Sunday, September 23, 2012

ကၽြန္မ ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ



ကၽြန္မ ခုတစ္ေလာ တစ္ေယာက္ေသာသူကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သတိေတြရေနမိပါတယ္။ ဘာေတြပဲ လုပ္လုပ္၊ ေနာက္ဆံုး မီးဖိုထဲမွာ ဟင္းခ်က္ေနရင္ေတာင္ သူ႔ကို သတိရေနၿပီး သီခ်င္းေလးေတြ ညည္းေနမိတတ္တယ္။ စေတဒီယမ္ထဲ ေျပးရင္းနဲ႔လည္း သူ႔ကို သတိေတြရေနမိျပန္ပါတယ္။ ထမင္း စားရင္း၊  ေရခ်ိဳးရင္း….ဘာလုပ္လုပ္……။

သူကေတာ့ ဘ၀ႀကီးကို အႏိူင္နဲ႔ ပိုင္းထားခဲ့ၿပီး ဟိုးအေ၀းႀကီး ထြက္သြားခဲ့တဲ့သူရယ္။ ဟုတ္တယ္။ သူ႔အေမက ဒီလို ေျပာခဲ့တယ္။ သူ ေၾကနပ္တယ္ တဲ့၊ သူ႔သားဟာ ဘ၀ႀကီးထဲမွာ လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္သြားခဲ့ရတယ္ တဲ့၊ ၿပီးေတာ့ ေအာင္ျမင္စျပဳေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ အားလံုးကို ထားခဲ့ၿပီး ေနာက္ေျခလွမ္းသစ္တစ္ခု စတင္သြားခဲ့တဲ့သူ။ ဆရာေမာင္ေခ်ာႏြယ္ေျပာသလို "ေၾကြဒါကိုက ပြင့္ျခင္းပဲ" ဆိုတာလို။ လြမ္းလိုက္တာ….။ သူသာ ရွိေနမယ္ဆိုရင္ သူ႔သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ရဦးေတာ့မွာ၊ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ေတြနဲ႔ သူမ်ားနဲ႔မတူတဲ့ ဆိုဟန္၊ စတိုင္တစ္ခုရွိေနတဲ့ သူ႔ဆိုဟန္ကို ကၽြန္မ သိတ္ႀကိဳက္တာပဲ။ သူ႔သီခ်င္းေတြ ဘယ္သူျပန္ဆိုဆို သူ႔ကို မွီတယ္ကို မထင္ဘူး။

သူ စကာၤပူကိုလာေတာ့ ကၽြန္မ သြားၾကည့္ခဲ့တယ္။ စတိတ္ခ်္ေပၚမွာ သူ သီခ်င္းဆိုဟန္က သူမ်ားနဲ႔ မတူဘူး။ ရင္ဘတ္ေပၚမွာ FBI ဆိုတဲ့ စာတမ္းပါတဲ့ ရွပ္လက္တိုကို အျပင္ထုတ္၀တ္ထားတယ္။ ခါးကို ကိုင္းညြတ္၊ မ်က္၀န္းေတြကို ေမွးစင္းၿပီး သီခ်င္းသီဆိုတဲ့ဟန္။ ဘုန္းႀကီးပါေစ သက္ရွည္ေစဆိုတဲ့ ဆုေတာင္းသီခ်င္းေလးနဲ႔ စဖြင့္ခဲ့တယ္။ စိတ္ထဲကေတာ့ ဒီေကာင္ အေတာ္ ကိုးယိုးကားယားနဲ႔ ေနာက္တဲ့ေကာင္ပဲ လို႔ ေတြးေနမိတာ။ စိတ္ထဲက ခ်စ္ေနမိခဲ့တာ။ ဆံပင္လိမ္ေကာက္ေတြကို ေနာက္မွာ စုခ်ည္ထားၿပီး ၿပံဳးတံု႔တံု႔မ်က္ႏွာေပးနဲ႔။ သူဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတြကိုေရာ သူ႔ဆိုဟန္ အသံကိုေရာ ကၽြန္မ စြဲသြားခဲ့တယ္။

တကယ္ဆို သူဟာ လူေခ်ာတစ္ေယာက္မွ မဟုတ္တာ။ ဒါေတြ လိုသလား၊ သူဟာ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္၊ အႏုပညာအေပၚ ရူးသြပ္ခဲ့သူတစ္ေယာက္ ဒါပဲေလ…။ သူ႔မ်က္၀န္းေတြဟာ ရိုးသားတယ္။ ၾကည္လင္ေနတယ္။ သူလုပ္ခ်င္တာ တဇြတ္ထိုးလုပ္တတ္တဲ့ ပံုစံေပမဲ့ သူခ်စ္တဲ့သူ၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြလုပ္သမွ်ကိုလည္း အႏြံတာခံတတ္တဲ့ ရုပ္မ်ိဳး။ တစ္ခ်ိဳ႕က သူ႔ကို ရုပ္ဆိုးတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာၾကေသး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မက ခ်စ္တယ္။ ခ်စ္ခဲ့တယ္။ ခ်စ္ေနတုန္း…။

သူ ဘယ္ေလာက္ဆိုးတယ္ဆိုတာ ၾကားတယ္။ သတင္းေတြကေတာ့ ဒီလိုပါပဲေလ။ သူ မိန္းမရသြားေတာ့ ၀မ္းသာမိတယ္။ သူ႔အတြက္အထိန္းအကြပ္ေလးတစ္ခု ရွိသြားတာေပါ့ လို႔ ေတြးမိတယ္။ သူ႔သီခ်င္းေတြထဲအကုန္နီးပါးကို ကၽြန္မ ခံစားလို႔ ရတယ္။ သူက ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ပံုႏွစ္ၿပီး သီခ်င္းဆိုတာ။ သူသာ ရွိေနရင္ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ သီခ်င္းခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြ ကၽြန္မတို႔ နားေထာင္ေနရဦးမွာ။ သူ ဆံုးသြားၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႔အမွတ္တရ သီခ်င္းေတြ အေခြထြက္လာေတာ့ ကၽြန္မ ၀ယ္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ လြမ္းလိုက္တာ….။ တကယ္ပါပဲ။

သူကိုယ္တိုင္ သရုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕သီခ်င္းေတြထဲမွာ ရယ္စရာ ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ သူ႔ကို ေတြ႔ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူက ရည္ရြယ္လုပ္တာ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ သူ႔ ရိုးစင္းမွႈကိုက ခ်စ္စရာ။ ေရကူးကန္ေသးေသးေလးထဲကေန ေရငုပ္သမား၀တ္စံုနဲ႔ တက္လာတာမ်ိဳး၊ အဲသလို ေၾကာင္တယ္လို႔ ထင္ရတာေတြ သူ လုပ္တတ္တယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက တကယ္ အေသအခ်ာ၊ သူ ေနာက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျပံဳးခ်င္စရာရယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူ႔သတင္းေတြေတာ့ ၾကားေန ရျပန္တယ္။ သူ ဘယ္လိုဆိုးတာေတြ။ ကၽြန္မ မသိႏိူင္ပါဘူး။ ဒါက သူ႔ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥေတြပဲေလ။ အႏုပညာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ သူက၊ သူ႔ဆိုဟန္ေတြက ကၽြန္မကို ဆြဲငင္ႏိူင္လြန္းတယ္။ သူဟာ အရိုးမ်ားထိေအာင္ ရူးသြပ္သြားခဲ့တဲ့သူရယ္ေလ….။

♩ ♬ ♭♩  ရင္ထဲက ခ်စ္ဦးေမ ငါ တမ္းတသိတ္လြမ္း….ေန မင္းေျခသံေလး  မင္းရယ္သံေလး ငါျပန္ၾကားရင္း ဘာေၾကာင့္မ်ား ငါလြမ္းေဆြးေန….ရင္ထဲက ခ်စ္ဦးေမ ငါ တမ္းတသိတ္လြမ္း….ေန မင္းအမူအရာေလး  မင္းမတူတာေလး ငါျပန္ၾကားရင္း ဘာေၾကာင့္မ်ား ငါလြမ္းေဆြးေန…. ♭♩ ♬

♩ ♬ ♭သိတ္ခ်စ္မိလို႔မ်ား အျပစ္ျဖစ္ရတာလားကြာ မၾကင္နာခ်င္ ေနပါ မညာပါနဲ႔ကြာ ရင္မွာ အရွိအတိုင္း လက္ခံမယ္ အသည္းကြဲရေအာင္လို႔ မင္းရက္စက္ရင္လည္းကြာ ဒဏ္ရာေတြကိုသာ ခံယူရင္းနဲ႔ ရင္မွာ ဆက္ၿပီး ခ်စ္ေနမွာ ဒီလို မခ်စ္ဘူး မေျပာပါနဲ႔ မင္းလုပ္သမွ် အားလံုးကို ေၾကနပ္တယ္ ယံုပါ ဒီအခ်စ္မ်ား  မျငင္းပါနဲ႔ မင္းဘ၀အတြက္အေကာင္းဆံုး ကိုယ္ ဖန္တီးလို႔…. ♩ ♬ ♭

ရူးပါေစ ငါ တကယ္ရူးသြပ္သြားပါေစ လြတ္လပ္စြာနဲ႔ ဆက္လို႔ခ်စ္ေနဦးမယ္ ေျပာပါေစ လူေတြ ၀ိုင္းေျပာၾကပါေစ ငါ ဂရုမစိုက္ႏိူင္ဘူး ဆက္လို႔ ခ်စ္ေနဦးမယ္ ကမာၻႀကီး ပ်က္စီးၿပိဳလဲ ေမွာင္မိုက္ေနလည္း ငါမင္းတစ္ေယာက္ထဲကိုပဲ ရင္ထဲမွာအျမဲ ဘ၀ တစ္သက္စာ… ဘ၀တစ္သက္စာ….
အဆံုးမသိ ဘယ္လုိအစျပဳရမလဲ အခ်စ္ထက္ပိုၿပီး က်န္တာကို စြန္႔လႊတ္ရဲတယ္ ♩ ♬♩ ♬

♩ ♬မိုးေကာင္းကင္မ်က္ႏွာက်က္မွာ ၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ားနဲ႔အတူ မင္းကိုငါ ျဖန္႔ၾကဲလို႔ထားလိုက္ခ်င္ သိမ္ေမြ႔တဲ့ ႏူးညံ့တဲ့ မင္းအျပံဳးေတြ ကမာၻေျမအႏွံ႔ ငါ ဖူးပြင့္ေန ပန္းရနံ႔လို ရင္ခြင္ထဲ ၿငိမ္းခ်မ္းလို႔သြား မိန္းကေလးေရ မင္းအခ်စ္ မင္းအမုန္း အားလံုး အားလံုး  အားလံုးကို ငါ တကယ္ျမတ္ႏိူးလို႔ စြဲျမဲလို႔ခ်စ္ေနမွာ တစ္သက္လံုး…. ခြင့္ျပဳပါ ၾကင္နာလို႔ ခ်စ္ပါရေစေတာ့….

ပညာရွင္တစ္ေယာက္လို သူဆိုတဲ့ သီခ်င္းအမ်ိုးအစားေတြကို ကၽြန္မ နာမည္မတပ္တတ္ပါဘူး။ အမ်ားႀကီးပါ….။ ကၽြန္မႀကိဳက္တဲ့ သူ႔သီခ်င္းေတြကို ေရးျပရရင္ေတာ့…..။ ဘယ္သီခ်င္းကိုပဲ ေရးေရး၊ ဆိုဆို ႏွလံုးသားနဲ႔ ပံုႏွစ္ၿပီး ေရးတတ္ဆိုတတ္တဲ့သူမို႔ ထင္ပါရဲ႕၊ သူ႔သီခ်င္းေတြ နားေထာင္လိုက္တိုင္း ရင္ထဲကို တကယ္ထိရွေနေအာင္ ခံစားမိရတယ္။ သူသာ ရွိေနေသးရင္၊ အခြင့္အေရးမ်ား ေပးခဲ့ရင္….ကၽြန္မေလ တစ္ခုေလာက္ ေတာင္းဆိုခ်င္မိတယ္။

သူ ေဟာ္လိုဂစ္တာေလးတီးၿပီး သီခ်င္းဆိုတာကို ကၽြန္မ ေဘးကေန ထိုင္နားေထာင္ခြင့္ ရခ်င္တယ္။ အဲဒါေလးပဲ။ ျဖစ္ႏိူင္ခြင့္ မရွိေတာ့ဘူးေနာ္….။ သူ႔အတြက္ေတာ့ သူဟာ…ဘ၀ႀကီးကို အႏိူင္နဲ႔ ပိုင္းသြားၿပီး မိုးေကာင္းကင္ဘံုမွာ ဆက္လက္ရွင္သန္ခြင့္ ရသြားခဲ့သူ….။ ကၽြန္မ လြမ္းေနမိပါတယ္။

ကိုဒိုးလံုးေရ ရွင္ထားခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြအတြက္ ေက်းဇူးပါ။ ရွင့္ကို လြမ္းတိုင္း ရွင့္သီခ်င္းေတြနားေထာင္၊ နားေထာင္လိုက္တိုင္း ရွင့္ကိုလြမ္းေနရင္းနဲ႔ပဲ…..။


Friday, September 21, 2012

စစ္မီးေတြ ၿငိမ္းေစ....လက္မ်ားနဲ႔...

