Monday, February 20, 2012

စိနတိုင္းသြားေတာလား-၄

ခုတစ္ေလာ ေရးခ်င္ေနတာေတြ မ်ားေနတာ၊ ဘာအရင္ ေရးရမလဲ စဥ္းစားေနတာ ဒါနဲ႔တင္ အခ်ိန္ အေတာ္ကုန္သြားတယ္။ ရယ္စရာေတြ ေရးပါဦး အစ္မ တဲ့။ ဟင္းခ်က္နည္း မတင္တာ ၾကာၿပီေနာ္ အစ္မတဲ့။ အင္း ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ျဖစ္သလိုပဲ ရွန္ဂရီလာက ခ်ိဳင့္ဆြဲ၀ယ္စားေနတာ၊ အိမ္ကလူကလည္း ေၾကးမမ်ား တတ္ဘူးဆိုေတာ့ေလ ဟင္းမခ်က္ျဖစ္တာေတာင္ ၾကာပါၿပီ။ ရယ္စရာဆိုျပန္ေတာ့လည္း လူရႊင္ေတာ္ေတြ ျပက္ၾကသလို တစ္ဟားဟားေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာၿပီးမွ အင္း အဲဒီလိုေတာင္ မရယ္ႏိူင္တဲ့ ဘ၀ပါကြယ္လို႔ပဲ ေျပာရေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ဘ၀ႀကီးက တစ္ခါတစ္ေလ အဲသလို...။ ထားပါေတာ့။

မ်က္ႏွာပူပူနဲ႔ပဲ မႏွစ္က သြားခဲ့တဲ့ခရီးေလး အစဆြဲထုတ္ေရးဦးမွ။ အေတာ္ေလး ျပန္ေတြး၊ ျပန္ေႏႊးၿပီး သကာလ ေၾသာ္ အပိုင္း၃အထိေတာင္ ေရးၿပီးခဲ့ပါပေကာလို႔ (ျပန္ၾကည့္မွ) သိလိုက္တယ္။

ရီဗီးရွင္းျပန္လိုက္ၾကရေအာင္။ အပိုင္း ၁ မွာ အခ်ီးလို႔ေခၚတဲ့ နိဒါန္းကေလးအစပ်ိဳးခဲ့ၿပီး အပိုင္း ၂ မွာေတာ့ ဂရိတ္ေ၀ါလို႔ အမည္ရတဲ့ ေဘဂ်င္း မဟာတံတိုင္းႀကီးနဲ႔ ေဘဂ်င္းရဲ႕ လက္စြပ္ႀကီး ၇ကြင္း အေၾကာင္း ေရးခဲ့ပါတယ္။ အပိုင္း ၃ မွာေတာ့ စကာၤပူေလဆိပ္ကေန စအထြက္၊ ေလယာဥ္ေျပာင္း စီးရမဲ့ ေဟာင္ေကာင္ေလဆိပ္အေရာက္ အဲဒီအပိုင္းထိ ေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

အဲဒီအပိုင္း ၃ မွာ စကၤာပူကေဒၚလွ ေဟာင္ေကာင္ေလဆိပ္ထဲေရာက္တဲ့အခါ မုန္႔ေလးမွ ၀ယ္စားလို႔မရတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔၊ စားေသာက္ဆိုင္၀န္ထမ္း ၀တုတ္မေလးရဲ႕ ခ်ိဳသာျပတ္သားတဲ့ ၀န္ေဆာင္မွႈအေၾကာင္းေလးမွာ အဆံုးသတ္ခဲ့တာ။ ေရးေရးေလးေတာ့ မွတ္မိၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ စာေၾကခ်င္သူမ်ားေတာ့ ျပန္ဖတ္ၾကပါေလ။

