Monday, October 1, 2012

ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ....



(၁)
ကားပါ့ကင္ထိုးေပးတဲ့ ေကာင္ကေလးဆီက ကားေသာ့ လွမ္းယူလိုက္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းထဲကို ေျခလွမ္းက်ဲေတြနဲ႔ လွမ္း၀င္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ကိုယ္ သိတာေပါ့။၊ အားလံုးရဲ႕ မ်က္လံုးအၾကည့္ေတြဟာ ကိုယ့္ဆီမွာ။  ဘယ္ကိုမွ မၾကည့္ဘဲ ေျခလွမ္းကို တမင္ျမွင့္ၿပီးေတာ့ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေလွ်ာက္ျမဲ ေလွ်ာက္တယ္၊ ဘာမွ မျဖစ္သလို။

ကိုယ္ ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူး ေမာင္။ အရင္အတိုင္းပဲ သိလား။ လန္းေနဆဲ  သြက္လက္ေနဆဲ၊ ကိုယ့္အျပံဳးေတြဟာလည္း အရင္ကလိုပဲ။ ေမာင္သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အျပံဳးလဲ့လဲ့ေတြပဲ ေမာင္။  နာမည္ႀကီးစားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ သီခ်င္းဆိုတဲ့ ကိုယ့္နာမည္နဲ႔ ကုိယ့္မ်က္ႏွာကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရင္းႏွီးသိ သိေနၾကတယ္။  အဆိုေတာ္တစ္ခ်ိဳ႕စုေပါင္းဆိုၾကတဲ့ အေခြ နွစ္ေခြမွာ ကိုယ္ ပါ၀င္သီဆိုခြင့္ရခဲ့တာမို႔ လူ ပိုသိသြားတာလည္း ျဖစ္မယ္။ ေမာင္နဲ႔ စားေနက် ၾကာဇံဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ၾကာဇံနဲ႔ ၀က္သားလိတ္ တစ္ပြဲမွာရင္း ကဗၺလာေဖ်ာ္ရည္တစ္ခြက္ပါ မွာလိုက္တယ္။ "သၾကားမထည့္နဲ႔ ေရခဲလည္း နည္းနည္းပဲေနာ္"လို႔ မွာတတ္တဲ့ ေမာင့္အသံကို ကိုယ့္နားေတြက ၾကားလိုက္မိတယ္။ ရင္ထဲ ေအာင့္ခနဲ..ခံစားလိုက္မိပါရဲ႕။

မေဟာင္းေသးဘူးေမာင္ရယ္။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အသစ္တစ္ခုအျဖစ္ ရင္ထဲ အျမဲပ်ိဳးထားမိေတာ့မွာ....

ေမာင္....

ေမာင္ ထားခဲ့တဲ့ အဲဒီမိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ လမ္းေဟာင္းေပၚမွာတင္ ရပ္တန္႔က်ဆံုးမေနဘဲ ဆက္ေလွ်ာက္ေနခဲ့တယ္။ နာက်င္မွႈေတြကို ခြန္အားအျဖစ္ေျပာင္းလဲၿပီး အခ်ိန္မေရြး ျပန္လည္ေခ်ပႏိူင္ဖို႔ေတာ့ လက္သည္းေတြကို ၀ွက္ထားဆဲ။ ေခ်ပႏိူင္ဖို႔ဆိုတဲ့စကားဟာ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ လွည့္စား ေျဖသိမ့္လိုက္တဲ့စကားပါေမာင္ရာ။ လြမ္းတာကို နာတာနဲ႔ေထရင္း အဲဒီအနာအတြက္ ေမာင့္ဆီက တစ္ခုခုေတာ့ တန္ရာတန္ဘိုး ေပးေခ်ေစရဦးမယ္လို႔  ကိုယ္က ေတးထားခဲ့တာရယ္။  "ညိဳ  မင္းဟာ အေတာ္စိတ္မာတဲ့ မိန္းမ" လို႔ ေမာင္ ေျပာပါဦးလား။ ကို္ယ္က ရယ္ေနလိုက္မယ္။ ေမာင့္ဆီက အေကာင္းဆံုး ျပက္လံုးတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရသလို။

ေမာင္တို႔ျမိဳ႕မွာ မမသိမ့္ေလာက္ ခ်မ္းသာတဲ့ မိန္းမ မရွိဘူးမဟုတ္လား ေမာင္ရဲ႕။ ေမာင္က ဂုဏ္သေရရွိေသာ သူေ႒းမ မမသိမ့္ရဲ႕ ခ်စ္ခင္ပြန္း။ "မမသိမ့္ကို ေမာင္ တကယ္မခ်စ္ပါဘူး၊ ဟုတ္လားဟင္" ဒါမ်ိဳး ကိုယ္ေမးလိမ့္္မယ္လို႔ ေမာင္ ထင္ေနလား။ ေမာင့္ကို ဒီတစ္သက္ ေျပာခြင့္မျပဳေတာ့မဲ့ စကားေတြထဲမွာ အဲဒါလည္း ပါတယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာလိုက္ပါနဲ႔ ေမာင္။

ဆက္ေလွ်ာက္ပါ ေမာင္ရာ။ ထားခဲ့ၿပီးမွေတာ့ အမွ်င္လာတန္းမေနပါနဲ႔။ ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ ကိုယ္။ ေမာင္ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေမာင္ထားခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အပိုင္းအစေတြကို ဆက္စပ္ျပရဦးမွာေပါ့ေလ။ တစ္ခုပဲ ကတိေပးပါ ေမာင္..... 

နင္  မငိုပါဘူး လို႔.....

