Tuesday, September 28, 2010

ႏွလံုးသား အာဟာရ ျပည့္ဝခဲ့ေသာေန႔

သတင္းၾကားသိၿပီးကတည္းက လႏွင့္ခ်ီ၍ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရေသာ စကၤာပူႏိူင္ငံ ဒုတိယအႀကိမ္ စာေပေဟာေျပာပဲြႀကီး ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ေလၿပီ။ တနဂၤေႏြေန႔အစား စေနညလံုးေပါက္ နားေထာင္ရေသာ္ ေကာင္းေပစြဟု ေတြးမိရ၏။ ခံုနံပါတ္မ်ား မပါဘဲ ဦးရာလူ စံနစ္ေၾကာင့္ ေနရာေကာင္းရရန္ ေန႔လည္ ၂နာရီ စမည့္ပဲြကို တနာရီမထိုးမီကပင္ ေရာက္ႏွင့္ တန္းစီခဲ့ရသည္။ တကယ္တမ္း ခန္းမဖြင့္၍ အထဲဝင္ၾကေသာ္ အတူတန္းစီထားေသာ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုး တေနရာစီျဖစ္လ်က္ တကြဲစီသာ ထိုင္ၾကရေတာ့သည္။

နိမိတ္ႀကီး ၃ပါးဟု ဆရာေျပာေသာ ေနာက္ခံကယ္ရီေကးခ်ား


က်မ ရေသာေနရာမွာ ဘယ္အစြန္တန္းမို႔ ဝင္လာသမွ်ေသာ သူတို႔အား ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ျမင္ရေလ၏။ သို႔ေသာ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား နဖူး၌ စာမေရးထားရကား ဘယ္သူေတြ ဘယ္ဝါေတြမွန္း မသိပါေခ်။ လူကသာ ထိုင္ေနသည္ မ်က္စိကျဖင့္ က်ီးကန္းႏွင့္ ေတာင္းေမွာက္ စပ္က်ထားသလို လည္ပင္း ဆံုလည္တပ္၍ လိုက္ၾကည့္မိပါေလေတာ့သည္။ လည္ပင္းေညာင္းရေကာင္းမွန္း မသိေအာင္ အေပ်ာ္လြန္ေနသည္ကိုး...။

၂နာရီခဲြခန္႔မွာ ပဲြစပါသည္။ ပထမဦးဆံုး ေဟာေျပာမည့္သူ ဆရာလယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္ တက္လာေသာ္ ေလွကားေပၚအတက္မွာပင္ ဆရာ က်န္းမာေရး ေကာင္းပံုမရဟု ထင္သည္။ ဆရာကိုယ္တိုင္ကလည္း အရင္က ပြဲတပဲြတြင္ ေလကုန္သြား၍ ဆက္မေဟာႏိူင္ျဖစ္ဖူးေၾကာင္း ေျပာေလရာ ဆရာ ေလဆက္မျပတ္ဘဲ ၿပီးသည္ဟု ဆက္ေဟာႏိူင္ပါေစေၾကာင္း အသာႀကိတ္ ဆုေတာင္းမိရသည္။

ဆရာ တ႐ုတ္ျပည္ေရာက္ခိုက္ တာဝန္႐ိွသူမွ လူစုေပး၍ စာေပေဟာေျပာခဲ့ေၾကာင္း၊ ၁၄ေယာက္ တိတိ နားေထာင္သူ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမ်ားကို အလြတ္မေပးဘဲ ေဟာခဲ့ေၾကာင္း၊ ေဟာပံုမွာ ဆရာက ျမန္မာလိုေဟာ၍ တေယာက္က အဂၤလိပ္လို ျပန္ေပးသည္။ ထုိအဂၤလိပ္ဘာသာမွ ေနာက္တေယာက္က တ႐ုတ္လို ဘာသာျပန္ေပးျခင္းျဖစ္ရာ ဆရာေျပာေသာ ဟာသကို ေနာက္ ၇မိနစ္ခန္႔ၾကာမွ ရယ္သံၾကားရသည္ ဟူ၏။ ဘယ္ေလာက္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ႏိူင္လိမ့္မလဲ ေတြးၾကည့္ၾကပါကုန္။

ယခုမူ ဆရာကေျပာလိုက္၊ ေထာင္ေက်ာ္ေသာ ပရိတ္သတ္က တအုံးအံုးရယ္လိုက္ၾကျဖစ္ရာ ဆရာမွ လြန္စြာ ဝမ္းသာအားရ ပီတိျဖစ္ရသည္ ဆို၏။ ဆရာေဟာေျပာသည့္ အေၾကာင္းမွာ ဘဝမွ စာ၊ စာမွ ဘဝ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ဘဝထဲတြင္ ေတာ္ေသာ၊ ျဖတ္ထိုးဉာဏ္ေကာင္းေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွ စားပြဲထိုး ကေလးမ်ားဆီမွ ၾကားသိရျခင္းမ်ား၊ လွေတာသား စကားႂကြယ္ပံုမ်ားအေၾကာင္း...စသည္တို႔ကို စာအုပ္အျဖစ္ ဖန္တီးခဲ့ဖူးေၾကာင္း၊ ဤသည္မွာ ဆရာေျပာခ်င္ေသာ ဘဝထဲက စာမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။

ေတာဗိသိက္နဲ႔ ၿမိဳ႕ဗိသိက္ဆရာ ႏွစ္ေယာက္ ဗိသိက္ၿပိဳင္ၾကရာမွာ ကိုယ္တတ္စြမ္းတဲ့ ပညာေလးေတြ အသီးသီး ထုတ္ျပၾကရင္း ေနာက္ဆံုးတြင္ တဦးနဲ႔ တဦး အျပန္အလွန္ ႐ိုေသေလးစားသြားၾကပံု၊ အၿပိဳင္အဆိုင္ရယ္လို႔ သေဘာမထားဘဲ တေယာက္ အရည္အခ်င္းကို အျခားတေယာက္က အသိအမွတ္ ျပဳလိုက္ၾကပံုေတြနဲ႔ အဆံုးသတ္သြားေလသည္။ ဤသည္ကို သိျမင္လိုက္ေသာ ဗိသိက္ ဆိုင္းဆရာမွ လြန္စြာ ႏွစ္သက္သေဘာက်လ်က္ ပညာႂကြယ္႐ံုသာမက စိတ္အလွႏွင့္ပါ ျပည့္စံုေသာ ဗိသိက္ဆရာႏွစ္ေယာက္ အေၾကာင္းအား စာစီ၍ သဘင္မဂၢဇင္း ပို႔ေလသည္။ ဆရာလယ္တြင္းသား ဖတ္မိၿပီး မ်ားစြာ ႏွစ္ၿခိဳက္ကာ စာညႊန္းအျဖစ္ လူအမ်ား သိေစ ဖတ္ေစရန္ ထပ္မံ ေရးသားကာ သဘင္မဂၢဇင္းသို႔ပင္ ထပ္မံ၍ ေပးပို႔ခဲ့ေလသည္။ ဤသည္မွာလည္း ဘဝထဲမွ စာမြန္အေၾကာင္းပါပင္။

ဆရာလယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္မွ ေဟာေျပာစဥ္


တဖန္ ဆရာကိုယ္တိုင္ စာအုပ္တအုပ္၏ ဇာတ္ေကာင္ လႊမ္းမိုးမႈေၾကာင့္ ၁၀တန္းစာေမးပြဲ မေျဖဘဲ ၆ႏွစ္ၾကာ ေနခဲ့ေၾကာင္း၊ ထို႔ေနာက္ ဆရာပီမိုးနင္း၏ စာမ်ား ေက်းဇူးေၾကာင့္ အသိအလင္းတိုးကာ လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚ ျပန္တက္ခဲ့ရေၾကာင္းတို႔ကို တေသာေသာ ရယ္ေနရေအာင္ ဟာသကေလးမ်ားေႏွာ၍ ေျပာသည္မွာ အလြန္ နားေထာင္ေကာင္းလွသည္။ ဤသည္မွာကား စာထဲမွ ဘဝအတြက္ ေကာင္းရာယူတတ္ၾကဖို႔ ရည္ညႊန္းျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

၁၀တန္းေအာင္ေသာ္ ၅တန္းေက်ာင္းသားအ႐ြယ္၌ ဆရာမ နိမိတ္ဖတ္ခဲ့ေသာ မင္းႀကီးလာရင္ စာေရးဆရာ ျဖစ္မယ္ဆိုသည့္စကား အသည္းထဲစဲြကာ ျမန္မာစာ ဘာသာ ယူခဲ့သည္။ ထိုမွစ၍ စာေရးဆရာ ျဖစ္သည့္တိုင္ ႀကိဳးစားခဲ့ရေၾကာင္းမ်ား ေျပာၾကားခဲ့ေလသည္။ ဆရာေပးခ်င္ေသာ မက္ေဆ့ခ်္မွာ မျဖစ္ႏိူင္တာ မ႐ိွ၊ ဘဝ၌ ေအာင္ျမင္မႈ တံခါးမ်ား ပြင့္ေစရန္ အႀကိမ္မ်ားစြာ ဇဲြႏွင့္ ေခါက္ရမည္။ ဘဝထဲမွ စာယူေရး၍ ရသလို၊ စာထဲမွလည္း ေကာင္းရာယူ၍ ဘဝတက္လမ္း အတြက္ လက္ေတြ႔ အသံုးခ်တတ္ရန္ ျဖစ္ေလသည္။

ဆရာ လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္


မေန႔က ဝယ္ခဲ့တဲ့ ဆရာ့ စာအုပ္ ၂အုပ္၊ ကံေကာင္းလို႔ ဒီ၂အုပ္က ဒစ္စပေလး ျပထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ က်မ ေနာက္ဆံုးလူ အျဖစ္ ဝယ္ခြင့္ ရခဲ့တာ...


ဆရာ က်န္းမာေရးေကာင္း၍ ေနာက္တႀကိမ္ ထပ္မံ လာေရာက္ ေဟာေျပာႏိူင္ပါေစ...:)


Monday, September 27, 2010

ေရေသာက္တတ္ရဲ႕လား

ေဖာ္ဝပ္ေမးလ္က ရတာေလးပါ။ ခႏၶာကိုယ္ထဲက အဆိပ္အေတာက္ေတြေဆးဖို႔၊ ေသြးဖိအား က်ေစဖုိ႔ တေန႔ကို ေရ ၇လီတာေက်ာ္ေသာက္တဲ့ အသက္ ၂၆ႏွစ္အ႐ြယ္ ထိုင္ဝမ္ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ အျမင္အာ႐ံု ပ်က္စီးသြားရတဲ့ သတင္းပါ။ ႏိူဝင္ဘာ ၂၀၀၇ ကတည္းက သတင္းေပမဲ့ က်မ မသိလိုက္သလို တျခား မသိေသးတဲ့ သူေတြအတြက္ပါ မွ်ေဝခ်င္လို႔ တင္လိုက္ပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အလြန္အကြၽံလုပ္ရင္ ဆိုးက်ိဳး ျဖစ္ေစႏိူင္တာကို သတိျပဳေစခ်င္ပါတယ္....


Correct timing to drink water, will maximize its effectiveness on the Human body.

Two (02) glass of water - After waking up - Helps activate internal organs

One (01) glasses of water - 30 minutes before meal - Help digestion

One (01) glass of water - Before taking a bath - Helps lower blood pressure

One (01) glass of water - Before sleep - To avoid stroke or heart attack

ေရကို ဘယ္လို နည္းလမ္းမွန္မွန္ ေသာက္သင့္သလဲ...

ခႏၶာကိုယ္ထဲက အစိတ္အပိုင္းေတြ တေန႔တာအတြက္ စတင္ ေမာင္းႏွင္ဖို႔ မနက္ အိပ္ရာထမွာ ေရ ႏွစ္ဖန္ခြက္ ေသာက္ပါ။

အစာ ေခ်ဖ်က္လြယ္ေစဖို႔ မစားခင္ နာရီဝက္အလိုမွာ ေရ တစ္ဖန္ခြက္ ေသာက္ပါ။

ေသြးဖိအား က်ေစဖို႔ အထူးသျဖင့္ အျပင္က ပူပူေလာင္ေလာင္ ျပန္လာသူမ်ား ေရမခ်ိဳးခင္ ေရ တစ္ဖန္ခြက္ အရင္ ေသာက္ၿပီးမွ ခ်ိဳးပါ။

ေလျဖတ္ျခင္းနဲ႔ ႏွလံုးေရာဂါမွ ကာကြယ္ႏိူင္ဖို႔ ညအိပ္ရာ မဝင္ခင္ ေရ တစ္ဖန္ခြက္ ေသာက္ၿပီးမွ အိပ္ပါ။



အရင္က မဆင္မျခင္ စားေသာက္မိခဲ့ဖူးတယ္။ ခုေတာ့ က်န္းမာစြာ ေနထိုင္စားေသာက္တတ္ဖို႔ သိတ္အေရးႀကီးတာ ပို ပိုသိလာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ခ်စ္သူ ခင္သူ မိတ္ေဆြေတြေရာ၊ ဘယ္သူမဆိုပါေလ... သတၱဝါေတြအားလံုးကို အစာလည္းေဆး၊ ေဆးလည္း အစာ ဆိုသလို မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ေ႐ွာက္ တတ္ၾကေစခ်င္တယ္၊ အနာေရာဂါ ကင္းၾကေစခ်င္တယ္။ ဝဋ္နာ၊ ကံနာက လဲြလို႔ေပါ့ေလ....


