Wednesday, March 31, 2010

ဘာလီ ခရီးစဥ္-၂

မေန႔က ပထမေန႔ ေန႔လည္စာ စားၿပီးတဲ့အထိ ေရာက္သြားၿပီ ဆိုေတာ့ ဒီေန႔ တကၠစီ နဲ႔ ေစ်းဝယ္တဲ့ အေၾကာင္းေလး ေရးမယ္။ ေန႔လည္စာစားတဲ့ ဆိုင္က ပိုင္႐ွင္အမ်ိဳးသမီးက သေဘာေကာင္းၿပီး က်မ တို႔နဲ႔ စကားေလး ဘာေလး လာေျပာေတာ့ က်မတို႔လည္း အႀကီးဆံုးကုန္တိုက္ ဂယ္လာရီယာကို သြားခ်င္လို႔ ဒီကေနသြားရင္ တကၠစီခ ဘယ္ေလာက္ က်မလဲ ေမးရင္း အကူအညီေတာင္း ျဖစ္သြား တယ္။ ဒါနဲ႔ သူက တကၠစီ တစီးတား၊ ဘယ္ကိုပို႔ေပးလိုက္ပါ ဘာညာေပါ့။ ႐ူးျပား ၃၀,၀၀၀ က်မယ္တဲ့ ရတယ္ေလ သြားၾကမယ္ ဆိုၿပီး သိုင္းက်ဴးခဲ့ပါတယ္။

တကၠစီသမားက စကားလံုးဝ မေျပာဘူး ခပ္တည္တည္ ပဲ။ မီးပိြဳင့္ေရာက္ေတာ့ ေနာက္ဘက္ ယူတန္း(U turn) ေကြ႔ခ်လိုက္ၿပီး ကုန္တိုက္ ႀကီးတခုေ႐ွ႕ရပ္ေပးတယ္ ေရာက္ၿပီ ဆင္းေတာ့ တဲ့...။ က်မက တကၠစီေပၚကေန မဆင္းေသးပဲ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကုန္တိုက္နာမည္ က ခရစ္စနာတဲ့။ ဒါနဲ႔ က်မက ငါတို႔သြားခ်င္တာ ဒါမဟုတ္ဘူးလို႔ဆိုေတာ့ သူက ျငင္းတယ္ ဒါပဲ ဒါပဲ ဆင္းေတာ့တဲ့...စူပုပ္ပုပ္နဲ႔ ဆိုတယ္။

အဲဒါကို က်မရဲ႕ လူႀကီး Mr.Nice Guy က "ဆင္းလိုက္ပါခ်စ္ရယ္ ကိုကိုတို႔က ဘယ္ေစ်းမွာ ဝယ္ဝယ္ရတာပဲဟာ" တဲ့။ သူက အဲလိုပဲ အၿမဲတမ္း ေ႐ႊျပည္ေအးတရား ေဟာတတ္တာ...သူ႔ေတာ့ အေမရိကန္ နဲ႔ အာဖဂန္ၾကား ပို႔ပစ္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။

အဲဒါ ဒီကုန္တိုက္ေပါ့.....



ကုန္တိုက္ထဲ ဝင္ဝင္ခ်င္း အေရာင္းသမားတေယာက္ကို ခ်က္ခ်င္းေမးေတာ့ က်မထင္တဲ့ အတိုင္းပဲ ကားသမား လူလည္က်သြားတာ။ ၾကည့္စမ္း...စလံုးကလူကို...လူေတာင္မွ ႐ိုး႐ိုးလူ မႈတ္ဘူး ဘေလာ္ဂါကို...လူလည္က်သြားတာ၊ ခုေတာ့ ဒီလူ ပိုစ့္ျဖစ္သြားေရာ...။

ပန္းခ်ီကား ၃ကား ဝယ္တယ္၊ တီ႐ွပ္ အထည္ ၂၀ ဝယ္တယ္။





ေစ်းဝယ္ၿပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ ကုန္တိုက္ေ႐ွ႕မွာ တကၠစီတစီး အဆင္သင့္ ေတြ႔တာနဲ႔ ငွားဖို႔ေမးၾကည့္ေတာ့ ကားသမားက သူ မုန္႔ေလး စားခ်င္လို႔ ခဏေစာင့္ႏိူင္မလားတဲ့၊ ၾကည့္ရတာ ခုန ငနဲထက္ေတာ့ ပိုၿပီး မြန္မြန္ရည္ရည္႐ိွတယ္။ ရပါတယ္ စားပါဆိုၿပီး က်မတို႔ သူ႔ေစာင့္ရင္း ခုနက တကၠစီအေၾကာင္း ကြန္ပလိန္း တက္မိတယ္။ သူက ရယ္ရင္း ဘာလီမွာ တကၠစီ ကုမၸဏီ ၅ခုထက္မနဲ ႐ိွွတဲ့ အနက္ ဘလူးဘာ့ဒ္ (Blue Bird) က စိတ္အခ်ရဆံုးဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေျပာျပတယ္။
ဪ...သူကလည္း ကိုငွက္ျပာကိုး...ေျပာေပမေပါ့။ ဒီေရာက္မွ အင္တာနက္ထဲ ျပန္႐ွာမိေတာ့ သူေျပာတာ ဟုတ္သား...။ တခါတည္း ေၾကာ္ျငာလိုက္မယ္..."ဘာလီသြားရင္ တကၠစီဆို ငွက္ျပာမွ စီးေနာ္"

ဒါက ကားသမား စားတဲ့ ေန႔လည္ခင္း သေရစာ...Bakso လို႔ေခၚတယ္။ သူတို႔ဆီမွာေတာ့ မနက္၊ ေန႔လည္ အဲဒါမ်ိဳး အေတာ္ စားၾကတာ ေတြ႔မိတယ္၊ ပဲၾကာဇံ၊ ပဲျပား၊ အာလူး၊ အမဲသားလံုး ေတြထည့္၊ အမဲသားျပဳတ္ရည္နဲ႔ ၾကာညိဳ႕၊ အခ်ဥ္ရည္ထည့္ၿပီး စားတယ္။ တပဲြကို ႐ူျပား ၁၀,၀၀၀...



ဒါကေတာ့ Bonus ေပါ့ေလ...

ဒီေန႔ ညစာခ်က္စားျဖစ္လို႔၊ ငါးၾကင္းကို ခ်ဥ္ေစာ္ကားသီးနဲ႔ အခ်ဥ္ဆီျပန္ေလးခ်က္၊ ခရမ္းသီးႏွပ္၊ ဟင္းႏုႏြယ္ေၾကာ္၊ ငါးပိလိမၼာခ်က္ နဲ႔ ဘူးသီးျပဳတ္ တို႔စရာ... ခ်ဥ္ေစာ္ကားသီး မျမင္ဘူးသူမ်ား အတြက္ အထုပ္နဲ႔ ပန္းကန္ေလးထဲမွာလည္း ထည့္ျပထားေသးတယ္...။





ပို႔စ္နဲ႔ေတာ့ မဆိုင္ဘူးေပါ့ေလ...ဟိုဘေလာ္ဂါ Bonus ထည့္ေပးတတ္တာကို အားက်လို႔....။ သူေလ...ခုတေလာ သူ႔ကိုယ္သူ ေသေၾကာင္းၾကံဖို႔ ႀကိဳးစားေနသူ၊ ခုထိလည္း ေသဖို႔ နည္းလမ္းေကာင္း မေတြ႔ေသးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတဲ့သူ...

TZA ေျပာပါတယ္....
ခိခိ...ပါေတာ္မူ သြား႐ွာေပါ့...။

Tuesday, March 30, 2010

ဘာလီခ႐ီးစဥ္-၁

ဘယ္လိုစေရးရမလဲ...အင္း...ျမန္မာလိုပဲ ေရးလိုက္ပါမယ္ေလ...ဟိုနာမည္ေက်ာ္ ဆရာႀကီး တေယာက္လို ဆရာႀကီးဦး X X X ႏိူင္ငံျခားမွ ျပန္ေရာက္ပါၿပီ မိတ္ေဟာင္း၊ မိတ္သစ္၊ မိတ္တပတ္ႏြမ္းမ်ား ျပန္လည္ ဆက္သြယ္ႏိူင္ၾကပါၿပီခင္ဗ်ား လို႔ စလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား
လို႔ အူတူတူေတြးမိေသး...ဟင္း ဟင္း...(ပါးစပ္ကို ညာလက္ဝါးေလးႏွင့္ အသာအုပ္၍ မပြင့္တပြင့္ ဂ်ပန္စတိုင္ေလး ရယ္၏)

၂၇ ရက္ေန႔က သြားၿပီးေတာ့ ၂၈ ရက္ေန႔ မနက္ကေန အရင္ စလိုက္ပါမယ္။
ဒီပံုက ဟိုတယ္မွာ ကမ္းေျချဗဴး ဘက္လွည့္ၿပီး မနက္စာ စားခဲ့တဲ့ေနရာ။


အဲဒီကေန ကမ္းေျခကို မခို႔တ႐ို႕ေလး ခုလို ေခ်ာင္းၾကည့္လို႔ရတယ္...။


မနက္စာ...စိတ္ဝင္စားဖို႔ မေကာင္းဘူး ၊ ၿပီးေတာ့ ကမ္းေျခသြားဖို႔ စိတ္ေစာေနလို႔ ဗိုက္ထဲကို ပန္းကန္လိုက္ ေမာင္းသြင္းပစ္လိုက္တယ္...ဓါတ္ပံု မ႐ိုက္လိုက္ရဘူးေပါ့...ကိစၥမ႐ိွပါ...ေနာက္ေန႔ေတြလည္း အတူတူပဲ မိႏု(Menu) မေျပာင္းပါ...ေနာက္တရက္မွ ၾကည့္ၾကပါကုန္....


ဆယ္ေက်ာ္သက္ လူ႐ြယ္ကေလးမ်ား အလြန္ တက္ႂကြတဲ့ ဘာလီ...


ဗူးသီး နဲ႔ ဖ႐ံုသီး လမ္းေလ်ာက္လို႔လာ....
(ဗူးေလးရာ ဖ႐ံုဆင့္ ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးမ်ားလား...)


အဲသလိုနဲ႔ ညေနကို ေရာက္သြားေရာ...ၾကားထဲက အခ်ိန္ေတြလား...ဟင္း ဟင္း ဟိုတယ္မွာ အဝတ္အစား ျပန္လဲတယ္
ဆပါး (SPA) သြား၊ ေန႔လည္စာ စားေပါ့...SPA သြားတဲ့ ပံုေတြ မ႐ိုက္ခဲ့ရဘူး
တေယာက္ကို ႐ူျပား ၃၀၀,၀၀၀ ပဲက်တယ္ SPA က Couple Package ကို ယူလိုက္တာ...၁၀ရာခိုင္ႏႈန္းထပ္ေလွ်ာ့တယ္....၃နာရီၾကာ တယ္ အရမ္းတန္လို႔ ဘာလီသြားမဲ့သူေတြကို သြားျဖစ္ေအာင္သြားဖို႔ ၫႊန္းခ်င္ပါတယ္...စလံုးမွာ ဒီေစ်းနဲ႔ မရလို႔ပါ စလံုးနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ က်လဲ သိခ်င္ရင္ ၆၄၀၀ နဲ႔ စားၾကည့္ေပါ့...
ဂ်ာဂူစီထဲ ဆင္းဆင္းခ်င္း ၂ေယာက္သား တိုင္ပင္မထားပဲ ေျပာျဖစ္တာက
"ေဟ့ ခ်ဴခ်ဴးမေပါက္ေၾကး" :)


SPA ၿပီးေတာ့ အေတာ္ကို ဆာၾကၿပီ...ေန႔လည္စာကို အင္ဒိုစာ စစ္စစ္ ဆိုင္ကေလးမွာ စားခဲ့တယ္ က်မက အသားနဲ႔ ခ်ိဳခ်ဥ္စပ္ကေလး...သူက ၾကက္ထမင္းေၾကာ္၊ အင္ဒိုဘီယာ၊ ၾကက္ဥေအာမလက္ Seafoods နဲ႔ ခ်ဥ္စပ္ေၾကာ္ကေလး...စားေကာင္းသား...က်မက ဘာမွန္းမသိတဲ့ ေဖ်ာ္ရည္မွာေသာက္တယ္



တဝက္ေလာက္ေသာက္ၿပီး ရီတီတီနဲ႔ ဟိုလူႀကီး ႏွစ္ကိုယ္ခဲြ မျဖစ္ခင္ ရပ္တန္းကရပ္ ပစ္လိုက္တယ္၊ ထင္ေတာ့ထင္သား...စေသာက္ကတည္းက ခါးတားတားနဲ႔လို႔...။
ဟိုလူႀကီးလက္ခ်က္ေနမွာ ေတာ္ပါေသး အေဖ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္ အယ္လကိုေဟာ
ေရာထားရင္ သိေနတာ...။ ဟင္းဟင္း...ဒါမ်ိဳး မရဘူး... ၿဖဲသီး ေဖ်ာ္ရည္တခြက္
ထပ္မွာေသာက္ လိုက္တယ္....


ေန႔လည္စာက ႐ူျပား ၁၇၀၅၀၀ က်တယ္...ဒါေလးမ်ား....ဟား...ဟား...

စားၿပီးေတာ့ ေ႐ွာ့ပင္ သြားတာ တက္ကစီသမား တပတ္႐ိုက္...ခံခဲ့ရတယ္...႐ွက္လို႔ ဘယ္သူ႔ကမွေျပာဝံ့ဘူး...ဘေလာ့ေပၚပဲတင္မယ္ စိတ္ကူးတယ္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေပါ့...

ခုေတာ့....က်မရဲ႕ တမတ္တန္ ကင္မလာေလးနဲ႔ပဲ ဘာလီရဲ႕ တိမ္ေတြကို အမိအရ ဖမ္းဆုတ္ ႐ိုက္ခတ္ပစ္ခဲ့တယ္...


တိမ္ေတြဟာ ခုတမ်ိဳး ခုတမ်ိဳးနဲ႔ အေတာ္ မ်က္ႏွာမ်ားတယ္...


တမတ္တန္ ကင္မလာ အစြမ္းေၾကာင့္ တိမ္ေတြဟာ ျပားတားတား...ခြင့္လႊတ္ပါ တိမ္ေတြရယ္...


အေျပာင္းအလဲ ျမန္လြန္းတာ...ဆိုးလိုက္တဲ့တိမ္...