(၂)

"ညိဳ ေမာင့္ကို ေမာင္လို႔ ေခၚၿပီးမွ နင္လံုးနဲ႔ ငါလံုးနဲ႔ ေျပာရင္ေလ ေမာင္သိတ္ခ်စ္တာပဲ သိလား"
ေမာင္ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ကိုယ္ကလည္း လူလည္က်စြာပဲ ေမာင္ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အဲဒီအသံုးအႏွႈန္းေလးကို ထည့္ထည့္ေျပာေနက်။

ကိုယ္ ေမာင့္ကို စေတြ႔ခဲ့တာက မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ္ ဆိုင္မွာ သီခ်င္းစဆိုတဲ့ေန႔။ တိုက္တုန္းကေတာ့ အဆင္ကို ေခ်ာလို႔။ စၿပီးဆိုေတာ့မွ ေကာ္ရပ္စ္အပိုဒ္မွာ အသံကို ျမွင့္ေအာ္လို႔ မရေတာ့တာ။ စားပြဲ၀ိုင္းတစ္ခုထဲက လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ စင္ေရွ႕ကို ေရာက္လာၿပီး "ခင္ဗ်ားတို႔ဗ်ာ ဒီသီခ်င္းကို F ကီးနဲ႔တီးမွေတာ့ ဆိုတဲ့သူ ေသၿပီေပါ့ဗ်ာ။ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္က C ကီးနဲ႔ဗ်" လိို႔ ခပ္အုပ္အုပ္ လာေျပာတယ္။ ကိုယ္လည္း တီး၀ိုင္းက အသံကို ႏွိမ့္ခ်လိုက္တုန္း စကားေလးနည္းနည္းပါးပါးေျပာရင္း ကို္ယ့္ကိုယ္ကို မိတ္ဆက္ေနလိုက္တယ္။ မိတ္ဆက္အၿပီး တီးလံုးျပန္အစမွာ ကီးက သူေျပာသလို C ကီးကို ျပန္အခ်ိန္းမို႔ အဆင္ေျပေျပပဲ ဆက္ဆိုခဲ့ႏိူင္တယ္။ ၾကည့္စမ္း ဒါ သူတို႔ ကိုယ့္ကို သက္သက္လုပ္ၾကံတာ။ လူသစ္ေတြထဲက အလားအလာရွိတဲ့ အသံရွင္မို႔ လက္ရွိအဆိုရွင္အမ်ိဳးသမီးေတြက တီး၀ိုင္းနဲ႔ေပါင္းၿပီး လုပ္တာလို႔ ေနာက္မွ ျပန္သိရတယ္။ ေျပာရရင္ ပညာအျပခံလိုက္ရတာေပါ့ေလ။ ကိုယ္တို႔ေလာကမွာ ဒါမ်ိဳးေတြက အဆန္းမဟုတ္ဘူးတဲ့ ေမာင္ရဲ႕။



ေမာင္ေတာ့ သိၿပီးသားေနမွာပါေလ၊ အေမနဲ႔ ကိုယ့္အေၾကာင္း။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ ထပ္ေျပာျပခ်င္ေနတယ္။

ကိုယ့္အေမရဲ႕ ေနာက္ေယာက်ာ္းနဲ႔ တစ္မိုးထဲေအာက္မွာ ေျခေျခငံငံ အတူမေနႏိူင္တဲ့ သမီးတစ္ေယာက္ဟာ ညိဳေပါ့ ေမာင္ရယ္။ မုိက္လိုက္တာပဲ ေျပာေျပာ၊ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးတယ္ပဲဆိုဆို ကိုယ့္အေဒၚမိသားစုရွိရာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ အေမ့မ်က္ရည္ေတြအတြက္ ထိခိုက္ခံစားရမွႈေတြဟာ ပေထြးမ်က္ႏွာျမင္မိတာနဲ႔ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ဆိုသလို ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ပိုမိုခိုင္မာေစခဲ့တာ။ အေမ့ကိုေတာ့ သနားမိပါတယ္။ 

အလုပ္မေကာင္းလို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ကိုယ့္ထက္အသက္ႀကီးတဲ့ မုဆိုးမတစ္ေယာက္လုပ္စာကို အခန္႔သားထိုင္စား၊ လက္ျဖန္႔ေတာင္းရံုနဲ႔ေတာင္ မရွက္ႏူိင္ေသးဘဲ အရည္ကေလးတစ္ျမျမနဲ႔ ဒင္းအခ်ိဳးကို အေဖေခၚဖို႔ေ၀းလို႔ ကိုယ္က အန္ေတာင္အန္လိုက္ခ်င္ေသးတာ။ " ကိုေက်ာ့က မမူးရင္ ေကာင္းပါတယ္ သမီးရယ္"ဆိုတဲ့ အေမ့အသံေပ်ာ့ညက္ညက္မွာ ကိုယ့္မ်က္ေစာင္းေတြ ေၾကြက်ရတာ အခါခါ။ အေမ့ကို ထိုင္ကန္ေတာ့ၿပီးအထြက္မွာ အေမ့ဆီက အိကနဲ ရွိႈက္သံဟာ ကိုယ့္ႏွလံုးသားေတြကို ဆြဲညွစ္လိုက္သလို၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေတြကို ျဖတ္ရိုက္ခ်လိုက္သလို ကိုယ္ဟာ ယိုင္ကနဲ။ 

ကိုယ္က ေခါင္းမာတယ္ ေမာင္ရဲ႕၊ ဆံုးျဖတ္ၿပီးတဲ့ ကိစၥတစ္ခုအေပၚ အဆံုးထိသာ ေလွ်ာက္လိုက္ခ်င္တာ။ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္လွမ္းျဖစ္တဲ့ လမ္းမွာ ႀကံဳလာမဲ့အမွားေတြ ရွိလာရင္လည္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရဲတဲ့ သတၱိ ကိုယ့္မွာ အျပည့္ရွိတယ္ ေမာင္။

(၃)

အေဒၚအိမ္မွာေတာ့ ကိုယ္ေနရတာ အေနအစားဆင္းရဲတာကလြဲလို႔ အဆင္ေျပပါတယ္။ ကိုယ္က ဒီအေဒၚလက္ေပၚမွာပဲ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရသူမို႔ အေဒၚကလည္း ကိုယ့္အေပၚ သံေယာဇဥ္ႀကီးရွာပါရဲ႕။ အေဒၚ့မွာက ကေလး ေလးေယာက္နဲ႔မို႔ သူတို႔မိသားစု ေျခာက္ေယာက္အျပင္ ကိုယ့္အတြက္ပါ တာဝန္ယူလိုက္ရတာကိုေတာ့ ကိုယ္ အားနာမိတယ္။ ကိုယ္လို သာမန္ဘြဲ႔ေလးတစ္ခုရထားတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ အလုပ္ေတြကလည္း ရွားပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္ဝါသနာပါတဲ့ သီခ်င္းေတြကို ဆိုရင္း သင့္တင့္တဲ့ ဝင္ေငြေလးလည္းရတဲ့ ဒီအလုပ္ကို ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့ေတာ့တာ။ ကိုယ္သီခ်င္း စဆိုရတဲ့ေန႔မွာပဲ ေမာင္နဲ႔ စေတြ႔ခဲ့တာကေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္လို႔ပဲ ဆိုရေတာ့မယ္။

