Sunday, September 5, 2010

ေ႐ြးခ်ယ္မႈမ်ား

သူ႔ကို အရပ္က လူပ်ိဳႀကီး ဟု ေခၚၾကသည္။ သမီးငယ္ ၁၀ ႏွစ္၊ သမီးႀကီး ၁၂ႏွစ္ အ႐ြယ္မွာ သူ႔ ဇနီး ဆံုးပါးသြားကတည္းက ဒီသမီးႏွစ္ေယာက္ လက္ဆဲြကာ ဘဝခရီးကို ရဲရဲ ဆက္ေလ်ာက္ခဲ့သည္။ လုပ္ရည္ ကိုင္ရည္လည္း ႐ိွ၊ အ႐ြယ္လည္း ေကာင္း၊ ႐ုပ္ရည္လည္း ေျပျပစ္၊ အေသာက္အစားလည္း ကင္းေသာ သူ႔ကို ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ေၾကာင္းေတြႏွင့္ လာ၍ စပ္ဟပ္ၾကပါေသးသည္။ သူကေတာ့ အခ်စ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေကာင္းစြာ အလုပ္ မလုပ္ေတာ့ေသာ သူ႔ ႏွလံုးသားကို ပိုက္ကာ၊ သမီးေလး ႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ကာႏွင့္ပင္ မုဆိုးဖို လူပ်ိဳႀကီး လုပ္ေနခဲ့ေတာ့သည္။

ခုဆို သမီး ႏွစ္ေယာက္လံုး အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီ။ အိမ္ေထာင္ရက္သား ျပဳမယ္ဆို ျပဳသင့္တဲ့အ႐ြယ္။ သူ႔မ်က္ေစ့ထဲမေတာ့ ကေလးေတြဟုပင္ ထင္ေနတုန္း၊ သမီးကညာ အခါမလင့္ ဆိုသည္ကလည္း သူ႔ရင္ဝကို ဝင္ ဝင္ေဆာင့္ ေနေသးသည္။ တေန႔တေန႔ သမီးကေလးမ်ား မသင့္ေတာ္ေသာ လူေပလူေတကေလးမ်ားႏွင့္ ေတြ႔သြားမလား၊ သူ ဘယ္လိုမွ လက္မခံႏိူင္ေသာ လူငယ္ကေလးေတြမ်ား ေခၚလာျပမလားႏွင့္ သူ႔မွာ အပူလံုး ဆို႔နင့္စြာ ေန ေနခဲ့ရသည္။

ဒီလိုႏွင့္ ဖခင္ တေယာက္၏ လက္ဦးမႈကို ရယူရန္ သူကပဲ အကြက္ စေ႐ႊ႕ခဲ့သည္။ သူ သေဘာေတြ႔မိသည့္ သူ႔ ႐ံုးက အရာ႐ိွငယ္ကေလး ေမာင္မင္းသန္႔ကို ႐ွာၾကံ၍ အိမ္သို႔ လႊတ္ကာ တမင္ ေမ့ထားရစ္ခဲ့ေသာ ဖိုင္တခုကို သြားအယူခိုင္းခဲ့ရာက ဇာတ္လမ္း စ ခဲ့ေလသည္။

ေမာင္မင္းသန္႔က တေကာင္ႂကြက္ တမ်က္ႏွာ၊ ကိုယ့္တက္လမ္း ကိုယ္႐ွာ၍ ႐ိုး႐ိုးကုပ္ကုပ္ ႀကိဳးစား၊ ဘဝကို ေအးခ်မ္း႐ိုးစင္းစြာ ျဖတ္သန္းေနသူ ပညာတတ္ လူငယ္ေလး တေယာက္။ ဒီကေလးႏွင့္ ဆိုလွ်င္ ေယာင္ေနာက္ ဆံထံုးပါသြားစရာ မလို၊ သမီး ႏွစ္ေယာက္ အ႐ိွ အျပင္ သားတေယာက္ပါ တိုးလာဦးမည့္ အျဖစ္။ ဆိုရေသာ္ ဘယ္ဘက္က လွည့္ေတြးေတြး သားေ႐ႊအိုးထမ္းလာသည္ကိုသာ သူ ျမင္ေလသည္။

တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေမာင္မင္းသန္႔ ႏွင့္ သမီးကေလး ႏွစ္ေယာက္မွာ ေမာင္ႏွမေတြလို တတြဲတြဲ ႐ိွတတ္လာသည္။ တခါတေလ သံုးေယာက္သား စက္ဘီး ထြက္စီးၾက၊ အိမ္မွာပဲ လဘက္သုတ္ ေရေႏြးၾကမ္း ႏွင့္ ဝိုင္းဖဲြ႔ စကားေျပာၾက၊ ပန္းခ်ီကားေတြ အေၾကာင္း၊ စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း အျပင္ ေမာင္မင္းသန္႔ ေျပာျပေသာ ႏိူင္ငံတကာ ေရးရာ သတင္းမ်ားကိုပါ ညီအမႏွစ္ေယာက္ မ်က္လံုး အဝိုင္းသားေလးေတြႏွင့္ နားေထာင္တတ္ၾကသည္။ သူကေတာ့ တခါတခါမွ "သမီးေရ ေရေႏြးေလးနဲနဲေလာက္ အေဖ့ ထပ္ျဖည့္ေပးပါဦးကြယ္" ဆိုတာမ်ိဳး၊ "ျပန္ေတာ့မလားကြ ညစာပါ စားသြားပါဦး မင့္ညီမေတြ ခ်က္ထားတာမွ အမ်ားႀကီးရယ္" ဆိုတာမ်ိဳးေလာက္သာ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ေျပာရင္း လူငယ္ေတြ မ်က္ႏွာ အကဲခတ္ရသည္။