ေသနပ္ေတြကို ေဘးခ်
ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာၾကရေအာင္
ႏိူင္ငံေရး  စီးပြားေရး လူမ်ိဳးေရး  ဘာသာေရး
အတၱ  မာန  ခံယူခ်က္  ရပ္တည္ခ်က္

ေပ်ာ္၀င္ေနခဲ့တဲ့ခင္ဗ်ားတို႔ေသြးသားေတြ ခဏေလး အေရာင္ခၽြတ္ထားခဲ့လိုက္ပါ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒိုင္ယာေလာ့ဂ္ေတြ လိုအပ္တယ္


လက္ညွိဳး တစ္ခ်က္အေကြးမွာ
 
ခင္ဗ်ားေျပာင္း၀က ထြက္လာတာ ပန္းတစ္ပြင့္ မဟုတ္ဘူး 
ခင္ဗ်ားလက္ညွိဳး တစ္ခ်က္အေကြးမွာ
မိနဲ႔ ဘနဲ႔ကေန မိမဲ့ ဘမဲ့ ျဖစ္သြား
အိမ္နဲ႔ ယာနဲ႔ကေန အိမ္မဲ့ယာမဲ့ ျဖစ္သြား
ခင္ဗ်ားက်ည္တစ္ေတာင့္ဟာ...
အသက္တစ္ေခ်ာင္းတင္ မဟုတ္
ဒိုမီႏိူအဖက္ ခင္ဗ်ား ၾကားဖူးမယ္ဆိုရင္
တစ္ခုထိ အကုန္ၿပိဳလဲ
ခ်ိတ္ဆက္မွီတြဲထားတဲ့ ဘ၀ေတြ  ဘ၀ေတြ
အသက္တစ္ေခ်ာင္းေနာက္မွာ ဘ၀မ်ားစြာ အနာဂတ္မ်ားစြာ
ေျခအျပတ္ လက္အပဲ့ေတြ ၀တ္ဆင္ထားတဲ့  စစ္
အသက္ခႏၶာေတြ အစိမ္းလိုက္ ၀ါးၿမိဳထားတဲ့  စစ္
စစ္ဟာ...
ဘ၀ ဘ၀မ်ားစြာေတြကို ကန္းေစခဲ့
 

မ်က္လံုးတစ္လံုးအတြက္ မ်က္လံုးတစ္လံုးဆိုၿပီး လက္တုန္႔ျပန္ေနၾကရင္
ကမာၻၾကီးတစ္ခုလံုး အကန္းေတြ ျဖစ္ေရာ့မယ္တဲ့ ဂႏၵီက ေျပာတယ္
အကန္းေတြ အကန္းေတြ ခင္ဗ်ားတို႔ဘက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ကေလးမွာ
ကၽြန္ေတာ္ အနာဂတ္ကို ျမင္ခ်င္တယ္ဗ်ာ
ယမ္းေငြ႔ေတြ တေ၀ေ၀ ေသြးေတြ တပြက္ပြက္
အသက္ငင္ေနတဲ့ ေန႔ေတြ ညေတြဟာ ဖက္နဲ႔ထုတ္လို႔ေတာင္ မေလာက္ႏိူင္ေတာ့


♩ ♬ က်ည္ဆန္ေတြဆိုတာ ျပတိုက္မွာ  ကမာၻမွာ မလိုေတာ့ဘူး
စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ ၿငိမ္းခ်မ္း  ရင္မွာ ေပ်ာ္ၿပီေလ...ၾကည္ႏူး♭♩ ♬

မဟုတ္ဘူး  စိတ္ကူးယဥ္ မဟုတ္ဘူး 
လက္ေတြ႔ ျဖစ္ႏိူင္တယ္ လုပ္ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ

ဒါဟာ ျဖစ္ႏိူင္တဲ့အရာ 
လူသတ္လက္နက္ေတြ မီးပံုမရွိဳ႕ခင္
ခင္ဗ်ားတို႔ရင္ထဲက စစ္ေသြးၾကြစိတ္ဓါတ္ အစြန္းအထင္းေတြကိုသာ
အရင္
မီးပံုရွိဳ႕လိုက္ၾကစမ္းပါ 
ဒါေတြဟာ စစ္ပြဲေတြရဲ႕ တရားခံစစ္စစ္
 

ေက်းဇူးပဲဗ်ာ...
တစ္ေန႔...
ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္ခ်င္းေတြ ျမဲခိုင္မဲ့ တစ္ေန႔
 
ကၽြန္ေတာ္တို႔မ်က္ရည္ေတြ ခမ္းေျခာက္မဲ့ တစ္ေန႔
စစ္ေျမျပင္က တိုင္းျပည္ရဲ႕သားေကာင္းေတြ အေမ့ရင္ေငြ႔ ခိုလွံႈႏိူင္မဲ့ တစ္ေန႔
 

ခဏေလး နားေထာင္ဗ်ာ...
ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာၾကရေအာင္....




 

Thursday, September 20, 2012

ေထြရာေလးပါး-၅

ေထြရာ-၁
"အတၱစိတ္ဟာ လူတစ္ကုိယ္လံုး ဖံုးလႊမ္းကာ"

ခုေခတ္လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပရဟိတအလုပ္ေတြ လုပ္လာၾကတာ ေကာင္းတဲ့ကိစၥပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ အတၱဟိတကို ေတြးမိေတာ့ ကၽြန္မ အလိုလိုျပံဳးမိရတယ္။ ကၽြန္မအိမ္ကလူ ေျပာတာ သတိရမိသြားလို႔ပါ။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ လူေတြဟာ Group Photo ၾကည့္ရင္ေတာင္ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို အရင္ၾကည့္ေလ့ရွိၾကတာ မဟုတ္လား တဲ့။ ေသခ်ာတာေပါ့ လို႔ ကၽြန္မက ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ အတၱနဲ႔ ပရ ညီမွ်ေနရင္ေတာင္ မဆိုးဘူးလို႔ ေျပာရမွာ။ ကိုယ့္ဖို႔ ကိုယ့္ဖို႔ဆိုတာပဲ ၾကည့္ေနရင္ေတာ့ စိတ္ပ်က္စရာရယ္။ (အတၱႀကီးသူမ်ား ေဘာလံုးကန္ခိုင္းလိုက္ခ်င္တယ္၊ ကြင္းစ-ကြင္းဆံုး ေဘာလံုးကို သယ္စမ္းကြာ တစ္ေယာက္ထဲ) ♩ ♬ ♭ အတၱစိတ္ဟာ လူတစ္ကုိယ္လံုး ဖံုးလႊမ္းကာ ကိုယ့္အရိပ္ကို ရန္သူထင္တယ္ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ လိုခ်င္တာပဲ သိ ♩ ♬   ဆိုတဲ့ ေမဆိြသီခ်င္းေလး သတိရမိ။

ေထြရာ-၂
"ကမာၻႀကီး ပ်က္ေတာ့မွာလား"

ခုတစ္ေလာ ဆူညံဆူညံေတြ ကမာၻအႏွံ႔ၾကားေနရျပန္ၿပီ။ ဂ်ပန္နဲ႔ တရုတ္ ကၽြန္းကိစၥ၊ အင္ႏိူးဆန္႔ ေအာ့ဖ္မြတ္စလင္ ဗီဒီယိုကိစၥ၊ ဆီးရီးယားျပည္တြင္းစစ္ကိစၥ၊ တရုတ္နဲ႔ အာဆီယံႏိူင္ငံတစ္ခ်ိဳ႕ ကၽြန္းလုေနတဲ့ ကိစၥ...။ ရြာက ျပည္ေတာ္ျပန္ေတြ ကိစၥ၊ ျပန္လည္ထူေထာင္ ေနရာခ်ထားေရး ကိစၥေတြ.....။
ၿပီးေတာ့ ေသလိုက္ၾကရင္ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ဟိုမွာ ဒီမွာ၊ ကမာၻႀကီးက ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ တစ္စတစ္စ ပ်က္ယြင္းေနၿပီလားေတာင္ ေတြးမိပါရဲ႕။ (ဆရာေတာ္ေတြ ေဟာတရားအရေတာ့ ကမာၻပ်က္ခ်ိန္ မဟုတ္ေလာက္ေသးပါဘူး) တစ္လက္စထဲမွာပဲ လူ႔အသက္တစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ အစိုးမရလိုက္ပံု၊ ဒီေန႔လား၊ မနက္ျဖန္လား၊ ခဏၾကာရင္လား၊ လက္တစ္ဖ်စ္တီးမွာလား...လားေပါင္းမ်ားစြာထဲ ပံုအပ္ထားရတဲ့အသက္ေတြ။ ဒီတစ္ခါ ကမာၻစစ္မ်ားျဖစ္လို႔ကေတာ့ အုန္းကနဲပဲ ကုန္မွာ။ သိတ္ျမန္တယ္။ နဴ႕ေတြ ပိုင္ဆိုင္ေနၾကေတာ့ အရင္ကလို မၾကာဘူး။ သိခ်င္မွေတာင္ သိလိုက္မယ္။ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ အသက္ရွင္ခြင့္ရွိေနခ်ိန္ေလး ကိုယ္ေရာ၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ပါ  ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးလံုး ခ်မ္းသာေအာင္ ဘယ္လိုေနမယ္၊ ဘယ္လိုအသံုးခ်မယ္ဆိုတာ စဥ္းစားသင့္တယ္။ တရားရွဴ႕မွတ္ဖို႔လည္း သတိတရ အခ်ိန္ေပးေစခ်င္ေသးတယ္။

ေထြရာ-၃
"ရိုးရွင္းတဲ့ အျဖဴေရာင္"

တစ္ေလာက မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာေလးတစ္ေစာင္ ရတယ္။ ခင္မင္ရတဲ့ ခ်စ္စဖြယ္ ညီမငယ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ခ်စ္သူနဲ႔ စုလ်ားရစ္ပတ္ေတာ့မဲ့ သတင္းေပးစာေလး ဆိုပါေတာ့။ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စိတ္ထဲ အေတာ္ေလး အလိုက်သြားတယ္။ မိဘႏွစ္ပါးနဲ႔ ေမာင္ဘယ္သူ မဘယ္သူတို႔ရဲ႕ မဂၤလာ ဒါပဲ။ ဘာဘြဲ႔  ညာဘြဲ႔ေတြ မပါဘူး၊ ဘယ္ကုမၸဏီ လိမိတက္ (စကၤာပူ) ေတြ ဘာေတြ မပါဘူး။ ေနာက္မွာ ဘာအၿမီးမွ ထည့္မထားဘူး။ ရိုးရွင္းတဲ့ ဖိတ္စာေလး...။ ပကတိ အျဖဴေရာင္။ အဲလိုကေလး ျမင္ရတာ စိတ္ထဲ ေအးခ်မ္းသြားမိတယ္၊ ဘာရယ္လို႔ေတာ့ အတိအက် မေျပာတတ္ဘူး။ (အသက္ႀကီးလာလို႔ ရိုးရွင္းတာေတြ ပိုသေဘာက်လာတာလည္း ျဖစ္ႏိူင္ေကာင္းပါရဲ႕)

ေထြရာ-၄
"ခႏၶာရဲ႕ အနတၱ"

ေလး-သုည ေဆးရံု၀ တဲ့။ ကၽြန္မျဖင့္ ေဆးရံု၀ မေျပာနဲ႔ ေဆးရံုမွာေတာင္ ကၽြန္မအတြက္ သီးသန္႔မီးပိြဳင့္တပ္ထားရေတာ့မယ္။ ၀င္ခ်ည္ ထြက္ခ်ည္ေတြ မ်ားလြန္းလို႔။ တကယ္ပဲ။ အရင္က လူႀကီးေတြ ညည္းၾကတာကို နားမလည္ႏိူင္ဘူး။ ဟိုနားက နာ၊ ဒီနားက နာနဲ႔။ အေကာင္းအတိုင္း လံုး၀ရွိေနတဲ့ ေန႔ေတြက အေတာ္ ရွားလာတယ္။ အေမတို႔မ်ား ၆ေယာက္ေမြးလာတာ အံ့ကိုၾသယူရတယ္။ ကၽြန္မျဖင့္ ကေလးမရွိတာေတာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အႏိူင္ႏိူင္။ ေဖာ့ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အေမတို႔ေခတ္က မိန္းမေတြက အျပင္ထြက္ အလုပ္မလုပ္ရဘူးေလ။ ေနာက္ အသိုင္းအ၀ိုင္းေဆြမ်ိဳးေတြၾကား တစ္ေယာက္ တစ္လက္ ၀ိုင္းထိန္းၾကရင္း ကေလးေတြ အရြယ္ေရာက္လာၾကရတာ။ ကၽြန္မတို႔ ခုေခတ္က မိန္းမေတြ အျပင္ထြက္ အလုပ္ လုပ္ၾကရၿပီ။ ႏိူင္ငံရပ္ျခားမွာမို႔ (ကေလးထိန္းမဲ့သူ မရွိရင္၊  မငွားႏိူင္ရင္) ကေလးတာ၀န္က ကိုယ္ေတြအေပၚပဲ ပံုက်လာေတာ့ သားသည္မိခင္မ်ား ပင္ပန္းၾကရရွာတယ္။ 