ဆိုင္မွာက လူအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေနခဲ့ရတာပါပဲ ေမာင္ရယ္။ ကိုယ္က အေနတည္ေတာ့ ပလူးခ်င္တဲ့ လူေတြနဲ႔ေတာ့ အခန္႔မသင့္လွဘူးေပါ့။ စားေသာက္ဆိုင္ဆိုတာက လာတဲ့ အေယာက္တစ္ရာမွာ ကိုးဆယ့္ကိုးေယာက္ေလာက္က ေသာက္စားမူးယစ္ၾကျမဲ မဟုတ္လား။ ဆိုေတာ့ အေနအထိုင္တည္တ့ံပါမွ ေတာ္ကာက်တာေမာင္ရဲ႕။ လက္တည့္စမ္းၾကတာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့။ ကယ္တင္ရွင္ဆိုင္းဘုတ္ေတြနဲ႔ ဦးဦးေတြ၊ ဘဘေတြကလည္းမ်ား၊  ကိုကိုေတြ ေမာင္ေမာင္ေတြကလည္း အမ်ားသားရယ္။ ခြင္တည့္ရင္ ဘဝႀကီးတစ္ခုလံုး ေျပာင္းလဲသြားႏိူင္တာဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္ကို လက္ကိုင္ထားၿပီး အလွအပနဲ႔ အေသြးအသားနဲ႔ အရြယ္နဲ႔တည္ၿပီး မွ်ားတဲ့ မိန္းကေလးေတြကလည္း ေပါပါရဲ႕။

တစ္ခုပဲ မိုးခါးေရကို အမ်ားနဲ႔တစ္ေယာက္ ျငင္းဆန္ေနရတဲ့အျဖစ္ဟာ လက္ေတြ႔မွာ ထင္သေလာက္ မလြယ္လွဘူး ေမာင္။ အစမို႔ပါကြာဆိုတဲ့ အေျပာေတြ၊ သူက ဘာေကာင္မမို႔လဲ ဆိုတဲ့ အေျပာေတြ၊ ရိသဲ့သဲ့ေတြ၊ ခါးသက္သက္ေတြ၊ စိမ္းေတာက္ေတာက္ေတြကို ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ လွိမ့္ခံေနခဲ့ရတာ။ အဲဒီမွာပဲ ပိုးဥနဲ႔ကိုယ္ ညီအစ္မအရင္းေတြလို တြယ္တာသြားၾကဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့တာ။ ပိုးဥက ကိုယ့္လိုပဲ နယ္ကေန တက္လာတဲ့ မိန္းကေလး။ မိသားစုအတြက္ ဘဝတက္လမ္းရွာရင္း ဒီဆိုင္မွာ သီခ်င္းဆိုျဖစ္တဲ့သူ။ တစ္ေန႔မွာ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ အဆိုေတာ္ျဖစ္ရမယ္လို႔လည္း ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးႀကီးထားသူကေလးေပါ့ ေမာင္။ ပိုးဥကေလ သူ႔နာမည္ေလးလိုပဲ စိတ္ထားကေလးကလည္း တကယ့္ႏုႏုနယ္နယ္ေပ်ာ့ဖတ္ဖတ္ေလးရယ္။ ကိုယ္လို တံုးတိုက္တိုက္ က်ားကိုက္ကိုက္နဲ႔မွ လာတြဲမိတာကေတာ့ စိတ္အေျခခံရွင္းသူခ်င္းမို႔သာ ျဖစ္မယ္။

ေမာင္နဲ႔ ကုိယ္ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ၾကၿပီး ေျခာက္လေလာက္အၾကာမွာ အတူေနၾကဖို႔ ပိုက္ဆံ စစုခဲ့ၾကတယ္ေနာ္။ ပိုးဥကေလ ကိုယ္နဲ႔ ေမာင့္ကို သိပ္အားက်ခဲ့တာ။ သူေရြးခ်ယ္တဲ့အခါ ေမာင့္လို ခ်စ္တတ္ ၾကင္နာတတ္တဲ့ ရည္ရည္မြန္မြန္လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကို ေရြးခ်ယ္မွာတဲ့ေလ။ ကိုယ္က ေျပာလိုက္ပါတယ္၊ ေမာင္က ရည္မြန္တာေတာ့ ဟုတ္ပါရဲ႕ ျမံဳစိေအးစက္နဲ႔ ရင္ထဲမွာ သိမ္းထားတတ္တဲ့ လူစား၊ သူလိုလူစားမ်ိဳးက စိတ္ျပတ္ၿပီဆိုလည္း တစ္ခါထဲအျပတ္ပဲလို႔ေလ။ 

ကိုယ္ ႀကိဳသိေနခဲ့တာမ်ားလား ေမာင္ရယ္.....

ေငြေလးနည္းနည္းပါးပါး စုေဆာင္းမိလာေတာ့ ပိုးဥနဲ႔ ကိုယ္ တိုက္ခန္းေလးတစ္ခုမွာ အခန္းေလးတစ္ခန္း အတူငွားေနျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ အေဒၚေတြဆီကပ္ေနရတာလည္း ကိုယ္က အားနာလွၿပီမို႔ေပါ့ ေမာင္ရာ။ ပိုးဥနဲ႔ ေနရတာ အဆင္ေျပပါတယ္။ စရိုက္ခ်င္းတူသူမို႔ ထင္ပါရဲ႕။

ဆိုင္မွာ အတူသီခ်င္းဆိုၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကေတာ့ ကိုယ္တို႔ ေျခလွမ္းအမွားကို ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဆိုင္ပိတ္လို႔ အိမ္ ျပန္ၾကတဲ့အခါ ဘယ္ကားေပၚမ်ား ပါသြားေလမလဲေပါ့ေလ။

(၄)

"မဟုတ္ဘူး ေမာင္ ကိုယ္ရွင္းျပပါ့မယ္။ အဲဒီ့ေန႔က ပိုးဥေနမေကာင္းလို႔ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ အိမ္ျပန္ရဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။ ခါတိုင္း ေမာင္လာႀကိဳေနက်ေပမဲ့ ေန႔လည္က ေမာင္ မအားဘူး ေျပာထားေတာ့ ကိုယ္က ေမာင္ လာႀကိဳႏိူင္မယ္ ထင္မထားဘူးေလ။ အျပန္လိုက္ပို႔တဲ့ ကားကလည္း ကိုယ္ အက်ၤ ီလဲခန္းထဲမွာရွိေနတာ မသိေတာ့ ခါတိုင္းလည္း ကားနဲ႔ လိုက္ခဲတာမို႔ ေစာင့္မေနဘဲ ထြက္သြားတာ။ ဒါနဲ႔ ဆိုင္မန္ေနဂ်ာက သူ႔ကားနဲ႔ လိုက္ပို႔တာ ေမာင္ရဲ႕"