သံုးေယာက္လံုး၏ မ်က္ႏွာကေလးေတြမွာ ပကတိ ျဖဴစင္လြန္းသည္။ တရံတခါတြင္မေတာ့ သမီးငယ္ေလး၏ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေမာင္မင္းသန္႔အေပၚ အားကိုးလိုစိတ္၊ အထင္ႀကီး ေလးစားစိတ္ေတြ သူ ရိပ္ကနဲ ဖမ္းမိတတ္ျပန္သည္။ မိန္းမေတြ၏ ေယာက်ၤားတေယာက္အေပၚ ခ်စ္ျမတ္ႏိူးလိုမႈသည္ ထိုေယာက်ာၤးအေပၚ အထင္ႀကီးမႈမွ စတင္ေလသလား သူ မသိပါ။ သို႔ေသာ္ အထင္ႀကီးျခင္း၊ အထင္ေသးျခင္းဟူသည္ အထင္ေပၚ၌သာ အေျခခံ၍ လူတေယာက္ကို တန္ဘိုးျဖတ္ရာ၌ အစဥ္သျဖင့္ မမွန္ကန္ႏိူင္ေၾကာင္း သမီးကေလးေတြကို သူ ေျပာျပရဦးမည္။

******************************************************

ခုဆို ေမာင္မင္းသန္႔ တေယာက္ သူ႔အိမ္ကို ဝင္ထြက္ေနတာပဲ ႏွစ္ေပါက္ေတာ့မည္။ အရပ္ထဲမလည္း စိတ္ဝင္တစား အႀကီးမလား၊ အငယ္မႏွင့္လား ေစာင့္ၾကည့္ကုန္ၾကၿပီ။ ဒီအတြက္ သူကိုယ္တိုင္မဆိုထားႏွင့္ ကာယကံ႐ွင္ေတြပင္ မသိႏိူင္ေသး။ သူက စခဲ့ေသာ ဇာတ္လမ္းမို႔ သူကိုယ္တိုင္ လွပစြာ အဆံုးသတ္ ေပးသင့္သည္။ အႀကီးမျဖစ္ေစ၊ အငယ္မျဖစ္ေစ သူငယ္ေလး၏ ေ႐ြးခ်ယ္မႈ၊ သမီးကေလး၏ လက္ခံမႈကို သူ သေဘာတူမည္သာ။ ကေလးေတြ အေမ မ႐ိွေတာ့ကတည္းက သမီးေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သူ႔ကမာၻေလးကို သူ႔ ႏွလံုးသားႏွင့္ ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ရသည္။ ေ႐ွ႕ဆက္ဖို႔ အင္အားေတြကို သမီးကေလး ႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာၾကည့္ရင္း ျပန္လည္ အားတင္း ေမြးျမဴခဲ့ရသည္ေလ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သူ႔ရင္ခြင္ထဲက သမီးကေလးတေယာက္ကို ခဲြထုတ္ေပးလိုက္ရမွာ အေတြးႏွင့္ပင္ ဝမ္းနည္းလို႔လာသည္။ မ်က္လံုးအိမ္တခုလံုး မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ ေဝေဝဝါးဝါးၾကားမွပင္ စိတ္အစဥ္ဝယ္ သမီးကေလး ႏွစ္ေယာက္၏ ပံုရိပ္မ်ား ထင္ဟပ္လာခဲ့ေတာ့သည္။

သမီးႀကီး ဖူးပြင့္လိႈင္က လွပျဖဴေဖြးကာ အေမတူ အလွေသြးႂကြယ္သူကေလး၊ ဉာဏ္ရည္ထက္ျမက္ေသာ ေဆးေက်ာင္းသူကေလး ျဖစ္သည္။ သမီးငယ္ ထူးတင့္ခိုင္က်ေတာ့ ဘယ္သူႏွင့္မွမတူ အသားညိဳစိမ့္စိမ့္ကေလး၊ မ်က္လံုး ဝိုင္းဝိုင္းကေလး ကယ္၍သာ ၾကည့္ေပ်ာ္သည္ ဆို႐ံုကေလး၊ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဉာဏ္ႏံႈ႔နဲကာ ၁၀တန္း ႏွစ္ခါအက်မွာ ပညာေရးကို ေက်ာခိုင္း၍ အိမ္မွာပဲ အေဖႏွင့္ အမအတြက္ ဟင္းခ်က္၊ တဘက္မွလည္း စက္ခ်ဳပ္သင္တန္း တက္လိုက္၊ အိမ္တြင္းမႈမွ ဖြင့္ေသာ အစားအေသာက္ ခ်က္ျပဳတ္နည္း သင္တန္းမ်ားတက္လိုက္ႏွင့္ ေပ်ာ္ေနသူ။ ၿပီးေတာ့ သမီးငယ္ကေလး ေမြးကတည္းက ညာေျခေထာက္႐ိွ ေျခမ၊ ေျခညိႇဳး ႏွင့္ ေျခခလယ္ သံုးေခ်ာင္းမွာ အေရျပားက တဆက္တည္းျဖစ္ကာ ႐ုတ္တရက္ၾကည့္လွ်င္ ေျခေခ်ာင္းကေလး သံုးေခ်ာင္းထဲ ႐ိွသလိုပင္။ ညႇပ္ဖိနပ္ ဝတ္မရဘဲ ကြင္းထိုးႏွင့္ ေ႐ွ႕ပိတ္ဖိနပ္ကေလးမ်ားသာ ဝတ္ရ႐ွာသည္။