Saturday, September 25, 2010

ခါးပတ္

ခါးပတ္ကို ေၾကးေခတ္ကတည္းက အမ်ိဳးသားေတြ စတင္သံုးစဲြခဲ့ၿပီး ၁၉ရာစုေႏွာင္းပိုင္းကေန ပထမကမာၻစစ္ႀကီးျဖစ္ခ်ိန္ အထိ ယူနီေဖာင္းေတြနဲ႔ တြဲဖက္ဝတ္တာပဲ မ်ားခဲ့သတဲ့။ စစ္ဘက္နဲ႔ အရာ႐ိွ အရာခံေတြရဲ႕ ခါးမွာ ေဘာင္းဘီ ေလွ်ာမက်ေအာင္ ၾကပ္ၾကပ္ ဆဲြဝတ္ေလ့႐ိွတယ္ ဆိုေတာ့ အဲဒီတုန္းက ေဘာင္းဘီ႐ွည္ေတြက ၾကယ္သီးမ်ား မပါလို႔မ်ားလား ေတြးမိတယ္။

၁၉၉၀ ႏွစ္လယ္ေလာက္ က်ေတာ့ ေဘာင္းဘီေတြကို ခါးနဲ႔ အတိ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေအာက္ေလ်ာ ခ်က္-ျပဳတ္ ဝတ္ဆင္ပံု ေခတ္စားလာခဲ့တယ္။ တင္ပါး အေပၚပိုင္းတင္မက အတြင္းခံပါ ေပၚေအာင္ ဝတ္ၾကတာမ်ိဳးေပါ့။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီစတိုင္က ေထာင္ထဲက အက်ဥ္းသားေတြကို ခါးပတ္ ေပးမဝတ္လို႔ သူတို႔ ေဘာင္းဘီေတြ ေအာက္ေလွ်ာက်ရာက စတိုင္တမ်ိဳးအေနနဲ႔ စခဲ့တာ။ အက်ဥ္းသားေတြဟာ ခါးပတ္ကို အသံုးျပဳၿပီး ေသေၾကာင္း ၾကံစည္တတ္ၾကလို႔ ခါးပတ္ ေပးမဝတ္တာပါပဲ။

ခုေခတ္မွာေတာ့ ေဘာင္းဘီ ေလွ်ာက်မွာ စိုးလို႔ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ မေလွ်ာမွာကိုေတာင္ စိုးေနၿပီး ခါးပတ္ကို အလွဆင္ ဖက္႐ွင္တခုအေနနဲ႔ ဝတ္ဆင္လာၾကၿပီ ျဖစ္တယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ လူငယ္ေတြ အၾကား ဂြက်ေသာ ဖက္႐ွင္ အျဖစ္ ေခတ္စားတယ္။ ဒီေတာ့ ခါးပတ္ရဲ႕ မူလ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ေတာ့ ေဝးသြားတယ္ ဆိုရမွာ။

အမ်ိဳးသားေတြအတြက္ကေတာ့ အၾကမ္းဖ်င္း ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားပဲ ခြဲလို႔ရပါတယ္။ စတိုင္ေဘာင္းဘီနဲ႔ တြဲဝတ္ရတဲ့ အျပားေသး ခါးပတ္ေလးေတြနဲ႔ ဂ်င္းန္ေဘာင္းဘီနဲ႔ တြဲဝတ္ရတဲ့ အျပားခပ္ႀကီးႀကီး ခါးပတ္ေတြပါပဲ။ အဲဒီထဲမွာမွ အျပင္းစား သတၱဳသမားေတြ၊ ရက္ပါေတြ (ထုတ္ပိုးသူေတြ:) ဝတ္ဆင္တဲ့ ခါးပတ္က်ျပန္ေတာ့ အ႐ိုးေခါင္းပံု ခါးပတ္ေခါင္းေတြ၊ ဘဲဥပံု ခါးပတ္ေခါင္းေတြနဲ႔ ဒီဇိုင္း အလန္းေတြပါ။ မည္သို႔ပင္ ဆိုေစေပါ့ေလ သူတို႔က ခါးေပၚနဲ႔ ဂြက်က် ေဘာင္းဘီေတြအတြက္ေတာ့ ခါးဆစ္႐ိုးေပၚ တင္ဝတ္ရတာမ်ိဳးပဲ ႐ိွႏိူင္တာမို႔ ပ်င္းစရာပါ။

က်မတို႔ အမ်ိဳးသမီးေတြက ရင္ေအာက္မွာ၊ ခါးမွာ၊ ခါးဆစ္႐ိုးေပၚမွာ၊ တင္ပါးေပၚမွာ အဲသလို ဝတ္ဆင္ႏိူင္ၿပီး ဒီဇိုင္းေတြကလည္း အမိုက္စားေတြမို႔ ပို စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ခါးပတ္ ပတ္တယ္ဆိုတာက ပိန္လြန္းရင္လည္း က်ဴ႐ိုးေလး ပိတ္ျဖဴ ပိတ္နီ စီးထားသလိုလို၊ ဝလြန္းေတာ့လည္း ဆန္အိတ္ကို အလယ္ကေန ဂံုနီအိတ္ႀကိဳးနဲ႔ စီးထားသလိုလိုမို႔ မပိန္လြန္း မဝလြန္း ျဖစ္မွ ၾကည့္လို႔ လွတာပါ။

ၾကည့္ပါ...ခါးပတ္ဝတ္ျပထားပံုေလးေတြ...အ႐ုပ္ေမာ္ဒယ္ေတြပါ မခ်စ္ၾကည္ေအး အဲဒီထဲမွာ မပါပါဘူး...



တခ်ိဳ႕လည္း ခါးပတ္ေခါင္း စုေဆာင္းတာ ဝါသနာပါသတဲ့။ လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ ေကာ္လက္႐ွင္ေလးတခုခု သို႔မဟုတ္ တခုထက္ပိုတဲ့ ေကာ္လက္႐ွင္ေလးေတြ ႐ိွႏိူင္ၾကတာကိုး။ က်မလည္း ခါးပတ္ နဲ႔ နာရီေလးေတြ ဝယ္စုတတ္ပါတယ္။ ေစ်းႀကီးတာ၊ ေစ်းေပါတာက တက႑၊ ကိုယ္ႀကိဳက္တာ ကိုယ္ဝယ္တာက တက႑ပဲမို႔ ၉က်ပ္တန္က စလို႔ ၉၀တန္ထိ ႀကိဳက္ရင္ ဝယ္လိုက္တာပါပဲ။

က်မ ဝယ္ထားတဲ့ ခါးပတ္ေလးေတြ...