ဗိုလ္ပဲ...မတ္ပဲ....ကုလားပဲ...ပဲစဥ္းငံု...ပဲနီေလး...ပဲဝါေလး....ဘာပဲ ညာပဲ...ပဲ...ပဲ...


ပဲေတြက အမ်ိဳးစံု အေတာ္မ်ားသကိုး


လာ့ဂိတ္႐ွ္ေတြကိုေတာင္ ေရမခ်ိဳးေပးရေသးဘူး ဒီတိုင္း တုံးလံုး...ပိုစ့္တင္ခ်င္လြန္းလို႔ ပင္ပန္းေနတဲ့ၾကားကေန ေရးတင္ပစ္လိုက္တယ္...
ပိုစ့္႐ွည္သြားမစိုးလို႔ ဒီေနရာမွာပဲ ကတ္ေက်းကိုက္လိုက္ ပါရေစ...




ဓါတ္ပံုၾကည့္ခ်င္တယ္လို႔ ပိတ္သတ္ထဲကေန စာေလးတေစာင္ ကိုယ့္ဘာသာ ပစ္တင္ၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ့္ပံုကို တင္လိုက္ပါတယ္...ဒါ ေရမခ်ိဳးရေသးပါဘူး...ဟင္း ဟင္း ဟင္း....:) ည အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္ၾကပါ...

Saturday, March 27, 2010

ႀကဳိႏွင့္ေတာ့ ဘာလီေရ....

ၿပီးခဲ့တဲ့ နာတတ္စ္ ထရယ္ဗယ္ဖဲ (Natas Travel Fair) မွာ ဘာလီကို သြားဖို႔ တန္တာနဲ႔ လက္မွတ္ ဝယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ ဖရီး အန္ အီးဇီး(Free and Eazy) ပါ။ ခု အဲဒီ ခရီးသြားဖို႔ ပစၥည္းေတြေကာက္ထည့္ရင္း ပိုစ့္တပုဒ္ ေကာက္ေရးလိုက္ တယ္။ ယူသြားဖို႔ ပစၥည္းေတြက သိတ္မမ်ားလွေပမဲ့ ကမ္းေျခကို သြားမွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဦးထုတ္၊ ဖလစ္ဖေလာပ့္ (Flip Flop)၊ ဆန္းန္ဘေလာက္ (Sun Block) နဲ႔ ေနကာမ်က္မွန္ေတြက မပါမျဖစ္ ယူသြားရမွာေတြ၊ အေရးႀကီးတဲ့ ေလယာဥ္ လက္မွတ္၊ ဟိုတယ္ရီဇာ့ေဗး႐ွင္း၊ ပတ္စ္ပို႔ေတြလည္း လြယ္သြားမဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ ထဲ ထည့္ၿပီးသား။ အဲ အစာေၾကေဆး ဆင္တုန္းမႏြယ္ ေမ့ေတာ့ မလို႔...အပီ ဝါးဒီးဆဲြမွာ ဆိုေတာ့ကာ စားသမွ် အစာေၾကဖို႔ လိုသမို႔ လား...၊ ဒီအခ်ိန္မွာ ဝိတ္အေၾကာင္း ေခါင္းထဲက ခဏ ထုတ္ထားတယ္...။ ၿပီးေတာ့ ႐ွမ္းေဆး အေျဖေက်ာ္...သိတ္ေကာင္းတဲ့ ေဆး...ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဒါေသာက္ ...ေပ်ာက္ပဲ။ ေခါင္းကိုက္တတ္လို႔ ပနေဒါ တကဒ္လည္း ပါေသး။ ေတာ္ေလာက္ပါၿပီေလ ေဆးက ဒီေလာက္ပါပဲ...။

နားကေလာ္ဖို႔ ေကာ္တြန္ဘတ္ဒ္ေလး ေတြလည္းယူသြားအံုးမွ...ေရထဲဆင္းၿပီးရင္ နားယားတတ္တယ္ မဟုတ္လား...။ ေရကူးဖို႔က သူ႔အတြက္ ေရကူးေဘာင္းဘီ ထည့္ၿပီးသား။ က်မ အတြက္ေရထဲ ဆင္းဖို႔ေရာ.....? စဥ္းစားရင္း လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္ေလာက္က ထိုင္းမွာ ဝယ္ခဲ့တဲ့ တူးပိစ္ေလး သတိတရ နဲ႔ ဘီ႐ိုထဲကို ဖြၿပီး ႐ွာထုပ္လိုက္ေသးတယ္။ လားလား...တူးပိစ္ေလးက လွတုန္းပဲ...ဝလာတာက ကိုယ္...။ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ...ကမ္းေျခလာသူ အေပါင္း ဝက္သား ျပတ္ေရာ့လဟယ္ ဆိုသလိုမ်ား ျဖစ္ေနမလား...အသာေလး ျပန္သိမ္း ထားလိုက္တယ္...ရာဇဝင္ထဲမွာ...အဲ ဘီ႐ိုထဲမွာပဲ တူးပိစ္ကို ထားရစ္ခဲ့...ခဲ့...ခဲ့...။

အိမ္ကလူႀကီးကေတာ့ ဒီေန႔ အလုပ္ေန႔ဝက္ သြားရေသးတယ္။ အို ... သူက က်မထက္ ပိုတက္ႂကြေသး....လိန္ပံ်ေတြကို သူခ်စ္တယ္ လိန္ပ်ံကြင္းကို သူခ်စ္တယ္၊ သြားဖို႔ တႂကြႂကြ ျဖစ္ေနတာမ်ား ...ျမင္စမ္းေစခ်င္တယ္။ သူနဲ႔ လိန္ပ်ံကြင္းနဲ႔ ခ်စ္ကြၽမ္းတဝင္ ျဖစ္ေနခဲ့တာ မ်ား ၾကာလွေပါ့။ ေျပာရမယ္ဆို က်မနဲ႔ အိမ္ေထာင္ မက်ခင္ ကတည္းကတဲ့...သူ႔ အခ်စ္ဦး ဆိုပါေတာ့။ ေအးေလ ဒီတေခါက္ လိန္ပ်ံကြင္း ေရာက္ရင္ သူတို႔ကို ေပးစားခဲ့လိုက္ပါ့မယ္...ျပန္ေပါင္းထုပ္ၾကပါေစေတာ့....အဲသလို က်မက သေဘာထား ႀကီးပါတယ္။

ဘာလီမွာ တရက္ခရီးေတြ အမ်ားႀကီး႐ိွတယ္။ စိတ္ဝင္စားစရာ ေနရာေတြ ခ်ည္းပဲမို႔ သြားျဖစ္ေအာင္ သြားအံုးမွာ။ ဘာလီရဲ႕ မိုးေလဝသ အေျခအေန ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ဒီစေန-တနဂၤေႏြ ေျခာက္ေသြ႔မွာ တဲ့ေလ ေတာ္ပါေသး။ ဖတ္မိသမွ် ဘာလီ အေၾကာင္းေတြက စိတ္ဝင္စား စရာေတြခ်ည္းပဲ။ ဘာလီရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းကို နဲနဲေလး ေျပာျပခ်င္တယ္...သူ႔ရဲ႕ေနာက္ခံက အေရာင္အ ေသြး စံုလြန္းတာမို႔လို႔...။

ဘီစီ ၂၅၀၀ ေလာက္က တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြ ဘာလီမွာ စတင္ အေျခခ်ခဲ့ၾကၿပီး စိုက္ပ်ိဳးေရးကို အေျခခံတဲ့ အင္မတန္႐ိုး႐ွင္းတဲ့ ဘဝေတြနဲ႔ စခဲ့ၾကသတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ ဘာလီယဥ္ေက်းမႈ ရယ္လို႔ ေပၚထြန္းလာ ၿပီး တ႐ုတ္လူမ်ိဳး ေတြကပဲ ေရသြင္းစိုက္ပ်ိဳးေရး နည္းနာေတြ ေတြ႔႐ိွ သံုးစြဲခဲ့ၾက ျပန္တယ္။ ေအဒီ ၁၀၁၀ေရာက္ေတာ့ ဘာလီရဲ႕ အိမ္ေ႐ွ႕မင္းသား Airlangha ဟာ အေ႐ွ႕ ဂ်ာဗားကို သိမ္းပိုက္ ေအာင္ျမင္ၿပီး ဘာလီနဲ႔ ေပါင္းစည္း၊ ၿပီးေတာ့ ဘာလီကို သူ႔ညီအကိုေတာ္ Anak Wungsu ကို ေပးသနားလို႔ မင္းလုပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေစခဲ့တယ္။ အဲဒါဟာ သူတို႔ သမိုင္းမွာေတာ့ သိတ္အေရးပါတဲ့ ေ႐ႊ႕ကြက္ေလး တခုပဲလို႔ က်မ ျမင္မိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း အဲဒီေပါင္းစည္း မႈဟာ ဘာလီ နဲ႔ ဂ်ာဗား အၾကား ႏိူင္ငံေရးရာ၊ ဂီတနဲ႔ အႏုပညာလက္ရာေတြ ကူးလူးဖလွယ္ဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့တာ။ အခုတိုင္ ေျပာေန ၾကားေနၾကရတဲ့ ဂ်ာဗား ဘာသာစကား ကာဝိုင္ (Kawai) ဆိုတာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေပၚလာၿပီ။

ယဥ္ေက်းမႈေတြ ဖလွယ္လို႔ ကုန္သြယ္ေရးေတြ တိုးတက္ စည္ပင္လာတဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲေဒသတခုကို အုပ္ခ်ဳပ္ခ်င္၊ လိုခ်င္သူေတြ ႐ိွလာတဲ့ အေလ်ာက္ ဟင္ဒူ ဂ်ာဗားဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး Gajah Mada က ၁၃၄၃ မွာ ဘာလီကို သိမ္းပိုက္ခဲ့ေတာ့ တယ္ ။ ေအးေလ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးဆိုေတာ့ လည္း မ်က္စိက်ရာ အပိုင္းကို အလြယ္တကူ သိမ္းႏိူင္ေပမေပါ့... ။ အဲဒါဟာလည္း ဘာလီမွာ ဟင္ဒီေတြရဲ႕ အိႏိၵယ အေငြ႕အသက္ေတြ က်န္ေနခဲ့မႈရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းတခုပဲ ျဖစ္တယ္။

ဘာလီ အသိမ္းခံရသလိုပဲ တဖက္မွာလည္း ဂ်ာဗား ထဲကို ၁၆ ရာစု ႏွစ္မွာ အစၥလာမ္ေတြ အေ႐ွ႕ စူမတ္ၾတားဘက္ကေန ျပန္႔ႏွံ႔ ဝင္ေရာက္ခဲ့ျပန္ တယ္။ ဒီေတာ့ ဘာလီဘုရင္ ရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ တေပါင္းတည္းျဖစ္ေနတဲ့ ဂ်ာဗား နဲ႔ ဘာလီဟာ ဟင္ဒီေတြ၊ အစၥလာမ္ေတြ ဝင္ေရာက္လာၿပီး တဲ့ေနာက္မွာ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ ကြဲေပၚ မူတည္လို႔ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဘာသာစ ကား၊ ဂီတနဲ႔ အႏုပညာေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အေရာင္ေတြ စံုလာတယ္။ တခါ ၁၅၉၇ မွာ ဒတ္ခ်္လူမ်ိဳးေတြ ဂ်ာဗားကြၽန္းေပၚ ေရာက္လာခဲ့ၿပီး ဥေရာပ ယဥ္ေက်းမႈေတြ စိမ့္ဝင္ခဲ့ ျပန္ေသးတယ္။

ဒီေတာ့ အဲသလို အေရာင္ေတြ စံုလင္၊ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးတမ္းေတြ ရက္ယွယ္ေနတဲ့ သမိုင္းေနာက္ခံေတြနဲ႔ ဘာလီကို က်မ စိတ္ဝင္စားစြာ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တာ...က်မမမွားပါဘူးေနာ္...
အဲ...နာတတ္စ္ (Natas) ရဲ႕ ပ႐ိုမိုး႐ွင္း စဲြေဆာင​‌​္မႈ ေကာင္းတာလည္း ပါသေပါ့ေလ...​‌​

အားလံုးလည္း အဆင္သင့္သေလာက္ ျဖစ္ေနပါၿပီ...ဒီစေန သြားၿပီး အဂၤါေန႔ ျပန္လာပါမယ္...အဲဒီေတာ့မွ အေတြ႔အၾကံဳေတြ ေဖာက္သည္ခ်ပါအံုးမယ္...
ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကပါေစေနာ္...(က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ကိုေျပာပါတယ္....:))

သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးေဖာ္ေတြ၊ စာဖတ္သူေတြ အားလံုးအတြက္လည္း ဆုအႀကီးႀကီး ေတာင္းေပးခဲ့ပါတယ္ ေနာ္...အစစ အဆင္ေျပပါေစ...က်မ္းမာေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ဘေလာ့ဂင္းႏိူင္၊ ဖတ္ႏိူင္ၾကပါေစ လို႔ ဆုေတာင္းရင္း " အင္ဒိုနီး႐ွား ပိုလာဘာလီကြၽန္းေလးဝယ္ သူနဲ႔လည္း ေတြ႔လို႔ ခ်စ္ႀကိဳးသြယ္" ဆိုတဲ႔ အန္တီ ျဖဴသီရဲ႕ သီခ်င္းေလး ဆိုျပရင္း အဆံုးသတ္လိုက္ ပါတယ္....(ဟင္ ဘာမွလည္းဆိုင္ ဘူး:::))



အမွန္ကေတာ့ က်မက လက္ပ္ေတာ့ေလး သယ္သြားခ်င္တာ...တေန႔လည္ၿပီးတိုင္း ပို႔စ္တပုဒ္ တင္ခ်င္လို႔...အိမ္ကလူႀကီးရဲ႕ ဘာ....ဆိုတဲ့ အသံႀကီးေအာက္မွာ...ဟမ္ သူမ်ားက ဘာမ်ားေျပာမိလို႔လဲ... လို႔ ..မ်က္လံုးေလး ကလယ္ ကလယ္ နဲ႔ ႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္ရတယ္...အို...ျမန္မာျပည္သူပဲ ႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာ ခက္မွတ္လို႔....

Thursday, March 25, 2010

ေပ်ာ္စရာေမြးေန႔ ကိုယ့္အတြက္....