ခု အပိုင္း ၄ မွာေတာ့ ေဘဂ်င္းေလဆိပ္ကိုေရာက္ပါၿပီ။ ေလယာဥ္နဲ႔ဆိုေတာ့ ဒီေလာက္ေတာ့ ျမန္မွ ျဖစ္ပါ မယ္။ အဲဒီမွာ အင္မတန္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာေတြ စေတာ့တာ ပါ ပဲ။ ေလဆိပ္ အျပင္ဘက္ေရာက္လို႔ အမ်ားသူငါေတြ အလံေလးတစ္ရမ္းရမ္းနဲ႔ လာႀကိဳသူေတြသူေတြေနာက္ ပါ ပါသြားၾကေတာ့ ကၽြန္မတို႔လည္း ကိုယ့္ကို လာႀကိဳမဲ့ ဂိုက္ကို မ်က္ေစ့ဖြင့္ရွာရပါေတာ့တယ္။ မ်က္ေစ့က အေတာ္ေလး ဆြဲဖြင့္ေနရတဲ့အဆင့္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ ညကလည္း ေလယာဥ္ေပၚမွာ တစ္ညလံုးလိုလို ေကာင္းေကာင္း အိပ္မရခဲ့ဘူးကိုး။ အိမ္က ည ၁၀နာရီ ထြက္၊ စကၤာပူက ည ၁နာရီေက်ာ္ထြက္ တဲ့ေလယာဥ္ က ေဟာင္ေကာင္ကို မနက္ ၅ နာရီေရာက္၊ ေဟာင္ေကာင္က မနက္ ၈နာရီထြက္တဲ့ေလယာဥ္ က ေဘဂ်င္းကို မနက္ ၁၁ ခဲြေလာက္ေရာက္၊ ၿပီးေတာ့ ခရီးစဥ္အရဆို ေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာပဲ ေန႔၀က္ ခရီးအေနနဲ႔ ၃ေနရာေလာက္သြားရဦးမွာပါ။

လာႀကိဳေနၾကတဲ့ လူအုပ္ႀကီးတစ္တန္းလံုးလည္း ဆံုးသြားၿပီ။ ကၽြန္မတို႔ နာမည္ကိုေရးထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလး ကိုင္ထားပါလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ တိုးဂိုက္ကိုျဖင့္ ရွာမေတြ႔ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး ၁၅မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ စကၤာပူဧဂ်င့္က ေပးလိုက္တဲ့ ေဘဂ်င္းဧဂ်င့္ရဲ႕ဖုန္းကို လွမ္းဆက္ရပါေတာ့တယ္။  ၾကက္နဲ႔ဘဲေတြ႔ၾကတာလို သူစကား ငါမသိ၊ ငါ့စကား သူမသိဆိုတာ တစ္ကယ္ကို ႀကံဳဖူးသြားေတာ့တာ။ စလံုးကေျပာတဲ့ မန္ဒရင္းကို ကၽြန္မ နားေထာင္လို႔၊ အနည္းငယ္ ျပန္ေျပာလို႔ ရပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ ေျပာေနတာေတြကို ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ နားမလည္တာပါ။ ထား က်ိဳက္နားလီ- သူ ဘယ္မွာလဲ ဆိုတဲ့ ကၽြန္မေမးခြန္းကို သူက ထား က်ိဳက္ အဲပို႔ လို႔ တစ္လံုးျပန္ေျပာတာကိုေတာ့ နားလည္လိုက္တာမို႔ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေလဆိပ္ထဲမွာတင္ ကပ္လြဲေနၿပီ လို႔ စိတ္က သိလိုက္ပါတယ္။