တမေအ၊ တဖေအထဲမွ ေမြးပါသည္ဟု က်ိန္ေျပာရေလာက္ေအာင္ သမီးကေလးႏွစ္ေယာက္၏ ႐ုပ္ရည္ေရာ၊ ဉာဏ္ရည္ပါ ကြာျခားေနမႈကို ငယ္စဥ္ကပင္ သူ သိ႐ိွကာ သမီးငယ္ေလးအတြက္ စိတ္မေကာင္းျခင္း ႀကီးစြာ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ သမီးငယ္ေလး စိတ္ထဲ အတန္းတူ ႐ြယ္တူ တျခားကေလးမ်ားႏွင့္ ဘာမွမျခားနား၊ အတူတူဟု ျမင္တတ္ေအာင္ သူ စိတ္အင္အားေတြ ထည့္ေပးခဲ့ရသည္။ သမီးႀကီးကိုလည္း သမီးငယ္ေလးကို စာနာတတ္၊ ညႇာတာတတ္ေအာင္ သူ သင္ၾကားေပးခဲ့သည္ပဲ။

သမီး မိန္းကေလးမ်ား ျဖစ္၍ ဖခင္တေယာက္အေနႏွင့္ တီးတိုးတိုင္ပင္ျခင္း အမႈတြင္ မိခင္တေယာက္လို မနီးကပ္ေသာ္လည္း အတတ္ႏိူင္ဆံုး သူပဲအေမ၊ သူပဲအေဖျဖစ္ေအာင္ ေနခဲ့ေလသည္။ ယုတ္စြအဆံုး သမီးကေလးမ်ား အပ်ိဳေဖာ္ဝင္၍ ရာသီေသြးေပၚခ်ိန္ ၾကံဳေတြ႔ရမည့္ အခက္အခဲ၊ အေျပာင္းအလဲေတြအတြက္ သူကိုယ္တိုင္ စာအုပ္ေတြ ႐ွာဖတ္ကာ သမီးကေလးမ်ားကိုလည္း ဖတ္ေစခဲ့သည္။ မ႐ွက္သင့္တာ မ႐ွက္၊ မေၾကာက္သင့္တာ မေၾကာက္ရေအာင္ သိသင့္တာမွန္သမွ် သိေစခဲ့ရသည္။ မိန္းကေလး ပီသ၍ ဗိုင္းေကာင္း ေက်ာက္ဖိျဖစ္ေစရန္၊ အိမ္ေထာင္မႈ မီးဖိုေခ်ာင္ ႏိူင္နင္းေစရန္ ႏွင့္ လိမၼာေရးျခား ႐ိွေစရန္ အစစ သြန္သင္ညႊန္ၾကားခဲ့ရင္း ဖခင္တန္မဲ့ ၾကက္သားအုပ္မႀကီးလို အုပ္ထိန္းေမြးျမဴခဲ့ရေသာ သမီးကေလးမ်ားေပ။

၁၀တန္းက်တဲ့ႏွစ္တုန္းက တအိအိ ငိုေနေသာ သမီးငယ္ေလးအား "ပညာဆိုတာ စာသင္ခန္းထဲမွာပဲ ႐ိွတာမဟုတ္ဘူး သမီးငယ္၊ တိုးတက္ႀကီးပြားလိုတဲ့ ဘယ္သူအတြက္မဆို စာသင္ခန္းရဲ႕ ျပင္ပမွာလည္း ေလ့လာစရာေတြ၊ သိစရာေတြ တပံုႀကီး ႐ိွပါတယ္ သမီးငယ္ရယ္" ဟု အားေပးခဲ့ရသည္ကို သူ မွတ္မိသည္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဝါသနာပါေသာ အခ်ဳပ္အလုပ္၊ အခ်က္အျပဳတ္ သင္တန္းေတြမွာ ထူးခြၽန္ေသာ သမီးငယ္ေလးရဲ႕ ေန႔ရက္မ်ားစြာတို႔သည္ ခါတိုင္းလို ေနသားတက် ျဖစ္ခဲ့သည္ပင္။

အ႐ြယ္ေရာက္လာေသာ သမီးကေလး ႏွစ္ေယာက္အနက္ သမီးႀကီးအတြက္ ပူပင္ရမႈက အနည္းငယ္မွ်သာ၊ သမီးႀကီး၏ ဉာဏ္ရည္၊ ပညာ ႏွင့္ ႐ုပ္ရည္တို႔က အခ်ိန္တန္ေသာ္ သူ႔အိုး သူ႔အိမ္ႏွင့္ သူ႔လမ္းေၾကာင္းေပၚ သူေလွ်ာက္မည္မွာ သံသယျဖစ္ရန္မလို။ အိမ္ေထာင္ဖက္ ေ႐ြးခ်ယ္မႈ မွန္ကန္ဖို႔သာ လိုသည္။ အတိတ္ကံနည္းေသာ သမီးငယ္ေလးအတြက္မူ သူ အျမဲတေစ ပူပင္မိရသည္။ သမီးႀကီးအား အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲ သမီးငယ္ေလးႏွင့္အတူ တသက္လံုး ေနေပးဖို႔ ေျပာဖို႔ရန္လည္း ဤမွ်ေလာက္ သမီးႀကီးအေပၚ မတရားတာမ်ိဳး မလုပ္ခ်င္ျပန္။