အမိဝမ္းမွ ကြၽတ္ကတည္းက တႏွစ္ျပည့္တိုင္း ျပည့္တိုင္း မိုင္တိုင္ေလးတတိုင္ မွန္မွန္ စိုက္ထူခဲ့မည္ ဆိုလွ်င္ ယေန႔ အလားတူ မိုင္တိုင္ တတိုင္ကို စိုက္ထူရမွာ ျဖစ္ေပသည္။ ထိုမိုင္တိုင္ကေလးမ်ားသည္ တခုႏွင့္တခု အကြာအေဝးခ်င္း တူညီၾကေသာ္လည္း တခ်ိဳ႕မွာ ေဝေဝဝါးဝါး၊ တခ်ိဳ႕မွာ ယခုတိုင္ သစ္လြင္ဆဲ၊ တခ်ိဳ႕မွာမူ က်ိဳးပဲ့ေၾကလြင့္လွ်က္ပင္ ႐ိွေနၾကေပၿပီ။

ဘလား ဘလား ဘလား ဘလား ဘလား ဘလား ဘလား ဘလား
X X X x X X X X x X X X x X X X x.............

တကယ္ဆိုရင္ ေမြးေန႔ပို႔စ္ကို အဲသလို ခန္႔ျငားထည္ဝါစြာ ေတြးၿပီး ေရးပစ္လိုက္ခ်င္တာပါ။
သို႔ပါေသာ္လည္းေပါ့ေလ......

ေ႐ွ႕စိတ္ကို ေနာက္စိတ္က အစားထိုးရင္း ခ်က္ခ်င္းျငင္းဆန္ၿပီး အဲသလို ခန္႔ခန္႔ ထည္ထည္ မေရးခ်င္ဘူး....ျဖစ္သြားတယ္...ၿပီးေတာ့ Happy Birthday 2 ME လို႔ ေကာက္ခါငင္ခါ အဲသလို ေအာ္ဆိုျဖစ္သြားတယ္....။ စိတ္ထဲမွာ ဆိုတာ ေျပာပါတယ္...။
စိတ္ကား....ဆန္းၾကယ္လွေပစြ....အေျပာင္းအလဲ ျမန္လွေပစြ.....

သိသားပဲ....တိုးတိုးတမ်ိဳး က်ယ္က်ယ္တဖံု ႂကြက္စီႂကြက္စီ တနည္းန႔ဲ ေမြးေန႔မွာ ဘာကမွ မေကြၽးေတာ့ဘူးလားလို႔ ....တီးတိုး တီးတိုး သဖန္းပိုး အေတြးထဲမွာ ထိုးေနၾကတယ္ မဟုတ္လား....?

လာမယ္ေလ...ေကၽြးရမွာေပါ့၊ ခက္တာက ပံုေတြတင္ၿပီး မေကၽြးခ်င္ဘူး...
တကယ္ပါ အပီေကြၽးခ်င္ပါတယ္ အိမ္ကိုသာ လာခဲ့ၾကပါ...

အဲ ေခတ္မီေအာင္ေတာ့ Terms and Conditions ေလး ထားလိုက္ခ်င္ပါတယ္
ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး လူ႐ိုေသ ႐ွင္႐ိုေသေပါ့....

ႏွစ္ခုထဲ...ႏွစ္ခုထဲ...အဲဒါေလး အိုေခတယ္ဆိုရင္ ရပါၿပီ...



နံပါတ္တစ္ ) လက္ေဆာင္မပါ ႐ွက္စရာ......တဲ့

နံပါတ္ႏွစ္ ) လက္ေဆာင္ဖိုးနဲ အ႐ွက္ကဲြ......တဲ့

ကိုင္း အဲသဟာေလး သေဘာတူရင္ ရပါၿပီ...အားလံုးကို ဖိတ္ပါတယ္.....
ဆက္ဆက္ လာခဲ့ၾကေနာ္....


ပံု / အိမ္ကေစာင့္ေနသူ

Tuesday, March 23, 2010

လူ-အမဲလိုက္ျခင္း....

သူမဟာ ေယာကၤ်ားမ်ားစြာကို ညိႇဳ႕ငင္ျဖားေယာင္းရင္း ပစၥည္းေတြ ခိုးခဲ့သူပါ လို႔ နဲနဲကေလးမွ ထင္ရက္စရာ မ႐ိွေအာင္ကို ညံ့သက္သိမ္ေမြ႔ လြန္းေနတယ္။ ေပ်ာ့ေျပာင္းတိုး႐ွတဲ့ အသံ၊ ျဖဴစင္တဲ့ အသားအရည္၊ ေမးေစ့ေအာက္ထိ႐ံု ဆံပင္၊ လွပတဲ့မ်က္လံုးဝိုင္းေတြမွာ ပလတ္စတစ္မ်က္မွန္ ေလးေထာင့္ပံု အနက္ေရာင္ တပ္ထားတဲ့ သူဟာ ႏူးညံ့စြာျပံဳးရင္း ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔စြာနဲ႔ ႐ံုးေတာ္ကို ဒီလို ေလွ်ာက္ထားခဲ့တယ္။

"ေလးစားအပ္ပါေသာ လူႀကီးမင္း႐ွင့္ က်မအေပၚ သနားငဲ့ညႇာေသာအားျဖင့္ သက္ညႇာစြာ ျပစ္ဒဏ္ေပးရန္ ေလွ်ာက္ထားအပ္ပါတယ္၊ က်မရဲ႕သားကေလးဟာ ၃ႏွစ္အ႐ြယ္ပဲ ႐ိွေသးတာမို႔ သူ႔အတြက္ က်မ ႐ိွေနဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္႐ွင္" လို႔ ဆိုသတဲ့။

အစိုးရေ႐ွ႕ေန ဒီပီပီ လူး (DPP Loo) ကေတာ့ သူမဟာ သနားစရာ သက္ညႇာစရာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ မဟုတ္ဖူးလို႔ အခိုင္အမာ ဆိုပါတယ္။



သူမရဲ႕ အသက္က ၄၄ ႏွစ္၊ အလုပ္အကိုင္ကိုေတာ့ သူက ၾကံဳသလို ေျပာတတ္တယ္။ အလြတ္တန္း ဒီဇိုင္းနာ ျဖစ္လိုက္၊ မေလး႐ွားကေန စလံုးမွာ အလုပ္ လာလုပ္တဲ့ ဇိမ္မယ္ ျဖစ္လိုက္ပဲ။ ဂ်ဴေရာင္း နဲ႔ ဘဒုတ္ (Jurong and Bedok) ၾကားက ေဟာ့ကာစန္တာေတြ၊ ကာဖီဆိုင္ေတြမွာ သူရဲ႕ သားေကာင္ကို ႐ွာေလ့႐ိွတယ္။ သူက သားေကာင္ဖမ္းရာမွာ အင္မတန္ ကြၽမ္းက်င္လိမၼာတယ္။ အလြန္ ပိရိပါးနပ္တယ္။ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ ကေန ၆၀-၇၀ ေတြ၊ အၿငိမ္းစား အဘိုးႀကီးေတြ၊ ႐ိုးလက္စ္နာရီပတ္လို႔ စတိုင္ထြားေနတဲ့ ဘူဒါးႀကီးေတြ အဲဒါ သူမရဲ႕ အမဲပဲ။ သားေကာင္ကိုမခ်ဥ္းကပ္မီ သားေကာင္ရဲ႕ အေလ့၊ သားေကာင္ရဲ႕ အေျခအေန နဲ႔ လမ္းေၾကာင္းကို အကဲခတ္ေသးတာ။ ၿပီးမွ ပိုင္ၿပီဆိုမွ အပီ ဝင္ဖမ္းေလ့႐ိွတယ္။

တကယ္ေတာ့ သူမက သူမရဲ႕ အသက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္း လူ-အမဲလိုက္တဲ့ အလုပ္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်င္လည္ ကြၽမ္းက်င္ၿပီးသား။ သူမရဲ႕ အေျခအေနကိုက အဲသလိုလုပ္မွ ဝမ္းဝ ခါးလွရမဲ့ အေနအထား၊ လူမြဲစာရင္းဝင္ (Bankruptcy) ခင္ပြန္းနဲ႔ ၃ႏွစ္သားအ႐ြယ္ သားငယ္တို႔ရဲ႕တာဝန္ေတြနဲ႔မို႔ သူမ မွန္တယ္ ဒါကို လုပ္ကိုလုပ္ရမယ္ အဲသလို ယံုၾကည္ထားတာ ။ ၉၄၊ ၉၆၊ ၉၉ နဲ႔ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ေတြမွာ ခိုးမႈနဲ႔ ေထာင္နန္းစံခဲ့ၿပီးသား၊ ဒါေပမဲ့ သူမက အမွတ္မ႐ိွစြာ၊ သူမလုပ္ေနတာေတြဟာ မမွားဘူးလို႔ မိုက္မဲစြာ ယံုၾကည္ရင္း တိုးမိုက္ခဲ့တာ...သူမရဲ႕ လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြ ပိုမိုကြၽမ္းက်င္ေအာင္၊ ပိရိေခ်ာေမြ႔ေအာင္ အားထုတ္ရင္းနဲ႔ ခုဆို ပိုလို႔ေတာင္ လက္စြမ္းထက္ ေနခဲ့ျပန္တာေလ...။ အိမ္စရိတ္ေတြအျပင္ သူမရဲ႕ အလုပ္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာ သူမ လွပေနဖို႔ လိုအပ္တဲ့အတြက္ ဇရာကိုအံတုဖို႔ ဘိုေတာက္စ္ ထရိမန္႔ (Botox Treatment) ယူတယ္။ ဟုတ္တယ္ သူမ လွေနဖို႔ လိုတယ္ အို....လွဖို႔ ဆိုတာထက္ ဆြဲေဆာင္မႈ႐ိွေနဖို႔ တကယ္ပဲ လိုအပ္တယ္။ စရိတ္ကလား...လြယ္ပါတယ္ သားေကာင္ေတြ ႐ိွေနသ၍ သူမက မပူေသးဘူး။

ေသခ်ာၿပီဆိုတာနဲ႔ သူမက သားေကာင္ကို ခ်ဥ္းကပ္တယ္။ လူ႐ွင္းတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း အီစီကလီ ဘာညာ၊ လိင္မႈကိစၥေတြ နဲ႔ ကတိေတြေပးရင္း အစာခ်ေကြၽးတယ္။ နဲနဲေလးၾကာလာရင္ ဘူဒါးႀကီးေတြရဲ႕ ေကာ္ဖီခြက္ကို ယူေသာက္မယ္။ အဲဒီလူႀကီးေတြကလည္းပဲ သူမရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းနီကေလး စြန္းေပသြားတဲ့ ခြက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို တမက္တေမာ ထိေသာက္ရင္း ၁၀ မိနစ္ အၾကာမွာ ေဒါင္းေတာ့တာပဲ။ ဒီေတာ့မွ သူမက တစခ်င္း ျဖဳတ္ေတာ့တာ။ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္က ဒီလို...။ ဘူဒါးႀကီးေတြရဲ႕ ေကာ္ဖီခြက္ ယူေသာက္ရင္း သူမ ပါးစပ္ထဲ အသင့္ငံုထားတဲ့ အိပ္ေဆးကို ေကာ္ဖီခြက္ထဲ ေလ်ာကနဲ ထည့္လိုက္သတဲ့။


ထူးဆန္း ကြၽမ္းက်င္ပါေပ့...သူမကေရာ အဲဒီ အိပ္ေဆးကို ယဥ္ပါးေနၿပီတဲ့လား...။ သူမ ပါးစပ္ထဲ ဘယ္လိုေနရာမွာမ်ား ဖြက္ငံုထားပါလိမ့္...။

အဲသလို အမွည့္ေခြၽနည္းနဲ႔ လူ-အမဲလိုက္ေနခဲ့တာ ၾကာခဲ့ေပါ့။ သူမက လမ္းေၾကာင္းကို ပံုမွန္မထားဘူး၊ က်ဘမ္းေ႐ြးတယ္၊ ေျခရာခံလို႔ရႏိူင္မယ္ ထင္သမွ် သတိႀကီးစြာနဲ႔ ေ႐ွာင္တယ္၊ ဘယ္လိုပဲ အေ႐ွာင္ ေကာင္းေကာင္း ခုေတာ့ သူမ မိသြားခဲ့ပါၿပီ။ ေဆးခန္းမွာ အိပ္ေဆးသြားအဝယ္၊ သူမရဲ႕ အမဲေကာင္ေဟာင္း တေယာက္က မွတ္မိသြားၿပီး တိုင္ရာက ဖမ္းခံလိုက္ရတာပါ။ သူမရဲ႕ အမႉကို ဧၿပီ ၇ ရက္ေန႔ စစ္ဖို႔ ခ်ိန္းထားပါတယ္...။

ကဲ...က်မ ေတြးမိတာေလး ေျပာပါရေစအံုး။ ဒီအမႈမွာ တရားခံက အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ၿပီး အမ်ိဳးသားေတြက တရားလို ျဖစ္တယ္။

တကယ္လို႔မ်ား အမ်ိဳးသားက တရားခံျဖစ္ၿပီး အမ်ိဳးသမီးေတြကသာ တရားလို ျဖစ္ခဲ့ရင္....။

ပစၥည္းယူ႐ံုနဲ႔ ၿပီးပါ့မလား... ေငြကိုယူသည္၊ လူကိုပါယူသည္ ဆိုတဲ့အထိ၊ ေနာက္ဆံုး အသက္ေဘးေတာင္ ခ်မ္းသာရာ ရခ်င္မွ ရမွာပါ...။ ဒီေနရာမွာ တရားခံက အမ်ိဳးသမီး ျဖစ္ေနလို႔သာ...။

အင္း....အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးရယ္လို႔ အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ေတြ ႐ိွကို ႐ိွေနတဲ့ သဘာဝတရားႀကီးကို ခဏေတာ့ မုန္းမိပါရဲ႕...။

***သူမ လုပ္ရပ္ကို အားေပးေထာက္ခံတာ မဟုတ္ပါဘူး...မေကာင္းမႈလုပ္သူခ်င္း အတူတူ က်ား-မ ကဲြျပားမႈရဲ႕ အားနဲ-အားသာခ်က္ သက္ေရာက္မႈကိုသာ ဆိုလိုခ်င္တာပါ...

Ref:the new paper dated 18 Mar10

Monday, March 22, 2010

ပလာတာ နဲ႔ ပဲျပဳတ္


တခ်ိဳ႕ေသာ ႐ံုးအားရက္ မနက္ခင္းေတြမွာ.....
သူက "ပလာတာ နဲ႔ ပဲျပဳတ္ ရရင္ စားခ်င္တယ္ အခ်စ္" လို႔ ေျပာတတ္ေသးတယ္....