ခါးပတ္ေပၚက အေပါက္ေလးေတြ တေျဖးေျဖး ေ႐ွ႕တိုးတိုးလာရင္ သတိႀကီးႀကီးသာ ထားေပေရာ့။ ခုေတာ့ ခါးပတ္ေတြကို ဒီလိုမ်ိဳး သိမ္းထားရေတာ့တယ္...အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္၊ တ႐ုတ္အားကိုး ပုဆိန္႐ိုးေတြေၾကာင့္ လို႔ပဲ ဆိုပါေတာ့...




ရဲသြားတိုင္ရင္ ေကာင္းမလားေတာင္ စဥ္းစားေနရတယ္။ တျခားေတာ့ ဟုတ္႐ိုးလား... မခ်စ္ၾကည္ေအး တေယာက္ ခါးေပ်ာက္ေနလို႔ပါ....:)



Wednesday, September 22, 2010

ခ်စ္ေသာသူမ်ားႏွင့္ တဘဝတာ

က်မတို႔ သတင္းစာ ဖတ္ၾကတဲ့အခါ မျဖစ္မေန ဖတ္ျဖစ္တဲ့ ေကာ္လံက မဂၤလာေဆာင္၊ ေမြးေန႔ နဲ႔ ေသေန႔ေၾကာ္ျငာလို႔ ေခၚႏိူင္တဲ့ နာေရးေၾကာ္ျငာေတြပဲ ျဖစ္တယ္။ သားဖြားေဆး႐ံုမွာ ေမြးလာလိုက္ၾကတာေတြကလည္းမ်ား၊ တေန႔တေန႔ ေသေနၾကတာေတြက အမ်ားသားရယ္။ ေနစမ္းပါအံုး...သတင္းစာထဲေတြ႔တဲ့ နာေရးေၾကာ္ျငာတိုင္းအတြက္ ႐ွင္တို႔ ငိုၾကသလား...။ ဘယ္ ငိုလိမ့္မလဲေနာ္။ သူစိမ္းေတြဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ မ်က္ရည္ဘယ္ထြက္ပါ့မလဲ။ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလရယ္လို႔ စုတ္သပ္မိ႐ံု၊ သနားဂ႐ုဏာ သက္မိၾက႐ံုေပါ့...။

တကယ္လို႔မ်ား ခ်စ္ရတဲ့ အသိမိတ္ေဆြထဲက တေယာက္ေယာက္ နာမည္မ်ား နာေရးေၾကာ္ျငာထဲ ဖတ္မိလို႔ကေတာ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ၾကရၿပီ။ ဝမ္းနည္းၾကရၿပီ။ ေဆြမ်ိဳးအရင္းႀကီး ျဖစ္ေနရင္ျဖင့္ ပိုေတာင္ ဆိုးဦးမယ္။ အပူလံုးက ရင္ဝထိ တက္ေဆာင့္ၿပီး ေျမေပၚမွာပဲ လူးလိွမ့္ေနမလား၊ ရင္ဘတ္စည္တီးလို႔ ငိုခ်င္းပဲ ခ်ေနမလား။ နဲနဲခ်စ္မိရင္ နဲနဲပူေလာင္ၿပီး မ်ားမ်ားခ်စ္မိရင္ မ်ားမ်ား ပူေလာင္ ေစၿပီေပါ့။

ေဆး႐ံု ေဆးခန္းေတြလည္း ေရာက္ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ျဖတ္သြား ျဖတ္လာ ေတြ႕ရတဲ့ ေရာဂါသည္ေတြအတြက္ ျဖစ္ရေလရယ္လို႔ သနားမိၾက႐ံု။ ခ်စ္သူ ခင္သူေတြ အတြက္မ်ားဆိုရင္ျဖင့္ ဓါး႐ွ ဒဏ္ရာေလးကအစ က်မတို႔မွာ ေျခမကိုင္မိ၊ လက္မကို္င္မိ၊ ရင္ေတြပူေလာင္လို႔။ ခပ္ႀကီးႀကီး ေရာဂါမ်ား ျဖစ္ရင္ေတာ့လား ဘုရား႐ိွခိုး ဆုေတာင္းေပးရ၊ ေဗဒင္ေတြေမး၊ ယၾတာေတြေခ်နဲ႔ အ႐ူးမီးဝိုင္းသလို ပူတတ္ၾကရဲ႕ မဟုတ္လား။

လမ္းေပၚမွာျဖင့္ အေႏွးယာဥ္ေတြ၊ အျမန္ယာဥ္ေတြလည္း ေပါပါ့။ တျခားသူေတြအတြက္ေတာ့ သတၱဝါေတြ ေဘးရန္ကင္း႐ွင္းၾကပါေစေလာက္နဲ႔ ၿပီးသြားႏိူင္ေပမဲ့ ကိုယ့္အိမ္သူ အိမ္သားေတြကိုဆို ေျဖးေျဖးေမာင္းေနာ္၊ ေက်ာ္မတက္နဲ႔၊ ၿပိဳင္မေမာင္းနဲ႔၊ ေမာင္းရင္း ဖုန္းေျပာမေနနဲ႔ စသျဖင့္ ပူပူပင္ပင္ စံုစံုလင္လင္ မွာတတ္ၾကေသးတာ။ ခ်စ္တဲ့သူေတြအတြက္ ပူတတ္ၾကပံုေတြေလ။