ေမာင္ သိပ္မေၾကလည္မွန္း ကိုယ္ သိေပမဲ့ အဲဒီ့ကိစၥက အဲဒီ့မွာတင္ ၿပီးသြားခဲ့တယ္္။ ေမာင္က အလုပ္ေတြမ်ားလို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ တစ္ပတ္ေလာက္ ကိုယ့္ဆီမလာခဲ့ဘူး ေနာ္။ လာမဲ့လာေတာ့လည္း ေနာက္ ျပႆနာတစ္ခုက ဆီးႀကိဳလို႔ရယ္။

"ညိဳ အေနအထိုင္ဆင္ျခင္ရင္ ေကာင္းလိမ့္မယ္"

"ဘာကိုလဲ ေမာင္၊  ခုနက စင္ေပၚကကိစၥလား"

"ဒါပဲေပါ့ ညိဳရယ္ မူးေနတဲ့ေကာင္ေတြနဲ႔ သိတ္မေရာနဲ႔လို႔ ေမာင္ေျပာထားရက္နဲ႔"

"ညိဳက သြားေရာေနတာမွ မဟုတ္တာဘဲ ေမာင္၊ ညိဳ႕အလုပ္ ညိဳလုပ္တာပဲ၊ သူတို႔က မူးရူးၿပီး ပန္းကုံးလာစြပ္ရင္း ညိဳ႕ကို လက္ဆြဲႏွႈတ္ဆက္တာ"

"ေအးေလ လက္ဆြဲႏွႈတ္ဆက္တာက လႊတ္ကို မလႊတ္ေတာ့ဘူး၊ မင္းမ်က္ႏွာကိုကလည္း သေဘာတက်ျပံဳးေနတာကိုး"

"ေတာ္ေတာ့  ေတာ္ပါေတာ့ေမာင္၊ ေမာင္ ကိုယ့္အေပၚ ဒီေလာက္ပဲ တြက္ထားသလား၊ ကိုယ္ ဘယ္လိုမိန္းမဆိုတာ ေမာင္ နားလည္တယ္လို႔ ကိုယ္ထင္ထားတာ ကိုယ့္အမွားပဲ"

အဲဒီ့ညက ေမာင္ ကိုယ့္ကို အိမ္ျပန္မပို႔ခဲ့ဘူးေနာ္။ ေျခလွမ္းက်ဲေတြနဲ႔ ေက်ာခိုင္းထြက္သြားတဲ့ ေမာင့္ကို ျမင္ကြင္းကေနေပ်ာက္တဲ့အထိ လိုက္ၾကည့္ရင္း ကိုယ့္မ်က္ရည္ေတြကို ပါးျပင္ေပၚ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ႀကီး က်ေစလိုက္ခဲ့ပါတယ္။  စီးပါေစေတာ့ေလ။  ေမာင္ကမွ မျမင္ႏိူင္ခဲ့ၿပီပဲ။  ပိုးဥက ကိုယ့္ကို ေမာင္နဲ႔ထားခဲ့ၿပီး အျပန္လိုက္ပို႔တဲ့ကားနဲ႔ လိုက္သြားခဲ့ေတာ့ အဲဒီ့ညက ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ အေတာ္ေလးၾကာေအာင္ အငွားကား ေစာင့္ခဲ့ရတာ။ ကိုယ္ေလ ညဥ့္နက္အေမွာင္ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ အထားခံခဲ့ရသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လပ္ဟာမွႈမ်ိဳးနဲ႔ အားေတြငယ္လိုက္တာ။ ကားေပၚမွာ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကိုယ့္မ်က္ရည္ေတြ အသံတိတ္က်ေနခဲ့တယ္ ေမာင္။

ေမာင္ မလာခဲ့ျပန္ဘူးေနာ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ့္ဘက္ကအမွန္မို႔ မာနနဲ႔ တင္းခံေနခဲ့တာ။ ေမာင္ကျဖင့္ ဖုန္းေလးတစ္ခ်က္ေတာင္ အေခၚမရွိခဲ့ဘဲ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ပိုးဥကတစ္ဆင့္ သတင္းစကားတစ္ခု ၾကားရတယ္။ ေမာင္  ေမာင္တို႔ၿမိဳ႕က သူေ႒းမတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္လိုက္ၿပီ တဲ့။ ကိုယ္ ျပံဳးမိတယ္။ " ဒီေတာ့လည္း တို႔ႏွစ္ေယာက္ စုထားတဲ့ စုေငြေတြ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ ပိုင္ၿပီေပါ့ ပိုးဥရာ"လို႔ ဆိုတဲ့ ခပ္ေထ့ေထ့ကိုယ့္စကားကို ပိုးဥက မ်က္လံုးကေလး အေၾကာင္သားနဲ႔ ေငးၾကည့္ ရွာတယ္။

ဒါပဲ ေမာင္ရဲ႕၊ ေမာင္က အဲသေလာက္ကို လြယ္လြယ္ ထားပစ္ရက္ခဲ့တဲ့သူ။ ကိုယ္ကလည္း ဘာမွ မျဖစ္သလို ဟန္ေဆာင္ေကာင္းစြာ  တစ္စစီႏွလံုးသားေတြကို လူမသိေအာင္ သိုဝွက္ရင္း အျပံဳးတုေတြ တပ္ဆင္ႏိူင္စြမ္းခဲ့တဲ့ မိန္းမရယ္ေလ။

အဲဒီေနာက္မွာ အေမဆံုးလို႔ ကိုယ္တို႔ျမိဳ႕ကေလးကို ခဏ ျပန္တယ္။ အေမက ကိုယ္အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့အခါ ကိုယ့္အတြက္ လက္ဖြဲ႔ဆိုၿပီး သူ႔လက္ဝတ္လက္စားေလးတစ္ခ်ိဳ႕ထားခဲ့ရွာတယ္။
ေမာင္ စြန္႔ပစ္ထားခဲ့တဲ့ကိုယ့္ရင္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္နာက်င္ေစခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးလက္ေဆာင္ ဆိုပါေတာ့ ေမာင္။

အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ အရူးအမူးလိုအပ္ေနတာ ေမာင့္ပခံုးစြန္းေလးတစ္ခုပဲဆိုတာ ေမာင့္ကို သိေစခ်င္ခဲ့တယ္။ ေမာင့္ ညာဘက္လက္ေမာင္းေလးရယ္၊ ကိုယ္ နမ္းေမႊးဖူးခဲ့တဲ့ ေမာင့္ညာဘက္ နားထင္စပ္ေလးရယ္ေပါ့။ ကိုယ္ တစ္ကယ္ပဲ ရူးသြပ္စြာလိုအပ္ခဲ့တာပါ ေမာင္။

တစ္ေယာက္ႏွႈတ္ခမ္းကို
တစ္ေယာက္က ထိတိုင္းသာ
နမ္းၾကတာပါလို႔ ဆိုၾကရင္
ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မ အႀကိမ္ႀကိမ္ နမ္းဖူးခဲ့ၾက….