အေတာ္ေလးၾကာပါတယ္။ သူကလည္း ေျပာ၊ ကၽြန္မကလည္း ေမးနဲ႔ ဒါေပမဲ့ လိုရင္းမေရာက္ႏိူင္ၾကတာမို႔ စိတ္က အေတာ္ေလး ညစ္ေနပါၿပီ။ ဖုန္းကိုင္ထားပါလို႔ ေျပာၿပီး တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္လက္ေျပာင္း၊ အစကေန ျပန္ ျပန္ေျပာျပေနရတာကလည္း ကၽြန္မလို အိပ္ေရးမ၀ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အေတာ္ေလး စိတ္မရွည္စရာ မဟုတ္လားရွင္။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေဘးနားမွာ အဂၤလိပ္လိုေျပာေနတဲ့ တရုတ္အမ်ိဳးသားတိုးဂိုက္တစ္ေယာက္ကို သြားေတြ႔လိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီဦးေမခလာကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပၿပီး အကူအညီေတာင္း၊ သူတို႔ခ်င္း တိုက္ရိုက္ ဖုန္းေပးေျပာလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဖုန္းလည္းခ်ၿပီးေရာ ဦးေမခလာက သူ႔ေရွ႕ကလူအုပ္ႀကီးကို မ်က္ႏွာမူၿပီး ကိြကိြကြကြေတြ ေအာ္ေျပာေနေတာ့တာ။ အဲဒီေတာ့မွ လူအုပ္ထဲက ပဲေကနဲ႔ တရုတ္တစ္ေယာက္ ထြက္လာၿပီး သူပဲ သူပဲ (အဲလို ေျပာလိုက္တယ္လို႔ ထင္တာပါပဲ) လို႔ ေအာ္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ အနားေရာက္ လာပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မက သူကိုင္ထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အားလံုး တရုတ္လိုေတြခ်ည္း ေရးထားတာ ျဖစ္ေနတာ။  ၾကည့္ဦး၊ လုပ္ပံုက။ ကၽြန္မလည္း စိတ္တိုတိုနဲ႔ ဖိေဟာက္ ပစ္ေတာ့တာပဲ။ ဘယ့္ႏွယ္ စကၤာပူဧဂ်င့္ကို အေသအခ်ာ မွာထားတာ။ အဂၤလိပ္စကားေျပာဂိုက္လိုခ်င္တယ္
၊ လာႀကိဳတဲ့အခါ နာမည္ကို ေရးထားၿပီး လာႀကိဳဖို႔ (တစ္ကယ္ေတာ့ ဒါက ထံုးစံပါ)ပါ မွာထားတဲ့ဟာ။ အဲလို အေသအခ်ာ မွာထားပါရက္နဲ႔ စကတည္းက ဒီလို တစ္လြဲျဖစ္ေနတာမို႔ စိတ္ထဲ မသက္မသာျဖစ္ရပါတယ္။ 
(အိမ္ကလူကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတာ့ ေရးကြက္ေတြ ရၿပီေဟ့ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ ၿပံဳးေစ့ေစ့ရယ္)

ပဲေကတရုတ္ကေတာ့ အဂၤလိပ္လို လံုးေစ့ပတ္ေစ့နားမလည္ေပမဲ့ ကၽြန္မ သူတို႔ကို ကြန္ပလိန္းတက္ေနမွန္းေတာ့ သိပါတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာျဖင့္ ဇီးရြက္ေလာက္ ရွိေတာ့တာေလ။ ခဏေနေတာ့ ကၽြန္မတို႔နဲ႔အတူ တစ္အုပ္စုထဲသြားမဲ့ တရုတ္ အန္ကယ္ႀကီးတစ္ေယာက္ နဲ႔ ေပါင္းမိပါ တယ္။ ေနာက္လူေတြေရာလို႔ ေမးေတာ့မွပဲ ကၽြန္မမွာ စိတ္တိုစရာ ေနာက္တစ္ခု ထပ္ႀကံဳရျပန္ ပါတယ္။ ေနာက္လူေတြက ညေန ၄နာရီဆိုက္မဲ့ေလယာဥ္နဲ႔က်မွ ပါလာမွာတဲ့ေလ။ ဒါဆို ငါတို႔က ေနာက္ထပ္ ၄နာရီေလာက္ ေစာင့္ရဦးမွာေပါ့ဆိုေတာ့ ယား ယားတဲ့။ ဒါဆိုဒီေန႔ ငါတို႔သြားရမဲ့ ေနရာေတြကို မသြားရေတာ့ဘူးေပါ့ ဆိုေတာ့ ယား ယား တဲ့။ ဒါဆို ဟိုတယ္ကို ငါတို႔ကို အရင္ ျပန္လိုက္ပို႔ဆိုေတာ့ နိူး နိူး တဲ့။