ကမာၻတလႊား အငတ္ေဘးေတြ ၾကံဳေနၾကတာမွ အမ်ားႀကီးရယ္၊ ခ်စ္သူ ဝမ္းဟာမွာကိုျဖင့္ အပူဆံုးပဲ မဟုတ္လား။ ခ်စ္ရတဲ့သူေတြကိုျဖင့္ ေနမေကာင္းမွာလည္း ပူရ၊ စားၿပီးလို႔ အစာမေၾကမွာလည္း ပူရ၊ မွက္ ျခင္ ကိုက္မွာလည္းပူရ၊ လမ္းသြားရင္း ခလုတ္တိုက္မွာ၊ ေခ်ာ္လဲမွာကိုလည္း ပူရ၊ ႀကိဳမျမင္ႏိူင္တဲ့ အႏၲာရာယ္ေတြ အတြက္လည္း ေတြးပူရ၊ ည အိပ္မေပ်ာ္မွာကိုလည္း ပူရနဲ႔...အို ခ်စ္ခင္စဲြလန္းမႈ ဒီဂရီအလိုက္ ပူပန္ၾကရတာ။ က်န္သူမ်ား အတြက္ေတာ့ ဒီေလာက္ ပူေလာင္ ခံစားၾကလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူး။ ပူပင္ေၾကကြဲ ခံစားလိုက္ၾကမွျဖင့္ ခ်စ္ရတဲ့ သူတို႔တေတြ အတြက္ခ်ည္းပဲ မဟုတ္လား။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာေန႔က အိမ္ကဖုန္းလာလို႔ ျပန္ေခၚေတာ့ အေမရယ္။ ညီမ အလတ္မ အူအတက္ေရာင္လို႔ ေဆး႐ံုမွာ ဗိုက္ခဲြရသတဲ့။ အေမက သားအမိခ်င္းေပမဲ့ အားနာတတ္တယ္။ ပိုက္ဆံ အေၾကာင္း လံုးဝ မဟဘူး။ ခဲြၿပီးၿပီ စိတ္မပူပါနဲ႔တဲ့။ က်မကေတာ့ အမအႀကီးပီပီ ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးအေပၚ တူတူေပမဲ့ စီးပြားေရး မေျပလည္ပဲ မေအအိမ္ အတူလာေနတဲ့ ညီမ မိသားစုမို႔ သူ႔အေပၚ သနားရတာက ပိုတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္တရက္ ပိုက္ဆံ ခ်က္ခ်င္းပို႔၊ ေနာက္တရက္က် ေငြရ မရ ဖုန္းဆက္ရင္း အေျခအေန ေမးၾကည့္မိတယ္။

ညီမက အူအတက္ ခြဲထုတ္ၿပီးေပမဲ့ ရင္တလွပ္လွပ္နဲ႔ အသက္႐ႈလို႔မေကာင္းဘူးတဲ့ေလ။ သူ႔ကို ထံုေဆးေပးၿပီး အခြဲမွာ သူက နာလို႔ အားကနဲ နာတယ္ နာတယ္ ေအာ္မွ ေမ့ေဆး ခ်က္ခ်င္း ထပ္ထိုးေပးၿပီး ဆက္ခဲြသတဲ့။ က်မေတာ့ နားမလည္ပါဘူး။ အျမန္သြင္းလိုက္ရတဲ့ ေမ့ေဆး အ႐ွိန္ေၾကာင့္ပဲ ႏွလံုးထိေလသလား။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ဆိုတာ က်မ မေျပာတတ္ေပမဲ့ အစိမ္းလိုက္ႀကီး ခဲြသလို ျဖစ္သြားေတာ့ သူ႔ခမ်ာ ဘယ္ေလာက္ နာ႐ွာမလဲ။ တဝဲလည္လည္ အေတြးေတြနဲ႔ က်မမွာ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္လိုက္ရတာ။ ဒါလည္းပဲ ခ်စ္ေသာသူ တေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ မဟုတ္လား။

မိသားစုဝင္ေတြ အတြက္ မေျပာနဲ႔။ တေလာေလးဆီက ကိုႀကီးေက်ာက္ အသည္း စီေအ ျဖစ္လို႔ ခဲြရမယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းေၾကာင့္ က်မတို႔ ဘေလာ့ဂ္ေရးေဖာ္ေတြအားလံုး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ၾက၊ ေမတၲာပို႔ ဆုေတာင္းေပးၾကနဲ႔ ခ်စ္ခင္သူ တေယာက္အတြက္ ပူပန္ခဲ့ၾကေသးတာ မဟုတ္လား။ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မျမင္ဘူးၾကပဲ စာေတြက တဆင့္ ခင္မင္ၾက၊ ေမာင္ႏွမေတြလို ရင္းႏီွးေနာက္ေျပာင္ၾကနဲ႔ပဲ ခ်စ္ေသာသူေတြ စာရင္း တိုးပြားလာေလတာ။

လူ ဆိုတာ အိုတတ္တဲ့ အမ်ိဳး၊ နာတတ္တဲ့ အမ်ိဳး၊ ေသတတ္တဲ့ အမ်ိဳးပဲရယ္လို႔ တရားေတာ္နဲ႔ ေျဖေတြးတာက တျခားလူေတြ အတြက္ေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ။ အသိမိတ္ေဆြေတြရဲ႕ အသုဘပို႔မ်ားသြားရင္ က်န္ရစ္သူေတြကို တရားေဟာ ေျပာျပတာမွ ဓမၼကထိက ႐ံႈးေလာက္ရဲ႕။ တရားနဲ႔ ေျဖဖို႔ဆိုတာ ငါ့အမ်ိဳးက်ေတာ့ ေျဖမရႏိူင္ဘူး ျဖစ္ျပန္တယ္။ ငါ့ အမ်ိဳးကိုး...။ ငါ ခ်စ္တဲ့သူကိုး...။ ခ်စ္ခင္ ရင္းႏီွးမႈနဲ႔ ပူပင္ေသာက ဆိုတာ တိုက္႐ိုက္ အခ်ိဳးက်ေလေတာ့ ပိုၿပီး ခ်စ္ခင္စဲြလန္းေလ၊ ပိုၿပီးေတာ့ ေသာက ေရာက္ေလေလပဲေပါ့။

လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး ရတဲ့ဘဝ ခဏတာေလးမွာ ေဆြရယ္ မ်ိဳးရယ္၊ ခ်စ္သူ ခင္သူရယ္လို႔ ႐ိွလာခဲ့ၾကတဲ့ က်မတို႔ အားလံုး သံသရာက လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္း ႐ုန္းမထြက္ႏိူင္ေသးသမွ်ေတာ့ သမုဒယရဲ႕ ခ်ည္ေႏွာင္မႈေတြထဲ ခါးစည္းတုတ္ေႏွာင္ ခံေနၾကရဦးေတာ့မွာ ပါပဲေလ....။



Sunday, September 19, 2010

ျမန္မာ အိမ္ေဖာ္

"နင့္ကို ငါ ေမးစရာ ႐ိွတယ္၊ ငါ ျမန္မာmaid လိုခ်င္လို႔၊ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာmaid ေတြက English စကားေျပာ မရဘူး လို႔ ဧဂ်င့္က ေျပာတယ္။ နင္ ဘယ္လိုထင္လဲဟင္...?"