တကယ္ပါ ေမာင္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္ခဲ့ၾကဖူးပါတယ္ ေနာ္....တစ္ခ်ိန္ကေပါ့  ေမာင္ရာ....

(၅)


နယ္ကျပန္လာလို႔ ကိုယ္ ဆိုင္ကိုျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ေနာက္လူသစ္မိန္းကေလးေတြ ထပ္ေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။  ပိုးဥက တစ္ခ်ိဳ႕ ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးခင္မင္လို႔ေတာင္ ေနတာ။ အင္းေပါ့ေလ ကိုယ္မရွိတဲ့အခါ သူ႔မွာ အေပါင္းအသင္းရယ္လို႔ လိုအပ္တာပဲေလ။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီမိန္းကေလးေတြက ပိုးဥနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔လို မဟုတ္ဘူး၊ စရိုက္ေတြက ခပ္ဆိုးဆိုးေလးေတြ။ ကိုယ္ ဘာမွေတာ့ မေျပာခဲ့ဘူး။ ပိုးဥလည္း အရြယ္ေရာက္ေနၿပီပဲ။ ကိုယ္က ေနရာတကာ လိုက္ပါလို႔ မသင့္ေတာ္တာမို႔ ဒီအတိုင္းပဲ ေရလိုက္ငါးလိုက္ေနခဲ့လိုက္ေတာ့တယ္။

တစ္ည...။ အဲဒီ့တစ္ညကို ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး။ ပိုးဥက ေနလို႔ သိတ္မေကာင္းဘူးဆိုၿပီး ခပ္ေစာေစာ ျပန္သြားခဲ့တာ။ ကိုယ္က ဆိုင္ကလိုက္ပို႔တဲ့ကားနဲ႔ပဲ ျပန္လာခဲ့လိုက္တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ တံခါးဝမွာ ေယာက်ာ္းဖိနပ္တစ္ရံ။  ရင္ေတြေတာင္ လွိႈက္ကနဲ ခုန္သြားေသးတာ၊  ေမာင္...ေမာင္မ်ားလား ရယ္လို႔ေလ။  ေနာက္မွ အို...သူက သူ႔အိမ္ေထာင္နဲ႔သူပဲရယ္လို႔ ကိုယ့္စိတ္ေတြ လက္ရွိျပန္ေရာက္ေတာ့တာ။ ဖိနပ္က ကိုယ္တစ္ခါမွ မေတြ႔ဘူးတဲ့ ဖိနပ္။  ေသာ့ဖြင့္ၿပီး အခန္းထဲ အဝင္၊ အေမွာင္ထဲမွာ ရုတ္တရက္ ျပာေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြက အသားမက်ေသးခင္ကေလး အာရံုမွာ လွႈပ္ရွားေနတဲ့ အသံတစ္သံေၾကာင့္ မသိုးမသန္႔စိတ္ေတြနဲ႔ ပိုးဥခုတင္ဘက္ ဖ်တ္ကနဲ လွမ္းအၾကည့္...။  ဘုရား...ဘုရား...လူအရိပ္ႏွစ္ခုဟာ ပိုးဥခုတင္ေပၚမွာ...။ အသက္ရွဴရပ္မတတ္ လန္႔သြားရင္း တုန္ယင္ေနတဲ့ လက္ေတြက ေသာ့ကို အလိုလို ျပန္ခတ္မိရက္သား။ ေလွကားအတိုင္း အေျပးတစ္ပိုင္း ျပန္ဆင္းခ်လာရင္း တိုက္နံရံကို ေက်ာမွီခ်လိုက္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြက ကိုယ့္ပါးျပင္ေပၚ အလိုလို စီးက်လာခဲ့တယ္။

ကိုယ့္စိတ္ထဲ ဝမ္းနည္းသလိုလို၊ တစ္ခုခုကို ဆံုးရွဳံးလိုက္ရသလိုလို လွိႈက္တက္လာတဲ့စိတ္ဟာ ေျပာျပလို႔ေတာင္မတတ္ဘူး ေမာင္။ ေအးစိမ့္ေနတဲ့ ညဥ့္လယ္အေမွာင္ထဲမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ တိုက္နံရံကို မွီရက္ ထိုင္ခ်လိုက္ရင္းက မိုးလင္းရေတာ့မဲ့ အျဖစ္။ ေမာင္ေရ.....။  ကိုယ့္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါဦးေတာ့...။  ကိုယ္  ေမာင့္ကို သတိရေနလို႔။ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သတိေတြ ရေနလို႔ပါ။ ထိုင္ခ်ရက္က ဒူးေခါင္းေပၚ ေခါင္းတင္ရင္း ကိုယ္ ငိုခ်မိခဲ့တယ္။  ေမာင္သာ ကိုယ့္အနား ရွိႏိူင္ရင္ေလ...ကိုယ္ ဒီေလာက္ ၀မ္းနည္းမွာ မဟုတ္ဘူးကြယ္။ အလြတ္ရေနတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုက ဖုန္းမွတ္ဉာဏ္ထဲက ဖ်က္လိုက္ၿပီးတာေတာင္ ႏွလံုးသားထဲက ဖ်က္မရတာ အခက္ရယ္။ ေခၚလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ ကိုယ္ ဘာေျပာရမွာလဲ။ ခုခ်ိန္မွာ ကိုယ္ ေမာင့္ကို လြမ္းဆြတ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းလား။ ကိုယ္ ေမာင့္ကို အားကိုးတႀကီး ေျပာျပစရာေတြ ရင္ဖြင့္ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းလား။ ကိုယ့္လက္က ဖုန္းနံပါတ္ေတြကို ႏွိပ္မိေတာ့မလို...အႀကိမ္ႀကိမ္ရယ္...။