ေျပာခ်င္တာက က်န္းမာေရး...ေတာ့ပစ္က ေျပာရင္းနဲ႔ ေခ်ာ္ေတာ့မယ္။ ထားပါေတာ့။
ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ေျပာေလ့ရွိၾကတဲ့ ခႏၶာ၀န္ႀကီးကို ခ်ခ်င္ၿပီတို႔၊ ခႏၶာႀကီးက ေလးလံလိုက္တာတို႔ ဆိုတာကို အရင္က နားမလည္ဘူး။ ခုေတာ့ သိၿပီ။ ေလးလံလိုက္တဲ့ ခႏၶာႀကီး၊ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ အပ်က္ဘက္ကို ဦးတည္သြားေနတယ္ဆိုတာကိုလည္း သိေနတယ္။ ဟိုကျဖစ္လိုက္ ဒီကနာလိုက္ ဒီလိုနဲ႔ပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းကလို ေပါ့ပါးလန္းဆန္းေနတဲ့ အရြယ္ မဟုတ္ေတာ့တာ အေသအခ်ာ။ ျဖတ္သန္းရမွာပဲေပါ့ ဒီလိုပဲ။ အရြယ္ သံုးပါးလံုးကို သိကၡာရွိရွိ သတၱိရွိရွိ ျဖတ္သန္းႏိူင္တယ္ဆိုရင္ပဲ နည္းသလား။  ဒီခႏၶာႀကီးဟာ ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္ပဲ  သူ႔အလိုလိုက္လိုက္၊ သူကေတာ့ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ေဖာက္ျပန္ေနတယ္ဆိုတာ သိထားၿပီးသား။ ဒါကို ႏွလံုးသြင္းမွန္ဖို႔ပဲလိုတာ မဟုတ္လား။

Monday, September 17, 2012

ခ်စ္ၾကည္ေအးႏွင့္ အင္တာဗ်ဴးမ်ား

ကၽြန္မ စာမေရးႏိူင္ေသးခင္မွာ အရင္က ေရးထားတာေလးေတြထဲက အင္တာဗ်ဴးေလးေတြ ျပန္တင္ေပး လိုက္ပါတယ္။ ၾကာပါၿပီ။ အပိုင္း ၃ပိုင္းေရးထားၿပီးေနာက္ အပိုင္း ၄ကို မဆက္ႏိူင္ေသးတာ ၾကာၿပီဆိုပါေတာ့ရွင္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဘာေရးေရး ေပ်ာ္စရာေလးေတြ စဥ္းစားၿပီး ေရးျဖစ္ခဲ့တာ။ ခုေတာ့ အဲလိုမ်ား မေပ်ာ္ႏိူင္ေတာ့လို႔လား ေတြးေနမိပါရဲ႕။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ျပန္ဖတ္ၿပီး ၿပံဳးမိခဲ့ရတာေလးေတြမို႔ မဖတ္ရေသးသူေတြအတြက္ ျပန္လည္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ျပံဳးမိသြားတယ္ဆိုရင္ပဲ ကၽြန္မ ျပန္တင္ေပးရက်ိဳးနပ္ပါၿပီေလ း)

ခ်စ္ၾကည္ေအးႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး-၁
 

စကားခ်ပ္...

(ေအာက္ပါ အင္တာဗ်ဳးသည္ ခြက္ခြက္လန္မဂၢဇင္းမွ ေမာင္ဘလာေဂၚႏွင့္ ခ်စ္ၾကည္ေအးတို႔ ၿပီးခဲ့သည့္ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၃၀ရက္ေန႔က ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကေသာ အိတ္ကလုစစ္ အင္တာဗ်ဴး ျဖစ္ေခ်၏။ ျမန္မာျပည္႐ိွ စာေစာင္မ်ား၊မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ အုံးအံုး ႏွင့္ ႂကြက္ႂကြက္ေဖာ္ျပၿပီးသကာလ ယခုအခါ ဘေလာ႔ဂ္ဖတ္လာ ပိတ္သတ္ႀကီးမ်ား ဖတ္႐ႈေစလိုျခင္းအလို႔ငွာ ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္ရေပသည္။)

ေမာင္ဘလာေဂၚ း ခုလိုအင္တာဗ်ဴးခြင့္ေပးတဲ့ ဆရာမ ခ်စ္ၾကည္ေအးကို ကြၽန္ေတာ္မ်ား ခြက္ခြက္လန္ မဂၢဇင္းတိုက္ ကိုယ္စား ေက်းဇူးစကား ပဏာမ ေျပာၾကားလိုပါတယ္။ ေမးခြန္းအားလံုး ၅ခု ျပင္ဆင္ခဲ့ ပါတယ္၊ ဆရာမ အသင့္ျဖစ္ပါၿပီလား ခင္ဗ်ာ ...

ခ်စ္ း ႏႈတ္မွမေျဖ၊ ေခါင္းကေလး အသာငဲ့ျပ၏။

ေဂၚ း ဆရာမ ေမြးႏွစ္ သကၠရာဇ္ေလး တဆိတ္သိပါရေစခင္ဗ်ာ ...
ခ်စ္ း အိုကြယ္...မင္းႏွယ္ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကို ဒီေမးခြန္း ေမးစရာလား၊ မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး၊ အစ္မကို ေမြးၿပီးမွ သႀကၤန္က်တာ အခါ ေလးဆယ္႐ိွၿပီကြဲ႔...

ေဂၚ း ယေန႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ အမ်ိဳးသားမ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းႏိုင္ၾကၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဆရာမရဲ႕ စြမ္းေဆာင္မႈေလးတရပ္ နဲ႔ သက္ေသျပေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ..
ခ်စ္ း ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ အစ္မတို႔ အမ်ိဳးသမီးေတြကခ်ည္း ေမတၲာစာ အေပးခံလာရသမို႔လား၊ ဒီေတာ့ အစ္မလက္ထက္မွာ ေမတၲာစာ ၁၀ ေစာင္ မိတၱဴဆဲြၿပီး အမ်ိဳးသား ၁၀ ေယာက္ကို တေန႔တည္း အျပတ္ လိုက္ေပးခဲ့တယ္ေလ...။

ေဂၚ း ဪ...ဪ..စြမ္းစြမ္းတမံပါပဲ ခင္ဗ်ာ..။ ေနာက္ေမးခြန္း တခု ဆက္ပါအံုးမယ္ ။ တိုင္းျပည္အေပၚ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ အေျပာင္းအလဲေလး တစ္ခုလုပ္ပိုင္ခြင့္ ရခဲ့ရင္ ဆရာမ အေနနဲ႔ ဘာမ်ားေျပာင္းပစ္ခ်င္ပါသလဲခင္ဗ်ာ
ခ်စ္ း (အေလးအနက္စဥ္းစားဟန္ျဖင့္ တခဏမွ် ၿငိမ္သက္ၿပီးေသာ္...)
အင္း....အစ္မတို႔ ေတာင္ကြၽန္းသားေတြက ဇဗၺဴဒီပါ လက္ယာေတာင္ကြၽန္း ဩဘာနိမိတ္ထြန္းလို႔ ဆုိရေအာင္ အတိတ္နမိတ္၊ အေခၚအေဝၚ ေတြကို ဂ႐ုထား ၾကတယ္ မဟုတ္လား၊ ဒီေတာ့ အစ္မသာ ေျပာင္းလဲခြင့္႐ိွမယ္ဆို အစ္မတို႔ရဲ႕ ေငြေၾကးယူနစ္ကို တက်ပ္တျပား အစား တေခ်ာင္တလည္ လို႔ ေျပာင္းပစ္ခ်င္တယ္ကြယ္ ၊ မင္းပဲ စဥ္းစားၾကည့္ေလ..လူေတြမွာ စီးပြားေရး ၾကပ္တည္းရတဲ့အထဲ ျပားရ အံုးမယ္ ဆိုေတာ့...။

ေဂၚ း မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ..၊ ဆရာမ အခု စကၤာပူမွာ ဘေလာ့ဂ္ေရးေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္၊ ဒီေတာ့ ဆရာမရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ လူအဖတ္မ်ားေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား ပ႐ိုမုတ္ လုပ္ပါသလဲ...
ခ်စ္ း ဪ...ဒါကလြယ္ပါတယ္၊ လူအဖတ္မ်ားေအာင္ လူအရည္ေတြ စစ္ခ်လိုက္တာေပါ့ကြယ္...
ေဂၚ း ဗ်ာ...မေနာက္ပါနဲ႔ အစ္မရယ္...
ခ်စ္ း မေနာက္ပါဘူး ေမာင္ေလးရယ္....။

ေဂၚ း ဟုတ္ကဲ့...ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းပါ ခင္ဗ်ာ ၊ ဆရာမ ခုလို တမုဟုတ္ခ်င္း နာမည္ႀကီးလာေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား ႀကိဳးစားေရးခဲ့ပါလဲ ခင္ဗ်ာ...
ခ်စ္ း ဒါလား...သူမ်ားေတြ ေဖာင့္ဆိုက္ ၁၀ နဲ႔ ေရးေနခ်ိန္မွာ အစ္မက ေဖာင့္ဆိုက္၄၈နဲ႔ ေရးခ် ပစ္လိုက္တယ္ေလ...အဟင္းဟင္း။

ခ်စ္ၾကည္ေအးႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး-၂

ယခု ေဖာ္ျပမည့္ အင္တာဗ်ဴးမွာကား ခြက္ခြက္လန္ မဂၢဇင္းတိုက္မွ ေမာင္ဘလာေဂၚ စကၤာပူေရာက္ခိုက္ ဆရာမခ်စ္ၾကည္ေအး ေနအိမ္တြင္ ေတြ႔ဆံု ေမးျမန္း သြားသည္မ်ားအား ေဖာက္သည္ ခ်ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ျမန္မာျပည္႐ိွ စာေစာင္ မဂၢဇင္းမ်ား၌မေဖာ္ျပမီ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္လာ ပိတ္သတ္ႀကီး မ်ားအား ဦးဦးဖ်ားဖ်ား တင္ျပလိုက္ရေပသည္။

ေဂၚ း ဆရာမ ေနေကာင္းရဲ႕ေနာ္ (ႏႈတ္မွ မေျဖ ၿပံဳးျပ၏ ၊ ေကာင္းသည့္သေဘာ)
ဒါဆို ေမးခြန္းေလးေတြ စလိုက္ၾကရေအာင္....

ေဂၚ း ဆရာမ စာအသစ္တင္တိုင္း ပရိသတ္ေတြ လာ လာဖတ္ၾကတာ ေတြ႔ရတယ္ဗ် ၊ အဲဒီလို ပရိသတ္ မ်က္ေျခမျပတ္တာ ဆရာမ ေရးတဲ့စာ အမ်ိဳးအစား ေၾကာင့္ပါလားခင္ဗ်ာ..
ခ်စ္ း အဟင္း ဟင္း...အဲဒါက စာအမ်ိဳးအစားနဲ႔ မဆိုင္ဘူးကဲြ႔ ၊ ဘေလာ့ဂ္နီးခ်င္းေတြဆီက ပိုက္ဆံ လွည့္ေခ်းထားေတာ့ သူတို႔ အစ္မကို မ်က္ေျချပတ္ မခံၾကဘူးေလ...ဟက္ဟက္...

ေဂၚ း က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္က စာေရးဆရာ တခ်ိဳ႕ဟာ စာေကာင္းေပမြန္ေတြ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ေပၚထြက္ေရးအတြက္ အဆင့္ျမင့္ ဟိုတယ္ေတြမွာ တက္ေရာက္ စာေရးေလ့ ႐ိွပါတယ္ ၊ ဆရာမ အေနနဲ႔ေရာ ဒီမွာ ဘယ္လိုစာေရးၿပီး ျမန္မာျပည္ျပန္တဲ့အခါ ဘယ္မွာမ်ား စာေရးပါသလဲ...။
ခ်စ္ း အင္း ခုတေလာ မိုးေတြ ႐ြာေနတာနဲ႔ပဲ အရင္လိုေတာင္ အထပ္ ၄၀ တိုက္ေခါင္မိုးေပၚ တက္မေရးႏိူင္တာ ၾကာၿပီေရာ...၊ ျမန္မာျပည္ ျပန္ရင္ေတာ့ မိုးလံုေလလံု ထုတ္တန္းေပၚ တက္ေရးတယ္ ကြဲ႔.....