အစကတည္းက ၿငိေစလို၍ ႀကိဳးခ်င္းထားခဲ့သည္ပဲ...သို႔ေသာ္ ႏွစ္ႀကိဳးထဲက တေခ်ာင္းထဲေသာ ႀကိဳးကေလးကိုသာ ႏွလံုးသားႏွင့္ ေ႐ြးခ်ယ္၍ ၿငိခြင့္ ႐ိွသည္ ျဖစ္ရာ သူ မစဥ္းစားခဲ့မိေသာ ေ႐ြးခ်ယ္မႈတခု၊ သူဘာမွ မစြက္ဖက္ႏိူင္ေသာ ေ႐ြးခ်ယ္မႈတခု၏ အေျဖကို သူ ယခုမွပင္ ေတြးေတာ ပူပန္လာမိသည္။ ေမာင္မင္းသန္႔ ဘယ္သူ႔ကို ေ႐ြးခ်ယ္မွာလဲ...အေျဖကို သိသလိုလိုႏွင့္ မသိရဲျပန္ေခ်။ သည္အတြက္ သူ႔ရင္ထဲ ထိထိ႐ွ႐ွ ခံစားရလြန္းသည္။ ေ႐ြးခ်ယ္မႈရဲ႕ အေျဖအတြက္ သမီးငယ္ကေလးရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ ဒဏ္ရာမရေစခ်င္၊ နိမ့္ပါးသူအျဖစ္ အားမငယ္ေစခ်င္တာ အမွန္ပင္။ သို႔ေသာ္ သူ ဘာမွ မတတ္ႏိူင္ပါ။

***************************************************

"ေဟ...ေမာင္မင္းသန္႔ မင္းဟာ ေသခ်ာရဲ႕လားကြ"

"ဟုတ္ က်ေနာ္ ေသခ်ာပါတယ္ ဦး"

"ေဟ...ေအး ဟုတ္ပါၿပီကြာ ဒါနဲ႔ မင္း သူ႔ကို ဘာေၾကာင့္ ေ႐ြးခ်ယ္ရတာလဲ ဦး သိႏိူင္မလား"

"ဟုတ္ကဲ့ ဦး တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးအေပၚ ေမတၱာ ႐ိွပါတယ္"

"ေဟ...ဘယ္လိုကြ မင့္ဟာက..."

"ဒီလိုေလ ဦးရဲ႕ လူေတြက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရယ္လို႔ တြဲသံုးေနၾကေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ ခ်စ္ျခင္းက အျပန္အလွန္ ႐ိွတယ္၊ သဘာဝအားျဖင့္ ပူေလာင္တဲ့ သေဘာ႐ိွတယ္။ ေမတၱာ ဆိုတာက်ေတာ့ ျပန္အလာကို မေမွ်ာ္လင့္ဘူး၊ ေအးျမတဲ့ သေဘာေဆာင္တယ္ေလ...က်ေနာ္က သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးအေပၚ ႏွမကေလးေတြလို ေမတၱာ႐ိွပါတယ္ ဦး ဒါကို ေျပာတာပါ...ခ်စ္ဖို႔ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္မရဘူး ဒါေပမဲ့ အစစ အားငယ္ေနတတ္တဲ့ သူ႔ကို က်ေနာ္ သနားလာရာက သူ႔အေပၚ ေစာင့္ေ႐ွာက္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာတာပဲ ဦးရဲ႕၊ က်ေနာ့္ ႏွလံုးသားကို က်ေနာ္ ျပန္နားေထာင္ ၾကည့္ခဲ့ရတာေပါ့ဗ်ာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ခ်စ္လို႔ကို ခ်စ္တာပါပဲ ဦးရာ..."

"ဟား ဟား ဟား ေအးပါ ေအးပါ ဟုတ္ပါၿပီ ေမာင္ရာ မင္းရဲ႕ ႏွလံုးသားက ေ႐ြးခ်ယ္မႈအတြက္ ဦး တကယ္ပဲ ဝမ္းသာပါတယ္"

"ဟင္ အကို မင္းသန္႔ ေရာက္ေနတာကိုး ေဖႀကီး ဘာေတြ ဝမ္းသာေနတာလဲ ထူးတို႔ကိုလည္း ေျပာျပ"

"သမီးတို႔ ျပန္လာၿပီလား သမီး အကိုကိုသာ ေမးၾကည့္ပါကြာ ဘာေတြ ဝမ္းသာေနတာလဲလို႔"

"အကို မျပန္နဲ႔ဦးေနာ္ လဘက္သုတ္ေကြၽးမယ္"

"ခရမ္းခ်ဥ္သီးမွ မ႐ိွဘဲ မမဖူးရဲ႕ အကိုမင္းသန္႔က ခရမ္းခ်ဥ္သီးပါမွ ႀကိဳက္တာ ေနာ္ အကို"

"ဟုတ္လား သမီးငယ္ ေန ေန အေဖ လမ္းထိပ္ သြားဝယ္လိုက္မယ္ ေမာင္ႏွမေတြ စကားေျပာေနရစ္ၾက"

"သိုင္းက်ဴးေနာ္ ေဖႀကီး ခရမ္းခ်ဥ္သီး ခပ္စိမ္းစိမ္းေလးေတြ ေ႐ြးခဲ့ေနာ္"

"ေအး ေအး သမီးငယ္ ဒါပဲလား ဆီတို႔ ဘာတို႔ ႐ိွတယ္ မဟုတ္လား"

"ဟုတ္ ႐ိွတယ္ ေဖႀကီး ဒါပဲ"

