Monday, May 30, 2011

ယေန႔မွစ ႏွစ္တစ္ရာတိုင္...

ကြၽန္မ ဘေလာ့မေရးခင္ကတည္းက သူ႔ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူ ျဖစ္ခဲ့တာ။ သူ႔စာေတြက ခပ္ေထ့ေထ့၊ သေရာ္ ေတာ္ေတာ္၊ ျပံဳးခ်င္စရာ၊ တစ္ဘက္မွာ ေတြးစရာေတြလည္း ေပးစြမ္းႏိူင္တာေၾကာင့္ ခုထိလည္းပဲ ကြၽန္မက သူ႔ရဲ႕ ပံုမွန္ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူ ျဖစ္ေနတာ။ အခု အဲဒီ ေမာင္ငယ္ကေလး စြံသြားၿပီ။ သူ႔ မဂၤလာပြဲကိုလည္း ကြၽန္မ တက္ေရာက္ခြင့္ ရခဲ့၊ သူ႔ရဲ႕ ႏွလံုးသားအေဖာ္ေလးကိုလည္း ေတြ႔ဆံုႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရ၊ မဂၤလာေမာင္ႏံွ တည္ခင္းတဲ့ ညစာကိုလည္း စားခဲ့ရတဲ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနညက ပြဲေလးအေၾကာင္း မွ်ေဝပါရေစ႐ွင္....


သူက "The Gardener" ဘေလာ့ဂ္ပိုင္႐ွင္...ခင္မင္သူတခ်ိဳ႕က "ကိုဇက္"၊ ရင္းႏီွးေနာက္ေျပာင္လိုသူ တခ်ိဳ႕က "ဇီးျပား"လို႔ ခ်စ္စႏိူးေခၚေလ့႐ိွၾကတဲ့ "Zephyr" (ဇက္ဖွာ) ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ 



၇နာရီ ႐ွပ္ပ္-ေဒါင္ကနဲ ဒင္ကနဲ အတီးမွာ ပြဲစမွာ ဆိုတဲ့အတြက္ မဂၤလာပြဲ က်င္းပရာ "Yunnan Garden Restaurant(NTU-Alumni Club)" ကို ၇နာရီမထိုးခင္ ၅မိနစ္တိတိ အလိုမွာ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ပြဲစေတာ့ ၈နာရီနီးပါးေလာက္ ႐ိွေနပါၿပီ။ ဒတ္ဇန္႔မက္တာ-ျပႆနာ မ႐ိွပါဘူး၊ ေနာက္က်မွ စေတာ့ ဗိုက္ဆာေနတာမို႔ ပိုစားဝင္တာေပါ့။ ပဲြမစခင္ လူ႐ွင္းတုန္းေလး ႐ိုက္စရာ႐ိွတာေလး ေအးေဆး ႐ိုက္ပါတယ္...




အခမ္းအနား စီစဥ္သူက မဂၤလာေမာင္ႏံွကို ႀကိဳဆိိုဖို႔ အားလံုး မတ္တတ္ရပ္ၾကပါတဲ့။ မရပ္ရင္ ဟိုက ဝင္မလာ၊ ဟိုက ဝင္မလာေတာ့ ဒီက မစားရ..ဆိုေတာ့ကာ၊ ဟုတ္ကဲ့ အားလံုး တက္ညီလက္ညီ မတ္တတ္ရပ္ၾကပါတယ္။  လည္ပင္းေတြအားလံုး ခမ္းမ အဝင္ဝဘက္ လိမ္ေငးလိုက္ၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ...ေဟာ...ခ်စ္စရာ့ အသစ္စက္စက္ မဂၤလာေမာင္ႏံွ ေလွ်ာက္လွမ္းလို႔ ဝင္လာၾကပါၿပီ။ သတို႔သားက ခမ္းမေၾကး၊ အစားအေသာက္ဖိုး၊ ဘာေၾကး ညာေၾကး မ႐ွင္းရေသးခင္ေတာင္မွ ေခါင္းငိုက္စိုက္ ခ်လို႔...။ ခုခ်ိန္မွာ ဘာ ေကာက္ရ ေကာက္ရ မနည္းဘူး မဟုတ္လားတဲ့။ ကြၽန္မ ေတြးၾကည့္တာပါ။ သူကေတာ့ မေျပာပါဘူး။ ဪ...အင္းး အင္းး ႐ွက္ေနတာ ျဖစ္မယ္ :)