ေဂၚ း "ေပးကားေပး၏ မရ" ဆိုတာကို ေနာင္လာေနာက္သားေတြ နားလည္ လြယ္ေအာင္ ႐ွင္းျပေပးပါအံုး ခင္ဗ်ာ ...
ခ်စ္ း (ေမးေစ့ေလးပြတ္၍ စဥ္းစားၿပီးေသာ္... ) အစ္မတို႔ ျမန္မာျပည္ႀကီးမွာ တေန႔ကို ၂၄ နာရီလံုး အခ်ိန္ျပည့္ လ်ပ္စစ္မီးေတြ ေပးေနတယ္ေလ...၊ အဲ...သတင္းစာထဲမွာေပါ့ကြယ္...၊ ဒီေတာ့ သတင္းစာ ဝယ္မဖတ္ႏိူင္တဲ့သူေတြ အခ်ိန္ျပည့္ မီးမရၾကဘူး....

ေဂၚ း စကၤာပူမွာ ေနရာေပၚလိုက္ၿပီး အိမ္ေစ်းႀကီးတယ္လို႔ သိရတယ္ဗ် ၊ ဆရာမ အိမ္ ၃ လံုးဝယ္ထားတယ္ ၾကားတာ ဒါက ပထမဆံုးအိမ္ေပါ့ေနာ္...ေနာက္ ၂ လံုးကေရာ ဘယ္ေနရာမွာမ်ား ဝယ္ထားလဲဗ်...
ခ်စ္ း စတိုခန္းထဲမွာ...
ေဂၚ း ဗ်ာ...
ခ်စ္ း လူေနဖို႔ ဟုတ္ဖူး...ငွက္ေမြးဖို႔ရယ္....

ေဂၚ း ဆရာမက လက္႐ိွမွာ ဝင္ေငြ အရမ္းေကာင္းေနေတာ့ အခြန္ေ႐ွာင္တယ္ လို႔ နာမည္ႀကီး ေနတယ္ အဲဒါေလး တဆိတ္႐ွင္းေပးႏိူင္မလားဗ်ာ...
ခ်စ္ း (မ်က္လံုးေလးျပဴး၍...) အို...ေကာလဟာလေတြ မယံုပါနဲ႔ကြယ္ ၊ အစ္မျဖင့္ ခုတေလာ အလုပ္ေတြ မ်ားလြန္းလို႔ ဒူးရင္းသီးနဲ႔ ငွက္ေပ်ာသီးကလြဲလို႔ က်န္တာေတြ အခံြေတာင္မေ႐ွာင္ႏိုင္ဘဲ ဝါးစားပစ္ေနရ ပါေရာလား....။

ခ်စ္ၾကည္ေအးႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး-၃

ဆရာမ ခ်စ္ၾကည္ေအး ႐ြာျပန္စဥ္ ခြက္ခြက္လန္စာအုပ္တိုက္မွ ေမာင္ဘလာေဂၚႏွင့္ ေျပာျဖစ္ခဲ့ေသာ စကားဝိုင္းမွ အခ်ိဳ႕အား ျပန္လည္ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပရေသာ္....

ေဂၚ : ဟာ ဆရာမ ေတြ႕ရတာဝမ္းသာတယ္ဗ်ာ၊ အေတာ္ပဲ က်ေနာ္လည္း ေမးစရာေလးေတြ ႐ိွေနတာနဲ႔...
ခ်စ္ : ရတယ္႐ွင့္ ေမးပါ

ေဂၚ : ခုခ်ိန္က ကမာၻ႔ဖလားပြဲႀကီး နီးလာၿပီဆိုေတာ့ ဖိုင္နယ္တက္မဲ့ ၄ သင္း ခန္႔မွန္း တာေတြ ေခတ္စားေနတယ္ဗ်ာ၊ ဆရာမအေနနဲ႔ေရာ ဘယ္၄သင္းကိုမ်ား ထင္ေၾကးေပးခ်င္ပါသလဲ ခင္ဗ်ာ
ခ်စ္ : အင္း...အစ္မအထင္ေတာ့ အီတလီ၊ အာဂ်င္တီးနား၊ ဘရာဇီး နဲ႔ စပိန္ လို႔ ထင္ပါတယ္ကြယ္
ေဂၚ : ပိုင္တယ္ဗ်ာ၊ ဆရာမအေနနဲ႔ ေဘာလံုးသမားေတြရဲ႕ ေျခကို အေတာ္ ေလ့လာၿပီး ေျပာတယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ
ခ်စ္ : ဘယ္ကလာကြယ္...ညာဘက္ေအာက္ ၃ေခ်ာင္းေျမာက္နံ႐ိုးကို လက္သန္းေလးနဲ႔ေထာက္ၿပီး ေျဖလိုက္တာ ဆိုပါေတာ့ကြယ္ ဟင္း ဟင္း ဟင္း

ေဂၚ : ဘယ္သူေတြ အေျခအေန အေကာင္းဆံုး ျဖစ္မယ္ထင္ပါသလဲ ဆရာမ
ခ်စ္ : လြယ္လြယ္ေလးမ်ား...တို႔႐ြာက ေဘာလံုးေလာင္းကစား ဒိုင္ကိုင္တဲ့ သူေတြေပါ့ကဲြ႔

ေဂၚ : စကားမစပ္ ဆရာမရဲ႕ ျမန္မာ့ ေဘာလံုးအေပၚ အျမင္ေလး သိပါရေစခင္ဗ်ာ
ခ်စ္ : တခ်ိန္ကေတာ့ ျမန္မာ့ေဘာလံုး ေ႐ႊေခတ္လို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ကို လ်မ္းလ်မ္းေတာက္ခဲ့သေပါ့ ကြယ္၊ ေအးေလ ခုလည္း တို႔ျမန္မာ့ေဘာလံုးက ဖုန္းတဂိုးႀကီးတုန္းပါပဲ။ ဖုန္း ကနဲဆိုလို႔ကေတာ့ တဂိုးသြင္းၿပီးသား၊ တဖက္အသင္းက ကန္သြင္းသြားတာ ေျပာပါတယ္။

ေဂၚ : ဆရာမက အေကာင္းျမင္တတ္ဖို႔ အျမဲေျပာေလ့႐ိွတယ္ေနာ္၊ အဲဒီ သေဘာတရားေလးကို လက္ေတြ႕ က်င့္သံုးျပပါလားခင္ဗ်ာ...
ခ်စ္ : အင္း...ေျပာရရင္ ၿပီးခဲ့တဲ့ တေလာဆီက တခ်ိဳ႕ၿမိဳ႕႐ြာေတြမွာ ေသာက္ေရ သံုးေရ အေတာ္ ခက္ခဲခဲ့ၾကတယ္ေလ။ အဲဒီမွာ ျပည္တြင္းျပည္ပက ေစတနာ႐ွင္ေတြ ေပၚလာၿပီး ျပည္သူလူထုကို ကူညီ လႉဒါန္းခဲ့တာ။ တို႔ျပည္သူေတြ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စ၊ ကိုယ္ထူကိုယ္ထနဲ႔ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၾကဖို႔ အခြင့္အေရး ႀကံဳလာတာ၊ တို႔ျပည္သူေတြ ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခြၽန္ၿပီး ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး ျမင့္မားေအာင္ အေျခအေနေတြ ဖန္တီးလာတာလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္ကြယ္  ဟင္း ဟင္း ဟင္း...
ေဂၚ : ဟုတ္ကဲ့ ေကာင္းပါတယ္ ဆရာမခင္ဗ်ာ...

ေဂၚ : ဆရာမလည္း ၾကားလိုက္မွာပါ၊ တေလာကျဖစ္သြားတဲ့ ေ႐ႊမင္းသမီးေလးနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးသမားကိစၥ၊ မီဒီယာေတြရဲ႕ အပိတ္ကြယ္႐ွင္ေတြ၊ အရည္မရ အဖတ္မပါ ပါစင္နယ္ေမးခြန္းေတြ ဒါေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မီဒီယာေတြကို ဘယ္လိုမ်ား အၾကံေပးခ်င္ပါသလဲခင္ဗ်ာ
ခ်စ္ : တလံအကြာေလာက္ကေန သတိနဲ႔ေမးၿပီး သံခေမာက္ေဆာင္းသြားဖို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္ကြယ္

ေဂၚ : ဆရာမ က်န္းမာေရး သိတ္မေကာင္းဘူးၾကားတယ္ ခင္ဗ်၊ အခုေရာ...
ခ်စ္ : ဪ...က်န္းမာေရးက ေကာင္းသြားပါၿပီကြယ္၊ ဆရာဝန္က အမွ်င္မ်ားမ်ားပါတာ စားရမယ္ဆိုလို႔ တဒါဇင္ႀကီးမ်ားေတာင္ ဝယ္ထားေသး၊ အပ္ခ်ည္လံုး အေရာင္စံုေလးေတြ....။

Monday, September 10, 2012

ေမာဟမ်ဥ္းေျဖာင့္ တစ္ေၾကာင္း


(၁)
ကၽြန္မနာမည္က စႏၵာျမင့္တဲ့။ အိမ္မွာေတာ့ မိစန္လို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။ ကၽြန္မက ဒီရပ္ကြက္ေလးထဲမွာ မုန္႔ဟင္းခါး ေရာင္းတယ္။ ပံု႔ပံု႔ဆိုတဲ့ တူမေလးက ကၽြန္မရဲ႕ လက္ေထာက္ ဆိုင္အကူေပါ့။ အံမယ္ မုန္႔ဟင္းခါးသည္ဆိုၿပီး ေလွ်ာ့မတြက္နဲ႔။ ကၽြန္မက ဘီအက္စ္စီ သိပၸံဘဲြ႔ ရၿပီးသား၊ လမ္းထိပ္က ဆိုက္ကားသမားဦးေလးေတြက ကၽြန္မရဲ႕ မုန္႔ဟင္းခါးကို ဘီအက္စ္စီ မုန္႔ဟင္းခါးလို႔ နာမည္တပ္ရင္းက ခုေတာ့ “မိစန္ ဘီအက္စ္စီမုန္႔ဟင္းခါး” ဆိုတာ ဆိုင္နာမည္ အတည္ေပါက္ႀကီးကို ျဖစ္လို႔။

ကၽြန္မ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္ရပါ့မလဲေပ့ါ၊ စဥ္းစားတယ္။ ၀င္ေငြလည္း ေကာင္းရမယ္။ အိုးမကြာ အိမ္မကြာလည္း ျဖစ္ရမယ္။ ကုသိုလ္လည္း ရ၊ ၀မ္းလည္း၀တဲ့ အလုပ္ျဖစ္ရင္ ပိုေတာင္ ေကာင္းဦးမယ္ေပါ့။

ဒါနဲ႔ပဲ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္းက ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္ကလည္း အခ်က္အျပဳတ္ ၀ါသနာပါ၊ မလွဴတတ္ရင္ ေစ်းေရာင္းဆိုတာကလည္းရွိေတာ့ ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ မုန္႔ဟင္းခါးပဲ အိမ္ေရွ႕မွာ ခ်က္ေရာင္းမယ္ဆိုၿပီး ထလုပ္ခဲ့တာ။ အေဖတို႔ အေမတို႔ကေတာ့ ရံုးစာေရးမေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္္၊ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ေစခ်င္ၾကတာေပါ့။ အဲဒါက ေၾကာ့ေၾကာ့ေမာ့ေမာ့ေလး လွလွပပေလး ရွိတယ္။ လူအျမင္လည္း တင့္တယ္သတဲ့။ အေမတို႔ ေျပာသလိုသာဆို မုန္႔ဟင္းခါးသည္ေတြပဲ လူအျမင္မတင့္ျဖစ္ရေတာ့မဲ့ပံု။ တကတည္း…။

အေရးႀကီးတာက စား၀တ္ေနေရး ေျပလည္ဖို႔ပဲေလ။ သမၼာအာဇီ၀ျဖစ္တဲ့ ဘယ္အလုပ္မဆို လုပ္ေကာင္းတယ္လို႔ ကၽြန္မေတာ့ ယံုၾကည္တာပဲ။ မဟုတ္ဘူးလားရွင္။