စြပ္က်ယ္ေပၚမွာ အက်ႌေလး ေကာက္ဝတ္ကာ သူ လမ္းထိပ္ ထြက္လာသည္။ သူ႔ရင္ထဲ ဝမ္းသာမႈတို႔က အတိုင္းထက္အလြန္ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ ေကာင္းေကာင္း နားမလည္ႏိူင္ေသး။ လူဆိုတာ မိမိအတြက္ အေကာင္းဆံုးေတြပဲ ေ႐ြးခ်ယ္ေလ့႐ိွတာ မဟုတ္လား။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါေလ...သမီးငယ္ေလးကို ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္းအေပၚ ဖခင္တေယာက္အေနႏွင့္ သူ ဝမ္းသာလြန္းေနသည္။

ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ဇကာခံုးေလးထဲ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ခပ္စိမ္းစိမ္းေလးေတြ ေ႐ြးထည့္ေနခိုက္ သူ႔နံေဘးမွ ေစ်းဝယ္သူကျဖင့္ ခပ္နီနီရဲရဲ အလံုးလွလွေလးေတြခ်ည္း ေ႐ြးခ်ယ္ေနသည္ကို သူ႔မ်က္လံုးေထာင့္မွ ေတြ႔ရေလသည္။ သူ႔ေဘးနား အေနာက္ဘက္ဆီမွ ေနာက္ထပ္ ေစ်းဝယ္သူ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ အသံေၾကာင့္ သူ႔ကိုယ္ကို ေဘးသို႔ အနည္းငယ္ က်ံဳ႕ေပးမိသည္။

"အမေ႐ႊ ညီမ ဖယ္ထားခိုင္းတဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြေရာ"

"ဖယ္ထားပါ့ေတာ္ ဒီမွာ..."

ေျပာရင္းႏွင့္ ပလတ္စတစ္ ဇလံုေလးထဲမွ ခရမ္းခ်ဥ္သီးမ်ားကို ခ်ိန္ခြင္ထဲ ထည့္ ခ်ိန္တြယ္ေလသည္။ ခ်ိန္ခြင္ထဲက ခရမ္းခ်ဥ္သီးမ်ားမွာ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေတြ၊ တခ်ိဳ႕မွာ ေတာင္းပိခံထားရသလို အနည္းငယ္ ျပားတားတား၊ အားလံုးေသာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးမ်ားမွာ အလံုးပံု ပ်က္ေနေသာ ခရမ္းခ်ဥ္သီး မ်ားသာ...။ မဟုတ္မွ လဲြေရာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးငါးပိခ်က္ ခ်က္ဖို႔ပဲျဖစ္မည္။ သူေတြးျဖစ္ေအာင္ ေတြးလိုက္ေသးသည္။ ဒါေတြက်ေတာ့ ေစ်းလည္း ပိုသက္သာ၊ ခ်က္လိုက္ေတာ့လည္း ဟင္းတခြက္ျဖစ္တာခ်င္း အတူတူပင္။

သူတို႔ ေစ်းဝယ္သူ သံုးေယာက္၏ ေ႐ြးခ်ယ္မႈေတြက ကြဲျပားေနၾကေပမဲ့ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ အသံုးတည့္ၾကသည္သာ။ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႔ ဘဝထဲက ေ႐ြးခ်ယ္မႈသည္ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ေ႐ြးခ်ယ္မႈလိုေတာ့ လြယ္ကူမည္ မဟုတ္ေပ။ ပစၥည္းနဲ႔ ေ႐ြးခ်ယ္သူရဲ႕ အႀကိဳက္ အပ္စပ္ဖို႔သာ လိုရင္း ျဖစ္ေလသည္။ ျပဳန္းေက်ာက္ေလး တပြင့္ေတာင္မွ တန္ဘိုးထားတတ္သူရဲ႕ လက္ထဲေရာက္ရင္ တန္ဘိုး႐ိွတာပဲ မဟုတ္လား...

သူ ၿပံဳးမိသည္။ ေ႐ြးခ်ယ္မႈ တခုအေပၚ နားလည္သေဘာေပါက္စြာ၊ ၾကည္ႏူးႏွစ္လိုစြာ အားပါးတရ ၿပံဳးလိုက္မိေလသည္။




39 comments:

Anonymous said...

Mama

your post gives me thinking :)

how did you choose your . . . blogname?

ေရႊရတုမွတ္တမ္း said...

အခ်စ္မွာ...မ်က္စိမရွိပါ....တကယ္ဆိုမခ်ိဳပါဘူးအခ်စ္ရာ...ၾကာမွခါးမွန္းသိနိုင္တဲ့အရာ...ကိုယ္ေလ...ဒါေပမဲ့ ခုခါ..ကိုယ္မွ မခ်စ္ပဲလဲမေနနိုင္တာ...........

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ဖတ္လို႕ေကာင္းလိုက္တာ
ဟုတ္တယ္ေနာ္အစ္မ လူတိုင္းမွာ ေရြးခ်ယ္ခြင္႕ကိုယ္စီ ရွိေနႏိုင္ေပမဲ႕ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္တာ မွန္ပါ႕မလားဆိုတဲ႕ သံသယနဲ႕
ဟင္းတစ္ခြက္ေတာင္ မခ်က္ျဖစ္ေတာ႕ပါဘူး အစ္မရယ္..
ခရမ္းခ်ဥ္သီးအပုပ္ေတြ ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႕ း)

ညီမေလး said...

အင္း....ဖခင္ေတြရဲ႕ ေမတၱာလည္း အံ႕မခန္းပဲေနာ္ ..