မဂၤလာညစာက အပီဆဲြ အဝစား၊ ဗိုက္အျပည့္ အစာသြတ္စား၊ သံုး-ေလးေခါက္ မဝမခ်င္း စား၊ ဗိုက္႐ိုက္စား ဆိုတဲ့ ဘူေဖးစံနစ္နဲ႔ ဧည့္ခံပါတယ္။ မခ်စ္ၾကည္ေအးတို႔ကေတာ့ တေန႔ကမွ ေပါင္ခ်ိန္လိုက္တာ တစ္ကီလိုခဲြ တိတိႀကီးမ်ားေတာင္ တက္ေနတာ သိရလို႔ ညစာနဲနဲ ေလွ်ာ့စားဖို႔၊ တစ္ပန္းကန္တိတိပဲ စားဖို႔ သံဓိ႒ာန္ ျပတ္ျပတ္သားသား၊ တိတ္တိတ္ေလး၊ လူမသိ သူမသိ ခ်ထားခဲ့ပါတယ္...(((အဟမ္းးး))) စားခါနီး လင္ပန္းလိုက္႐ွာတာ မေတြ႔လို႔ ခ်ထားေပးတဲ့ ပန္းကန္ျပား ခပ္ေသးေသးနဲ႔ပဲ တစ္ပန္းကန္တိတိ စားခဲ့တယ္။ တကယ္ တကယ္ အဓိဌာန္ ေအာင္ျမင္တဲ့ သေဘာေပါ့ေလ။


ဒါေတြက မဂၤလာေမာင္ႏံွ တည္ခင္းဧည့္ခံတဲ့ ညစာဟင္းလ်ာေတြပါ...













ဧည့္ခံပဲြေလးက ရင္းႏီွးခင္မင္သူမ်ား၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ေႏြးေထြးခဲ့ရတဲ့ လူငယ္ပဲြေလး တပဲြပါ။ ဟင္းေတြကလည္း ကြၽန္မတို႔ ျမန္မာပါးစပ္ထဲ အေတာ္အရသာ ႐ိွပါတယ္။ စားၿပီးၾကေတာ့ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ၾက၊ ၿပီးေတာ့ မဂၤလာေမာင္ႏံွကို ႏႈတ္ဆက္လို႔ ျပန္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။


ဆလိုက္႐ိႉး ဓါတ္ပံုမ်ား ကို ဒီမွာ ၾကည့္ႏိူင္ၾကပါတယ္:)

ေမာင္ေလးကိုဇက္ နဲ႔ ညီမငယ္ ရည္မြန္တို႔ တဦးနဲ႔တဦး ခ်စ္ခင္ၾကင္နာစြာ  ယေန႔မွ စ၍ ႏွစ္တရာတိုင္ ေပါင္းဖက္ျမတ္ႏိူးႏိူင္ၾကပါေစ႐ွင္.....:)
 

Wednesday, May 25, 2011

ဆြမ္းဦးပုညရွင္ေစတီေတာ္ ဖူးၾကစို႔

ကြၽန္မတို႔ ဆြမ္းဦးပုည႐ွင္ေစတီ တည္႐ိွရာ ငဖားေတာင္ထိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ ညေန ေလးနာရီထိုးလုၿပီ။  အေဝးက လွမ္း ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ဖားသ႑ာန္နဲ႔ တူတဲ့အတြက္ ငဖားေတာင္လို႔ ေခၚဆိုၾကတာျဖစ္ၿပီး ၃၇ခုေသာ  စစ္ကိုင္းေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းႀကီးေတြထဲက တခုအပါအဝင္ ျဖစ္ပါသတဲ့။



♫♪ပုည႐ွင္ ေစတီအပါး...စစ္ကိုင္းေတာင္ စစ္ကိုင္းေတာင္အထက္နားဆီက အေ႐ွ႕တလႊား ႐ႉလိုက္ရင္ေလ...ဧရာဝတီ ဒုဌာဝတီ နတ္ပန္းခ်ီေဆးစံု ကြန္႔ေရာ့ေလသလား ဝဲလက္ယာ အတြန္႔တြန္႔နဲ႔ အလြန္႔ အလြန္ သာယာပါေပ...သည္♫♪ ဆိုတဲ့ စစ္ကိုင္းေတာင္ သီခ်င္းရဲ႕ ေျခဆင္းအပိုဒ္ကေလး သတိရမိေသးေတာ့တယ္...။