ၾကက္သြန္နီ ေၾကာ္တာ မ်ားသြားလို႔ မဖယ္ေတာ့ပဲ အကုန္လံုး ထည့္ပစ္လိုက္တယ္ အခ်စ္အတြက္ ေစတနာေတြေပါ့....


ဒီလို ပံုပိစိေကြးထဲမွာေတာ့ ၾကက္သြန္နီေၾကာ္ အလိမ္အေခြ ႂကြပ္႐ြ႐ြေလးေတြက အူယားစရာ.....
အို ေအ...ခ်စ္စရာကေလးေတြပါပဲ....


အဲဒါ အခ်စ္မ်ားႏွင့္ ႂကြပ္႐ြ...အဲ လွပ ေနေသာ တခုေသာ နံနက္ခင္းကေလး ဆီတုန္းကေပါ့ ကြယ္....


P.S : ေကာ္ဖီပါေသးတယ္ မ႐ိုက္ျဖစ္လိုက္ဖူး...ျဖည့္ၾကည့္လိုက္ၾကပါကုန္....
ညွင္း ညႇင္း...(ဟယ္...ဒါ မိတင္ဇာေအး ေလသံႀကီးေတာ့......)




Sunday, March 21, 2010

အသိတရား ရဲ႕ အေရာင္...

ဒီပိုစ္႔က ဘလာေဂၚ လမ္းမေတာ္ ေမာင္မိုးရဲ႕ တက္ဂ္ပိုစ့္ပါ။ အသိတရား တဲ့...။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ေရးပဲေရးခိုင္းလို႔ ေျပာမ်ား ေျပာခိုင္းရင္ ပါးစပ္နဲ႔ မဆန္႔ေလာက္ဘူး အေတာ္ အဟန္႔ႀကီးတဲ့ စကားလံုးပါ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်မ သိတဲ့၊ က်မနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ နဖူးေရာ၊ ဒူးေရာ ေတြ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ အသိတရားဆိုတဲ့ ေကာင္ကို ဒီလို ဂုတ္ကဆဲြလို႔ ေရးခ်ျပလိုက္မိပါတယ္...။

လူတိုင္းမွာ ႐ိွသင့္တဲ့ အသိတရား ကိုယ္စီ ႐ိွၾကပါတယ္။ ငယ္ရင္လည္း ငယ္တဲ့ အေလ်ာက္၊ လူလတ္ပိုင္းမွာလည္း လူလတ္ ပိုင္း၊ လူႀကီးပိုင္းမွာလည္း လူႀကီးပိုင္း အေလ်ာက္ေပါ့...။ အဲဒီေကာင္ကို ေပတံတခုနဲ႔သာ တိုင္းတာလို႔ ရမယ္ ဆိုရင္ အဲဒီ ေပတံ အတို အ႐ွည္ဟာ အသက္အ႐ြယ္၊ အေတြ႔အၾကံဳ၊ ပညာရည္ ျပည့္ဝမႈ၊ အေတြးအေခၚ ရင့္က်က္မႈေတြအေပၚ မူတည္လို႔ ကဲြျပားသြားၾကမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါေတြ တခုခ်င္းစီနဲ႔ အသိတရားဟာ တိုက္႐ိုက္ အခ်ိဳးက် မေနပါဘူး။

ဒီေကာင့္ ရဲ႕ အလုပ္ကေတာ့ ႐ွင္းပါတယ္။ သိေပးေနတာပါပဲ။ ဘာေတြမ်ား သိေပးေနလဲ ဆိုေတာ့ အမွား အမွန္ ေတြကို သိေပး၊ ခဲြျခမ္း စိတ္ျဖာေပးေနပါတယ္။ နဲနဲေလး ေ႐ွ႕ကို ထပ္ေတြး ၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။ ဒီေတာ့ အဲသလို အမွန္ အမွား ခဲြျခမ္းစိတ္ျဖာ ေပးႏိူင္စြမ္း တဲ့ အသိတရား ႐ိွသူေတြဟာ အမွားကင္းၾကေရာတဲ့လား...။ ႏိူး...ႏိူး...ႏိူး.....အသိတရား႐ိွသူေတြ အမွားေတြ လုပ္ေနၾကတာမွ တပံုႀကီးပါပဲ။ သူတို႔ဟာ ကမာၻက သိရေလာက္ေအာင္ ေၾကာ္ၾကားတဲ့၊ တကယ္လည္း အသိႀကီးတဲ့ သူေတြ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိူင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ ဘဝမွာ အမွားေတြ၊ ခေရာစ့္ေတြ၊ ဒဏ္ရာေတြမွ အမ်ားႀကီးပါ။

ၾကားဖူးၾကပါလိမ့္မယ္ တခ်ိဳ႕ "သိသိႀကီးနဲ႔ကြာ...ေတာက္" ဆိုတာမ်ိဳး၊ သိရက္နဲ႔ သတိလက္လြတ္ ျဖစ္သြားတဲ့အခါ "ဒီတခါ ငါေတာ့ မွားၿပီ" ဆိုတာမ်ိဳး။ ဦးေႏွာက္ႀကီးႀကီး႐ိွသူေတြ၊ သိတ္သိလွပါတယ္ ဆိုသူေတြ သူတို႔မွာ အမွားအမွန္ ခဲြျခားသိႏိူင္ေပမဲ့ သတိမမူ ဂူဝင္တိုက္ ဆိုသလို (ေအးေလ မျမင္မွေတာ့ ဝင္တိုက္ၿပီေပါ့) လက္မတင္ေလး၊ လက္တလံုးျခားေလး သိသိႀကီးနဲ႔ပဲ အမွားေတြ က်ဴးလြန္ေန မိတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ႏြံတခုလို ကြၽံ ကြံၽ ဝင္ေနတတ္တဲ့ အမွားေတြထဲမွာ လႈပ္ေလ ျမဳတ္ေလ ဘယ္လိုမွ ႐ုန္းထြက္မရ ျဖစ္ေနတတ္ ၾကျပန္ပါတယ္။

ဒီေကာင့္ရဲ႕ ပင္ကိုယ္က အျဖဴေရာင္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေကာင္က တေကာင္တည္းဆိုရင္ ေတာ့ အလုပ္မျဖစ္လွေပဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ အသိ တရား ဆိုတဲ့ေကာင္ရဲ႕ ေနာက္မွာ သတိေလးကပ္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဥာဏ္ျဖစ္ၿပီး ေရာင္စဥ္ အသြယ္သြယ္ လွပစြာ ကြန္႔ျမဴးႏိူင္ေတာ့ မွာပါ။ တခါတခါ သတိေလး တခ်က္ မဲ့တာနဲ႔ သတိ ကင္းလြတ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲဒီ့ေကာင္က အမဲေရာင္ လံုးလံုး ျဖစ္သြားတတ္ေသး တယ္။ အမဲေရာင္ ဆိုမွေတာ့ သိၾကတဲ့ အတိုင္း ေပါ့...ဘာကိုမွ မျမင္ႏိူင္တဲ့ စံုလံုးကန္းေပါ့၊ စံုလံုးကန္းရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ဦးတည္ရာ မဲ့၊ ဦးတည္ရာ မဲ့ ေတာ့ မွားတဲ့ဘက္ ေရာက္ႏိူင္ဖို႔ ရာခိုင္ႏႈန္း ၁၀၀ ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ႐ိွရင္းစဲြ အသိတရားကို သတိေလးနဲ႔ ေဘာင္ခ်ိန္တတ္ဖို႔ သိတ္ အေရးႀကီးပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အသိရဲ႕ေနာက္မွာ သတိဆိုတဲ့ အကြပ္ေလး လိုတဲ့အေၾကာင္း ျဖည့္စြက္ ေျပာလိုျခင္းပါ။ အသိ နဲ႔ သတိ ႀကီးစြာထားရက္ နဲ႔ မွားတတ္တဲ့ အမွားမ်ိဳးေတြ က်ျပန္ေတာ့ တခါမွားရင္ ကေလးဆိုးကေလးတေယာက္ ဆိုးသလို လူေတြက ခြင့္လႊတ္ဖို႔ စဥ္းစားေကာင္း စဥ္းစားၾကပါလိမ့္မယ္။ ႏွစ္ခါ...အင္း ထားပါေတာ့...သံုးခါ...အဲ...သံုးခါ နဲ႔ သံုးခါ အထက္ ဆိုရင္ေတာ့ လူမိုက္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ လူလိမၼာေတြ ကေတာ့ အသိေနာက္ သတိေလးကပ္လို႔ မေကာင္းဘူးဆိုရင္ပဲ ပါးနပ္စြာ ေ႐ွာင္႐ွားသြားေလ့ ႐ိွၾကပါတယ္။

ဒီေတာ့ လွပတဲ့ ေရာင္စဥ္ေတြပဲ ယူမလား၊ အမဲေရာင္ကိုပဲ စံုလံုးကန္းစြာ ႏွစ္သက္မလား၊ ေ႐ြးခ်ယ္မႈက မိမိကိုယ္တိုင္နဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္ပါ တယ္။ ကိုယ္ျဖစ္ ကိုယ္ခံ ဆိုေပမဲ့ လူဆိုတာ အသိုက္အဝန္းနဲ႔ ေနၾကတာ ျဖစ္ေလေတာ့ ရလာမဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြက မိမိရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္၊ ခ်စ္သူ ခင္သူမ်ား အားလံုးကိုပါ အဖ်ားေရာ အရင္းပါ ခတ္သြားႏိူင္တယ္ ဆိုတာ ေခါင္းထဲထည့္ထားရမွာပါ။ အသိတရား၊ သတိ၊ စဥ္းစား ခ်င့္ခ်ိန္မႈ၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ အားလံုးရဲ႕ အေနာက္မွာ ရလာဒ္ အက်ိဳးဆက္က မလဲြမေသြ ႐ိွလာမွာပါ။ အဲဒီအခါက်ရင္သာ ရင္ဆိုင္ႏိူင္ဖို႔၊ လက္ခံႏိူင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ထားရမွာ။


ဤပိုစ့္အား တက္ဂ္သူ၏ မူလပို႔စ္ကို ငဲ့ညွာ၍ သန္႔သန္႔ႀကီး၊ ခန္႔ခန္႔ႀကီး ႏွင့္ အတည္ေပါက္ ေရးေပးလိုက္သည္။
ခ်စ္ၾကည္ေအး ေရးတာ လံုးဝ လံုးဝ မဟုတ္ပါ။

ပံု
သန္႔သန္႔ႀကီး
ခန္႔ခန္႔ႀကီး ႏွင့္
အတည္ေပါက္


Tuesday, March 16, 2010

ေကာင္းေနေသးေသာ အေဟာင္းမ်ား...

ဒီေန႔မနက္ ႐ံုးအသြားလမ္းမွာ တေယာက္တည္း ျပံဳးစိ ျပံဳးစိနဲ႔ ၊ တခုခုကို သတိရေနၿပီး
မ်က္ႏွာပိုးသတ္လို႔ မရႏိူင္ ျဖစ္ေနတာ။ သိခ်င္ေနၿပီ မဟုတ္လား ေျပာျပမယ္ေလ...ဒီလို...

တရက္ က်မ ႐ံုးအသြား Old Chang Kee မွာ မနက္စာ ဝင္ဝယ္ၿပီး ဖစ္႐ွ္ေဘာလ္ တုတ္
ထိုးတေခ်ာင္း လက္ကကိုင္စားလာတယ္။ အဲဒီမွာ အေနာက္က သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္
နဲ႔ လူတေယာက္ဟာ က်မ ညာဘက္ ပုခံုးစြန္းကို ပြတ္တိုက္၊ က်မေ႐ွ႕ ေက်ာ္တက္ၿပီး
ေလွ်ာက္သြားေရာ၊ ေဆာလည္း မေဆာရီးသြားဘူး၊ က်မလည္းပါးစပ္မွာ ေပက်ံသြားတဲ့
အခ်ဥ္ကို တစ္႐ႈးနဲ႔သုတ္ရင္း ဒီလူ႔ႏွယ္ သူ႔မိန္းမ မီးဖြားလို႔မ်ား ဒီေလာက္ ေရးႀကီးသုတ္
ျပာ ျဖစ္ေနရသလားလို႔ စိတ္ထဲက ဘုေတာပစ္လိုက္မိတယ္။

သူ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူက အမိႈက္ပံုး ၃လံုးေ႐ွ႕ ရပ္ၿပီး လြယ္ထားတဲ့ အိတ္ထဲက ႂကြပ္
ႂကြပ္အိတ္ တလံုးကိုထုတ္တယ္၊ ၿပီးမွ လႊင့္ပစ္စရာေတြကို စကၠဴဆိုရင္ စကၠဴ ပစ္ဖို႔ ပံုး၊
ပလပ္စတစ္ဆိုရင္ ပလပ္စတစ္ ပစ္ဖို႔ ပံုး၊ Can ကန္ဗူးဆိုရင္ ကန္ဗူး ပစ္ဖို႔ပံုးထဲကို အ
ေသအခ်ာ ခြဲျခားၿပီးထည့္ေန ေတာ့တာကိုး။ ဒါနဲ႔ပဲ ခုနက စိတ္တိုသြားတာေလး ေပ်ာက္
ၿပီး ကိုႏိူင္ငံႀကီးသားကို စိတ္ထဲက ခ်ီးက်ဴးမိျပန္တယ္။ က်မလည္း သူ႔နား ခပ္လွမ္းလွမ္း
မွာ ရပ္ရင္း ဖစ္႐ွ္ေဘာလ္က ဗိုက္ထဲေရာက္သြားၿပီး က်န္ေနတဲ့ တုတ္ေခ်ာင္းကို ပစ္ဖို႔
ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။

ဒါကို ကိုႏိူင္ငံႀကီးသားက သတိထားမိပံုနဲ႔ က်မဘက္ လွမ္းၾကည့္ရင္းသူ႔ကိုယ္ကို ေဘး
နဲနဲကပ္ေပးတယ္။ လာပစ္ေလ ဆိုတဲ့သေဘာ။ ၿပီးေတာ့ က်မဘက္ တခ်က္ စိုက္ၾကည့္
ျပန္တယ္။

အို.....လူ မ်ား သစ္ပင္မွတ္လို႔ စိုက္ၾကည့္စရာလား...