ဆိုင္ဖြင့္စကေတာ့ အရမ္းပင္ပန္းတာပဲ။ လုပ္ငန္းမကၽြမ္းက်င္ေသးေတာ့ကာ ဖတ္သီ ဖတ္သီပဲ။ လူလည္း မ်က္ကြင္းေတြကို ညိဳလို႔။ အစားေလွ်ာ့စရာမလိုဘဲ ၀ိတ္က်သြားလိုက္တာ။ ေနာက္ေတာ့ ျမင္လာတယ္။ အလုပ္တြင္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ ဆိုတာ သိလာတယ္။ ငွက္ေပ်ာအူေတြ အကြင္းလွီးၿပီး ဆႏြင္းမွဳန္႔ေလး နဲနဲထည့္ ေရစိမ္ထား၊ ဘဲဥ ၂ရက္စာေလာက္ ႀကိဳျပဳတ္ထား၊ ၾကက္သြန္နီဥ အေသးေတြ ႀကိဳခြာထား၊ ငါးဆီသတ္လည္း တစ္ခါတည္း ပိုလုပ္ထားရတာေပါ့။ တစ္အိမ္လံုးလည္း နားမေနၾကရပါဘူး၊ နာမည္တပ္ေတာ့သာ “မိစန္ ဘီအက္စီ မုန္႔ဟင္းခါး”။ ေရခဲေသတၱာေတာ့ ၀ယ္လိုက္ရတယ္။ အဲဒီအထဲပဲ ထည့္သိမ္းရတာကိုး။ အင္ဗာတာေလးတစ္လံုးလည္း မျဖစ္မေန ၀ယ္ထားလိုက္ရတယ္။ လူေတြသာ အေမွာင္ထဲေနလို႔ ရမယ္။ ေရခဲေသတၱာေတာ့ အသက္ရွင္ေနမွ ျဖစ္မွာ။

ခုေတာ့ လုပ္ငန္းကၽြမ္းက်င္အဆင့္ ေရာက္လာတယ္။ အေတြ႔အႀကံဳက လူကို သင္သြားတာပါပဲ။ အရင္ကေလာက္ မပင္ပန္းေတာ့ဘူး။ လူလည္း သနပ္ခါးလိမ္း ပန္းပန္လို႔ ေၾကာ့ေၾကာ့ေလး ဆိုင္ထြက္ႏိူင္သလို အလွူပဲြလမ္းေတြ အတြက္ ေအာ္ဒါေတြ ဘာေတြ လက္ခံႏိူင္တဲ့အဆင့္ထိေတာင္ ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။

သိသိသာသာ တိုးတက္လာတာက PR လို႔ ေခၚၾကတဲ့ Public Relation လူမႈဆက္ဆံေရးပဲ။ အဟုတ္ ေျပာတာ။ အရင္က လူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့ေနရာမွာ ကၽြန္မက သည္းမခံတတ္ဘူး။ စိတ္တို စိတ္ဆတ္တယ္။ ဒုန္းကနဲဆို ကိုယ္ကလည္း ျပန္ဒိုင္းလိုက္ရမွ။ အေဖကေတာင္မွ “ညည္း ဆိုင္ဖြင့္စားလို႔ ျဖစ္ပါ့မလား ငါ့သမီးရယ္” တဲ့။

မနက္ မနက္ဆို တစ္ျခားရပ္ကြက္နီးခ်င္းေတြကေန ခ်ိဳင့္ႀကီး ခ်ိဳင့္ငယ္နဲ႔ ပါဆယ္လာဆြဲၾကတာကပဲ ဆိုင္မွာ လာစားတာထက္ေတာင္ ပိုမ်ားေသး။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ မုန္႔အခ်ိန္ ၁၀ေလာက္ ေအးေဆးကုန္သြားသလို လူမွူဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္မွာလည္း ေရႊတံဆိပ္ရ မိစန္ ျဖစ္လာပါေရာ။

စကားစပ္ၿပီးေတာ့ကို ေျပာျပရဦးမယ္၊ ကၽြန္မတို႔ ရပ္ကြက္ထဲက မုန္႔ဟင္းခါးစားသံုးသူ ပရိသတ္ႀကီးအေၾကာင္း တစ္ေစ့ တစ္ေစာင္းေပါ့ရွင္။

မုန္႔ဟင္းခါးတစ္ပဲြ ေလးရာ၊ အေၾကာ္ပါရင္ ငါးရာ ကၽြန္မက အဲသလိုေရာင္းတာ။ အဲဒါကို ရပ္ကြက္ထဲက အန္းမႀကီးလို႔ ကၽြန္မတို႔ ေခၚၾကတဲ့ တရုတ္သူေဌးမႀကီးက ပဲြ၀က္ မွာစားတယ္ရွင္။ ပဲြ၀က္ဆိုရင္ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္ေလ။ ဆင္းရဲလို႔၊ မုန္႔တစ္ပြဲစာပိုက္ဆံ မတတ္ႏိူင္လို႔ဆိုလည္း ထားပါေတာ့။ အခုဟာက သက္သက္ ေစးႏွဲတာ။ “တစ္ပဲြဆို မကုန္ႏိူင္ဘူး မိစန္ရဲ႕” တဲ့။ အဲလိုသာေျပာတာ၊ ပဲြ၀က္ကုန္ေတာ့ သူပဲ မုန္႔ဖတ္အျဖဴေတြ ႏွိူက္ ႏွူိက္ၿပီး ငံျပာရည္ စြတ္ရံု အစက္ခ်၊ ပါးစပ္ထဲ ထိုး ထိုးသြင္းေနတာကိုက မုန္႔တစ္ပဲြစာေလာက္ ရွိတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း ၾကြားေသးတာ၊ သားေတြ သမီးေတြက ႏိူင္ငံျခားမွာ၊ တစ္လ တစ္လ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ပို႔တာ။ အိမ္မွာက သူရယ္ သူ႔ေယာက်ာ္း အန္းကံုးႀကီးရယ္ ၂ေယာက္ထဲရွိတာမို႔ ဘယ္လိုမွ သံုးမကုန္ဘူးေပါ့။ သံုးသာ မကုန္တယ္၊ မုန္႔ဟင္းခါးမ်ား ဘယ္ေတာ့မွ တစ္ပြဲ ၀ယ္မစားဘူး။

ရွိေသးတယ္။ မုန္႔အလြတ္ မွာစားၿပီး ပဲေၾကာ္ေတြ ဖဲ့ဖဲ့ စားတတ္သူ။ အေၾကြးမေရာင္းပါဘူးဆိုလည္း လကုန္မွ ယူေအ ဆိုတာေတြ။ အေၾကြးမေရာင္းဘူးေလဆိုၿပီး ဗိုက္ထဲက ျပန္ထုတ္ခိုင္းလို႔ကလည္း မရ။ ငံျပာရည္ထည့္တာ မ်ားသြားလို႔ မုန္႔ဖတ္ေလး နဲနဲထပ္ထည့္ေပး၊ မုန္႔ဖတ္မ်ားသြားေတာ့ ဟင္းရည္ေလး ထပ္ထည့္ေပးပါဦး ဆိုတာေတြ။ ဟင္းရည္ ႏွစ္ခါ သံုးခါ အဆစ္ေတာင္းတတ္တာေတြကေတာ့ ရိုးမ်ားေတာင္ ရိုး ဟိုး ဟိုး ေနၿပီ။ ဘယ္တတ္ႏိူင္မလဲေနာ္။ ကၽြန္မတို႔ ရပ္ကြက္က ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာ လူစံုေရာေနတဲ့ဟာ။

ေျပာရဦးမယ္။ ကၽြန္မမွာ မုန္႔ဟင္းခါးေရာင္းတဲ့ အလုပ္အျပင္ ေျမာင္းရွင္းတဲ့ အလုပ္လည္း လုပ္ရေသးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဆိုင္က  အိမ္၀င္းျခံကို ေနာက္ထား၊ အိမ္ေရွ႕ေရေျမာင္းကို ခြၿပီး ခံုခင္းထားတာ။ သိၾကတဲ့အတိုင္း ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာမ်ားက ဧရာ၀တီ မေျပာနဲ႔၊ ေျမာင္းေသးေသး ျမင္ရင္ေတာင္ အမိႈက္ပစ္ဖို႔ေလာက္ သိၾကတာရယ္။

တခါတေလ အမႈိက္ေတြ မဆင္းဘဲ ပိတ္ေနရင္ မေကာင္းတဲ့အနံ႔အသက္ေတြေၾကာင့္ မုန္႔လာစားသူေတြ အစားပ်က္မွာ စိုးေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာပဲ အမွိူက္ရွင္း ေျမာင္းေဖာ္ လုပ္ရေတာ့တာပဲ။ အဲသလို မုန္႔ဟင္းခါးသည္ တစ္ျဖစ္လဲ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး ကၽြမ္းက်င္သူလည္း ျဖစ္ျပန္ေသးတယ္။

(၂)

တစ္ေန႔ေတာ့ ဆိုင္သိမ္းခါနီးေလာက္မွ အဖြားအိုတစ္ေယာက္ ဆိုင္နား မေယာင္မလည္ လာရပ္ေနလို႔ ေမးၾကည့္မိေတာ့ သူ ဘာမွ မစားရေသးတဲ့အေၾကာင္း၊ ပိုက္ဆံလည္း မပါတဲ့အေၾကာင္း၊ စားလည္း စားခ်င္တဲ့အေၾကာင္း သနားစဖြယ္ ေျပာရွာတယ္။
ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္မက မိပံု႔ကို အဖြားအတြက္ မုန္႔တစ္ပဲြျပင္ခိုင္းၿပီး စားေစတယ္။ အဖြားခမ်ာ စားလိုက္တာ ေခါင္းကို မေဖာ္ဘူး။ ကၽြန္မကေတာ့ ၾကည့္ရင္းက ၀မ္းနည္း၀မ္းသာရယ္။ ၀မ္းနည္းတာက ဘယ္ကမွန္း မသိတဲ့ ကိုယ့္အဖြားအရြယ္တစ္ေယာက္ ၀မ္းမီးေတာက္ေနရွာတာကို ဂရုဏာသက္မိလို႔၊ ၀မ္းသာတာက လူအိုတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆာေလာင္မႈကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိူင္လို႔ပါ။ သူ႔ ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ေပေပတူးတူးနဲ႔ရယ္။ ေတာင္းစားေနတဲ့ ရုပ္မ်ိဳးထဲကလည္း မဟုတ္ႏိူင္ျပန္ဘူး။

စားၿပီးတာနဲ႔ ပန္းကန္ကို ဂြပ္ကနဲခ်ရင္း ထြက္သြားတဲ့ အဖြားအိုကိုၾကည့္ရင္း ေက်းဇူးတင္စကားေလးေတာင္မွ ေျပာမသြားဘူးလို႔ စိတ္ထဲ ၿငိဳျငင္မိသလိုလို ျဖစ္မိသား။ အို ေက်းဇူးတင္ခံခ်င္လို႔ ေကၽြးတာမွ မဟုတ္တာပဲေလ၊ ဒီလိုစိတ္ေတြ မထားေကာင္းပါဘူး။ သက္ႀကီးရြယ္အိုတစ္ေယာက္ကို တစ္နပ္စာ လွဴခြင့္ရတာကိုပဲ ေၾကနပ္ရမွာမဟုတ္လား။ အဲသလိုေလးေတြးၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ေတြကို အသာအယာ ခၽြန္းအုပ္ သိမ္းဆည္းလိုက္ႏိူင္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ေရာင္းေရး၀ယ္တာေတြၾကား ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနလာရာက ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ က်ေတာ့ အဖြားက ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္လာျပန္တယ္။ သူ႔ေဘးမွာလည္း သူ႔ေျမးကေလးထင္ပါရဲ႕၊ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ အရြယ္ ေလာက္ ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္ ပါလာတယ္။ ခပ္တည္တည္ပဲ “မုန္႔ဟင္းခါးစားမယ္ ထိုင္” ဆိုၿပီး ေကာင္ကေလး ဖင္ေအာက္ကို ေခြးေျခ ထိုးေပးတယ္။ 

ကၽြန္မစိတ္ထဲ နည္းနည္းေတာ့ တင္းကနဲရယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး ပိုင္စိုးပိုင္နင္း ႏိူင္လွခ်ည္ရဲ႕။ ကေလးကို တစ္ပြဲစာ ပိုေကၽြးရလို႔လည္း ကိုယ္ေတြက ပိုၿပီးဆင္းရဲသြားမွာမွ မဟုတ္တာဘဲ။ ဒါေပမဲ့ ကေလးကို မုန္႔ဟင္းခါးေလး ေကၽြးခ်င္ လို႔ပါကြယ္ အဲေလာက္ေတာ့ ေျပာသင့္တယ္ ထင္မိတာပဲ။ ကဲ  စားပါေစေလ၊ စိတ္ေလွ်ာ့ စိတ္ေလွ်ာ့ သူက ကိုယ့္အဖြားအရြယ္လို႔ အသာေလး ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ေျပာတာ၊ လူမႈဆက္ဆံေရးပိုင္းမွာ ကၽြန္မ တိုးတက္လာပါတယ္ လို႔။
သူတို႔ လာစားခ်ိန္က လူစည္ေနတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ေလေတာ့ ခဏေန တစ္ျခားလူေတြဆီ အာရံုေရာက္သြားေတာ့လည္း ၿပီးသြားတာပါပဲ။ ကၽြန္မစိတ္က အဲသလို။ ၀ုန္းကနဲ ေထာင္ထတတ္ေပမဲ့ ခဏကေလးပဲ။ ၿပီးေတာ့လည္း ေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ရယ္။