ဟိုတယ္နဲ႔ ေလဆိပ္က ေ၀းတာကိုးေလ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔ကို ဟိုတယ္ဆီ သပ္သပ္တစ္ေခါက္ လိုက္မပို႔ႏိူင္တာ သဘာ၀က်ပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း စိတ္ကို အေတာ္ေလး ေလွ်ာ့ခ်ထားလိုက္ပါေတာ့တယ္။ အိမ္ကလူကေတာ့ ကၽြန္မထက္ပိုၿပီး ကူးလ္ေဒါင္းျဖစ္တဲ့သူမို႔ အေဖာ္ရွိေနတဲ့ တရုတ္အန္ကယ္ႀကီးနဲ႔ စကားလက္ဆံုက်ေနခဲ့ပါၿပီ။ ေလဆိပ္ထဲက မက္ေဒၚနယ္ဆိုင္ေလးမွာပဲ ထိုင္ၾကရင္း ေနာင္လာမဲ့ လူစုကို ေစာင့္ၾကရပါတယ္။ ေစာင့္ရင္း စားၾကရတာေပါ့ေလ။

အဲဒီ အန္ကယ္ႀကီးက မေလးရွားကမို႔ သူနဲ႔ ကၽြန္မက မေလးလို ေျပာ (ဒီေနရာမွာ ကၽြန္မရဲ႕ မေလးစကား မေတာက္တစ္ေခါက္ေျပာတတ္ေနတာေလးက နည္းနည္းေတာ့ အသံုးက်ပါတယ္)၊ အဲဒါကိုမွ ပဲေကတရုတ္ကို အန္ကယ္ႀကီးက တရုတ္လို ဘာသာျပန္ျပ၊ ပဲေကတရုတ္က ျပန္ေျပာတဲ့အခါ ကၽြန္မကို မေလးလို ျပန္ေျပာနဲ႔။ အေတာ္ေလးကို ဟုတ္ေနတာပါ။ စိတ္လည္းတိုရ၊ ရယ္လည္း ရယ္ရနဲ႔ပါ။ ပဲေကက သူ႔ရံုးနဲ႔ ဖုန္းေျပာအၿပီးမွာ အန္ကယ္ႀကီးကတစ္ဆင့္ ကၽြန္မကို သိေစပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ကို အမ်က္ေျပ အေလ်ာ္ေပးတဲ့အေနနဲ႔ ဒီည ဖိုက္စတားဟိုတယ္မွာ တစ္ညအိပ္ထားေပး ပါမယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွ ေနရမဲ့ ဖိုးစတားဟိုတယ္ကို ေျပာင္းပါလို႔ ဆိုတာပါ။ တစ္ကယ္ဆို ကၽြန္မက စိတ္ေျပေနပါၿပီ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ပထမဦးဆံုးညက တစ္အုပ္စုလံုး ၾကယ္၅ပြင့္ဟိုတယ္ႀကီး မွာ ေနခဲ့ၾကရပါတယ္။

ဟိုတယ္မ၀င္ခင္ ညစာအရင္ စားၾကရပါတယ္။ အစားအေသာက္ပါ ပါၿပီးသားမို႔ ကၽြန္မတို႔ ဘာမွ ထုတ္စရာ မလိုတဲ့ ညစာပါ။ ေဘဂ်င္းက စားေသာက္ဆိုင္ေတြက အဲလို အုပ္စုေတြ တစ္၀ိုင္းစားၾကတိုင္း ဘီယာ ၂ပုလင္းနဲ႔ ကိုကာကိုလာ ဗူးႀကီးတစ္လံုး အျမဲခ်ေပးပါတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြနဲ႔ ထရယ္ဗဲလ္ဧဂ်င့္ေတြၾကား ေပးကမ္း ေျပာဆိုၿပီးတဲ့ ထံုးစံပဲ ထင္ပါရဲ႕။ ညစာေလးကေတာ့ စားေကာင္းသား။





ညအိပ္ၾကရမဲ့ ဟိုတယ္ကို ေရာက္ပါၿပီ....