က်မ ႐ံုး ပန္ထရီထဲမွာ ေသာက္ေရဗူးထဲ ေရျဖည့္ေနတုန္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ တ႐ုပ္မေလးတေယာက္ ေမးလာတာပါ။ သူက ကိုယ္ဝန္ ရင့္မာႀကီးနဲ႔မို႔ ေမြးဖြားၿပီးတဲ့အခါ အကူ လိုအပ္မွာ ေသခ်ာပါပဲ။

"ဖိလစ္ပီႏိူေတြ၊ အင္ဒိုနီး႐ွားေတြထက္စာရင္ ျမန္မာေတြက ႐ုပ္ရည္ သန္႔ျပန္႔တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကေလးအတြက္လည္း ယံုၾကည္ စိတ္ခ်ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြန္ျမဴနကိတ္လုပ္ဖို႔နဲ႔ ေဟာက္စ္ကိပင္း အတြက္ေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္ မသိဘူး"

"တခ်ိဳ႕ေတြက ဘြဲ႔ရ ပညာတတ္ေတြဆို..."

သူ႔ဧဂ်င့္ ေျပာျပလို႔ သူသိရသေလာက္ က်မကို ျပန္ေမးေနတာပါ။

သူ သိခ်င္တာေတြေမး၊ က်မလည္း သိသမွ် ျပန္ေျဖ...။ ၁၀မိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ အေၾကာင္းအရာေတြက တေန႔လံုး က်မနဲ႔ အတူ ႐ိွေနခဲ့ၾကတယ္။ အလုပ္ လုပ္ရင္းနဲ႔ပဲ ေတြးေနမိျပန္တယ္။

က်မ သိခဲ့ဖူးတဲ့ ျမန္မာအိမ္ေဖာ္ ညီမေလးေတြကို ျပန္ သတိရမိပါတယ္။ တေန႔ တေန႔ မနက္၆နာရီက စလို႔ ညမိုးခ်ဳပ္ အိမ္သားေတြ အိပ္တဲ့အခ်ိန္ ၁၁ နာရီေလာက္မွ ေန႔တိုင္း အိပ္ရတယ္။ တလမွာ တရက္ပဲ နားခြင့္ရတယ္။ ဒီေရာက္ဖို႔အတြက္ ပဲြစားဆီက ေငြႀကိဳယူခဲ့ၿပီး ပထမ ၇လ လစာအကုန္ ျပန္ဆပ္ဖို႔ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အလုပ္မဝင္ခင္ ေျဖရတဲ့ စာေမးပြဲ ၂ခါ က်တာနဲ႔ စားရိတ္ေတြ တက္ၿပီး တႏွစ္လံုးလံုး ပဲြစားကို အေႂကြးထိုးဆပ္ရေတာ့တာ။ တႏွစ္မ ျပည့္ခင္ေလးတင္ အိမ္႐ွင္နဲ႔ အဆင္မေျပတာနဲ႔ လူလဲၿပီး ေနာက္တအိမ္ ထပ္ပို႔ ခံရျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ လံုးခ်ာလိုက္ၿပီး ဘယ္အိမ္မွာမွ အဆင္မေျပဘဲ ျပည္ေတာ္ျပန္ရပါေလေရာ။

ေနာက္တေယာက္က်ေတာ့ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ေလျဖတ္ထားလို႔ အလုပ္မလုပ္ႏိူင္၊ ဒီေတာ့ ခင္ပြန္းနဲ႔ သားေလး တေယာက္ကို ေယာကၡမအိမ္ထားခဲ့ၿပီး သူက အိမ္ေဖာ္ အလုပ္နဲ႔ ေငြထြက္႐ွာတာ။ အရင္းအႏီွးေလးရမွ ႐ြာျပန္၊ အိုးမကြာ အိမ္မကြာ ေစ်းေရာင္းစားမယ္ ေပါ့ေလ။ လခ တလ SGD$၃၄၀၊ နားရက္မ႐ိွ၊ ဒါေပမဲ့ သေဘာေကာင္းၿပီး လူလူခ်င္း စာနာတတ္တဲ့ ျမန္မာအိမ္႐ွင္နဲ႔ မို႔လို႔ ကံေကာင္းတယ္ ေခၚရမွာ။ လခ တလမွ မရေသးဘူး ပထမ ၇လစာ ပဲြစားကို ေပးရတာ။ ပဲြစားက ေလယာဥ္လက္မွတ္ နဲ႔ လိုအပ္သမွ်ေတြ က်ခံထားရတာေလ။

တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ျမန္မာေတြ ခုလို ႏိူင္ငံရပ္ျခားမွာ အိမ္ေဖာ္လာလုပ္ေနၾကတာကို ကိုယ့္လူမ်ိဳး ဂုဏ္ဖ်က္တယ္ ထင္ၾကတယ္။ အမ်ိဳးခ်စ္တဲ့စိတ္ အေျခခံေၾကာင့္လို႔ က်မ နားလည္မိပါတယ္။ က်မတို႔ အားလံုးက ဘယ္ျဖစ္ေစခ်င္ၾကပါ့မလဲေလ။ ကိုယ့္ျမန္မာေတြ အားလံုးကို ရာထူးရာခံနဲ႔ လစာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ပဲ ျမင္ခ်င္ၾကတာပဲေပါ့။ က်မအျမင္အရေတာ့ ျပည္တြင္းမွာေနၿပီး သူေ႒းေတြရဲ႕ အေျမႇာင္မယား၊ စပြန္ဆာထိုင္စားသူမ်ားထက္ စာရင္ေတာ့ ခုလို ႐ိုးသားစြာ လုပ္ကိုင္႐ွာေဖြ စားေသာက္ေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို ပို ေလးစားမိတယ္။ သို႔ေသာ္ မျမင္မသိႏိူင္တဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြ ႐ိွႏိူင္တာမို႔ အေျမႇာင္မယား၊ စပြန္ဆာထိုင္စားသူမ်ားကိုလည္း မေကာင္း မဆိုခ်င္ပါဘူး။ ဘဝမွာ အားလံုးဟာ က်ရာ ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနၾကရတာ။ သူ႔အေၾကာင္းတရားနဲ႔သူပါပဲ။

အဂၤလိပ္ စကားေျပာက်ေတာ့လည္း ဘယ္သူမဆို လာလာခ်င္းေတာ့ အိုးနင္းခြက္နင္း ျဖစ္တတ္ၾကတာပဲ။ ကိုယ့္ႏိူင္ငံရဲ႕ ႐ံုးသံုးစကားက ဗမာစကားကိုး။ ဒီေတာ့ ေျပာရ ဆိုရတာ အစပိုင္းေတာ့ ခက္ခဲမွာပဲ။ အိမ္မႈ သန္႔႐ွင္းေရးမွာလည္း ဖိလစ္ပီႏိူေတြ၊ အင္ဒိုေတြလို well trained မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ေသာက္ေရဖန္ခြက္ကို ႏႈတ္ခမ္းက အုပ္ကိုင္ရင္ ဒီကလူေတြက မႀကိဳက္ၾကဘူး။ မီးဖိုေခ်ာင္ နံရံေတြက အစ တိုက္ခြၽတ္ေဆးေၾကာေနမွ သူတို႔က ႀကိဳက္တာ။ ကေလးငယ္ ႐ိွတဲ့အိမ္ဆို ပိုဆိုးေသး။ လက္ကို ပိုးသတ္ေဆးနဲ႔ ေဆးၿပီးမွ ကေလး ကိုင္တာတို႔၊ ကေလး ႏိူ႔တိုက္ပစၥည္းေတြ ေပါင္းတာတို႔ဆိုတာ က်မတို႔ ျမန္မာေတြ သိတ္ လုပ္ေလ့ မ႐ိွၾကတာမ်ိဳးေတြ။