ကံဆိုးမိုးေမွာင္ေတြဟာ အေဖာ္နဲ႔လာတယ္ဆိုတာ ကိုယ္ လက္ခံလိုက္ရၿပီ ေမာင္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာ တူအႀကီးေကာင္ ဖုန္းဆက္လာလို႔ ကိုယ့္အေဒၚ ေလျဖတ္သြားတယ္ ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ အိပ္ယာက ထၿပီး ေဆးရံုလိုက္သြား၊ ရွိစုမဲ့စု  စုေဆာင္းထားတာေလးေတြထဲက အေဒၚ့အတြက္ ေဆးကုဖို႔ ဖဲ့ေပး။  ကိုယ့္ကို ျမင္ေတာ့ အေဒၚက မ်က္ရည္က်ရွာတယ္။ စကားေတြ ဝူးဝူးဝါးဝါး ေျပာလို႔ရယ္။

ဘ၀ႀကီးကိုက…
လိုရာပံုသြင္း  ခပ္ျပင္းျပင္းမီးဖုတ္
အေျခာက္ခံ စဥ့္ေရသုတ္ၿပီးမွ…
တခါတေလ လက္သင့္ရာအေရာင္ျခယ္ၿပီးမွ
ေစ်းကြက္၀င္ေအာင္ မြမ္းမံခံၾကရ…..

တကယ္ပဲ ေမာင္။ ဘဝမွာ ကံဇာတ္ဆရာရဲ႕ ေစခိုင္းရာ က်ရာဇာတ္ရုပ္အတိုင္းေပါ့ေလ...။ ပူေလာင္လိုက္တာမ်ား။ ကိုယ့္မွာ ေသြးသားအရင္းအခ်ာရယ္လို႔ အားကိုးေလာက္စရာ မရွိေတာ့တဲ့အခါ တစ္ေကာင္ၾကြက္ဆိုတဲ့စကားဟာ ဘယ္ေလာက္ခါးမွန္း  ျမည္းစမ္းခြင့္ရခဲ့ပါရဲ႕။ ေမာင့္ကို ဘယ္ေလာက္ သတိရေနတယ္ဆိုတာကိုေတာ့  ကိုယ္ ေျပာမေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး ေမာင္ရယ္။

(၆)

ပိုးဥမွာ ကိုယ္ဝန္ရွိေနၿပီလို႔ သိရတဲ့အခါ ကိုယ္က အံ့ၾသဟန္လံုးလုံး မျပခဲ့ေပမဲ့ ဆိုင္က အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ သေရာ္ေမာ္ကားအၾကည့္ေတြ၊ ကဲ မေျပာဘူးလားဆိုတဲ့ အၿပံဳးေတြကို ကိုယ္တို႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကရတယ္။
ကိုယ္လည္း အေနရပိုခက္လာတယ္။ ကံေကာင္းတာက ပိုးဥလူက သူ႔တာဝန္ သူယူခဲ့တာပဲ။ ပိုးဥ လက္ထပ္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ အထီးက်န္ဆန္ျခင္းဆိုတာကို ပီပီျပင္ျပင္ ခံစားလာရတယ္။

ပိုးဥနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္စပ္ ငွားခဲ့ၾကတဲ့ အခန္းကို ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ မႏိူင္လို႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္ရွာရတယ္။ ကိုယ္တို႔ဆိုင္က ေနာက္ဝင္လာတဲ့ လူသစ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေနခ်င္လွခ်ည္ရဲ႕ ဆိုတာနဲ႔ ကိုယ္လည္း အခန္းေဖာ္လိုေနတဲ့ အခ်ိန္မို႔ သူနဲ႔ စပ္ငွားျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ မဟန္ပါဘူး ေမာင္ရာ၊ အိမ္ေပၚကို ေယာက်ာ္းဧည့္သည္ေတြ ေခၚမလာရလို႔ သေဘာတူထားေပမဲ့ လစ္ရင္ လစ္သလို ေခၚေခၚ လာတတ္တယ္။ ကိုယ္နဲ႔ ခဏခဏ တိုးေပမဲ့ သူက ခပ္တည္တည္ရယ္။ ၾကာလာေတာ့ သူမေျပာင္းရင္ ကိုယ္ပဲ ေျပာင္းဆင္းမယ္ဆိုၿပီး ကိုယ္ဖာသာ အခန္းလိုက္ရွာရတယ္။ 

အဲဒီမွာ ကိုယ္ အစ္ကိုႀကီးနဲ႔ ေတြ႔တာပဲ။ အစ္ကိုႀကီးက အိမ္ျခံေျမ ပြဲစားတစ္ေယာက္။ တိုတုိေျပာရရင္ ေမာင္ရာ စိတ္သေဘာထား ရိုးရွင္းျဖဴစင္တဲ့၊ ကိုယ့္အေပၚ ႏွမေလးလို ေစာင့္ေရွာက္တတ္တ့ဲ အစ္ကိုႀကီးအေပၚ အားကိုးစိတ္ေတြနဲ႔ ကိုယ္အစ္ကိုႀကီးနဲ႔ လက္ထပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္ အစ္ကိုႀကီးကိုႀကိဳက္တယ္ ေမာင္။ အိမ္ေထာင္ဘက္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ကိုယ္ ႀကိဳက္လို႔ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ ေမာင္က ဘယ္က ဘယ္လို သတင္းအၾကားနဲ႔ ကိုယ့္ကို ဆက္သြယ္လာတယ္ မသိဘူး။ တစ္ေန႔မွာ လံုးဝေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ ေမာင့္ဆီက ဖုန္းဝင္လာတယ္။

"ညိဳ မင္းလည္းပဲ အမွ်ားေတာ္သူပဲ ေနာ္" တဲ့။

"ဟဟဟား"  ကိုယ္ ေအာ္ရယ္ခဲ့လိုက္တယ္။

"ဒီမွာ ေမာင္က ခုမွ လြတ္တဲ့ငါး ႀကီးေနတာလား"ဆိုေတာ့ ခံျပင္းေဒါသထြက္တဲ့အသံနဲ႔ တုန္႔ျပန္တယ္။ အေတာ္ရယ္ရတဲ့ ေမာင္။

အိုးခ်င္းထားလို႔သာ အိုးခ်င္းထိခဲ့ရတဲ့ေနာက္
ကံၾကမၼာကို ယိုးမယ္ဖြဲ႔ဖို႔မ်ား မႀကိဳးစားစမ္းပါနဲ႔ရွင္
ကံတူအက်ိဳးေပးေတြ ျဖစ္လာၿပီးမွပဲ
ခပ္ရဲရဲေပါ့၊   ဘယ္ေတာ့လဲဆိုရင္
ေငြရွင္ေၾကးရွင္ေတြ မ်က္ေစ့က်လို႔ သိမ္းပိုက္ခံၾကရတဲ့အခါ
ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မလမ္းထြင္၊  ရွင္လည္း ရွင့္လမ္းေလွ်ာက္
တစ္ေယာက္တစ္ေနရာ၊ ေတာ္ရာမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနၾကရတဲ့အခါ…