စားၿပီးသြားေတာ့ အဖြားက ခပ္တည္တည္ပဲ ပိုက္ဆံ ငါးေထာင္တန္ႀကီး ထုတ္ေပးလာတာမို႔ ကၽြန္မမွာ မ်က္လံုးျပဴး ရျပန္တယ္။ သူ႔ၾကည့္ေတာ့ ဖိနပ္ေတာင္ မပါဘူး။ လူအိုေစာ္နံေနတဲ့ အ၀တ္အစားေတြကလည္း ေရမိုးမွ မွန္ေအာင္ ခ်ိဳးပါရဲ႕လား ေတြးခ်င္စရာ။ အဖြား ပိုက္ဆံ ဘယ္ကရလဲ ေမးေတာ့ကာ “ကိုသိန္းေမာင္ ေပးတာ” တဲ့၊ “ကိုသိန္းေမာင္ က ဘယ္သူလဲ အဖြား” လို႔ထပ္ေမးလိုက္ေတာ့ “ငါ့ေယာက်ာ္း”တဲ့ ၿပံဳးေစ့ေစ့နဲ႔။

ကၽြန္မက “ပိုက္ဆံ မယူပါဘူးအဖြား၊ အလကားသာ စားသြားပါ” ဆိုေတာ့မွ တစ္ခ်က္ၿပံဳးျပၿပီး ေကာင္ကေလးကို လက္ဆြဲလို႔ ဆိုင္ထဲက ေငါက္ကနဲ ထထြက္သြားေလတယ္။

အဲဒီေတာ့မွ ေတြးမိရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ကိုး၊ လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံပါလာေတာ့ သူက ခပ္တင္းတင္းရယ္။ အဖြား ထြက္သြား မွ ကၽြန္မလည္း မိပံု႔နဲ႔ ေျပာရင္း ရယ္မိၾကေသးတယ္။ ေၾသာ္…ေငြ ေငြ၊ ေငြဆိုတာက ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ ဘယ္သူမဆို လက္ထဲ ခပ္မ်ားမ်ားကိုင္မိရင္ ပါ၀ါတစ္ခုခုပဲ ရွိေနသလိုလို၊ လူ႔စိတ္ကို ေျပာင္းလဲသြားေစတတ္တဲ့အရာ မဟုတ္လား။


(၃)

တစ္ေန႔ကပဲ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေဖဆံုးသြားလို႔ သတင္းသြားေမးေတာ့ အသက္ ၅၉ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတာ တဲ့။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်တာမို႔ ေသဆံုးခ်ိန္မွာ သားေတြ သမီးေတြက ကၽြန္မတို႔နဲ႔ ရြယ္တူ၊ အလုပ္အကိုင္ ေတြ အေျခက်ကုန္ၾကၿပီ။ သားသမီးေတြက ငိုလိုက္ၾကတာ။ အေဖ့မွာ သားသမီးလုပ္စာမွ ၀ေအာင္ မစားရေသးဘူး တဲ့၊ အေဖ့ကို ၀ေအာင္မွ မျပဳစုလိုက္ရဘူး တဲ့။ ေနမယ္ဆို ေနႏိူင္ေသးတဲ့ အရြယ္ဆိုေတာ့လည္း သားသမီးေတြက အရူးတစ္ပိုင္း တမ္းတငိုေၾကြးလိုက္ၾကတာ။

အဲဒီေန႔က ျပန္လာၿပီး အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖ့ကို “အေဖရယ္ ေဆးလိပ္ေတြ ေလွ်ာ့ေသာက္ပါေနာ္” လို႔ ေျပာရင္း မ်က္ရည္၀ဲမိ ခဲ့ေသးတာ။ အေမနဲ႔ အေဖသာ ေလာကႀကီးထဲမရွိေတာ့ရင္ ကၽြန္မျဖင့္ ေတြးေတာင္ မေတြးရဲဘူး။ ေသျခင္းတရားကို တြက္ခ်က္ခန္႔မွန္းဖို႔ဆိုတာ ကိုယ္မတတ္ႏိူင္တဲ့အရာေပမဲ့ ေသမင္းနဲ႔သာ ကတိက၀တ္ထားလို႔ ရေၾကးဆို မိဘေတြကို အသက္ရာေက်ာ္ ရွည္ေစခ်င္လွပါရဲ႕။

ခုတစ္ေလာ မိတ္ေဆြတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕မိဘေတြ နာေရးေတြခ်ည္းပဲ သြားေနရေတာ့ ကိုယ့္မိဘေတြ က်န္းမာေရးကို အရင္ကထက္ ပူပူပင္ပင္ရွိလာမိတယ္။ သူတို႔မိဘေတြထဲမွာ အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ ဆံုးသြားတာရွိသလို သက္တမ္းေစ့ေနသြားၾကသူေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။  ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က ႏွစ္လည္ဆြမ္းကပ္မွာ မုန္႔သြားပို႔တဲ့အိမ္က အဖြားႀကီးဆို အသက္ ၉၀ေက်ာ္မွ ဆံုးရွာတာေလ။

 “ငါ မုန္႔ဟင္းခါး စားမယ္ေနာ္” ဆိုတဲ့ အသံေၾကာင့္ အေတြးစေတြျပတ္လို႔ ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ လာစားေနက် အဖြား။ သူက ေခြးေျခခံုေလးမွာ ထိုင္ေတာင္ၿပီးေနၿပီ။

အဖြားကို မုန္႔ျပင္ေကၽြးရင္း ကၽြန္မမိဘေတြသာ အိုႀကီးအိုမနဲ႔ ဒီလိုပဲ လမ္းေပၚမွာ လိုက္စားေနၾကရရင္ ဆိုတာကို ေတြးမိျပန္ေတာ့ ရင္ထဲ နင့္ကနဲပဲ။ အဖြားကေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးပဲ ငံု႔စားေနရွာတယ္။ သူ မုန္႔ဟင္းခါးေတာ့ အေတာ္ေလးႀကိဳက္တယ္ ထင္ပါရဲ႕။
ခဏေန မိပံု႔ က်ဴရွင္က ျပန္လာေတာ့ မိပံု႔ကို ဆိုင္အပ္ရင္း အ၀တ္အစားေလးလဲလို႔ အလွဴအိမ္ကို အေျပးတစ္ပိုင္းေလး သြားရတယ္။ ခုဆို ကၽြန္မက လူႀကီးေနရာမွာ ေရာက္ၿပီေလ။ ဖိတ္စာေတြမွာ ကၽြန္မကို နာမည္တပ္ ဖိတ္ခံေနရၿပီ။ ရပ္ကြက္ထဲ လူေတာသူေတာတိုးေနရၿပီပဲ ေျပာပါေတာ့။

အလွဴအိမ္ေရာက္ေတာ့ ေကၽြးတာေမြးတာေလး စား၊ စကားေလးဘာေလး ေျပာ၊ ဘုန္းႀကီး တရားေပးအၿပီးမွာ အိမ္ရွင္ေတြ ကို ႏွူတ္ဆက္လို႔ ဆိုင္ကို ခပ္သုတ္သုတ္ပဲ ျပန္လာခဲ့လိုက္တယ္။ မိပံု႔က တစ္ခါတစ္ေလ ပိုက္ဆံေတြ မွားမွားအမ္းတတ္တာမို႔၊ လိုသြားလည္း မေကာင္း၊ ပိုသြားတာမ်ိဳးလည္း ကၽြန္မက မလိုခ်င္ပါဘူးေလ။

လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာရင္း ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ဆိုင္ကုိ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆိုင္ထဲကေန ေငါက္ကနဲ ထထြက္သြားတဲ့ အဖြားကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။

“အဖြားေတာ့ ခုေလးပဲ စားၿပီး ထြက္သြားၿပီ အန္တီစန္” တဲ့ မိပံု႔က ေမးေငါ့ရင္း လွမ္းျပတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲ ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႔ ထပ္ေမးမိျပန္တယ္။

 “မုန္႔ဟင္းခါး လာစားတာလား”

“အင္းေလ အန္တီစန္ရဲ႕ ခုပဲ စားသြားတာ”

“ဟဲ့  မနက္ကပဲ ခပ္ေစာေစာ လာစားသြားေသးတာ မိပံု႔ရဲ႕”

“ဟင္ ဟုတ္လား အန္တီစန္၊ မိပံု႔ကိုေတာ့ သူ ဘာမွ မစားရေသးလို႔ ဗိုက္ဆာလွခ်ည္ရဲ႕ဆိုလို႔ မိပံု႔ကေတာင္ သနားေနတာ”

“ဒီအဖြားႀကီး မဟုတ္ေတာ့ဘူး”  “သေဘာေကာင္းတာဟာ လူတိုင္းနဲ႔ မတန္ဘူး”

ႏွူတ္က လႊတ္ကနဲ ထြက္သြားတဲ့အထိ ကၽြန္မစိတ္ေတြ အေတာ္ေလး ေပါက္ကဲြသြားေတာ့တယ္။

ဘယ့္ႏွယ္၊ မလွဴတတ္ေစ်းေရာင္းဆိုတာကို သေဘာက်လြန္းလို႔ မုန္႔ဟင္းခါးေရာင္းစားေနတဲ့ မိစန္ပါ။ အလကားေကၽြးေနပါလ်က္နဲ႔ ခုလို မလွိမ့္တစ္ပတ္ အလုပ္ခံရတာကို စိတ္တိုမိတယ္။ ေစ်းေရာင္းရင္း အကုသိုလ္ရေနတာမ်ိဳးကိုေတာ့ စိတ္ထဲက ေတာ္ေတာ္ေလး မခံစားႏိူင္ဘူး။

အဲဒီေနာက္ပိုင္း အဖြားႀကီး ေရာက္မလာေတာ့ဘူး။ သူ႔ကိုယ္သူ မလံုဘူး ထင္ပါရဲ႕။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း အဖြားႀကီးလို မ်က္လံုးစူးစူးေတာက္ေတာက္၊ ပိန္ပိန္ပါးပါးေတြ ေတြ႔တဲ့အခါ မိပံု႔နဲ႔ ေျပာျဖစ္ၾကပါေသးတယ္။ ၾကာပါၿပီေလ။ ခုေတာ့ ကၽြန္မလည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေနခဲ့ပါၿပီ။

(၄)

 “မျမင့္ခင္ေျပာတာေတာ့ ဒီအိမ္နံပါတ္ပဲ သမီးရဲ႕”

ညေန ညေနေတြမွာ အေမနဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္ေနတာ တစ္လေလာက္ရွိၿပီ။ ဒီေန႔ေတာ့ ေန႔လည္က အေမ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဖုန္းေျပာအၿပီးမွာ အေမက အဲဒီဘက္လမ္းေလွ်ာက္ၾကရေအာင္လို႔ ေျပာလာတာ။ နာရီ၀က္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္အၿပီးမွာ တိုက္ခံအိမ္ေလး တစ္လံုးေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ အေမက အိမ္ေရွ႕တံခါး၀မွာ ရပ္ရင္း အိမ္ထဲ ေမွ်ာ္ၾကည့္တယ္။

“ ဒါ ဆရာမေဒၚသင္းျမျမအိမ္လား”

အိမ္ထဲကေန အမ်ိဳးသမီးက တစ္ခ်က္ေငးကနဲ ၾကည့္ၿပီးမွ “ဟုတ္ကဲ့ အိမ္ထဲ၀င္ပါဦးလား” တဲ့။
အိမ္ထဲေရာက္လို႔ ဆက္တီေပၚထိုင္ၿပီးၾကတဲ့အထိ အမ်ိဳးသမီးက စကားတစ္လံုး မေျပာေသးဘူး။ အေအးႏွစ္ခြက္ ခ်တိုက္ထားၿပီး အခန္းထဲ ၀င္သြားလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္ထြက္မလာေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မက ျပန္ခ်င္လွၿပီ။ အေမကေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲထိုင္ရင္း ဟိုဒီေ၀့၀ိုက္ၾကည့္ေနတာပဲ။