ၾကည့္စမ္းပါဦး...ဧရာဝတီဟာ ေကြ႔ကာ ဝိုက္ကာ လြန္႔လူး စီးဆင္းေနလိုက္တာ။ အနားမွာ ႐ိွတဲ့ အခေပး ၾကည့္ရတဲ့ မွန္ေျပာင္းနဲ႔ ၾကည့္မိတဲ့အခါ ျမစ္တြင္းသြား အေပ်ာ္စီးသေဘာၤႀကီးျဖစ္တဲ့ "Road To Mandalay" ကိုေတာင္ ေတြ႔ရပါေသးရဲ႕။ ႐ႈခင္းေတြက လွလိုက္တာ.......ညေနေပမဲ့ ေနေရာင္မက်ေသးတာမို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ ေတာေတာင္သစ္ပင္ အရာရာအားလံုးဟာ အပူ႐ိွန္ေအာက္မွာ ႂကြတ္ဆတ္ဆတ္ႏိူင္လွသလို အနီ အညိဳ အမိႈင္းေရာင္ေတြနဲ႔ မႈန္မႈန္ဆိုင္းဆိုင္းရယ္။




အာ႐ံုခံတန္ေဆာင္းထဲက ဆြမ္းဦးပုည႐ွင္ဘုရား ႐ုပ္ပြားေတာ္ကို ဦးဆံုး ဖူးေမွ်ာ္ ၾကည္ညိဳၾကတယ္။

အာ႐ံုခံတန္ေဆာင္းထဲက ဆြမ္းဦးပုည႐ွင္ဘုရား



ဆြမ္းဦးပုည႐ွင္ေစတီေတာ္ျမတ္


ဆြမ္းဦးပုည႐ွင္ေစတီကေတာ့ ျပဳျပင္မြမ္းမံေနတာမို႔ လံုးေတာ္ျပည့္ ဖူးခြင့္ မရခဲ့ပါဘူး။ ခုလိုပဲ ရေသ့စိတ္ေျဖ အျပင္ကေန မွန္းၿပီး ဖူးေမွ်ာ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။

ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ...


 ဆြမ္းဦးပုည႐ွင္ေစတီကို  ပေဒသရာဇ္ ျပည့္႐ွင္ သီဟသူရဲ႕ ပညာရွိအမတ္ ဦးပုညက ၆၇၄ ခုႏွစ္-ပင္းယေခတ္မွာ တည္ထားခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ကိုင္းေတာင္စဥ္တန္းႀကီးေတြရဲ႕ ဒုတိယ အျမင့္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ငဖားေတာင္ထိပ္ေပၚက ဆြမ္းဦးပုည႐ွင္ေစတီဟာ အျမင့္ ၂၉ မီတာ၊ အေပၚမွာ ဆင့္တင္ထားေတာ္မူတဲ့ ထီးေတာ္အျမင့္က  ၈ မီတာ ႐ိွတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ေရွးျမန္မာမင္းအဆက္ဆက္က ဗုဒၶဓါတ္ေတာ္ ေမြေတာ္ေတြ ထည့္သြင္းထာပနာထားခဲ့တဲ့ ဒီေစတီမွာ အင္မတန္ ထူးျခားလွတဲ့အခ်က္က တည္ထားစဥ္ကတည္းက အခု အခ်ိန္ထိ ဘယ္သူ လူသား တဦးတေလကမွ ဆြမ္းဦး ကပ္လႉခြင့္ မရ႐ိွခဲ့သးတာပါပဲ။ ကြၽန္မ ၾကားဖူးတာကေတာ့ ေစတီႀကီးကို ေစာင့္ၾကပ္တဲ့  သူေတာ္ေကာင္းနတ္ေတြက ဆြမ္းဦး လာကပ္ၾကတယ္ ဆိုတာပါ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အာ႐ုဏ္မတိုင္မီ ေစာင့္ၿပီး ဆြမ္းကပ္ကပ္၊ ဘုရားအေ႐ွ႕မွာ ဆြမ္းပဲြ ၁၀ ပဲြခန္႔ အျမဲ ဆက္ကပ္ထားၿပီး ျဖစ္ေနတတ္တယ္လို႔ အဆို႐ိွပါတယ္။