ဒါနဲ႔ပဲ Paper, Plastic, Can ဆိုတဲ့ အမိႈက္ပံုး ၃ပံုးထဲက တပံုးပံုးထဲကို နံၾကားေထာက္
ေ႐ြးရင္း ႏိူင္ငံႀကီးသမီး ပီသစြာ ၿပီးၿပီးေရာ ပစ္ခဲ့လိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ...ဖစ္႐ွ္
ေဘာလ္ တုတ္ေခ်ာင္းပစ္ရန္လို႔ ဘယ္ပံုးမွာမွ ေရးမထားဘူး...။

႐ံုးေရာက္ေတာ့မွ ေနာက္ခံုက ေကာင္မေလး ေျပာျပလို႔ က်မ ဂ်င္းန္ေဘာင္းဘီ အသစ္
ႀကီး စတစ္ကာ မခြာပဲ ဝတ္လာမိတာကိုး...ဂ်င္းန္ေဘာင္းဘီရဲ႕ အေ႐ွ႕ေပါင္ေပၚမွာ
W-28, L-32 လို႔ ကပ္ထားတဲ့ ေဒါင္လိုက္ စတစ္ကာေလး ျမင္ဖူးၾကမွာေပါ့။
ကိုႏိူင္ငံႀကီးသား.....စိုက္ၾကည့္တာ ဒါေၾကာင့္ကိုး...႐ွက္ထွာ...


တကယ္ေတာ့ ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းက ခုမွေရာက္တာ၊ ရီဆိုင္ကယ္တို႔၊ အေဟာင္းကို
တေနရာရာမွာ ျပန္သံုးတာတို႔ အဲဒါမ်ိဳးေတြက ေခတ္စားေနတာ ၾကာလွေပါ့။
သီခ်င္းေဟာင္းေတြ ျပန္ဆို၊ ဇာတ္ကား အေဟာင္းေတြ ျပန္႐ိုက္၊ လဗိုက္စ္ ကေတာင္
ဂ်င္းန္အေဟာင္းေတြ နဲ႔ သူ႔ဆိုင္က အသစ္နဲ႔ လဲရင္ အသစ္အတြက္ ၅၀ ေလွ်ာ့ေပးတာ
တို႔၊ တခ်ိဳ႕ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြ ဆိုလည္း ထရိတ္အင္ လုပ္လို႔ရတာမ်ိဳးေတြ...စံုလို႔ေပါ့။

ဒါဟာ တကယ္ကိုေကာင္းတဲ့ အေလ့အက်င့္ပါ ကမာၻေျမႀကီးကို ထိန္းသိမ္းရာ ေရာက္
တယ္ေလ...လိုအပ္ေနေသးတဲ့၊ အသံုးတည့္ေနေသးတဲ့ အေဟာင္းေတြကို စြန္႔မပစ္သင့္
ေသးဘူး၊

က်မ စာေရးေနတုန္း အိမ္ကလူႀကီးက စာ႐ြက္ပိုင္းေလးတခု လာျပတယ္။ စင္တယ္လ္
Road Show မွာ ဖုန္းအေဟာင္းေတြ ေစ်းေကာင္းေပးၿပီး အသစ္နဲ႔လဲလို႔ရတဲ႔ အေၾကာင္း
ပါ။

ဒါတင္ပဲဆိုရင္ ျပႆနာ မဟုတ္ေသးဘူး။ သူက ေျပာေသးတာ၊ဖုန္းေတြက်ေတာ့ ေဟာင္း
သြားရင္ ထရိတ္အင္ လုပ္လို႔ရတယ္ေနာ္ တဲ့...ၾကည့္ ဒါက...။ က်မ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္
ေသးတာ...ဘာသေဘာတုန္း..။ ထရိတ္အင္ လုပ္လို႔ရရင္ က်မကိုပါ လဲေတာ့မယ့္ ပံု
လိုလို...ေအးေလ...စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ပါတယ္။ က်မ ဒီေလာက္ ႏိွပ္စက္တာ၊ ဆိုးတာ
သူ႔ခမ်ာ သည္းခံ႐ွာတာ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ထရိတ္အင္ ေအာ့ပ္႐ွင္ မ႐ိွေတာ့တဲ့ အခါ.......

ကားေလာကမွာ ကားသမားစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ကားအသစ္လည္း မဝယ္ႏိူင္၊ လဲလို႔လည္း
မရတဲ့ေနာက္ ႐ိွတဲ့ ကားအေဟာင္းႀကီးပဲ ေဆးမႈတ္တန္မႈတ္၊ ေဘာ္ဒီေလး ဘာေလး ထု
သင့္တာထုၿပီး ျဖစ္ေအာင္ သံုးေနရေတာ့တာပါပဲကြာ တဲ့။ သူ ဒါေတြ အတုယူသင့္တယ္...

ကိုင္း...ေလာကမွာ သံုးတတ္၊ ျမင္တတ္ရင္ ေကာင္းေနေသးတဲ့ အေဟာင္းေတြမွ အမ်ားႀကီး...


Sunday, March 14, 2010

က်မ ရင္ထဲက အေတြးစမ်ား...

အေတြး...တဲ့......
စကားေလး ႏွစ္လံုးထဲေပမဲ့ အေတာ္ကို ခရီးေရာက္ႏိူင္တဲ့ သတၱိေတြ ကိန္းဝပ္ ေနေလရဲ႕။

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ရက္သတၱပတ္ကို ျပန္သြားမွာလား၊ ဟိုးငယ္ငယ္ ကေလးတုန္းက အေၾကာင္းေလးေတြဆီကိုလား ဒါမွမဟုတ္ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ေတြနဲ႔ ရက္ဖဲြ႔ထားတဲ့ အနာဂတ္ေတြ ဆီကိုလား....။ ဘာမဆို ျဖစ္ႏိူင္ပါတယ္။ က်မလည္း တခါတေလ စိတ္ယာဥ္ႀကီး စီးလို႔ အေတြး ကြန္ယက္ေတြ ျပန္႔က်ဲေန တတ္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ ႐ုတ္တရက္ အေတြးတခု ဖမ္းဆုတ္မိ ျပန္တယ္။ လူေတြရဲ႕စိတ္ဟာ အၿမဲတမ္း ၿပီးခဲ့တဲ့ အတိတ္ နဲ႔ မေရာက္ေသး တဲ့ အနာဂတ္ေတြ ဆီမွာပဲ တဝဲဝဲ ႐ိွေနတတ္ၿပီး လက္႐ိွ ပစၥဳပၸန္ေပၚမွာ တထပ္တည္း သိေနဖို႔ေတာ့ သတိ နဲ႔ လံု႔လ မျပဳတတ္ ၾကဘူး ဆို တာပါပဲ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ တနလၤာေန႔မနက္ပိုင္းက ေအာ္စကာ ၾကည့္ရင္း ေတြးမိတာက အမ်ိဳးသားေတြရဲ႕ အတၱ (Ego) ပါ။ အလြန္အင္မတန္ နာမည္ႀကီး ခဲ့တဲ့ အာဗာတာရဲ႕ ဖန္တီး႐ွင္ ဂ်ိမ္းစ္ကင္ မ႐ြန္ နဲ႔ သူ႔ဇနီးေဟာင္း ကက္သရင္း ဘစ္ဂယ္လို Kathryn Bigelow (Hurt Locker) တို႔ရဲ႕ ထိပ္တိုက္ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈ၊ သူ႔ဇနီးေဟာင္းရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈအေပၚ သူရဲ႕ ဂုဏ္ယူ မႈ၊ ဝမ္းေျမာက္မႈ ရာခိုင္ႏႈန္းကို က်မ စမ္းစစ္ေနမိတယ္။ ဂ်ိမ္းစ္ မေျပာနဲ႔ က်မတို႔ ေတာင္မွ အာဗာတာ မရလို႔ စိတ္ထဲ ဝမ္းပန္းတနဲ ခံစားရတာ၊ သူက ၁၃ ႏွစ္ၾကာ ေအာင္ ဖန္တီး ေမြးဖြားခဲ့ရသူေလ...။

ၿပီးေတာ့ ဘစ္ဂယ္လိုက ဇနီးေဟာင္း၊ သူတို႔ ဘာေၾကာင့္ ကဲြသြားခဲ့ ၾကတာ က်မ မသိ ေပမဲ့ ဇနီးေဟာင္း ဆိုကတည္းက ႐ွင္းပါတယ္ သေဘာခ်င္း မတိုက္ဆိုင္ၾကလို႔သာ ကတၱီပါ လမ္းခဲြ ကဲြခဲ့ၾကတာ မဟုတ္လား။ သူ႔ရင္ထဲ ဘယ္လိုမ်ား ႐ိွမွာပါလိမ့္၊ ဇနီးေဟာင္း အေပၚ တကယ္ပဲ မုဒိတာ ပြားႏိူင္ရဲ႕လား...က်မအလုပ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ေပါ့ေလ...ေတြးမိတာေလး သက္သက္ပါ။ ဘယ္လိုပဲ ဆိုေစ ဆုေၾကျငာ လိုက္တဲ့အခါ ဂ်ိမ္းစ္မ်က္ႏွာေပၚက လွစ္ကနဲ ျဖတ္ေျပးသြား တဲ့ ေယာကၤ်ား မာန နဲ႔ လူပံုအလယ္ ဝန္ခံလိုက္ရတဲ့ အ႐ံႈးကို က်မ ေတြ႔မိ လိုက္သလိုပါ...။ ဒီၾကားထဲ ဘားမား ဗီေဂ် ကလည္း ေနာ္မနိတ္ အဆင့္နဲ႔တင္ ေက်နပ္ခဲ့ရေတာ့....။ အဲဒီေန႔က ရင္ထဲ တခုခု လိုေနသလို အထာမက် ျဖစ္ေနခဲ့ရတာ...။

တဆက္တည္းမွာပဲ ဂ်ိမ္းစ္ရဲ႕ ဝက္ဝက္ကဲြ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ တိုင္တဲနစ္ ႐ုပ္႐ွင္အေၾကာင္း ေတြးမိျပန္တယ္။ အဲဒီ႐ုပ္႐ွင္ကို က်မ ႐ြာအျပန္ သမတ႐ံုမွာ တင္ေနတုန္း ၾကည့္ခဲ့ရတာ၊ က်မ မမွားဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ၁၉၉၈ လို႔ထင္ပါတယ္။ က်မရဲ႕ မီးေတာက္အေဟာင္းႀကီး နဲ႔ သြား ၾကည့္တာ ပါ။ ညေနဘက္ အိမ္ကို သူလာေခၚေတာ့ က်မ ညီမ ၂ေယာက္႐ိွေနခ်ိန္မို႔ သူတို႔ကိုပါ ေခၚသြား ခဲ့တာပါ။ အေမကေတာ့ ညီအမ တေတြ အတူတူသြားတာမို႔ စိတ္ခ်လက္ခ် ထည့္လိုက္ပါ တယ္။ သူက ကားေမာင္းရင္း ေနာက္ခန္းက ညီမ ၂ေယာက္ကို အ႐ႈပ္ မေလး ၂ေယာက္ ဆိုေတာ့ အငယ္မေတြကလည္း မေခပါဘူး သမီးတို႔ပါလို႔ မႀကီး အျပင္ထြက္ရတာ မ်ား လို႔ ေက်းဇူး႐ွင္ ေလသံ ဖမ္းခ်လိုက္ၾက လို႔ ရယ္ရေသးတယ္။

႐ုပ္႐ွင္လက္မွတ္က ေမွာင္ခိုက ေစ်းႀကီးေပး ဝယ္ၾကည့္ရတယ္။ ဟင့္အင္း သူေပးတာမို႔လို႔ ဘယ္ေလာက္လည္း ေမးမၾကည့္ ပါဘူး။ ဒါမ်ိဳးဆို က်မက ျပတ္တယ္ လံုးဝ မေမးဘူး။ ႐ုပ္႐ွင္ၿပီးေတာ့ YKKO မွာ ေၾကးအိုး သြားေသာက္ခဲ့ၾက ေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ က်မ တိုက္တာပါ။ တပြဲဘယ္ေလာက္လဲ မွတ္မ ထားမိဘူး။ အဲဒါ က်မရဲ႕ အားနည္းခ်က္ တခုပဲ။ ဘာဝယ္ဝယ္ ေတာ္႐ံု ေစ်း ကြာေနလို႕ကေတာ့ ဝယ္လိုက္တာပဲ ေစ်းႏႈန္းေတြကိုလည္း မမွတ္မိတတ္ဘူး။