အခ်စ္ကို အခ်စ္တခုတည္းနဲ႕ပဲ ေရြးခ်ယ္ရင္ ရလဒ္အမွန္ထြက္ႏိူင္သလား ??? အင္း...ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ရာ ကိုယ္ရၾကမွာေတာ႕ အမွန္ပဲ ....

Anonymous said...

မိန္းမေတြ၏ ေယာက်ၤားတေယာက္အေပၚ ခ်စ္ျမတ္ႏိူးလိုမႈသည္ ထိုေယာက်ာၤးအေပၚ အထင္ႀကီးမႈမွ စတင္ေလသလား သူ မသိပါ။ သို႔ေသာ္ အထင္ႀကီးျခင္း၊ အထင္ေသးျခင္းဟူသည္ အထင္ေပၚ၌သာ အေျခခံ၍ လူတေယာက္ကို တန္ဘိုးျဖတ္ရာ၌ အစဥ္သျဖင့္ မမွန္ကန္ႏိူင္ေၾကာင္း သမီးကေလးေတြကို သူ ေျပာျပရဦးမည္။
အဲ စာပိုဒ္ေလး သေဘာက်တယ္ အမခ်စ္.:D

ကလူသစ္ said...

အကြက္စေရြ႕လိုက္တာကို သေဘာက်တယ္။ မွတ္ထားတယ္ ဟီးဟီး

ဇြန္မိုးစက္ said...

ဖတ္လုိ႔ေကာင္းတယ္ အစ္မ၊ ေတြးစရာေလးပါ ေပးသြားတယ္။

ကိုခ်စ္ေဖ said...

ပိုစ့္အစမွာ အရပ္က လူပ်ိဳႀကီးေခၚၾကသည္ သမီးငယ္က ၁၀ နွစ္ သမီးႀကီးက ၁၂ ဆိုတဲ့စာေတြ႔ၿပီး ေဘးမွာ ကိုေက်ာက္(ေရႊရတုမွတ္တမ္းႀကီး)ဓါတ္ပံုနွင့္ေတြ႔ေတာ့ ကိုေက်ာက္ကိုမ်ားေျပာေနသလား ကိုေက်ာက္မွာမ်ား သမီးေတြရွိလား ရႈိထားတာလား ဘာလားနဲ႔ စိတ္က ျမန္လိုက္တာဗ်ာ ေတြးမိေသးတယ္.ေနာက္ေတာ့မွဆက္ဖတ္ရင္း သေဘာေပါက္လာသဗ်ာ ငယ္ငယ္တုန္းက မေတာ္လိုက္ရတဲ့ ေယာက္ခမ အဖိုးႀကီးကိုလဲ သတိယလာတယ္ဗ်ာ အဲ့ဒီတုန္းက က်ေနာ္က ၂၁ သူက ၄၈ က်ေနာ္တို႔အရြယ္ေပါ့..ခုေတာ့..အဆက္သြယ္မရခဲ့တာၾကာပါျပီဗ်ာ.မခ်စ္ၾကည္ေရ..
အေဖေတြရဲ့ အခ်စ္ကိုလဲပိုနားလည္လာပါတယ္ဗ်ာ..

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

နိမ့္ပါးတဲ့ သူအတြက္ ကံၾကမၼာက လူေကာင္းေလးနဲ႔ ေတြ႔ေပးလိုက္သလိုပါပဲ။ တနပ္စာ ဟင္းအတြက္ ဆီေလ်ာ္ရာ ေရြးခ်ယ္ေပမယ့္ (ေငြေၾကးအတိုင္းအတာလည္း ပါမွာေပါ့)
တဘဝစာ လက္တြဲေဖာ္ကိုေတာ့ စိတ္ႏွလံုးသား အလိုအတိုင္း ေရြးခ်ယ္ၾကတာပဲ။ အလွအပထက္ ဂရုဏာ စိတ္ကို ပိုဦးစားေပးတဲ့ စိတ္ေကာင္းရိွသူမို႔ ဒီလို ေရြးခ်ယ္တာနဲ႔ တူပါရဲ႕။

blackroze said...

တနပ္စာထမင္းနဲ႕ဟင္းအတြက္အေရြးမွားသြားခဲ့ရင္လည္း
ျပသနာမရွိနိုင္ေပမဲ့....တဘဝစာလက္တြဲေဖာ္အေရြးမွားခဲ့ရင္ေတာ့
မႀကီးခ်စ္ေရ...တဘဝလံုး ဒိန္းဂ်ား ျဖစ္သြားမွာေသခ်ာတယ္

ဒိန္းဂ်ား=danger

သမီးတို႕အေဖလူပ်ိဳႀကီးအကြက္ေရြ႕ပံုေလးကပညာပါတယ္

Moe Cho Thinn said...

စိတ္ခ်င္း ဆုံလို႔ ထင္ပါရဲ႔။ အခ်စ္ဆိုတာ ဆန္းၾကယ္ပါတယ္ေလ..

Anonymous said...

ၾကည္ေအး ေရ

ၾကည္႕အုန္း ကိုႀကီးေက်ာက္ က အခုမွ အခ်စ္မွ မ်က္စိမရွိပါလုပ္တုန္း ရွာေဖြ ေပးလိုက္ပါအုန္း မျမင္ဘူးလား မသိဘူး ဒါမွမဟုတ္ အျမင္လြန္ေနတာ ထင္တယ္

စိတ္ဝင္စားစြာဖတ္သြားတယ္ ေနာ္

ေက်းဇူး
ေရႊစင္ဦး

မိုးေငြ႔...... said...