ကြၽန္မတို႔ေဘးမွာ ေ႐ႊပေလာင္ ေငြပေလာင္အုပ္စု ဘုရားဝတ္ျပဳေနတာလည္း ေတြ႔ခဲ့ပါရဲ႕။ ၿပီးေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြ ႐ိုက္တယ္။ အဲဒီအုပ္စုထဲက တေယာက္က ခင္မင္ေဖာ္ေ႐ြဟန္နဲ႔ ကြၽန္မအနားေရာက္လာခဲ့ေတာ့ ကြၽန္မက ျပံဳးျပ ႏႈတ္ဆက္ရင္း ေသခ်ာေအာင္ "ဘာလူမ်ိဳးလဲဟင္" လို႔ ေမးမိတယ္။ သူက" ေငြပေလာင္" လို႔ ျပန္ ေျဖရင္း ကြၽန္မလည္ပင္းမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ကင္မရာႀကီးကိုပဲ စိတ္ဝင္တစား ၾကည့္ေနေတာ့တယ္။ 


ဒါနဲ႔ ကြၽန္မက "ဓါတ္ပံု ႐ိုက္မလားဟင္" ဆိုေတာ့ သူက ႏႈတ္က ဘာမွျပန္မေျဖဘဲ ပိုစ့္ေပးေနတာက အရင္...။ 


ဓါတ္ပံု ႐ိုက္ေပးၿပီး ကင္မရာ စခရင္မွာ သူ႔ပံုေလးကို ျပန္ ျပေတာ့ သူက စခရင္ကို လက္ညိႇဳးေလးနဲ႔ လွမ္းထိၾကည့္ရင္း သူ႔ပံုကို "လွတယ္" လို႔ ေျပာခဲ့တာ....။ သူ႔ဟန္ပန္က ႐ိုး႐ွင္းၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတာမို႔ ကြၽန္မျဖင့္ မျပံဳးဘဲ မေနႏိူင္ေအာင္ပါ။ "အင္တာနက္ေပၚ ဒီဓါတ္ပံုတင္လိုက္မယ္ေနာ္" ဆိုေတာ့ ေခါင္းညိတ္ျပ႐ွာတယ္။ အင္တာနက္ ဆိုတာ ဘာလဲ... သူ သိ မသိ မေသခ်ာေပမဲ့ ေနာက္တေခါက္ သူနဲ႔ေတြ႔ၿပီး သူ႔ဓါတ္ပံုေလး ကူးေပးလိုက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ ကြၽန္မ ရင္ထဲ တဖြားဖြား ေပၚလာခဲ့မိေတာ့တာ။

ပုည႐ွင္ေစတီအပါးက ျပန္လာခဲ့ၾကေတာ့ ညေန ၅နာရီ စြန္းစြန္း...။ ကြၽန္မတို႔ မႏၲေလးျပန္ ဆင္းရဦးမယ္။ ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အေမာေျဖ၊ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးၾကရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ညစာစားဖို႔ "တူးတူး ျမန္မာထမင္းဆိုင္"မွာ အေယာက္ အစိတ္စာ ဘုတ္ကင္လုပ္ထားခဲ့တာ...။ မနက္ျဖန္ မနက္ေစာေစာ မႏၲေလးကို ႏႈတ္ဆက္ထားရစ္လို႔ ကြၽန္မတို႔ ခရီးဆက္ၾကရဦးမွာ...ေတာင္ႀကီး၊ အင္းေလး၊ ပင္းတယနဲ႔ ပုဂံကိုေပါ့။

စာႂကြင္း : ေတာင္ႀကီး နဲ႔ အင္းေလး ခရီးေတြ ေရးၿပီးခဲ့ပါၿပီ။ ပင္းတယ နဲ႔ ပုဂံ အေႂကြးမွတ္ထားၾကပါ။   ျဖည္းျဖည္း နား နားၿပီး ေရးပါမယ္...:)



Ref: http://wikimyanmar.co.cc/
Special Thanks : ကြၽန္မလိုခ်င္တဲ့ အခ်က္အလက္မ်ား ႐ွာေဖြ ေပးခဲ့တဲ့ AATO ဘေလာ့ဂ္ပိုင္႐ွင္ ကိုေသာမတ္စ္...Big thanks to you Bro :)