သူက သူနဲ႔ လက္ထပ္ၿပီးရင္ က်မကို ႏိူင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္မလုပ္ရဘူးတဲ့၊ သူပဲ ႐ွာေကြၽး မယ္ေပါ့...၊ အဲလို ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆဲြေနတဲ့ အေတြးအေခၚေၾကာင့္ က်မတို႔ လမ္းခဲြခဲ့ၾကတယ္။ က်မ အိမ္ေထာင္ က်ၿပီး တႏွစ္အၾကာ သူ စလံုးကို အလုပ္ကိစၥတခုနဲ႔ ဝင္လာေသး တယ္။ တိုက္ဆိုင္စြာပဲ သူဖုန္းေခၚေတာ့ က်မတို႔ လင္မယားက ပင္နီစူလာ မွာ၊ ရီစရာ ေျပာျပအံုးမယ္။ က်မတို႔ လက္ထပ္ၿပီး ကတည္းက ဖုန္း နံပါတ္ Sim card ခ်င္း ထုတ္လဲၿပီးကိုင္ၾကေတာ့ က်မ ဆီကိုေခၚတဲ့ ရည္းစားေဟာင္း ဖုန္းေတြက က်မ အမ်ိဳးသားဆီ အကုန္ေရာက္ တာပဲ။ တခ်ိဳ႕က က်မ လက္ထပ္လိုက္မွန္း မသိၾကေသး ဘူးေလ...။ က်မတို႔ လက္ထပ္ၿပီးေတာ့ သူေရာ က်မေရာ ရည္းစားေဟာင္းေတြ ရဲ႕ စာေတြ၊ ဓါတ္ပံုေတြ စုၿပီး မီးပံုပြဲလုပ္ မီး႐ိႈ႕ျပစ္လိုက္ၾကတာ၊ က်မက ပိုမ်ားတယ္ဆိုတာ ေျပာေနဖို႔မ်ား မလိုေတာ့ပါဘူးေနာ္။ အဲဒါ သူ ဖုန္းဆက္ေတာ့ အမ်ိဳးသားဆီ တန္းေရာက္သြားေရာ၊ အမ်ိဳးသားက သူ႔ကို သိေနေတာ့ က်မလက္ထဲ ဖုန္းထည့္ ေပး႐ွာပါတယ္။ သူက က်မကို လွမ္းေတြ႔လိုက္ေၾကာင္း ၊ သာေၾကာင္း မာေၾကာင္း ပါပဲ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ က်မဆီ ေနာက္တခါ ဖုန္းဆက္ေသးတယ္ ၊ က်မ အရင္႐ံုးကေန ဖုန္းနံပါတ္ ရသြားတာေလ။ သူမိန္းမ ယူေတာ့မဲ့အေၾကာင္း၊ သူ႔ေကာင္မ ေလးက ငယ္ေၾကာင္း၊ ေခ်ာေၾကာင္း၊ သူ႔ကို ခ်စ္ေၾကာင္း၊ သူထားရာေန ေစရာသြားမဲ့ မိန္းကေလး ျဖစ္ေၾကာင္းေတြ ေျပာလာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလည္း ထြဋ္ေရ ႐ွင့္အတြက္ ေကာင္းတာေပါ့၊ က်မနဲ႔ လဲြခဲ့တာ ဒီလို မိန္းကေလးမ်ိဳး ရဖို႔ျဖစ္ လာတာေပါ့ လို႔ပဲ ေအးေဆး ေျပာလိုက္ႏိူင္ပါတယ္။ သူနဲ႔ ေျပာၿပီးမွ သူ႔စကားေတြထဲမွာ ေယာကၤ်ား တေယာက္ရဲ႕ အတၱကို ျပန္ေျခရာ ခံရတယ္။ တကယ္ဆို သူရည္႐ြယ္ ခ်ိန္ပစ္ခဲ့တာက က်မရဲ႕ မာနကို မဟုတ္လား ဒါေပမဲ့ သူေမ့ေနတာက က်မရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ၊ လက္႐ိွမွာ က်မက စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ ၿပီးျပည့္စံုေသာ၊ လံုျခဳံမႈ႐ိွေသာ၊ ျမတ္ႏိူး ေလးစားဖြယ္၊ ယံုၾကည္အားကိုးဖြယ္ အမ်ိဳးသားတဦးရဲ႕ လက္ထဲ ဘဝတခု လံုး စိတ္ခ်စြာ အပ္ႏံွ ၿပီးခဲ့ၿပီဆိုတာကိုေပါ့...။ ထားပါေလ...ဒါက ေယာကၤ်ားေတြရဲ႕ အတၱအေၾကာင္း ေတြးမိ တာကို ႐ိုး႐ိုးေလး ခ်ျပတာပါ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ တပတ္က ႐ံုးကို ႐ံုးခ်ဳပ္က ဒါ႐ိုက္တာ အဖဲြ႔ဝင္ေတြ လာၾကတယ္။ ၂၀၀၉ ႏွစ္ခ်ဳပ္စာရင္း မီတင္အၿပီး ခဏဝင္လာၾကတာ။ က်မ ကိုင္ရတဲ့ ရရန္႐ိွ စာရင္းက ရီဇာ့ ေကာင္းလို႔ လူျဖဴ ၃ ေယာက္ က်မဆီလာၿပီး လက္ဆဲြႏႈတ္ဆက္ ခ်ီးက်ဴး စကားေျပာနဲ႔ က်မျဖင့္ ေနမ တတ္၊ ထိုင္မတတ္ နဲ႔ မ်က္ႏွာေတာင္ပူတယ္။ အဲ အိမ္ေရာက္ေတာ့မွ က်မေခါင္းမွာ ဘု ၃ ဘု စမ္းမိ ေတာ့တယ္။ လာႏႈတ္ဆက္တာ ၃ေယာက္ထဲေပမို႔...ေတာ္ပါေသး... ။

ခုတေလာ ႐ံုးကေန အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ခါတိုင္းလို ဟပ္ထိုးေနေအာင္ မဆာပဲ အိေျႏၵရ ေနတာ၊ ခါတိုင္းဆို သူ႔ဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး စားႏွင့္မယ္ ကြာ ဗိုက္ဆာၿပီ မေစာင့္ေတာ့ဘူး လို႔ ေျပာေနက်၊ ခုေတာ့ ညေန ၄-၅ နာရီေလာက္ဆို ႐ံုးမွာ မ႐ိွ ႐ိွတာ ႐ွာေဖြ စားေန တာကိုး ဒီေတာ့ သူ ျပန္လာတဲ့ ၈ နာရီခဲြထိ အိေျႏၵ သံပတ္ အျပည့္နဲ႔ ေစာင့္ေနႏိူင္တာ။ သူက အံ့ေတာင္ ဩတယ္။ ေနပါေစ ...သြားမေျပာၾကနဲ႔ေနာ္ သူ နဲ႔ လက္ဆံုစားခ်င္လြန္းလို႔ ေစာင့္ေန႐ွာတာလို႔ပဲ သူ သိေနပေစ...။ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ အဲသလိုလည္း အခ်စ္ကို သိေအာင္ ျပတတ္ရတယ္။ ဒါလည္း အႏုပညာ တခု...။

က်မ ငယ္ငယ္က စာေတြ ဖတ္ျဖစ္ေပမဲ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘာသာေရး စာအုပ္ေတြပဲ အဖတ္ မ်ားတယ္။ အေဖ့စာအုပ္ေတြ ဆိုပါေတာ့၊ ရဟႏၲာ ႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္ထူးမ်ား၊ အနာဂါမ္ဆရာ သက္ႀကီး၊ ဗုဒၶ ႏွင့္ အေမး အေျဖမ်ား၊ မိလိႏၵပဥႇာ တို႔ အဲလို စာအုပ္မ်ိဳးေတြ။ အေဖက မဂၢဇင္း တို႔ ဝတၳဳတို႔ ဖတ္တာ မႀကိဳက္ဘူး။ ဒီေတာ့ က်မက ေဖခ်စ္ ဆိုေတာ့ အေဖ့အႀကိဳက္ လိုက္ဖတ္ျဖစ္တာ။ အဲဒါ က်မ ၈တန္းေလာက္မွာ စ ဖတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြ။ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ တျခားစာအုပ္ ေတြ သိတ္မဖတ္ျဖစ္ဘူး။ ဖတ္ျဖစ္တာ တခ်ိဳ႕ေတာ့ ႐ိွပါရဲ႕။ ဒါေပမဲ့ က်မက ေခါင္းမာသူ၊ ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွာ မေနလိုသူျဖစ္ေလေတာ့ ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈ ဆိုတာမ်ိဳး မ႐ိွခဲ့ဘူး။

က်မ ငယ္ငယ္က အဆိုေတာ္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္၊ ေလယာဥ္မယ္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ စာေရးဖို႔ လံုးဝ စိတ္မကူးခဲ့မိတာ။ ဒါေပမဲ့ ပထမႏွစ္ စတက္ ေတာ့ ကဗ်ာတို ကဗ်ာစေလးေတြ စစပ္တတ္ေနၿပီ။ ဒါကလည္း အေဖ သင္ေပးခဲ့တာပဲ။ ေလးလံုးစပ္ကဗ်ာ၊ ေလးသံုးႏွစ္ ကာရံယူ စပ္တဲ့ ကဗ်ာမ်ိဳးေလးေတြ ဆိုပါေတာ့။ အရက္ စမ္းေသာက္ခိုင္းခဲ့တာလည္း အေဖပဲ။ အေဖကိုယ္တိုင္ အခ်ိဳရည္ထဲမွာ စပ္ၿပီး တိုက္တာ၊ အေဖ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္က သမီးေတြ အညာခံရမွာ စိုးလို႔။ ေဖ်ာ္ရည္ေသာက္လို႔မွ ဒီလို အရသာဆိုရင္ အရက္ထည့္ ထားမွန္း သိရေအာင္လို႔တဲ့။ က်မ ခဏ ခဏ ေတြးမိတဲ့ အေတြးစ ေတြထဲမွာ အေဖက အၿမဲတမ္း မပါ မျဖစ္ပဲ။

အနာဂတ္ အေၾကာင္းကေတာ့ သိတ္မ်ားမ်ား စားစား မေတြးျဖစ္ဘူး။ တေန႔ ကိုယ့္ရပ္ ကိုယ့္႐ြာ ျပန္တဲ့အခါ လူေန မထူထပ္တဲ့၊ သဘာဝ အလွေတြ ႐ိွေနေသးတဲ့၊လူေတြက ႐ိုးသားပြင့္လင္းၿပီး အစားအေသာက္လည္း လတ္ဆတ္တဲ့ ေတာင္ေပၚ ၿမိဳ႕ေလး တၿမိဳ႕မွာ ဘဝကို ႐ိုးစင္းေအးခ်မ္းစြာ ျဖတ္သန္းခ်င္တယ္။ အနားမွာလည္း စာအုပ္ေတြ၊ အပင္ေတြ နဲ႔ အခမဲ့ စာၾကည့္တိုက္ ကေလး တႏိူင္တပိုင္ ပ်ိဳး ေထာင္လို႔ေပါ့...။ အဲဒီအခါက်ရင္ အခ်စ္ ဆိုတာထက္ ေအးျမတဲ့ ေမတၱာေတြနဲ႔ လႊမ္းျခံဳထားတဲ့၊ အေပးအယူ နားလည္မႈေတြ အျပည့္နဲ႕ ထံုမြမ္းထားတဲ့ က်မ တို႔ရဲ႕ အိမ္ကေလးဆီ ခ်စ္ေသာ ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးကို လာလည္ၾကဖို႔ တရင္းတႏီွး ဖိတ္ေခၚ ခ်င္စမ္းပါရဲ႕႐ွင္....။


ဘဝ အေမာေတြ ေျပၾကပါေစ႐ွင္...



ညီမ ေခ်ာရဲ႕ တက္ဂ္ ပို႔စ္ေလးပါ....ေခ်ာ ညီမေရ...အေတြးတခ်ိဳ႕ကို အမိအရ ဖမ္းဆုပ္လို႔ ေရးေပးလိုက္ၿပီေနာ္...ေက်နပ္မယ္ ထင္ပါရဲ႕....
ဘေလာ့ဂ္ဂါ ပီသစြာ ဆက္ၿပီး တက္ဂ္ ပါရေစ...ဗစ္စ္တာ ၊ ရီတာ၊ မမကြန္၊ သက္ေဝ၊ တီတီဆြိ၊ မ႐ို႕စ္၊ အေပါက္၊ ေဝလင္း၊ ေမာင္မိုး ခေရတြန္ နဲ႔ ကိုႀကီးေက်ာက္ တို႔ကို ဆက္တက္ဂ္လိုက္ပါတယ္...။ ေရးေပးၾကပါအံုးေနာ္...

Thursday, March 11, 2010

ဘေလာ့ဂ္ဂါ့ေယာကၤ်ား ဘဝ...

ၿပီးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္တုန္းက ဟင္းေလးတခြက္ ခ်က္ တင္မိပါတယ္ အမ်ိဳးေတာ္ခ်င္သူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ထြက္လာလိုက္ၾကတာ...၊ ဟင္းခ်က္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ ခ်ီးက်ဴးသူ ေတြကလည္းမ်ား ဆိုေတာ့ကာ က်မျဖင့္ ဘဝင္ေလဟပ္ သလိုလိုေတာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ သို႔ေသာ္လည္းေပါ့ ေလ အဲသလို မဟုတ္တာမ်ား အခ်ီးက်ဴးခံရရင္ လူက ေနကို မေနတတ္ တာ ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကိုင္း အထုပ္ေတာ့ ျဖည္ျပအံုးမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး ဒီပို႔စ္ကို ေရးလိုက္တယ္။ အမ်ိဳးေတာ္ခ်င္သူမ်ား၊ ေလွ်ာက္လႊာ တင္ထားသူမ်ား ျပန္လည္ စဥ္းစားခြင့္ ရေအာင္ပါ...။

အရင္တုန္းက က်မ "မခ်က္ခ်င္" ဟာ ခုေတာ့ ဟင္းခ်က္ဖို႔ အၿမဲ စိတ္မပါေတာ့ဘူး။ အို အျပင္မွာ သြားစားတာက ပိုတန္တာ၊ လင္မယား ၂ေယာက္ စားမွ အေအးနဲ႔ ဘာနဲ႔ဆို S$ ၁၂ / ၁၃ ေဒၚလာဆို စားပါေလ့၊ ေဟာ ပန္းကန္ေတာင္ ေဆးစရာ မလိုဘူး လို႔ အားတက္သေရာ ေျပာတတ္ၿပီ။ ဒါကိုမွ "ၾကက္သား နဲ႔ ဗူးသီး အိမ္ခ်က္ေလး စားခ်င္တာကြ" ဆိုလာရင္ေတာ့...အင္း ရတယ္ေလ ေစ်းအျမန္သြား ဗူးသီး နဲ႔ ၾကက္သား ၾကက္႐ိုး သႁပြမ္းဟင္းတခြက္ တပတ္စာ ခ်က္ေပးလိုက္တယ္ စားေပေရာ့ပဲ။ အမယ္ စိတ္ပါရင္ျဖင့္ ေဒၚေ႐ႊမိုး ရယ္ဒီမိတ္ ငပိ ေထာင္းေလးထဲ သံပုရာသီးေလးေတာင္ ညႇစ္ထည့္ေပး လိုက္ေသးတာ။ အဲဒီလို မသိုးဟင္း တပတ္စာ နဲ႔ လႊတ္ထားလိုက္တာ သူ႔ခမ်ာ ေနာက္ထပ္ ၾကက္သား ဗူးသီး ဆို စိတ္နာသြားေရာ။ အဲသလို....။

ညဆိုလည္း ညမို႔ သူ႔မွာ ေကာင္းေကာင္း မအိပ္ရ႐ွာပါဘူး။ တခါတေလ တေန႔လည္လံုး စဥ္းစား မရတဲ့ ကဗ်ာ ကာရန္ နဲ႔ စာလံုးေတြက တေရးႏိူးမွ စိတ္ထဲ ဒိုင္းကနဲ ေပၚလာေတာ့ က်မက ေမ့တတ္သူ မို႔လို႔ ဝုန္းကနဲ ခ်က္ခ်င္းထရင္း မီးဖြင့္ၿပီး စာတ႐ြက္မွာ ေကာက္ျခစ္ထား လိုက္ေရာ၊ ၿပီးမွ ၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳး နဲ႔ ျပန္လဲွအိပ္တာ။ သူက ဘာျဖစ္တာ ပါလိမ့္လို႔ မ်က္ေမွာင္ခ်ီ ၾကည့္ရင္း အေျခအေနကို သေဘာ ေပါက္ သြားသလိုနဲ႔ ေစာင္ႀကီးကို မ်က္ႏွာေပၚထိ ဆဲြအုပ္၊ စိတ္ထဲကလည္း ေဂါက္မ၊ ငေၾကာင္ လို႔ က်ိန္ဆဲရင္း ျပန္အိပ္သြားပါေရာ။ အဲသလို....။