ခဏေနေတာ့ အမ်ိဳးသမီးလက္ထဲမွာ အယ္လ္ဘမ္တစ္အုပ္ကိုင္ရင္း ျပန္ထြက္လာတယ္။ “အဖြားသင္း ဒီမွာေလ” တဲ့။ ဓါတ္ပံုက ေရွ႕ဆံပင္ေတြကို ေသသပ္ေအာင္ ေနာက္လွန္ၿပီး အေျပာင္သိမ္း၊ ေနာက္မွာ ေနာက္တြဲေလးထံုး ပန္းပန္ထားတဲ့ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ ေက်ာင္းဆရာမေလးတစ္ေယာက္ပံု။ အိုး  ဒီမ်က္နွာ၊ ဒီအၿပံဳး…ကၽြန္မ သိတ္ရင္းႏွီးေနခဲ့တာပဲ။ သူဟာ အေမငယ္ငယ္က အေမတို႔ေက်ာင္းက အထက္တန္းျပဆရာမတဲ့ေလ။

“ဘယ္လိုမ်ား ျဖစ္ရတာလဲကြယ္”
အေမေမးေတာ့မွ အမ်ိဳးသမီးက မ်က္ရည္ေတြကို မ်က္ေတာင္နဲ႔ ပုတ္ခတ္လိုက္ရင္း တစ္လံုးခ်င္း ေျပာတယ္။                                 
“ဖြားသင္းဆံုးသြားတာ ႏွစ္လ ျပည့္ေတာ့မယ္။ ကၽြန္မတို႔လည္း အတတ္ႏိူင္ဆံုး ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္လိုက္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုသိုလ္တစ္ပဲ ငရဲတစ္ပိသာဆိုတာလိုပါပဲ”

“ဖြားသင္းက ၾကည့္လိုက္ရင္ ၇၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ထင္ရေပမဲ့ တကယ္က ၈၃ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီ။ ဖြားသင္းအသက္ ၈၀က စၿပီး အသိဉာဏ္ေတြ ပံုမွန္ မရွိရွာေတာ့ဘူး။ ကေလးေတြဆီက ကစားစရာ အရုပ္ေတြကို လုယူတယ္။ ေရခ်ိဳးေပးရင္ အသံကုန္ ေအာ္ဟစ္ၿပီး ငိုတယ္။ ထမင္းေကၽြးရင္လည္း ကေလးေတြလိုပဲ ငံုထားၿပီး ဖူးကနဲ ေထြးထုတ္တယ္။ ထမင္းပန္းကန္ကို ေမွာက္ပစ္တယ္”

“အေပါ့အေလးလည္း မထိန္းႏိူင္ေတာ့ဘူး။ မၾကည့္မိရင္ ေသးေတြ ေခ်းေတြကို ၾကမ္းေပၚမွာ လက္၀ါးနဲ႔ တစ္ဖတ္ဖတ္ ရိုက္ေနေတာ့တာ။ ဖြားသင္း အသက္ရွည္တာ ၀မ္းသာစရာေပမဲ့ ခုလို သူ႔ အသိဉာဏ္ေတြ ပံုမွန္အဆင့္မွာ မရွိေတာ့တဲ့အခါ အလုပ္တစ္ဘက္၊ စားေရးေသာက္ေရးတစ္ဘက္နဲ႔ အိမ္သားေတြလည္း စိတ္ဆင္းရဲရတာေပါ့။ အစပိုင္းကေတာ့ သီခ်င္းဖြင့္လို႔ ဖြားသင္း ေကြးေနေအာင္ကရင္ ကေလးေတြကလည္း ေပ်ာ္၊ အိမ္သားေတြကလည္း လက္ခုပ္လက္၀ါး တီးလို႔ေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ပို ပိုဆိုးလာတယ္”

“ေလွကားထစ္ သံုးထစ္ရွိတဲ့ အိမ္ေရွ႕ ေလွကားကေန သူ႔ဖိနပ္ ႏွစ္ဘက္ကို အရင္ ပစ္ခ်တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူပါ ခုန္ဆင္းတယ္။ ကံႀကီးေပလို႔ မက်ိဳး မပဲ့တာေပါ့။ တစ္ေယာက္ေယာက္က မ်က္ေျခမျပတ္ၾကည့္ေနမွ၊ ႏိူ႔မိုဆို အိမ္ကေန ထြက္ထြက္သြားတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အိမ္သားေတြ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက ပိုက္ဆံေတြ ႏွဳိက္ယူ သြားတတ္ေတာ့ လူမသမာေတြနဲ႔ ေတြ႔မွာ စိုးရျပန္တယ္”

ကၽြန္မမ်က္လံုးထဲ ငါးေထာင္တန္ႀကီး ထုတ္ေပးတဲ့ ဖြားသင္းမ်က္ႏွာ ကြက္ကနဲ။

“ဒါနဲ႔ ဆရာမရဲ႕ အမ်ိဳးသားကေရာ”

“အဖိုးဦးသိန္းေမာင္က ဆံုးသြားတာၾကာပါၿပီ၊ ငါးႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရွိၿပီ”

“ေၾသာ္”

ကၽြန္မ ၿပံဳးမိတယ္။ ဖြားသင္းက သူ႔ေယာက်ာ္းဦးသိန္းေမာင္ ဆိုတဲ့ နာမည္ေတာ့ မွတ္မိေသးသား။ သူ႔စိတ္ထဲက ကိုသိန္းေမာင္ဟာ ဘယ္တုန္းကမွ မေသခဲ့တာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ။

“ည ညေအးလို႔မ်ား အေႏြးထည္ ထပ္၀တ္ေပးတဲ့အခါ အိပ္ေနရာက ႏိူးလာၿပီး အာေခါင္ျခစ္ေအာ္ေတာ့တာ။ သူ႔ကို ၀ိုင္းသတ္ေနၾကတယ္၊ လာၾကပါဦးလို႔ ေအာ္ေတာ့တာေလ။ ခုတစ္ေလာ ဖြားသင္း အျပင္ကို ခိုး ခိုးထြက္ၿပီး အိမ္ျပန္လာရင္ နတ္သမီးက ငါ့ကို မုန္႔ဟင္းခါး ေကၽြးတယ္လို႔ ကေလးေတြကို ေျပာေျပာျပေနတတ္တာ”

နတ္သမီး၊ နတ္သမီးတဲ့လား…။ ကၽြန္မ ရင္ထဲမွာ တင္းကနဲ။ ေနာက္ေတာ့ အေမနဲ႔ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးနဲ႔ ဘာေတြ ဆက္ေျပာၾကတယ္ဆိုတာ မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္။  ဖြားသင္းက ကၽြန္မကို နတ္သမီးတဲ့လား။ ဖြားသင္းေရ ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္။ နတ္သမီးဆိုတဲ့ ကၽြန္မမွာလည္း အတိုင္းအတာတစ္ခုထိပဲ စိတ္ေကာင္းေမြးျမဴႏိူင္ေသးေတာ့ မသိမႈ ေမာဟ ဦးစီးေနတဲ့အခါ ေဒါသက အလစ္၀င္တိုက္ခိုက္တတ္ေတာ့တာ။

“ဖြားသင္းက ထမင္းစားၿပီးလည္း ငါ့ကို ဘယ္သူကမွ ထမင္းမေကၽြးရေသးဘူး လုပ္တတ္တာ၊ တခါတခါေတာ့လည္း စိတ္က မရွည္ႏိူင္ေတာ့ဘူး၊ လႊတ္ကနဲ ေျပာမိ၊ ေငါက္မိတယ္။ စိတ္တိုမိတာေပါ့။ ကၽြန္မတို႔မွာလည္း ဖြားသင္းနဲ႔ အတူေနရတာ ငရဲႀကီးပါတယ္ေလ၊ ခုလို သူဆံုးသြားေတာ့ သူ႔အေပၚအေၾကြးေတြရွိေနသလို ခံစားေနရတယ္”

အမ်ိဳးသမီးက ေျပာရင္းနဲ႔ မ်က္ရည္က်ရွာတယ္။ ကၽြန္မေရာ ဖြားသင္းအေပၚ အေၾကြးမွ ကင္းပါရဲ႕လား။ သိရင္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္ႏိူင္စရာေပမဲ့ အေၾကာင္းရင္းမွန္ကို မသိတဲ့အခါ လူေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အထင္အျမင္ေတြ တက္တက္စင္ေအာင္ လႊဲသြားႏိူင္တာ။ ဖြားသင္းရယ္….။

အေတြးကိုယ္စီနဲ႔ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ သားအမိႏွစ္ေယာက္ စကားေတာင္ မေျပာႏိူင္ၾကဘူး။ အသက္ရွည္တာ မရွည္တာထက္ က်န္းက်န္းမာမာရွိရင္ပဲ ကံေကာင္းလွပါၿပီ။ အသက္ရွည္ရွည္ က်န္းက်န္းမာမာဆိုရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့ေလ။  ဒါေပမဲ့ အသက္ရွည္ခ်င္တိုင္းေရာ ရွည္ၾကရလို႔လား။ က်န္းမာခ်င္တိုင္းေရာ က်န္းမာၾကရလို႔လား။ အသက္ရွည္ျခင္း၊ မရွည္ျခင္း၊ က်န္းမာျခင္း၊ မက်န္းမာျခင္းေတြက ကိုယ္ျပဳခဲ့သမွ်ေတြရဲ႕ ခ်ယ္လွယ္မွႈေတြပဲလား။ ၿပီးေတာ့ ေသျခင္းတရားရဲ႕ အခ်ိန္ကန္႔သတ္မွႈကေရာ ကိုယ္တိုင္ျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ ကံစီမံရာလား။

ကၽြန္မအသက္ႀကီးလာတဲ့အခါ သားသမီးေတြကအစ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဒုကၡမေပးခ်င္ပါဘူး။ အို…ေတာ္ပါၿပီေလ၊ ကၽြန္မအလွည့္က်ရင္ အသက္ရွင္ေနစဥ္မွာ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ ၆၀ေလာက္ထိ ေနရရင္ကိုပဲ….၊ ေတာ္လွပါၿပီ။

ေဘးနားက အေမ့ကို ေငးကနဲၾကည့္လိုက္မိေတာ့ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ဇရာရဲ႕အရိပ္ေတြ ထင္းေနေပမဲ့ က်န္းမာေနေသးတယ္လို႔ ကၽြန္မကေတာ့ ထင္မိတာပါပဲ။


မေဟသီ-စက္တင္ဘာလ-၂၀၁၂

Tuesday, September 4, 2012

လွႈပ္ခတ္တတ္ေသာ အကိုင္းဖ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္သည္



၁)

မိန္းမ၀၀ႀကီးတစ္ေယာက္ လမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္လာေနတယ္။ လမ္းအတိုင္း လိွမ့္ခ်လာေနတယ္လို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္မလားပဲ။ လံုးလံုး  လံုးလံုးနဲ႔။ လိမ့္လိမ့္  လိမ့္လိမ့္နဲ႔။ ဒါ ကၽြန္ေတာ္တို႔လမ္းကို ေရစီးေရလာေကာင္းမြန္ေအာင္ လုပ္သြားတဲ့လူရဲ႕ လက္ခ်က္ပဲ။ လမ္းေတြက မသိမသာေလး ေစာင္းငမ္းငမ္းနဲ႔။ ဒီေတာ့ မိန္းမ၀၀ႀကီး ၾကည့္ရတာ
လမ္းအတိုင္းလိမ့္က်လာေနသလိုပဲ။ အဲဒါ မိုးရြာၿပီးရင္ ေရမတင္ေအာင္ စီမံခဲ့တာတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕မွာ မိုးရြာၿပီးရင္ ေရတင္က်န္မေနခဲ့ဘူး။  ဘယ္ၿမိဳ႕လဲလို႔ မေမးပါနဲ႔။ ေဟာ သူမ  ေရွ႕က ဟမ္ဘာဂါဆိုင္ေလးထဲ ၀င္သြားၿပီ။ ဟမ္ဘာဂါတစ္လံုး၀ယ္တယ္။ အပ္ပ္ဆိုက္ေနာ္တဲ့။ ပံုမွန္ထက္ပိုႀကီးတဲ့ ဘာဂါေပါ့ေလ။ ရယ္ရတာက ပံုမွန္ထက္ပိုႀကီးတယ္ဆိုတဲ့ ဘာဂါဟာ မိန္းမ၀၀ႀကီးအတြက္ေတာ့ မိန္းမ၀၀ႀကီးပါးစပ္ ဟမ္ဘာဂါပက္သလို ျဖစ္ေနတာပဲ။  လူသားခ်င္းစာနာတဲ့အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မၿပံဳးလိုက္မိပါဘူးဗ်ာ။ ၀တဲ့သူမွာလည္း ၀တဲ့ဒုကၡနဲ႔၊ ပိန္တဲ့သူမွာလည္း ပိန္တဲ့ဒုကၡနဲ႔၊ ေဖာင္းတဲ့သူမွာလည္း ေဖာင္းတဲ့ဒုကၡနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕မွာ ဒုကၡေတြ မ်က္ႏွာပြင့္လိုက္ပံုက။