Saturday, May 21, 2011

စစ္ကိုင္းခရီး အဆက္

ကြၽန္မရဲ႕အက်င့္ကိုက ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ရယ္...။ ဟိုဟာလည္း တပိုင္း၊ ဒီဟာလည္း တစနဲ႔ ထားခဲ့တတ္တဲ့ အက်င့္။ ေမ့ကုန္ၾကၿပီ ထင္ပါရဲ႕ ကြၽန္မေရးလက္စ ႐ြာျပန္ခရီးစဥ္ကေလး အေၾကာင္း...။ ကဲ ျပန္စၾကပါစိုရဲ႕႔... စစ္ကိုင္းကို ျပန္သြားၾကရေအာင္ပါ။ မနက္ပိုင္းတုန္းက စစ္ကိုင္း မ်က္မျမင္ကေလးမ်ားေက်ာင္းကို သြားခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ေန႔လည္မေတာ့ ကြၽန္မတို႔အားလံုး ဆာေလာင္ေနခဲ့ၾကၿပီ။ ကားသမားနဲ႔ ကြၽန္မ အကိုေတာ္ရဲ႕ ရီေကာ္မန္ေဒး႐ွင္းျဖစ္တဲ့ "သိတ္စားေကာင္းတယ္" ဆိုတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္တဆိုင္ကို လွည့္႐ွာၾကတယ္။ ဒီနားမွာပဲ  ဒီနားမွာပဲ ဆိုေပမဲ့ လည္ထြက္ေနၿပီး ဆိုင္က ႐ွာမေတြ႔ႏိူင္ဘူး။ ေတြ႔ေတာ့လည္း ဆိုင္က ပိတ္ထားျပန္ေရာ။ မတတ္ႏိူင္ေတာ့ဘူး ေနာက္ဆံုး "မဆိုးပါဘူး စားေပ်ာ္ပါတယ္" ဆိုတဲ့ ဆိုင္တဆိုင္ကိုပဲ ဦးတည္ခဲ့ၾကေတာ့တယ္။  


ဆိုင္နာမည္က သူဇာတဲ့။ ေအးေဆးပဲ စားမဲ့သူလာမွ ထ ခ်က္တဲ့ဆိုင္...။ အ႐ြက္ေတြေတာင္ အခင္းထဲက ခုခူး ခုေၾကာ္တယ္ ထင္ရတယ္။ လတ္ဆတ္တာေပါ့။ အနည္းငယ္ ေစာင့္ရေပမဲ့ ဗိုက္ဆာေနၾကတာမို႔ တကမာၻေလာက္ၾကာတယ္ ထင္ခဲ့ၾကတာ။ စားမဲ့လူ မ်ားတာနဲ႔ ဟင္းတမ်ိဳးကို ၂ပြဲစီမွာၾကတယ္။ ဟင္းပဲြေတြ ေရာက္လာမွ မ်က္လံုးျပဴးၾကရတာ။ တပြဲ တပဲြကို နဲတာ မဟုတ္ဘူး။ အရမ္းဆာေနၾကေပမဲ့ ေသခ်ာတယ္။ ဘယ္လိုမွ မကုန္ႏိူင္ဘူး။ တတ္ႏိူင္ပါဘူး ကုန္သေလာက္ပဲ စားၾကတာေပါ့။





တခ်ိဳ႕ပံုေတြ မ႐ိုက္လိုက္မိဘူး။ ၾကက္ဥလိတ္ စပါယ္႐ွယ္ ဆိုတာ မွာေသးတယ္။ ေနာက္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။
အစားအေသာက္ေတြက ထင္ထားတာထက္ စားေကာင္းၿပီး ေစ်းလည္း ခ်ိဳပါတယ္။ ေငြ႐ွင္းေတာ့ ၄ေသာင္းေတာင္ မျပည့္ဘူးလို႔ မွတ္မိပါတယ္။ 

အခ်ိဳတည္းဖို႔ မလိုင္ထိုးမုန္႔ အရမ္းမိုက္တယ္ အီစိမ့္ေနေအာင္ စားေကာင္းတယ္ (အလႉ႐ွင္က အမေ႐ႊဇင္ဦးပါ :)


စားအၿပီးမွာ စစ္ကိုင္း ေကာင္းမႈေတာ္ကို သြားခဲ့ၾကတယ္။ စစ္ကိုင္း ေကာင္းမႈေတာ္ပိုစ့္ကို ကြၽန္မ ေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ စစ္ကိုင္း ေကာင္းမႈေတာ္ဘုရား ရင္ျပင္ေပၚမွာ ႐ိုက္ခဲ့တဲ့ ပံုေလးတခ်ိဳ႕ တင္လိုက္ပါတယ္...