မနက္ေစာေစာ ဟိုတယ္ေရွ႕က ပန္းခင္းေလးနားမွာ....


ခဏေန အားလံုး မနက္စာ စားေသာက္ၾကၿပီးရင္ေတာ့ Tiananmen Square နဲ႔ Forbidden Cityေတြကို သြားၾကရမွာပါ။ အားလံုးကားေပၚတက္ၾကဆိုေတာ့မွ အတူပါလာတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပန္းေရာင္ ေသတၱာအႀကီးႀကီးတစ္လံုး ေပ်ာက္ေနပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔က ဒီည ဒီဟိုတယ္ ျပန္လာမွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ပစၥည္းေတြပါ တစ္ခါတည္း ကားေပၚတင္ၾကတာ။ မနက္စာမစားခင္က Hotel Lobby မွာ အပ္ထားခဲ့ၾကတာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေရွ႕က ထြက္သြားတဲ့ကားကလည္း အဲလိုပဲ ေသတၱာေတြ အပ္ၿပီး မနက္စာစား၊ ခုေလးပဲ ထြက္သြားတာလို႔ ဆိုတာနဲ႔ ဂိုက္က ခ်က္ခ်င္း အဲဒီကားကို ဖုန္းဆက္ၿပီး စစ္ခိုင္းေတာ့မွ သူတို႔ကားေပၚ မွားၿပီး ဆြဲတင္သြားတာပါလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဟူးးး ဒါပါပဲ တရုတ္ျပည္မွာ အဲလိုေတြ ျဖစ္တတ္ ပါတယ္။ ဘာကိုမွ စိတ္ခ်လက္ခ်ထားမရပါဘူး။ အရာရာ သတိ၊ သတိ၊ သတိ ရွိရမဲ့ ေနရာပါ။

သင္ခန္းစာ ၁-အုပ္စုနဲ႔ ခရီးသြားေတာ့မယ္ဆိုရင္ အားလံုးရဲ႕ စုရပ္၊ ဆံုခ်ိန္ေတြ ဧဂ်င့္ကို ေမးျမန္းထားပါ။
သင္ခန္းစာ ၂-တိုးဂိုက္ (ဘာသာစကား) ကိစၥ၊ လာႀကိဳဖို႔ကိစၥ အေၾကအလည္ စီစဥ္ပါ။
သင္ခန္းစာ ၃-မိမိပိုင္ ပစၥည္းေတြကို မိမိမ်က္ေစ့ေအာက္ ျမင္သာတဲ့ေနရာမွာပဲ ထားပါ။

ဆက္ပါဦးမယ္...

11 comments:

သက္ေဝ said...

ေဟးးးးး တို႔ ၁

ဖတ္ခ်င္လြန္းလို႔ မနည္းၾကီးးးးးးးးးးးး ဖတ္လိုက္ရတယ္ အခ်စ္ရယ္...

susu said...

မွတ္သား‌ေလာက္တဲ့သင္ခန္းစာ‌ေတြရသြားပါတယ္မခ်စ္ရယ္
..အီးးးးဒါ‌ေပမဲ့အနက္‌ေပါ္ကအျဖူ‌ေရာင္စာလုံး‌ေတြ
ဖတ္ျပီးညက္မွန္ပါဝါ‌ေတြတိုးသြားပါ‌ေ ျကာင္းးးး။

မဒမ္ကိုး said...