ဘြဲ႕ရ ပညာတတ္ေတြက အိမ္ေဖာ္ လာလုပ္သလား တဲ့...။ တခါတခါ ေတြးမိတာေလး အားမနာတမ္း ေျပာရရင္ ၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွာ တႏွစ္ ၂တန္းႏႈန္းနဲ႔ အတန္းတင္ေပးလိုက္ၿပီး ဘြဲ႔လက္မွတ္ ဆိုတဲ့ စကၠဴလိပ္ေလးကိုင္၊ နာမည္ေနာက္ ဘြဲ႔တခု တပ္ႏိူင္႐ံုနဲ႔ ဘြဲ႔ရပညာတတ္လို႔ ပညတ္ခံၾကရေတာ့တာ။ "ျပည္တြင္းမွာ လုပ္စရာ အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ိွတယ္ေဟ့" ဆိုတဲ့ ဟိုလူႀကီးရဲ႕ စကား နားေယာင္ၿပီး ဘဲြ႕ရပညာတတ္ လယ္စိုက္စားပဲ ျပည္တြင္းမွာ လုပ္ၾကမလား။ အဲလို လုပ္ရင္ေရာ ရခဲ့တဲ့ ဘဲြ႔တခုဆိုတာက လဲြလို႔ မ်က္ႏွာသိ မ႐ိွ၊ အဆက္အသြယ္ မ႐ိွ၊ ေငြေၾကးရင္းႏွီးစရာလည္း မ႐ိွတဲ့ ဘဝေတြမွာ ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ စားရဖို႔ အာမခံခ်က္ ႐ိွပါရဲ႕လား။ အိုမင္း မစြမ္းတဲ့ မိဘေတြကို တလွည့္ျပန္လုပ္ေကြၽးဖို႔ဆိုတာ အသာထား၊ ကိုယ့္ ဝမ္းတလံုး ဝေအာင္ေတာင္မွ လံုေလာက္ ရဲ႕လား။

ရတာေလးနဲ႔ပဲ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲရင္ ကိုယ့္ျပည္တြင္းမွာ ေနလို႔ျဖစ္ပါတယ္ကြာ လို႔ ေျပာခ်င္ရင္လည္း ေျပာလိုက္ပါဦး။ တကယ္တမ္း ျပည္တြင္းမွာ က်န္ေနတဲ့ သူေတြက သက္ႀကီး႐ြယ္အို နဲ႔ ကေလးေတြ၊ လက္႐ိွ လူမႈစီးပြားေရးစံနစ္နဲ႔ အံဝင္ခြင္က် ေနသူေတြ၊ ထြက္ဖို႔ အေျခအေန မေပးေသးတဲ့ သူေတြ၊ ႏိူင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြဆီက ျပန္ပို႔စာ ထိုင္စားေနသူေတြ ဒီလိုလူေတြပဲ ႐ိွမွာပါပဲ။

လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ လူလိုသူလို စားဝတ္ေနေရးေလးေတာ့ ႐ိွခ်င္ၾကတာပဲ။ အေျခခံ စားဝတ္ေနေရးေလး ျပည့္စံုေအာင္ တက္႐ိွသူ တက္နဲ႔၊ ႐ြက္႐ိွသူက ႐ြက္နဲ႔၊ ဘာမွမ႐ိွတဲ့သူက လက္နဲ႔ ဒီလိုပဲ လံုးပမ္း ေလွာ္ခတ္ေနၾကရတာ။ ေခါင္မိုးကမွ မလံုေတာ့ မိုးဒဏ္ကို ကိုယ့္နည္း ကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ေျဖ႐ွင္းေနၾကရတာေပါ့။

အိမ္ေဖာ္ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ဘဝ လံုျခံဳဖို႔၊ စာနာတတ္တဲ့ အိမ္႐ွင္နဲ႔ ေတြ႔ဖို႔၊ အရင္းအႏီွးေလး တခု စုမိၿပီး ျပည္ေတာ္ျပန္ မ်က္ႏွာပန္းလွေစဖို႔ပဲ ဆုေတာင္းေပးႏိူင္ပါေတာ့တယ္။



Tuesday, September 14, 2010

ဧည့္သည္ လုပ္စားျခင္း

တနဂၤေႏြ တညေနမွာ အိမ္လည္ စားရဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္။ သူမ်ားအိမ္ေတြ လိုက္ စား၊ ကိုယ့္ဖာသာလည္း စလံုးကြၽန္း အႏံွ႔ လိုက္စား၊ စားၿပီးရင္း စားေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေမာင္ငယ္ေလး တေယာက္ အိမ္မွာေပါ့။ သူ႔ ဘေလာဂ့္မွာ အစားအေသာက္ပံုေတြ မစားရအေညႇာ္ခံ ၾကည့္ေနရတာ သြားေျပာမိတာေလးကို...။ သူက စိတ္ႀကီးတယ္။ ဒါမ်ိဳး အေျပာမခံဘူး..."အမ က်ေနာ့္အိမ္ လာစားလွဲ႔" တဲ့...။ ဒါနဲ႔ က်မရယ္၊ ညီမငယ္ ၂ေယာက္ရယ္ ဘူကစ္ဂြန္းဘတ္ ေတာင္ႀကီးေတြ ႐ိွတဲ့နားက သူ႔အိမ္မွာ ဧည့္သည္လုပ္ဖို႔ ခ်ီတက္သြားခဲ့ၾကတယ္။

သူက အင္မတန္ သိုသိုသိပ္သိပ္ ေနတတ္သူ။ သူ ဘေလာ့ဂ္ဂါမွန္း လူသိ နတ္ၾကား အျဖစ္မခံဘူး...:P


ဧည့္ခန္းထဲေရာက္တာနဲ႔ ၿပံဳးခ်ိဳေနတဲ့ အန္တီေဒၚေဒၚက ဆီးႀကိဳလို႔.... (ခ်စ္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ)

ဒါက Welcome Drink


ပထမဦးဆံုး ျမည္းစမ္းခြင့္ရတာက အန္ကယ္ဦးေလးရဲ႕ ပိန္းဥထမင္း။ စားေကာင္းတယ္ စိမ့္စိမ့္ေလး...