ေျပာျပရဦးမယ္။ ေန႔လည္စာေတြက ထင္ထားတဲ့အတိုင္း မကုန္ႏိူင္ၾကဘူး။ တဝက္ေလာက္နီးနီး က်န္ေနတာနဲ႔ "ထုတ္သြားၾကရေအာင္ လမ္းမွာ ဆာေတာ့ စားၾကတာေပါ့"လို႔ အခ်င္းခ်င္း တိုင္ပင္ေျပာ ေျပာၾကပါေသးရဲ႕။ ထိုးမုန္႔ေလးစားရင္း ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္၊ စကားစျမည္ ေျပာၾကတုန္းမွာပဲ အသံခပ္ယဲ့ယဲ့ေလး ႏွစ္သံ နားထဲၾကားမိတာနဲ႔ အသံလာရာ လွမ္းၾကည့္မိတယ္။ အဘြားအို ႏွစ္ေယာက္၊ လက္ထဲမွာ ျခင္းေတာင္း ခပ္စုတ္စုတ္ ေဟာင္းေဟာင္းေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔။ ကြၽန္မ အမ်ိဳးသားက အသာေလးထသြားၿပီး ေမးေတာ့မွ "သူတို႔ ထမင္း မစားရေသးတာမို႔ ထမင္းက်န္ ဟင္းက်န္ေလးမ်ား ႐ိွေသးရင္ ေပးပါ" လို႔ ဆိုသတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ကြၽန္မတို႔ ထုတ္သြားမယ္ ရည္႐ြယ္ထားတာေတြ အကုန္ ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ ဆုေတြ ေတာင္းေပးသြားလိုက္ၾကတာမွ အ႐ွည္ႀကီးပါပဲ။ ကြၽန္မတို႔လည္း ပီတိျဖစ္ၾကရတယ္။ 

ပီတိျဖစ္ေနရင္းက ေတြးမိတဲ့ အေတြးေလး ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ အခု လႉလိုက္တဲ့ အစားအေသာက္ေတြက စားမကုန္ေတာ့ေအာင္ ပိုေနလို႔ လႉခဲ့တာ။ တကယ္လို႔မ်ား ဗိုက္ေတြကလည္း အရမ္းဆာေနၿပီ၊ ကြၽန္မတို႔ မစားရေသးခင္ အဘြားအိုေတြ ေရာက္လာခဲ့မယ္။ ဟင္းပြဲေတြကလည္း ထပ္မွာလို႔ မရႏိူင္ေတာ့ဘူး...ဆိုခဲ့ရင္။ လႉႏိူင္ပါ့မလား...ကြၽန္မတို႔ မစားဘဲ လႉႏိူင္ပါဦးမလား...။

သတိထားမိတာက ကြၽန္မတို႔တေတြအားလံုး ပိုမွ လႉၾကတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ျပည့္ဝမွ က်န္တဲ့သူအတြက္ စဥ္းစားတတ္ၾကတယ္။ ဒါ လူ႔သဘာဝပဲေလ...႐ိွမွ လႉႏိူင္မွာေပါ့လို႔ ဆင္ေျခေပးႏိူင္ပါတယ္။  

ျမတ္စြာဘုရား အေလာင္းေတာ္ျဖစ္စဥ္ ဘဝ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာမွာ လႉဒါန္းခဲ့တဲ့ အေသြး အသားေတြ၊ မ်က္လံုးလိုခ်င္သူအတြက္ မ်က္လံုးေတာ္ေတြ လႉခဲ့တာ နည္းမွ မနည္းပါဘဲကလား။ ဒါ ပိုေနလို႔ လႉတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ဘုရားျဖစ္ခဲ့တာ၊ လူတိုင္း မလုပ္ႏိူင္၊ မတတ္ႏိူင္တဲ့ စြန္႔ျခင္းႀကီးေတြနဲ႔ သတၱဝါေတြအတြက္ ေပးဆပ္ေတာ္ မူခဲ့တာ။ ေတြးရင္းနဲ႔ ကြၽန္မ ၾကက္သီးေတြေတာင္ ထခဲ့ရတယ္။ ၾကည္ညိဳစရာ ေကာင္းလြန္းလို႔ပါ။ ဘုရားမျဖစ္ခင္ အေလာင္းေတာ္ ဘဝမွာကိုပဲ ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းလြန္းတာမို႔ ဘုရားရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ ပြားရင္း စိတ္ထဲကေန အႀကိမ္ႀကိမ္ ဦးခ်မိခဲ့ေတာ့တာ။

အဲဒီကေန ဆြမ္းဦးပုည႐ွင္ဘုရားကို ဆက္ခဲ့ၾကတယ္...