ဦးေႏွာက္ေလးေတာ့သံုးျပီး do or die ေတာ့ခပ္ရဲရဲေလး ေရြးသင့္ေရြးရတာပါပဲ.....။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေရြးတာေလာက္ေတာ့ မလြယ္တာမွန္ေပမယ့္...တခါတေလ ေနာင္တေတြနဲ႔ က်န္ရစ္ခဲ႔တာမ်ိဳးၾကံဳရတတ္ေသးတယ္ေလ....။

ခင္တဲ႔
မိုးေငြ႔

rose of sharon said...

ေရြးခ်ယ္မႈ.... သိပ္အေရးၾကီးတာေနာ္.... တဘဝလံုးစာအတြက္ ေရြးရတဲ႔ ေရြးခ်ယ္မႈက အေရးအၾကီးဆံုးပါဘဲ

An Asian Tour Operator said...

ေျပာင္ေျမာက္ပါေပတယ္။

ယြန္း said...

ဒါေလးဖတ္ျပီး ေတြးမိသြားတယ္..ေရြးခ်ယ္ျခင္း အေျကာင္းကိုေပါ့..

ဧပရယ္လ္ပူး@ပူးေတ said...

သိပ္ေကာင္း အရမ္းေကာင္း ရင္ထဲကို တည့္တည့္မွန္သြားတယ္... ဖခင္ေမတၱာေတြကိုေလ... ဒီဖခင္ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္လိုက္မလဲဆိုတာ နားလည္ႏိုင္တယ္....

မမေရးထားတာေလးေကာင္းတယ္... ပူးေတအရမ္းႀကိဳက္တယ္...

သိဂၤါေက်ာ္ said...

ခ်စ္ျခင္းအစ သနားျခင္းက ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္သြားတာ ထင္တယ္ေနာ္..

TURN-ON-IDEAS said...

အစ္မခ်စ္ၾကည္ စာအေရးအသားမွာ ေမ်ာၿပီး ဘာမွကို မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး..
ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာ္ေနတာတုန္းးးး :))

TURN-ON-IDEAS said...

အတၱပါးပါးက အေမတစ္ေယာက္ရဲ့ သားအေပၚပူပန္မႈ(အတၱ)
ေ႐ြးခ်ယ္မႈမ်ားက အေဖတစ္ေယာက္ရဲ့ သမီးအေပၚပူပန္မႈ(သနားက႐ုဏာ)
ေတာ္ပါေပတဲ့ ငါ့အစ္မ :)))

ကုိေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ) said...

ဆန္းက်ယ္တဲ့ ေရြးခ်က္မွဳေတြပါလား အမေရ။

Ingjin said...

ဖတ္လို႕တကယ္ေကာင္းပါရဲ႕....အေတြးေတြလည္း ပြားမိတယ္။ အင္း....ကိုမင္းသန္႕လိုလူမ်ိဳး အၿပင္မွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္မ်ား ရွိႏိုင္မလဲ????
“ခ်စ္လို႔ကို ခ်စ္တာပါပဲ” ဆုိတဲ့စကားကုိေတာ့ သေဘာအက်ဆုံးပဲ။ “အေၾကာင္းၿပခ်က္ရွိတဲ့အခ်စ္ဟာ အခ်ိန္မေရြးေသဆုံးသြားႏုိင္တယ္” လို႕ ဂ်င္းၾကားဖူးတယ္။

~ဏီလင္းညိဳ~ said...

မႀကီးေအးေရ႕.......

၀တၱဳေလးဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္.....။
(အဲ့ဂလို ေယာက္ခမေလာင္းႀကီးမ်ိဳးနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္ပဗ်ာ.........ဟိဟိ)

ခင္မင္ျခင္းအားျဖင့္.....
ဏီလင္းညိဳ

အျဖဴေရာင္နတ္သမီး said...

အခ်စ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတဲ႔အထဲမွာ “သနားခ်စ္”ကေတာ႔ အခိုင္ၿမဲဆံုးပဲ..
ဘယ္ေလာက္ပဲ ရုပ္ဆိုးေနပါေစ(သို႕) မသန္မစြမ္းၿဖစ္ေနပါေစ အဲဒီလူရဲ႕ လိုအပ္ေနတဲ႔ ကြက္လပ္ေတြကိုၿဖည္႕စည္းေပးခ်င္လာတယ္..။
သနားတဲ႔စိတ္နဲ႕ ေပးစပ္အခ်စ္နဲ႔ခ်စ္သြားႀကတဲ႔ ခ်စ္သူေတြကို ၿမင္ဖူးတယ္..။

ျမေသြးနီ said...

မခ်စ္ေရ...
စာထဲမွာေမ်ာပါသြားတယ္..။
ဇာတ္သိမ္းေလးက ႏွစ္သက္ဖို႕ေကာင္းတယ္..။
မွန္ကန္တဲ့ ေရြးခ်ယ္မွဳကို လက္ခံေပးတဲ့ ဖခင္ကိုလည္း ေလးစားမိတယ္..။
ဒါမ်ဳိးေလးေတြ ဖတ္ရတာ အရသာရွိတယ္။

ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

Anonymousေရ...အမက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတို႔ ခ်စ္ၾကည္ေရးတို႔ကို ႀကိဳက္တယ္၊ ဘေလာ့နာမည္ေ႐ြးေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေအး၊ ခ်စ္ၾကည္ေအး တို႔ စဥ္းစားမိတာ၊ ေနာက္ ဆရာမႀကီး ၾကည္ေအးကို ခ်စ္ခင္ေလးစားစိတ္နဲ႔ ခ်စ္ၾကည္ေအး လို႔ ေပးျဖစ္ခဲ့တာပါ...ေျဖခြင့္ရလို႔ ေက်းဇူးပါ....:)

ေ၀လင္း said...