မဟုတ္ဘူးလားေမာင္။ ေမာင္ ႀကိဳက္တဲ့လမ္း ေမာင္ေရြးခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘာလို႔မ်ား ကိုယ့္ဆီက ထုေခ်လႊာေတာင္းေနရေသးတာလဲ။  

"ဦးတင့္မင္းေဇာ္ကို ညိဳ ဘာလို႔ လက္ထပ္ခဲ့တာလဲ" တဲ့။

"ေမာင္  မမသိမ့္ကို ဘာလို႔ လက္ထပ္ခဲ့သလဲလို႔  ကိုယ္ တစ္ခါမွ မေမးခဲ့ပါဘူးေနာ္" ဆိုေတာ့ ေတာက္တစ္ခ်က္ေခါက္တယ္။ ရယ္ရတဲ့ ေမာင္။

"ကိုယ္ ရန္ကုန္ လာစရာ ရွိတယ္။ ကိုယ္တို႔ ေတြ႔ေနက် ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဈးက ၾကာဇံေၾကာ္ဆိုင္မွာ ေတြ႔လို႔ ရမလား" တဲ့ေလ...

"အင္း ရပါတယ္၊ အစ္ကိုႀကီးကို ေျပာၿပီး သူ ခြင့္ျပဳရင္ လာမယ္ေလ" လို႔ ကိုယ္က ေျပာေတာ့ ေမာင္က ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕ ရယ္တယ္။ 

" ေၾကာက္ရသလား"  တဲ့။

"ဟဟဟ  ေလးစားတာပါ" လို႔ ကိုယ္က ေျပာခဲ့လိုက္တယ္။

 (၇)

ကိုယ္တို႔ ခါတိုင္းေတြ႔ေနက် ၾကာဇံေၾကာ္ဆိုင္မွာ ေစာင့္ရင္း ကိုယ္ေသာက္ေနတဲ့ ကဗၺလာေဖ်ာ္ရည္ တစ္ဝက္အကုန္ေလာက္မွာ ေမာင္ ေရာက္လာတယ္။  ထံုးစံအတိုင္း ေနာက္က်တတ္တဲ့ ေမာင့္အက်င့္က အရင္အတိုင္း။ 

"ဘာေတြ ျဖစ္ခဲ့လဲ" တဲ့။

ေမးႏိူင္ေသးတယ္ေနာ္....။ ကိုယ္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ် အတိုခ်ံဳး ေျပာျပလိုက္ေတာ့ "ညိဳ သိပ္ပင္ပန္းခဲ့မွာပဲေနာ္"  တဲ့။ ေတာ္ပါေတာ့ ေတာ္ပါေတာ့ေမာင္ရယ္၊ ပစ္ခ်ထားတုန္းက ထားခဲ့ရက္ၿပီးမွ ႏွစ္သိမ့္သလိုလို စကားေတြဟာ ကိုယ့္ကို ခ်က္ခ်င္း အနာေဖးတက္ေစမယ္လို႔မ်ား ထင္ေနသလား ေမာင္။ ထားပါေတာ့ေလ...ခုက ေမာင္ ဘာလိုခ်င္တာလဲ။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္တစ္လမ္းစီ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ လမ္းေတြကိုယ္စီေပၚမွာ...။ 
ခုမွ....၊  ခုက်မွ ေမာင္က...

"ေအာ္ ဒီမွာ"

ကိုယ္က စာအိတ္ေလး တစ္အိတ္ထုတ္ေပးေတာ့ ေမာင္က မ်က္ခံုးေတြ ပင့္ၾကည့္လို႔...

"ပိုက္ဆံေလ ေမာင္နဲ႔ကိုယ္ တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ ပိုင္သင့္တယ္ ထင္လို႔၊ အရင္က ႏွစ္ဦးသေဘာတူ စုထားခဲ့ၾကတဲ့ ပိုက္ဆံေလ။ ဒီအိတ္ထဲမွာ ေမာင့္စုေငြ တစ္ဝက္တိတိရွိတယ္ ေရၾကည့္ပါဦးလား"

ကိုယ့္အေျပာမွာ ေမာင့္မ်က္ႏွာဟာ သေျပသီးမွည့္တစ္လံုးလို ရဲကနဲ။

ဒါပဲ....။  ဒါပါပဲ ေမာင္။ ကိုယ္ သြားေတာ့မယ္။ က်န္းမာေအာင္ေနပါ ေမာင္။ 

ကိုယ္ ေမာင့္မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ကေလးမွ မၾကည့္ဘဲ ထထြက္လာခဲ့တယ္။ ေမာင္ကေရာ ေငြေတြကို ေရတြက္ေနမလား၊ ကိုယ့္ေနာက္ေက်ာကို လိုက္ေငးၾကည့္ေနမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ေပ်ာ့တဲ့ ေမာင္က မ်က္ရည္ေတြ တြင္တြင္က်ေအာင္မ်ား ငိုေနမွာလား...။ ကိုယ္ သိဖို႔မွ မလိုအပ္ေတာ့ဘူးပဲကြယ္။  ေသခ်ာတာက ကိုယ္နဲ႔ ေမာင္ ခ်စ္ခဲ့ၾကဖူးတယ္....။

တစ္ခုေတာ့ အမွတ္ရပါ…
ကၽြန္မတို႔က ပင့္သက္ရွႈခဲ့ၾကတာမဟုတ္ဘူး
ဒါ  ေသခ်ာတယ္…
ရွင္နဲ႔ကၽြန္မ အႀကိမ္ႀကိမ္ နမ္းဖူးခဲ့ၾက….

ဟုတ္တယ္...။  ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္၊ အဲဒါ...ကိုယ္ သိပ္ေသခ်ာပါတယ္   ေမာင္....


မႏ ၱေလးအိုင္ကြန္း မဂၢဇင္း - ဇြန္လ - ၂၀၁၃

(အရင္က တင္ခဲ့ဖူးၿပီးသားပါ။ မဂၢဇင္းထဲ ခုမွ ပါလာတာမို႔ မဖတ္ရေသးတဲ့သူေတြ အတြက္ ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။  သရုပ္ေဖာ္ပံုေလးကို အေတာ္ သေဘာက်ပါတယ္။  ကြဲေနတဲ့ တစ္ျခမ္းပဲ့အသည္းေလးေတြကို ေလးလံစြာသယ္ပိုးရင္း တစ္ေယာက္တစ္လမ္းစီ ေက်ာခိုင္းသြားေနၾကတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ရယ္ပါ.....)