ဒီဇိုင္းအသစ္နဲ႕လန္းတယ္ဗ်ိဴးးး

2 ကိုဖတ္ဖို႕ေစာင္႕ရတာေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္
ခုလဲ ဆက္ရန္တဲ႕
ေနာက္ ၃ လေလာက္ေစာင္႕ၾကပါဗ်ိဴးးးးး
ခ်စ္တဲ႕

ဒိုးကန္

ေမာင္ဘႀကိဳင္(ခ်ဥ္ေပါင္ၿခံ) said...

သိဖူးသိဖူး
စားေသာက္စရာေတြကုိ ေစာေစာစီးစီးျမင္ၿပီး
ဗုိက္ဆာတာပဲသိတယ္ း)
း)

ဒီေန႔ေတာ႔ အေကာင္႔ဖြင္႔လ်က္မုိ႔မန္႔ခဲ႔တယ္ မမခ်စ္ း)

san htun said...

မဒိုးကန္ ေၿပာတာကို ရား ..ရား လို ့ ေထာက္ခံသြားတယ္..ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတယ္ မမခ်စ္..စကားမစပ္ ဒီဇိုင္းအသစ္ေလးက ေရလည္လန္းတယ္..

rose of sharon said...

ေလဆိပ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အဆင္မေၿပရင္ သိပ္စိတ္ညစ္ရတာေနာ္ း((

ျမေသြးနီ said...

ပဲေကေလးကို ၿပံဳးရင္း မ်က္လံုးထဲ ပံုေဖာ္မိေနတယ္ အစ္မေရ..။ အခန္းဆက္ ဒီတစ္ခါ ၾကာေစနဲ႔ေနာ္..။
ေစာင့္ရင္း ေမွ်ာ္ေနမယ္..။

သက္ေဝ said...

ဒီ Template ေလး ေကာင္းပါတယ္... ဒါေပမယ့္ ေဘးနားကေတာ့ နည္းနည္းေလး (နည္းနည္းေလး) ရႈပ္ေနသလို (ထင္ရတယ္)... ဟိ

ei poe zun said...

မေလးရွားကုိမေရာက္ဖူးေပမယ့္ ေရာက္သြားသလုိခံစားရပါတယ္။ မေလးရွားမွာတည္းခုိရင္ အဲဒီလုိျဖစ္တတ္ တယ္ဆိုတာကုိဗဟုသုတရသြားတာေပါ့။ သြားလည္ရင္ ဒါေတြကုိ အေလးထားရမယ္ဆုိတာသိသြားတာေပါ့ေနာ္။ ခုတင္ထားတဲ့စားေသာက္စရာေတြ၊ ရွဳခင္းေလးေတြကုိ ျမင္ရေတာ့ သြားခ်င္စရာေလးေနာ္။ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္လိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာပဲ။ အခုလုိ ဗဟုသုတရစရာေတြ၊ အထူးအဆန္းေလးေတြ၊ တင္ထားေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင့္။ ေနာက္လည္း ဆက္လက္ တင္ျပသြားေပးပါလုိ႔ ေျပာပါရေစရွင္။ ဒီထက္လွပတဲ့ ေနာက္ခံဒီဇိုင္းေလးေတြျပဳလုပ္ၿပီး ေအာင္ျမင္မႈမ်ားစြာ ရရွိပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္ရွင့္။

ပန္းခ်ီ said...

ေႀသာ္..ေဘဂ်င္းက ပဲေကရယ္ း))

မႀကီး..Theme ေလးလွတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာေရးကြက္ေရးက်ဥ္းေနတယ္။

ခ်စ္တဲ့

ျမတ္ၾကည္ said...

ပဲေက တရုတ္၊ မေလး တရုတ္၊ အစ္မခ်စ္ၾကည္ေအး ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ေနျပီ။ တရုတ္က အဂၤလိပ္လို ရားရား၊ ႏိုးႏိုးကလြဲရင္ မဟကို မဟတာလားဟင္? အေပၚေကာ္မန္႕ကို ၾကည့္ျပီး ရယ္သြားသည္။

Post a Comment

ေကာ္မန္႔မ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ထင္ျမင္ခံစားရသလိုသာ ေရးခဲ့ပါရွင္