မွတ္ထားမွပဲ..။ ဒီပို႔ကိုေတာ့..။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကေလးဆိုရင္ေတာ့ သမီးေလးေတြပဲလိုခ်င္တယ္။ သမီးခ်ည္းပဲ သုံးေယာက္ေလာက္ယူမလို႔ နာမည္ေတာင္ ေ႐ြးၿပီးသြားၿပီ...။ ခက္တာက ရည္းစားေတာင္မ႐ွိေသးတာနဲ႔ပဲ လက္ေလွ်ာ့ထားရတယ္..။ :)

ေမာင္ေကာင္း said...

ခရမ္းခ်ဥ္သီး ၀ယ္ရင္းမ်ား အေတြးရလို့ ေရးခဲ့သလားအမေရ... ဟဟ

Anonymous said...

အြန္လိုင္း ၀တၱဳတို စကာတင္ စာရင္းမွာ
ေတြ႕လို႕ပါ အမေရ ..
အရမ္းေကာင္းတယ္ ..
အားေပးသြားတယ္ ..

ခင္မင္လွ်က္
ေဆာင္းႏွင္းရြက္

ေငြလမင္း said...

အြန္လိုင္း ၀တၱဳတို စကယာတင္မွာေတြ႔လို႔ လာဖတ္ပါတယ္
ဖတ္လို႔ေကာင္းလုိက္တာ...

ခ်င္းကေလး said...

အေဖေတြနဲ႔ေနရတဲ့သမီးေတြ အေမမရွိဘူးဆိုျပီးအားငယ္ေနစရာမလိုေအာင္ ထိထိမိမိေရးျပသြားတဲ့မမကို ဒီပို႔စ္ဖတ္အျပီးမွာပိုျပီးေလးစားသြားရပါျပီ.. ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ခ်င္းကေလး said...

ေသခ်ာမၾကည့္ပဲပို႔စ္ဖတ္ျပီးတာနဲ႔စိတ္လွဳပ္ရွားျပီး အေပၚကကြန္မန္႔မွာ Name ျပီးေတာ့ထံုးစံအတိုင္း URL ပါထည့္လိုက္မိတယ္။ မ်က္စိရွမ္းသြားတာမို႔ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္။

TZA said...

ဆုရပို႔စ္ကို ေသခ်ာျပန္မဖတ္ေသးခင္ ေကာ္မန္႔အရင္မန္႔လိုက္တယ္၊ မုန္႔ေကြၽး မုန္႔ေကြၽး.. ဟားဟား..

တန္ခူး said...

မ ေရ... Congratပါ... ဆုရသြားလုိ ့အရမ္း၀မ္းသာပါတယ္...

မီးလွ်ံ said...

အရမ္းဖတ္လို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဖခင္ေမတၱာ (မိခင္ေမတၱာ) နဲ႔ သမီးေတြရဲ့ အေၾကာင္းကိုဖတ္ရတာ.. ပီတိျဖစ္တယ္။ သူ႔အေဖေတြးသလုိမျဖစ္ပဲ.. အႀကီးမကို ေရြးမယ္ဆိုရင္ေတာ့.. ေနာက္ဆက္တြဲ ဘယ္လိုဇာတ္လမ္းျဖစ္မလဲေတာင္ စဥ္းစားမိေသးတယ္.. (အေဖတစ္ေယာက္ရဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႔ အငယ္မရဲ့ ခံစားခ်က္ေပါ့)

Turn On Ideas said...

ေရးးးးးးးးးးးးးး တို႔အစ္မခ်စ္!
အရမ္းေပ်ာ္တယ္ဗ်ား း))

ဒီပို႔စ္ဖတ္ခဲ့တုန္းက အေပၚမွာေရးခဲ့တဲ့ကြန္မန္႔ကို ျပန္ကူးခဲ့တယ္...
TURN-ON-IDEAS said...

အစ္မခ်စ္ၾကည္ စာအေရးအသားမွာ ေမ်ာၿပီး ဘာမွကို မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး..
ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာ္ေနတာတုန္းးးး :))

သက္ေဝ said...

တေခါက္ ျပန္လာဖတ္သြားတယ္...
Congratulation... You deserved it... Two thumbs up...!!

Anonymous said...

အေတြးၾကြယ္တဲ ့မခ်စ္ၾကီး
ဒီထက္မက ေၿပာင္ေၿမာက္ထက္ရွတဲ ့အႏုပညာ လက္ရာမ်ားၿဖင့္ စာခ်စ္ပရိတ္သတ္မ်ားကို ညွို ့ယူႏုိင္ပါေစ
ေလာေလာဆယ္ ကိုယ္တိုင္ညွုိ ့ယူခံလိုက္ရပါတယ္ :)

Yan said...

အြန္လုိင္းေရႊဝတၳဳတုိိဆုရ ဒီဝတၳဳတိုေလးကုိ Myanmar Blogs Digest Page ေလးမွာ ေဝမွ်ခ်င္လုိ႔ ယူသြားခဲ႔ပါတယ္ Sis ေရ...

https://www.facebook.com/mmblogsdigest

ေက်းဇူး..

Yan.

Post a Comment

ေကာ္မန္႔မ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ထင္ျမင္ခံစားရသလိုသာ ေရးခဲ့ပါရွင္