20 comments:

ကိုကိုးအိမ္(မႏၱေလး) said...

အလိုေလးေလး... စာသားေတြက ျပီးခါနီးေလထိေလ....

ညိဳ ... မင္းလည္း အမွ်ားေတာ္သူပဲေနာ္....

အဲဒါေလးသိပ္ၾကိဳက္တယ္..... ဟိဟိ

ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္

ကိုကိုးအိမ္ (မႏၱေလး)

ေမဇင္ said...

ထားခဲ့ခံရတဲ့ မိန္းမ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ဆုိင္ တုန္႕ျပန္ပုံကို အရမ္းၾကိဳက္တယ္။

အမ စာေရးတာ သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ ေနာက္လဲ ဒီလုိမ်ိဳးေလးေတြ အမ်ားၾကီး ေရးဦးေနာ္။

း)

Sandi said...

super like

ေဆာင္းႏွင္းရြက္ said...

ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေမွ်ာသြားတယ္ .. း)

ခင္မင္လွ်က္
ေဆာင္းႏွင္းရြက္

~ဏီလင္းညိဳ~ said...

ဘဲစားဘဲေျခေပါ့...အစ္မေရ႕။
ခံစားဖတ္႐ႈသြားပါတယ္...။

ခင္မင္ျခင္းအားျဖင့္...
ဏီလင္းညိဳ

ေဆြေလးမြန္ said...

သေဘာက်လိုက္တာ ေနာ္. ဖတ္လို႕ အရမ္းေကာင္းတယ္.
စာသားေလးေတြကိုလည္း ႏွစ္သစ္မိတယ္.

ညီလင္းသစ္ said...

ႀကိဳက္တယ္...၊ တစ္ေယာက္ထဲေပမယ့္ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေဖာက္ၿပီး ရဲရဲ ေလွ်ာက္ရဲတဲ့ သတၱိကို...၊ ေလာကကို မေၾကာက္တဲ့ သူအေ႐ွ႕မွာ ေလာကႀကီးကလည္း ျပန္ၿပီး ဦးညႊတ္ရမွာ အေသအခ်ာပဲေပါ့...၊ သေဘာက်စြာနဲ႔ ဖတ္သြားခဲ့တယ္ အစ္မခ်စ္ၾကည္ေအး...။

ဆုျမတ္မိုး said...

love the poem so much....... very good post TT

with love
hsumyat

SHWE ZIN U said...

ဖတ္သြားတယ္ ညီမေရ ဇာတ္လမ္းထဲေမ်ာသြားတာ ၿပီးလို႕ၿပီးမွန္းေတာင္ မသိဘူး

ခ်စ္တဲ႕
အမေရႊစင္

Vista said...

ဟုတ္တယ္ ဖတ္လို ့ပီးသြားမွန္းေတာင္ မသိဘူး

All-Rounder Girl said...

အမေရအားေပးသြားပါတယ္ေနာ္.........

Leo said...

အခုလုိမ်ိဳး ဘ၀အားမာန္ပါတဲ့စာေတြ ပုိႀကိဳက္တယ္။
ဦးဦးနဲ႕ လက္ထပ္တာသာမပါရင္ ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ ကာရုိက္တာ ပုိမာန္ပါမယ္ထင္တယ္ေနာ္။
အစ္မ စာေရးအရမ္းေကာင္းတယ္။ အၿမဲအားေပးေနပါတယ္။
(လီယုိ)

မာယာျဖဴ said...

“ဟုတ္တယ္...။ ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္၊ အဲဒါ...ကိုယ္ သိပ္ေသခ်ာပါတယ္ ေမာင္...” တဲ့
ခ်စ္ခဲ့ေပမယ့္ ညိဳ႕ရဲ႕စိတ္နဲ႔တုန္႔ျပန္ပံုကိုအရမ္းႀကိဳက္၏..
အထားခဲ့ခံရတဲ့မိန္းမေတြက ပိုၿပီးႀကံ႕ခိုင္လာတတ္ၾကတယ္...

ပ်ိဳးယု၀သုန္ said...

ဟုုတ္တယ္ မခ်စ္ .. ဒီလိုုပဲ လုုပ္နိုုင္ရမွာေပါ့ ..ဖတ္ရတာ ေက်နပ္လိုုက္တာ

T T Sweet said...

ေရးတတ္လိုက္တာ ... စကားလံုးေတြက ရင္ကုိ္လာလာမွန္တယ္။ မ်ားမ်ားေရးပါေနာ္ ။

ပန္းခ်ီ said...

ဇာတ္လုိက္ မိန္းကေလးရဲ႕ ကာရုိက္တာကုိ ေရးျပသြားတာ လွတယ္ ခ်စ္မ း)

ျမေသြးနီ said...

မိုက္စ္..အစ္မခ်စ္...
အိုးကဗ်ာေလးကို အံ၀င္ခြင္က် ထည့္သြားလိုက္တာ..
အေရးေနာက္ပါသြားတာ ဇာတ္ဆံုးတဲ့အထိကိုပဲ..
ဘ၀မ်ားစြာထဲက ရွင္သန္ေနၾကတဲ့ ဘ၀တစ္ခု...

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

အစ္မခ်စ္ရဲ႕ ေရးဟန္ေတြကေတာ႕ သြက္လက္ ၾကြရြေနတာဘဲ
မ်က္စိထဲကို ျမင္လာေအာင္ေရးႏိုင္တယ္
ေရးတဲ႕ စတိုင္ေလးေတြ အသံုးအႏႈန္းေလးေတြလည္း ၾကိဳက္တယ္။
သိပ္ေကာင္းတာဘဲ

blackroze said...

မႀကီးခ်စ္
ကဗ်ာေလးနဲ႕ ဇတ္လမ္းေလးနဲ႕က
ကြက္တိ ပါဘဲေလ..
ဖတ္ျပီးေတာ့ ရင္ထဲမွာတမ်ိဳးဘဲ..
ခံစားခ်က္ေတြက်န္ခဲ့တယ္..

san htun said...

ကဗ်ာလည္းေကာင္း..အေရးအသားကလည္းေကာင္း.. ညို ရဲ ့သတိၱကို အားက်တယ္..

Post a Comment

ေကာ္မန္႔မ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ထင္ျမင္ခံစားရသလိုသာ ေရးခဲ့ပါရွင္