္ဆို သူက ျပားသံုးဆယ္ အဲသလို။ ခ်က္ခ်င္းေၾကာ္စားဖို႔ဆို အက္ေနတဲ့အလံုးေတြ ပံုထားတဲ့ထဲက ေရြးဝယ္လိုက္တာပဲ။ အဆင္ကိုေျပလို႔။ ခုမ်ား ဘဲဥ ၾကက္ဥ  တစ္လံုး ေလး-ငါး-ေျခာက္ဆယ္ တဲ့။ ဘယ္ႏွစ္ဆ တက္သြားတုန္း။ မသိခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ မတြက္ၾကည့္ၾကပါစို႔နဲ႔  :)

မုန္႔ဟင္းခါးဆိုလည္း တစ္ပြဲမွ တစ္မတ္၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုလည္း တစ္ခြက္မွ တစ္မတ္ရယ္။
ေျပာရရင္ 50 cent ဆိုတဲ့ က်ပ္မျပည့္တဲ့ေကာင္ေတြေတာင္ သတိရသြားေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေခတ္ကိုက က်ပ္မျပည့္တဲ့ေခတ္လို႔ပဲ ဆိုပါေတာ့ေလ။  လြမ္းပါ့။

ကၽြန္မတို႔ စင္ကာပူေရာက္စတုန္းကေတာင္ လဘက္ရည္တစ္ခြက္မွ ျပားေျခာက္ဆယ္၊ အေအးတစ္ခြက္မွ ငါးမူး- ျပားေျခာက္ဆယ္ဆိုတာ ႀကံဳလိုက္ရေသးတယ္။ ခုေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ျပားရွစ္ဆယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာလည္း တစ္က်ပ္ဆယ္ျပား အဲသလိုေပးရတယ္ ေျပာတာပဲ။ ေနရာလိုက္ၿပီး ေဈးကြာ သြားတာပါပဲ။ အျပင္ဘက္ေဟာ့ကာစင္တာမွာ တေဈး၊ ေရွာ့ပင္းေမာထဲမွာက်ေတာ့ တေဈး အဲသလိုဆိုပါေတာ့။ ရထားခ ကားခေတြဆိုလည္း ဒီလိုပဲ။ အနီးဆံုးသတ္မွတ္ထားတဲ့ မွတ္တိုင္ထိပဲစီးရင္ အနိမ့္ဆံုး ျပားေျခာက္ဆယ္ေခတ္ႀကံဳလိုက္ရေသးတယ္။ ခုေတာ့ ရထားခ ကားခေတြလည္း တက္ကုန္ေပါ့။  ေဈးေတြက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔တက္လာလိုက္တာဆိုတာ ေျပာပါတယ္။ ဒါေတာင္ စင္ကာပူအစိုးရက တစ္ခုခုေဈးတက္ေတာ့မယ္ဆို လအေတာ္မ်ားမ်ားႀကိဳတင္ၿပီး လႊတ္ေတာ္ထဲ ဆံုးျဖတ္၊ လူထုကို ႀကိဳတင္ေၾကျငာၿပီးမွ ေဈးတက္ရဲတာ။ ခမ်ာမ်ားမွာ မေျပာမဆို အုန္းဒိုင္းနဲ႔ မတက္ရဲရွာဘူး။ အဲသလို....။ ကြာပါ့။

စင္ကာပူမွာက ခုထိလည္း ေငြအေၾကြက သံုးလို႔ရေနေသးတာ။ အသံုးဝင္ေနေသးတာ။ ေပါက္စီအေသးတစ္လံုးမွ ျပားရွစ္ဆယ္။ ကန္စြန္းရြက္တစ္စည္းမွ ျပားရွစ္ဆယ္။ ငါးျပားေစ့ကစလို႔ က်ပ္ေစ့အထိ လည္ပတ္သံုးစြဲေနၾကတုန္းပဲ။  ဆိုေတာ့ ေငြအေၾကြ ျမင္ဖူးခ်င္မွ ျမင္ဖူးမယ့္ ကၽြန္မတို႔ရြာက ကေလးေတြကို သတိရမိတယ္။ ငါးျပားေစ့ဆိုတာက ဘယ္လို ဘယ္ပုံ။ ဆယ္ျပားေစ့ဆိုတာက ဘယ္လို ဘယ္ပံု၊ ဆယ္ျပားေစ့ဆိုလို႔ ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္က ဆယ္ျပားေစ့ပံုလည္ပင္းေပါက္ဆိုၿပီး အမ်ိဳးသမီးေတြ ဘေလာက္စ္ခ်ဳပ္ဝတ္လိုက္ၾကေသးတာကလား။

ဆယ္ျပားေစ့မ်က္ႏွာနဲ႔ဆိုၿပီး ေလးေထာင့္ပံုမ်က္ႏွာက်ရွိတဲ့လူေတြကို ရည္ညႊန္းေျပာတတ္ၾကတာမ်ိဳးလည္း ရွိေသးတာမို႔လား။  ခုေခတ္ ဆယ္ျပားေစ့ ဘယ္ပံုဆိုတာ မသိတဲ့ကေလးေတြကို ေျပာရင္ေတာ့ မ်က္ေစ့ထဲျမင္ၾကမယ္မထင္ဘူး။ ေနာက္ တမတ္ေစ့၊ ငါးမူးေစ့ကေန က်ပ္ျပားေစ့အထိ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပံုနဲ႔ အေၾကြေစ့၊ စပါးႏွံပံုနဲ႔ အေၾကြေစ့ ဒါေလးေတြ ခုေခတ္ကေလးေတြ ျမင္ခ်င္မွ ျမင္ဖူးေပမယ္။ ခုေခတ္က အနည္းဆံုး ငါးဆယ္ဆိုတာေလာက္က စသံုးၾကတဲ့ေခတ္။

ကၽြန္မသာ သမတျဖစ္ရင္ေတာ့ ခုလက္ရွိသံုးေနတဲ့ ေငြေရတြက္မႈေတြကို ေနာက္ကေန သုည ၃လံုးေလာက္ျဖဳတ္ပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ဥပမာ တစ္ေထာင္တန္ဆို နားထား၊ တစ္က်ပ္ပဲလုပ္လိုက္။ တစ္ေသာင္းတန္ဆို နားထား တစ္ဆယ္ပဲ လုပ္လိုက္....။ သိန္း၂၀၀တန္ကားလား၊  လာထား ေရာ့ႏွစ္ေသာင္းယူ။ ဒါမ်ိဳးေပါ့။ အသံုးစားရိတ္ေတြကို ေျပာပါတယ္။  ပံုမွန္ဝန္ထမ္း လစာေတြကေတာ့ နည္းရတဲ့အထဲ မူရင္းအတိုင္းရွိပါေစေတာ့  :) 

(အဲေလ ေနာက္တာပါ။ ေတာ္ပါၿပီ စီေကေအ သ-မ-တ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး၊ ခုေတာင္ လူမုန္းမ်ားေနရတဲ့အထဲ)

ဘာရယ္လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုးအရင္တစ္ခ်ိန္တုန္းဆီက က်ပ္မျပည့္တဲ့ေခတ္ကို အေၾကြေစ့ေလးေတြေရတြက္ေနရင္းက လြမ္းမိတယ္ဆိုပါေတာ့။ တကယ္ပဲ လြမ္းပါ့ေတာ္။

ကေလးေတြ ျမင္ဖူးတယ္ရွိေအာင္....ၾကည့္ၾကပါ။