က်မေ႐ွ႕ဆို သူ႔ခမ်ာ အေျပာအဆိုက အစ အေတာ္ေလး ဆင္ျခင္ရ႐ွာတယ္။ သူ ေျပာသမွ် ပို႔စ္ ျဖစ္သြားတတ္လြန္းလို႔ မသက္ေဝ တို႔ဆို သူေျပာတာေတြ အိမ္လာနားေထာင္မယ္ခ်ည္း လုပ္ေနတာ၊ စဥ္းေတာ့ စဥ္းစားရမယ္ေလ စီးပြားေရး အေျခအေန အရေပါ့၊ ကုန္ၾကမ္းရ မယ္ လာနားေထာင္ၾက ဆိုၿပီး ပါမိနစ္ (per minute) နဲ႔ ခ်ာ့ခ်္ (charge) လုပ္ရင္ ေကာင္းမလားပဲ။ သူကေျပာလာတယ္ က်မေ႐ွ႕ ေယာင္လို႔ေတာင္ ေလမလည္ရဲဘူးတဲ့ ကဗ်ာ ျဖစ္သြားမစိုးလို႔... အဲသလို....။

တပတ္ တပတ္ အဝတ္ေတြဆိုတာကလည္း မ်ားလိုက္တာ။ ေလွ်ာ္ရတာ စက္နဲ႔ေပမဲ့ မီးပူတိုက္ေတာ့ လက္နဲ႔ မဟုတ္လား။ မအားလို႔ မတိုက္ျဖစ္ေသးရင္ အဝတ္ေတြအကုန္ ေခါက္ၿပီး သူ႔ပုဆိုး တထည္ထဲ ထည့္၊ အထုပ္ ထုပ္ၿပီး ဘီ႐ိုထဲ ပစ္ထဲ့ထားလိုက္တာပဲ။ ၂ပတ္ ေလာက္ ဆက္တိုက္ မီးပူမတိုက္ျဖစ္လို႔ကေတာ့ ဘီ႐ိုဖြင့္ရင္ သတိသာထား ေပေတာ့ပဲ။ လူေပၚ ၿပိဳက်လာတတ္လို႔ ။ အဲဒါနဲ႔ မျဖစ္ေသးပါ ဘူး အျပင္ထုတ္ထားမွပါ၊ ေတြ႔မွ လုပ္ျဖစ္မွာကိုး ၊ တခါ ဘီ႐ိုထဲက အထုပ္ေတြ အျပင္မွာပဲ ခ်ထားၿပီး ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မတိုက္ျဖစ္ျပန္ေတာ့ ေဘးဘီဝဲယာမွာ အထုပ္ေတြ ဝိုင္းလို႔။ ဒါေတာင္ က်မက စာေရးခ်င္ တဲ့ အခါ အဝတ္ထုပ္ႀကီးေတြကို ေက်ာ္ ေက်ာ္ ၿပီးၾကည့္တတ္ တာ "ဘာမွ လုပ္စရာ မ႐ိွရင္ ခ်စ္ စာေရးအံုးမယ္ေနာ္" လို႔ သူ႔ကို မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးရင္း အဝတ္ထုပ္ႀကီးေတြကို ေက်ာေပးၿပီး လက္ပ္ေတာ့ ထဲ ေခါင္းဝင္ေတာ့မတတ္ စာေရးစာဖတ္ လုပ္ေတာ့တာ။ အဲသလို....။

အိမ္မွာ အဲသလို အဝတ္ေတြ၊ သတင္းစာေတြ၊ စာအုပ္ နဲ႔ စာ႐ြက္ အၾကမ္းေတြ ႐ႈပ္ပြလို႔ ဒါကိုပဲ က်မ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္လို႔ စာေတြေရး ေနတဲ့ အခါ ေဒၚခ်စ္ၾကည္ အမိႈက္ပံုထဲမ်ား ထိုင္ေနသလား လို႔ေမးတတ္တယ္။ က်မကလည္းက်မ၊ ႐ွက္႐ွက္ နဲ႔ပဲ သူေျပာသလို အဓိပၸါယ္ နဲ႔ ကေလာင္ နာမည္ေလးမ်ား ေျပာင္းမလားလို႔။

ခ်စ္ၾကည္ေအး(အလံု) ဆိုရင္ ဘယ့္ႏွယ္တုန္း...ဒါမွမဟုတ္ ခ်စ္ၾကည္ေအး (ပုဇြန္ေတာင္) ဆိုရင္ေရာ...။ အဲ ခက္တာက အလံု အမိႈက္ပံု နဲ႔ ပုဇြန္ေတာင္ အမိႈက္ပံု ဘယ္သင္းက ပိုႀကီးမွန္း မသိတာ...။ အဲ ပိုႀကီးတဲ့ ေကာင္သာ ေနာက္မွာ တပ္လိုက္ပါေတာ့ေလ....။


ဘဝ အေမာေတြ ေျပၾကပါေစ...

Tuesday, March 9, 2010

အနားသတ္ မ်ဥ္းတေၾကာင္း

အေရာင္...

အေမွာင္ ပိန္း ပိန္း
ေအးစက္ စိမ္းကားေနတဲ့ ညရဲ႕ အေရာင္မ်ိဳး
ေလတိုးသံ တခ်က္ကေလးေတာင္မွ မၾကားရ
လမိုက္ည ဆိုရင္ေတာင္ ညရဲ႕ အေမွာင္ကို မေတြ႔ထိ ႏိူင္ေလာက္ေအာင္
ေမွာင္ေနတဲ့ အေမွာင္တခု ပဲ တိတိက်က် ႐ိွေနတယ္....
ေနာက္....
အဲဒီ အေမွာင္ကို သိတဲ့ အသိစိတ္ အားေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလး ႐ိွေနေသးတယ္...။

ေတာင့္ကနဲ တင္းကနဲ ပူေႏြး ေအးခဲလိုက္...
လႈပ္ကနဲ ဆတ္ကနဲ မာေၾကာ ျပင္း႐ွလိုက္...
ကိုယ္ တခုလံုး သံတံဆို႔ ႐ိႈသြင္းထားသလို...
အေသြး အသားေတြထဲ လ်ပ္စီးေတြပဲ ျပက္ေနသလိုလို...
ႏု ရင့္ ခက္ မာ ေဝဒနာေတြျပ လူးမရ လိွမ့္မရ....
ခႏၶာ ေအာက္က သင္ျဖဴးဖ်ာ တခ်ပ္လား....
ခပ္မာမာ ခံစားမႈမ်ိဳး ႐ိွတာလည္း သိေနႏိူင္ေသးတယ္.....။

အစ ႐ိွခဲ့လို႔ပဲ အဆံုး ေရာက္လာတာေလ...
ဘဝရဲ႕ နိဂံုး အဆံုးသတ္ မ်ဥ္းတေၾကာင္းကို လွလွ ပပ ဆဲြခဲ့ဖို႔ ရဲရင့္အံုးမွေပါ့
အတိတ္ကို လႊတ္ခ်ခဲ့ ျပန္လွည့္ဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔....
ငါ ဘာျဖစ္လို႔ ဘယ္မ်ား သြားရမွာပါလိမ့္ လို႔ အနာဂတ္ကိုလည္း မေမွ်ာ္ေလနဲ႔....
ငါ ဘယ္မွာလဲ အေျဖမ႐ွာနဲ႔ ပစၥဳပၸါန္ေတာင္မွ မေရမရာ
တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ကုန္ဆံုးေနတာ.....
ငါ ဘာလဲ ဆိုတာေတာင္ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ သံုးသပ္ မေနနဲ႔
တကယ္ဆို နံရံပါးပါး တခ်ပ္သာျခား....
ေကာင္းကင္ နဲ႔ တိမ္လို တသားတည္း ႐ိွေနခဲ့တာ.....။

ခုမွေတာ့....
သြားရေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး တုန္လႈပ္ ငိုၿငီးမေနနဲ႔....တုန္လႈပ္တဲ့ စိတ္ကို မွတ္.....
အကုန္ ထားခဲ့ရမွာမို႔ ဝမ္းနည္းေနေသးရင္ ဝမ္းနည္းတာကို မွတ္....
ခ်စ္သူ ခင္သူေတြကို စိတ္မခ် အပူလံုးႂကြေနရင္ ပူေနတာကို မွတ္....
တကယ္တမ္း သြားရေတာ့မွာ ေၾကာက္႐ြံ႕ ေနရင္လည္း ေၾကာက္ေနတာကိုပဲ မွတ္....
အာ႐ံုမွာ ထင္ဟပ္သမွ် အမွတ္ သတိ နဲ႔ တရစပ္ မလြတ္တမ္း....
မျပတ္ဖမ္းဆုတ္ အျဖစ္ အခ်ဳပ္ နာမ္ ႐ုပ္ ပဲ ႐ိွတဲ့ ဒီခႏၶာ....
ဘာ ေတြကိုမ်ား တမက္ တေမာ ေဖြ႐ွာေနအံုးမွာလဲ......။

မွတ္ရင္း နဲ႔ ပဲသြား သြားရင္း နဲ႔ ပဲမွတ္....
စကၠန္႔ မလပ္ တဖ်တ္ဖ်တ္ ေ႐ြ႕ရင္း....
လင္းဖို႔ အခ်ိန္ တခ်ိန္ဟာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေရာက္လာေတာ့မွာ....
တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေရာက္လာေတာ့မွာ....

ေရာက္ လာ ေတာ့ မွာ........။





** ေနာက္ ခႏၶာ ရ႐ိွအံုးမဲ့ ပုထုဇဥ္ တေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ကို မမီမကမ္း ခံစားေရးဖဲြ႕ ပါတယ္...

Sunday, March 7, 2010

မိန္းကေလး အခ်စ္.....

Broken Heart Myspace Comments

ညေရးေရး လေကြးေကြးမွာ....
ခေရ ေဖြးေဖြး ပန္း ေမႊးေမႊးမွာ....
ကိုယ္ေငြ႔ ေႏြးေႏြး ေဆာင္း ေအးေအးမွာ....
ေမွ်ာ္ေလတိုင္းေဆြး ဟိုး......ေဝးေဝးမွာ....

ဟင့္အင္း....
က်မ ႐ွင့္ကို....
လြမ္းမေနခဲ့ပါဘူး.....။




Image Source :Myniceprofile.com

Friday, March 5, 2010

သူ႔အႀကိဳက္ (သို႔မဟုတ္) က်မ ခ်က္ မိ....( အၿပီး)

အဲသလိုနဲ႔ တေန႔ တေန႔ ခ်စ္ေသာသူ အႀကိဳက္ မေမာမပန္း ခ်က္ျပဳတ္လာလိုက္တာ က်မျဖင့္ ထန္းပင္ေပၚက ဆင္းရတယ္လို႔ကို မ႐ိွ ေတာ့ဘူး။ ဂ်ပန္ေခတ္ ထန္းတက္လက္ မွတ္ ရထား သူမ်ားလိုေပါ့႐ွင္။ အဲ တေန႔ေတာ့ အိမ္မွာ သူ မူးလဲမလို ျဖစ္တာနဲ႔ လင္မ ယားႏွစ္ ေယာက္သား အိမ္ေအာက္ထပ္ ေဆးခန္းကို ေျပး၊ ေသြးစစ္လိုက္ေတာ့မွ သူ ကိုလက္စထေရာေတြ မ်ားေန သတဲ့။ ဆရာဝန္က ေဆး ၃လ ေသာက္ၿပီး ေသြးျပန္စစ္ဖို႔ ၫႊန္ၾကားခဲ့ပါတယ္။

အိမ္ကိုသာ ျပန္ေရာက္ေရာ က်မျဖင့္ အေတြးေတြနဲ႔ ပတ္ခ်ာလည္ေနေတာ့တာ။ သူသာ ခုေန တခုခု ျဖစ္ရင္ေတာ့ ငါ တရားခံ လို႔ စိတ္ထဲ ေတြးမိရတာ ကိုး။ ေတြးဆို ေတြးမိရဖို႔ အေၾကာင္း ကလည္း ခိုင္ခိုင္မာမာ ႐ိွေနေလရဲ႕။ အရင္ အိမ္မွာ က်မတို႔နဲ႔ အတူေနခဲ့ဖူးတဲ့ အမႀကီး တေယာက္႐ိွတယ္။ သူက အပ်ိဳႀကီး၊က်န္းမာေရး ဝန္ထမ္းပီပီ အစားအေသာက္ က အစ ေဆးဝါးအဆံုး သိတ္ဂ႐ုစိုက္တယ္။ သူစားတာ ၾကည့္လိုက္ရင္ ေရလံုျပဳတ္ လို ဟာမ်ိဳး ေတြ ခ်ည့္ပဲ။ က်မမို႔လို႔ ဟင္းခ်က္ၿပီဆို ေဘးနားလာၿပီး "ေယာက်ၤား ကို အင္စေတာလ္မန္႔ နဲ႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း သတ္ေနတယ္ေပါ့ေလ" လို႔ ေျပာတတ္တာ။

ဒီေတာ့ က်မမွာ ဘုရား ဘုရား မွန္မ်ား မွန္ေနၿပီလား ဆိုၿပီး ဝမ္းနည္းလိုက္ရတာ။ အဲဒီ့ တေန႔လံုး ဇီး႐ြက္ေလာက္ မ်က္ႏွာနဲ႔ တခ်ိန္လံုး သူ႔ အရိပ္အကဲပဲ ၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။ ဟို အပ်ိဳႀကီး ေျပာခဲ့တဲ့ စကား ခဏခဏ နားထဲ ၾကားရင္း စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ရတာ မ်ားေလ။ ေတာ္ေနၾကာ ဇနီးျဖစ္သူ မဆင္မျခင္ ခ်က္ေကြၽး၍ ခင္ပြန္း ခမ်ာ မာလကာသီး စားရျခင္း ဆိုၿပီး စာလံုးမဲႀကီးနဲ႔ မ်က္ႏွာဖံုးမွာ ပါလာလို႔ ကမွ မတင့္တယ္။ ခက္လိုက္ထာမ်ား...။
​‌​​‌​​‌​
ေမာင္မင္းႀကီးသား ကံႀကီးေပလို႔ ေဆးေသာက္ၿပီး ၃လ ေသြးျပန္အစစ္မွာ သူ႔အေျခအေနက ပံုမွန္ထဲ ျပန္ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ေတာ့ က်မ လည္း အခ်စ္ က်န္းမာေရး အတြက္ ဟင္းခ်က္ျခင္း အႏုပညာသစ္ တခု ဆည္းပူး ရျပန္တာေပါ့ေလ။ ဝက္သားဝယ္ရင္ အဆီ နဲတဲ့ အပိုင္းေ႐ြး ဝယ္တတ္ ခဲ့ၿပီ။ တပတ္ကို တရက္ ႏွစ္ရက္ပဲ ထမင္းဝိုင္းမွာ ဝက္ မ်က္ႏွာျမင္ရမယ္။ ဟင္းထဲကို အ႐ြက္စိမ္း နဲ႔ ခရမ္းခ်ဥ္ သီး မ်ားမ်ား ထည့္ခ်က္တတ္ၿပီ။ ခ်ည္ရည္ဟင္းထက္ အျဖဴထည္ဟင္းခ်ိဳ၊ အသားျပဳတ္ရည္ထဲ ေျပာင္းဖူး၊အာလူး နဲ႔ မုန္လာဥနီ ထည့္ ထားတာမ်ိဳး ေလးေတြ အခ်က္မ်ားလာခဲ့ရတယ္။ က်န္းမာမွ ခ်မ္းသာမယ္၊ "You are what you eat" ဆိုတဲ့ စကားကို က်မ လံုးဝဥႆံု ယံုၾကည္ သြားခဲ့ရတယ္။

အေသအခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ျပန္ေတာ့ အမ်ိဳးသားေတြ ခင္ပြန္းသည္ ျဖစ္လာဖို႔ အတြက္ သူတို႔အေမ ရင္ခြင္ထဲကေန က်မတို႔က ဆဲြထုတ္ ယူထားခဲ့တာ မဟုတ္ပါလား။ အေမေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ေနထိုင္ စားေသာက္ေရးဟာ အင္မတန္ လံုျခံဳစိတ္ခ်စြာ ႐ိွခဲ့ၾက မွာပါ။ အေမေတြဟာ သားကေလးေတြ မ်က္ႏွာကို မွန္လိုလည္း​‌​ အရိပ္ၾကည့္ ေနခဲ့ၾကပါ လိမ့္မယ္။

အဲဒီလို အေမေတြ ဆီကေန လက္ေျပာင္းရယူထားတဲ့ က်မတို႔ တေတြဟာ မိခင္ မ်ိဳးႏြယ္ေတြ ျဖစ္တဲ့ အေလ်ာက္ မိခင္စိတ္ ဆိုတဲ့ ေမတၱာဓါတ္ခံက ေမြးရာပါ ကိန္းၿပီးသားပဲ မဟုတ္လား။ သားသမီး႐ိွသူမ်ား ဆိုရင္ျဖင့္ ေျပာဖြယ္ မ႐ိွေတာ့ပါဘူး။ သားကိုသခင္ လင္ကို ဘုရား ဆိုတာ က်မတို႔ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ယေန႔ထိ လက္ခံ က်င့္သံုးေနဆဲပဲေလ။ သားကေလး မ်က္ႏွာ ၾကည့္မဝ၊ ခင္ပြန္း မ်က္ႏွာ ကိုလည္း ၾကည့္ရနဲ႔ သူတို႔ေလးေတြ က်န္းမာ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနရင္ပဲ က်မတို႔ရဲ႕ ကမ႓ာငယ္ေလးဟာ လွပၿမဲ၊ စိုျပည္ၿမဲ ျဖစ္ေနရျပန္တာ။

တခါတေလေတာ့လည္း ကေလး မ႐ိွတဲ့ က်မ အတြက္ သူဟာ သားတေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ ျပန္ပါရဲ႕။ ေနေကာင္းရဲ႕လား၊ ေခါင္းေရာ ၾကည္ လား၊ေန႔လည္က ႐ံုးမွာ ထမင္းစား ေကာင္းရဲ႕လား၊ ဘာဟင္း နဲ႔ စားလဲ၊ ဝမ္းေရာ မွန္လား ? ဒါ သူ အိမ္ျပန္ေရာက္ တိုင္း တေန႔ တေန႔ ေမးျဖစ္ေနတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါ။ သူက ျပန္ေနာက္ တယ္။ ဒီေန႔ အီအီး ဘယ္ႏွစ္တံုးပါလဲ အေပ်ာ့ အမာေရာ ေျပာျပရအံုးမလား တဲ့ေလ။
သူ အလုပ္ထဲမွာေရာ ေပ်ာ္ရဲ႕လား ဆိုတာလည္း ေမးရ ေသးတာ။ တကယ္ဆို အိမ္မွာထက္ ႐ံုးမွာ ေနရတဲ့ အခ်ိန္က ပိုမ်ားေလေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ စိတ္ဖိစီးမႈ႐ိွေနရင္ က်န္းမာေရး ထိခိုက္ႏိူင္တယ္ မဟုတ္ လား။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ အလုပ္ထဲမွာ သူ႔ကို ေပ်ာ္ေနေစခ်င္တယ္။

ေျပာခ်င္တာက က်မတို႔တေတြ မိသားစုကို ခ်စ္တာ ခ်စ္ၾကပါ။ ဒါေပမဲ့ အလိုလိုက္ၿပီး က်န္းမာေရးအတြက္ မသင့္ေလ်ာ္တာေတြ မေကြၽးမိ ေစဖို႔ပါ။ အထူးသျဖင့္ Junk Foods နဲ႔ Deep Fried ေတြ သိပ္မေကြၽးၾကေစခ်င္ပါဘူး။ မိသားစုတစုလံုးရဲ႕ က်န္းမာေရး နဲ႔ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဟာ က်မတို႔ အမ်ိဳးသမီးေတြ လက္ထဲမွာ ႐ိွေနတယ္ဆိုတာကို အၿမဲ သတိရေနဖို႔ပါပဲ။

ခုေတာ့ျဖင့္ သူဟာ က်မ လက္ထဲမွာ ကိုယ္က်န္းမာ စိတ္ခ်မ္းသာစြာ ႐ိွေန႐ွာေလရဲ႕။


မိသားစုတိုင္း က်န္းမာေပ်ာ္႐ႊင္ေသာ ဘဝေလးမ်ား ပိုင္ဆိုင္ႏိူင္ၾကပါေစ...

Tuesday, March 2, 2010

သူ႔အႀကိဳက္ (သို႔မဟုတ္) က်မ ခ်က္ မိ....(အပိုင္း ၁)

က်မကို သူ စေတြ႔ခဲ့တာ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ ဝိုင္းကူ ခ်က္ျပဳတ္ေနခ်ိန္ပါ။ က်မကျဖင့္ မအားတာမို႔ သူ ၾကည့္ေန ခဲ့တယ္ဆိုတာ လံုးဝ သတိမထားခဲ့မိဘူး။ အက်ႌပြပြ ဝတ္ထားခဲ့လို႔ ဘယ္ဘက္ လက္နဲ႔ ေနာက္ျပန္ အက်ႌစေတြကို လံုးၿပီး ဆုတ္ ကိုင္ထားရင္း ညာဘက္လက္ကလည္း ဟင္းအိုးေမႊေနတဲ့ က်မကို ေတြ႔စကတည္းက သူ႔ရင္ေတြ လႈပ္ကနဲ ျဖစ္သြားခဲ့ရတာ လို႔ ေနာက္ေတာ့ သူ ျပန္ေျပာျပ ခဲ့တယ္။

ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း လာတိုင္း သတၱိခဲႀကီး သူက က်မကို ေခ်ာင္းၾကည့္ၿပံဳးျပန္ အဆင့္က ေတာ္ေတာ္နဲ႔ တက္မလာခဲ့ပါဘူး။ လေပါင္း ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ တဆင့္ခံနဲ႔ က်မ ကို စိတ္ဝင္စားေၾကာင္း ေျပာခဲ့တယ္။ က်မမွာ နဲနဲမွ ထင္မထား လို႔ အံ့ဩလိုက္ရတာ။

သူက အစားေကာင္း မက္သူမို႔ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက အိမ္မွာ ထမင္းစားရင္ အသားဟင္းပါမွ၊ အသားေတာင္ ဝက္သားမွ၊ ဝက္ျမင္ရင္ ေခါင္းကိုက္သူ၊ ေခါင္းက စၿပီး ကိုက္လိုက္တာ အၿမီးထိပဲ ဆိုပါ ေတာ့။ ခ်စ္ေသာသူက အဲဒီေလာက္ ဝက္သား ႀကိဳက္ေတာ့ကာ က်မမွာ ဝက္သားခ်က္နည္း ေပါင္းစံုကို အရည္က်ိဳ ေသာက္ရပါ ေတာ့တယ္။


ဝက္သား အခ်ိဳခ်က္ေလး ႐ိုက္ၿပီးသား ႐ိွေနလို႔ ျဖည့္တင္ေပးလိုက္တယ္...

သၾကားေလး ဆီသပ္၊ ေမႊးလာမွ ဂ်င္းအေခ်ာင္းေလးေတြ ထည့္၊ ဂ်င္းနံ႔ေလးေမႊးေတာ့မွ အသားထည့္၊ အသားႏူးေတာ့ ၾကက္သြန္ နီ ေလးစိတ္ကဲြ ေလးထည့္၊ ခ်ကာနီးမွ ပဲငံျပာရည္ အပ်စ္ေလး အေရာင္လွ႐ံု ထည့္တဲ့ အခ်ိဳခ်က္ဟင္း၊ အဲဒီ ဝက္သား အခ်ိဳခ်က္ ကို ပဲျပား၊ မိႈ၊ မိႈေျခာက္ပန္းေျခာက္၊ ပဲလိပ္ ထည့္ခ်က္တဲ့ တ႐ုပ္ဟင္းမ်ိဳးလည္း သူ ႀကိဳက္တယ္။ ဝက္သားကို ၾကက္သြန္ျဖဴ နီ င႐ုတ္သီးနဲ႔ ဆီသပ္၊ အသားႏူးအိလို႔ ခ်ကာနီးမွ မန္က်ည္းသီး မွည့္ ပ်စ္ပ်စ္ေလး ေဖ်ာ္ထည့္တဲ့ဟင္းလည္း အအီေျပေလးမို႔ စား ေကာင္းျပန္တာပဲ။

ၾကက္သြန္ျဖဴ နီ ဂ်င္း ေထာင္းၿပီးသားနဲ႔ အသားကို တခါတည္းေရာနယ္၊ တနာရီေလာက္ ထားၿပီးမွ သၾကားနဲနဲ၊ ပဲငံျပာရည္ အၾကည္ရည္ထည့္ၿပီး လံုးခ်က္၊ အသားသိတ္မႏူးခင္ ၾကက္သြန္နီေၾကာ္ မြမြေလး ကို ေျခၿပီးထည့္တဲ့ ဝက္သား အိုးႀကီးႏွပ္ ကလည္း သူ႔အႀကိဳက္ပါပဲ။ ဝက္သားကို အျပား ေသးေသးတံုး၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆီသပ္ၿပီး အသားႏူးတာနဲ႔ ၾကက္သြန္နီ ေလး ေထာင့္အတံုး၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ေလးေထာင့္အတံုး၊ ပန္းင႐ုတ္ပြသီး အစိမ္း နဲ႔ သီဟို႒္ေစ့ ထည့္ခ်က္တဲ့ ဝက္ကုန္းေဘာင္ ဆိုလည္း ျမန္လဲျမန္ သူလည္းႀကိဳက္တာမို႔ မၾကာမၾကာ ခ်က္ျဖစ္တယ္။

ဝက္သားကို အျပားပါးပါးလီွး ၊ မုန္ညႇင္းဖူး စိမ္းစိမ္း ကို အဖပ္လိုက္ ၃ပိုင္းပိုင္း၊ ဆီ နဲနဲထည့္၊ ခ႐ုဆီေလးနဲ႔ ေၾကာ္၊ ခ်ခါနီးမွ င႐ုတ္ေကာင္းနဲ႔ ၾကက္သြန္ ျဖဴ ဒါးျပား႐ိုက္ၿပီးထည့္ခ်က္ရတဲ့ အရည္စပ္စပ္ေလး ေသာက္ စားလို႔ရတဲ့ ဟင္းေလးလည္း သူ႔အ ႀကိဳက္ပါပဲ။ ဘာဂူေတး လို႔ေခၚတဲ့ ဝက္နံ႐ိုးေဆးေပါင္း ဟင္း ဆို႐င္ေတာ့ က်မတို႔ ၂ေယာက္လံုး အႀကိဳက္ေပါ့။

သူ႔အေမ က်မ ေယာကၡမႀကီးက ပူပန္႐ွာတယ္ ဟင္းမခ်က္တတ္တဲ့ မိန္းမနဲ႔ ရရင္ျဖင့္ သူ႔သား ခက္ရခ်ည္ ရဲ႕ ဆိုၿပီး။ သူကေတာ့ သူ႔တြက္ကိန္းနဲ႔သူ၊ က်မက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ အေယာက္ သံုး ေလးဆယ္စာ ခ်က္ေနတာမို႔လို႔ သူ မငတ္ႏိူင္ဘူးလို႔ ေတြးၿပီး သား၊ ေယာကၤ်ား တေယာက္ကို ႀကိဳက္ရင္ သူ႔ရဲ႕ အစာအိမ္ လမ္းေၾကာင္းက စေဖာက္ ရသတဲ့။ အဲဒီ့နည္းနဲ႔ က်မက သူ႔ကို စ ပိုးတာ လို႔ လူထူၿပီ ဆိုရင္ သူ အၿမဲ ဂုဏ္လုပ္ ေျပာေလ့႐ိွ တယ္။

အိမ္ေထာင္ က်ကာစ ကဆိုရင္ လက္စြမ္းျပလိုက္တာမွ ႐ံုးကျပန္ေရာက္လို႔မွ အကႌ် မလဲႏိူင္ေသးဘူး၊ မီးဖိုေခ်ာင္ တန္းဝင္ေတာ့ တာ။ ဆီျပန္တခြက္၊ အ႐ြက္ေၾကာ္ တမ်ိဳး၊ ဟင္းရည္ေသာက္ တဖံု၊ အသုတ္ တမယ္ နဲ႔ တေန႔တမ်ိဳး ခ်က္ေကြၽးခဲ့တာ။ သူက လည္း အိမ္ခ်က္ကို ပိုခံုမင္လာေတာ့တာေပါ့။


ေတာ္ေသၿပီ ေဒၚေဝက်ီ (ကိုဘိြင္းဇ္ဇ္ဇ္ ႏွင့္ ကိုဟိုကိုသြား ထံမွ အတုခိုးပါသည္)

ဘဝ အေမာေတြ ေျပၾကပါေစ...