ေဟာ မိန္းမ၀၀ႀကီး ထီးဖြင့္ေဆာင္းလိုက္တယ္။ ထီးကေလးဟာ မိန္္းမ၀၀ႀကီးေခါင္းေပၚမွာ မွိႈကေလးတစ္ပြင့္လို။ အျပင္မွာ မိုးေပါက္ကေလးေတြ က်ေနတာပဲကိုး။ လမ္းေပၚက လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထီးဖြင့္ေဆာင္းကုန္ၾကၿပီ။ ခုမွ သတိရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အ၀တ္ေတြ လွမ္းထားတာ။

၂)

ဒီေန႔ မိန္းမ၀၀ႀကီးက ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါမွ မျမင္ဘူးတဲ့ အက်ၤ ီအသစ္နဲ႔။ အသစ္၀တ္ထားတဲ့ မိန္းမတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း မိန္းမ၀၀ႀကီးမ်က္ႏွာက ေၾကနပ္မွႈေတြနဲ႔ ခ်ိဳအီလို႔။ ရုတ္တရက္ မိန္းမ၀၀ႀကီးက သူ႔ဖိနပ္ကို ငံု႔ၾကည့္တယ္။ ဖိနပ္ကို ခၽြတ္လိုက္ၿပီး ဖိနပ္ခြာျမင့္ကို ေသခ်ာကိုင္ၾကည့္ေနတယ္။ ၾကည့္ရတာ ဖိနပ္က ခြာျပဳတ္ေတာ့မဲ့ဆဲဆဲ ျဖစ္ပံုရတယ္။ တစ္ခုခုေရရြတ္ၿပီး ဖိနပ္ကို လႊင့္ပစ္ေတာ့မဲ့ဟန္ျပင္လိုက္တယ္။ အားရပါးရ လႊဲပစ္မလိုလုပ္ၿပီးမွ မ်က္လံုးေတြက ဟိုရွာဒီရွာနဲ႔။ ေနာက္ေတာ့ ယတိျပတ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ဟန္နဲ႔ ဖိနပ္ႏွစ္ဘက္လံုးကို ခၽြတ္ၿပီး အေ၀းႀကီးကို ပစ္လိုက္တယ္။ ဒါေပါ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ကေလးမွာ အမွႈိက္ပံုးေတြက လြယ္လြယ္ကူကူ ေနရာတကာမွာ မရွိဘူးေလ။ မိန္းမ၀၀ႀကီးက ခပ္တည္တည္ပဲ ေျခဗလာနဲ႔  ဆက္ၿပီးလမ္းေလွ်ာက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တယ္ အဲသလိုမ်ိဳး။ တစ္ခ်ိဳ႕မိန္းကေလးေတြလို ဖိနပ္ျပတ္တာကိုပဲ ရွက္သလိုလို၊ ငိုေတာ့မလိုလိုျဖစ္ေနတာထက္စာရင္။ တစ္ေနရာရာမွာ ဖိနပ္ဆိုင္ေတြ႔ရင္ေတာ့ ဖိနပ္အသစ္တစ္ရန္ ၀ယ္ျဖစ္ေအာင္ ၀ယ္လိုက္ဦးလို႔ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲက ေျပာေနမိတယ္။ 

ခဏေနရင္ အမွိႈက္ကားလာခ်ိန္။ ႏိူင္ငံႀကီးသားပီသစြာ အမွိႈက္စြန္႔ပစ္ဖို႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္သြားၿပီး အမွိႈက္ထုတ္ကို အိမ္ေရွ႕မွာခ် အသင့္ျပင္ထားလိုက္တယ္။ မီးဖိုထဲမွာ ဟင္းခ်က္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမကို သားလိမၼာလာပါၿပီ ဆိုတဲ့အျပံဳးမ်ိဳး ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္မရေသးတာက လြဲလို႔ေပါ့အေမ။ အေမ့ကို လုပ္ေကၽြးႏိူင္ေတာ့မွာပါ။ ခဏေလး ေစာင့္ပါ။ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ပါအေမ။ သားလုပ္စာေကၽြးခ်င္လို႔ပါ။ အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ၿပံဳးျပတယ္။

 ၃)

အင္တာဗ်ဴးက သိတ္ေတာ့ အေျခအေနမေကာင္းဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေမးခြန္းေတြကို တတ္ႏိူင္သမွ် ေျဖတာပဲ။ ဒါေပမဲ့.....။ ကံေပါ့ေလ။ ကံကိုပံုခ်တတ္တာ ကၽြန္ေတာ္အစစ္မဟုတ္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ နွစ္သိမ့္ဖို႔ အသည္းအသန္လိုအပ္ေနလို႔။ အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးဘူး။ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္တုန္း ဟိုဟိုဒီဒီ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္။ ခိုေတြကို အစာသြားေကၽြးရရင္ ေကာင္းမယ္။ စိတ္က ဆံုးျဖတ္ၿပီး လမ္းေၾကာင္းအေျပာင္း လူကေနာက္ျပန္အလွည့္မွာ ေနာက္က လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တိုက္မိသြားတယ္။ ဟာ....ဒါ ကၽြန္ေတာ္တို႔လမ္းထဲက  မိန္းမ၀၀ႀကီးပဲ။ အနီးကပ္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္သလို မိန္းမ၀၀ႀကီးမဟုတ္ဘဲ မိန္းမ၀၀ေလး ျဖစ္ေနတယ္။ မ်က္ႏွာေလးက ႏုႏုေလးနဲ႔။ မေတာ္လို႔ပါဗ်ာ။ မိန္းမ၀၀ေလးက ၿပံဳးပဲျပတယ္ ပါးခ်ိဳင့္ေလးနဲ႔ ။ ဘာမွေတာ့ ျပန္မေျပာဘူး။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ခိုေတြဆာေနမွာစိုးတာနဲ႔ လမ္းကို ခပ္သြက္သြက္ ဆက္ေလွ်ာက္လာလိုက္တယ္။ ခိုေတြက သူမ်ားေကၽြးစာေပးစာ ေစာင့္စားေနၾကရတဲ့ဘ၀မို႔လား။ ခိုစာပဲေတြပစ္ေကၽြးေတာ့ ခိုေတြက ၀မ္းသာလြန္းလို႔ေလ။ အလုအယက္ စားၾကတာ။ ဒါေပမဲ့ ရန္မျဖစ္ၾကဘူး။ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ကတၱရာတစ္လမ္းတည္းေပၚ ႏွႈတ္ေရတစ္ျပင္တည္း ေရြးေကာက္စားၾကတယ္။ ခိုေတြက အလုပ္လုပ္စရာ မလိုဘူး။ ဒါေတာင္ ညည္းေနၾကေသးတာ။ ဒီေန႔အတြက္ေတာ့ ခိုေတြေရ မင္းတို႔အစား ကၽြန္ေတာ့္ကို ညည္းခြင့္ေပးပါ။ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္ရဖို႔ မေသခ်ာဘူး ခိုေတြရယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါအေမ။ ကၽြန္ေတာ္ ည့ံဖ်င္းေနဆဲပဲ ရွိပါေသးတယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္လိုလူေတာ္ကို မေရြးခ်ယ္ဘူးဆိုရင္လည္း မေရြးခ်ယ္တဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ညံ့ဖ်င္းမွႈပဲ ဆိုၾကပါစို႔။

၄)

မိန္းမ၀၀ေလးက ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုေရွ႕မွာ ရပ္ေနတယ္။ ဆိုင္းဘုတ္ထဲက စာသားေတြကို ၀ါးစားသလို ဖတ္ေနတယ္။ မ်က္လံုးေတြက အေရာင္ေတြ တလက္လက္ေတာက္ပလို႔။ ၾကည့္စမ္း ေၾကာ္ျငာက Slimming ေၾကာ္ျငာကိုး။ ဘယ္ႏွစ္လအၾကာမွာ သင္ ဘယ္လိုကိုယ္လံုးေလးမ်ိဳး ရလာလိမ့္မယ္ ဘာညာသာရကာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒါေတြကို မယံုၾကည္ဘူး။ မိန္းမ၀၀ေလးကေတာ့ အဲဒီေၾကာ္ျငာပါလိပ္စာအတိုင္း ေလွကားေတြေပၚမွာ သူ႔ေျခရာခတ္ႏွိပ္ၿပီး နင္းတက္သြားေလရဲ႕။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပြ႔ပိုက္ၿပီးေတာ့ေလ။

ေနာက္ သံုးလအၾကာမွာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္သြားတဲ့ မိန္းမ၀၀ေလးကို ေတြ႔ရျပန္တယ္။ အရင္အတိုင္းပဲ မ်က္ႏွာႏုႏုေလးနဲ႔ ကိုယ္လံုး၀၀ႀကီးနဲ႔။ လက္ထဲမွာ ေရခဲမုန္႔ႏွစ္ခု ဘယ္ညာကိုင္စားလာတယ္။ စားသာစားပါ မိန္းမ၀၀ေလးေရ က်န္းမာေနရင္ၿပီးတာပဲ။ ကိုယ္လံုးႀကီးက ၀ေတာ့ လွႈပ္ရွားမွႈမွာ ေလးခ်င္ေလးေနမယ္။ နည္းနည္းေလာက္ ၀ိတ္ ခ်လိုက္ပါလား။  ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲက ေျပာေနတာပါ။ slimming သင္တန္းေတြက ေစ်းႀကီးလို႔ မတက္ႏိူင္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ မိန္းမ၀၀ေလးကိုယ္လံုးက ဒီအတိုင္း။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အလုပ္မရေသးဘူးဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္သာ အလုပ္ရခဲ့ရင္ ခင္ဗ်ားကို ေငြေခ်းမွာပါ။

၅)

  မိန္းမ၀၀ေလး ခုတစ္ေလာ မေတြ႔ျဖစ္တာေတာင္ ၾကာၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အလုပ္မရမခ်င္း အိမ္ေရွ႕မွာထိုင္ရင္း ျဖတ္သြားျဖတ္လာေတြ ၾကည့္ခ်င္ၾကည့္၊ အိမ္ထဲမွာ ပန္းခ်ီဆြဲခ်င္ ဆြဲ၊ အေမ့ကုိ ကူညီစရာရွိ ကူညီလုပ္ကိုင္ ဒီလိုနဲ႔ ေန႔ေတြကို ကိုက္၀ါးေနရတာပါပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ ပန္းခ်ီဆြဲခ်င္ေနသလိုလိုမို႔ ခဲတံနဲ႔ စကၠဴလိပ္ေတြ ေနရာခ်ထားၿပီး အရင္ဆံုး ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ေကာက္ဖြာေနလိုက္တယ္။ ညက အိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က ပန္းေတြခူးလို႔၊ မိန္းမ၀၀ေလးက ပန္း၀ါ၀ါေလးတစ္ပြင့္ ေခါင္းေပၚမွာ ပန္လို႔။ ကၽြန္ေတာ္ခူးတဲ့ ပန္းပြင့္နီနီေတြက မိန္းမ၀၀ေလးေခါင္းေပၚမွာ ဘာေၾကာင့္၀ါသြားတာပါလိမ့္။  အို အိပ္မက္ပဲေလ၊ ပန္းကေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တဲ့အေရာင္ ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ အေတြးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာက ျပံဳးျပံဳးႀကီး၊ ဘယ္လက္ကလည္း ေမးေစ့ကိုပြတ္လို႔။ ၿပီးမွ ခဲနဲ႔  ေကာက္ေၾကာင္းပါးပါးေလး စျခစ္လိုက္တယ္။
နာရီပိုင္းေလာက္ပဲ ၾကာမယ္။ လွႈပ္ရွားေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြ ၿငိမ္သက္သြားတဲ့အခါ ေကာက္ေၾကာင္းဟာ ခပ္ေရးေရး ပီျပင္လာတယ္။ စကၠဴျဖဴေပၚ ခဲအနက္ျခစ္ထားတဲ့ တစ္ေၾကာင္းဆြဲေကာက္ေၾကာင္းေလးထဲမွာ မိန္းမ၀၀ေလးက ပါးခ်ိဳင့္ေလးေပၚေအာင္ ခ်စ္စဖြယ္ျပံဳးေနခဲ့တယ္။ သူမေခါင္းေပၚက ပန္းကေလးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ခူးထားတဲ့ထဲက ပန္းနီနီကေလးတစ္ပြင့္ ဆင္ျမန္းေပးလိုက္မယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ပန္းခ်ီကား ေဆးေရာင္ျဖည့္တဲ့အခါက်ရင္ေပါ့ဗ်ာ။
 
-----------------
-----------------
----------------- 

သံလြင္အိပ္မက္ အြန္လိုင္းမဂၢဇင္းမွာ ေရးျဖစ္တဲ့ ၀တၳဳတိုေလးပါ။
အဆံုးသတ္ကို ဒီမွာဆက္ဖတ္ႏိူင္ပါတယ္ရွင္