အခ်ဥ္နဲ႔ တြဲစားတာ...မိုက္မွမိုက္...


တကယ္ပါ တကယ္ပါ သူ က်မအိမ္မွာ ဧည့္သည္ လာလုပ္တုန္းက လက္သံေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ တီးသြားတာကို ျပန္လက္စားေခ်ျခင္း လံုးဝမဟုတ္ပါ။ စားေကာင္းလြန္းလို႔ ပန္းကန္ေလးခမ်ာ ဝတ္လစ္စလစ္ ျဖစ္သြား႐ွာတာ...:P


ဒါတင္ပဲလား ဆိုေတာ့ ဘယ္ဟုတ္ဦးမလဲ၊ ၿမီး႐ွည္ စားဖို႔ က်န္ေသးတယ္။ ဗိုက္ တလံုးထဲ ႐ိွတာ နာသကြာ...ကေတာက္ !!


ၿမီး႐ွည္ အရည္ပါ။ အရသာ ေျပေျပေလးနဲ႔ စားေကာင္းတယ္...
ေဂၚဖီ၊ ပဲပင္ေပါက္၊ နံနံ နဲ႔ အခ်ဥ္ေလးေတြ ထည့္အၿပီး၊ ၿမီး႐ွည္တို႔ ႐ိွအပ္ေသာ အဂၤါရပ္နဲ႔ ျပည့္စံုသြား႐ွာတဲ့ ၿမီး႐ွည္ေပါ့...


စားၿပီးေတာ့ ဗိုက္ေလးေနေသးလို႔ ခဏ ထိုင္ရေသး၊ ၿပီးမွ ဧည့္ခန္းထဲ ျပန္ေ႐ႊ႕ တီဗီၾကည့္ၾက၊ စကားေျပာၾက၊ သူတို႔ သားအမိ စ ေနာက္ စကားေျပာေနတာေလးေတြ တၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ နားေထာင္ရ...
ပါးစပ္ကလည္း မူရကူး-ကုလားပဲေခ်ာင္းေၾကာ္ ဝါးရေသးတာ...မအားရဘူး ဆိုပါေတာ့:)


အခ်ိန္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ၈ခြဲေက်ာ္ေနၿပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ အိမ္သားေတြကို ႏႈတ္ဆက္၊ ေနာက္တခါ လာပါအံုးမဲ့အေၾကာင္းေလး စကား စ ထားခဲ့ၿပီး ျပန္ခဲ့ၾကေတာ့တယ္။ အျပန္လမ္းတေလ်ာက္မွာေတာ့ အိမ္သားေတြရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈက ရင္ထဲထိ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးေလး လိုက္ပါခဲ့ေတာ့တာ။

ၿမီး႐ွည္ခ်က္ေကြၽးတဲ့ ညီမ ၂ေယာက္၊ ပိန္းဥထမင္းခ်က္ေကြၽးတဲ့ အန္ကယ္ဦးေလး၊ ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းတဲ့ အန္တီေဒၚေဒၚ၊ ခ်စ္စရာ ေဖာ္ေ႐ြတဲ့ ညီမငယ္ေလး နဲ႔ ေမာင္ငယ္ဘေလာဂ့္ဂါ ငယ္နာမည္ ေမာင္အာလူးေလးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔ ခ်စ္ခင္စြာ ေျပာလုိက္ပါရေစ...





P.S:အန္ကယ္ဦးေလးဆီက ပိန္းဥထမင္းခ်က္နည္း ေမးခဲ့ပါတယ္။ က်မ အရင္ ခ်က္စားၾကည့္ၿပီး အဆင္ေျပ ျဖစ္ထြန္းခဲ့ရင္ တင္ေပးပါမယ္

Sunday, September 12, 2010

မက္လံုးမ်ား

ဘဝမွာ တခါမွ ထီမထိုးဖူးသူမ်ား ႐ိွေကာင္း႐ိွႏိူင္ေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္ နည္းပါလိမ့္မယ္။ ထီထိုးတယ္ ဆိုတဲ့သူမ်ားကိုလည္း ဘာ့ေၾကာင့္ ထီထိုးရသလဲလို႔ ေမးၾကည့္ပါ။ အေျဖေတြက ဝါက်တခုစီအေနနဲ႔ ကဲြလဲြေကာင္း ကြဲလဲြေနႏိူင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တခုတည္းေသာ ေသခ်ာတဲ့ အေၾကာင္းတရားက ထီေပါက္ရင္ ဆိုတဲ့ မက္လံုးေၾကာင့္ပါပဲ။

လူဆိုတာမ်ိဳးကလည္း ကိုယ္ ပံုမွန္ရေနတာထက္ ပို မလိုခ်င္သူရယ္လို႔ မ႐ိွသေလာက္ ႐ွားေပတာ။ မညႇာမတာေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေလာဘ အေျခခံသူမ်ားကိုး။ ကိေလသာကင္းစင္ၿပီးသား သူေတာ္စင္မ်ားကလဲြရင္ ေလာဘနဲသူ နဲ႔ မ်ားသူရယ္လို႔သာ ႐ိွၾကမွာပါ။ ဒီေတာ့ စီးပြားေရးေလာကထဲမွာ လူေတြကို မက္လံုးေပးၿပီး ေငြ႐ွာတဲ့ နည္းဟာ အထိေရာက္ဆံုး ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့တယ္။

တရားဝင္ ခြင့္ျပဳထားတဲ့ အစိုးရထီေတြ၊ ကာဆီႏိူေတြ၊ ေဘာပြဲေလာင္းတာေတြမွာ ဆတိုးရမ့ဲေငြေတြဟာ ထိုးသားေတြအတြက္ မက္လံုးေတြပါပဲ။ တေလာကေလးတင္ စလံုး-စန္တိုစာက ကာဆီႏိူ RWS-Resort World Sentosa မွာ ၃ရက္ထဲနဲ႔ ၂၆ မီလီယန္ ႐ႈံးသြားတဲ့ လုပ္ငန္း႐ွင္တဦးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္ဟာ မီဒီယာေတြအတြက္ ေခါင္းႀကီးပိုင္း သတင္းတပုဒ္ ျဖစ္ခဲ့သလို ထိုးသားေတြအတြက္ သင္ခန္းစာတခုလည္း ျဖစ္ခဲ့ျပန္တယ္။ ထိုးသားေတြအတြက္ သင္ခန္းစာတခုက ကိုယ့္လစ္မစ္ ကိုယ္ သိဖို႔ပါပဲ။ မထိုးပဲ ေနႏိူင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ သို႔ေသာ္ ဝါသနာအရ ေလာင္းကစားသူမ်ား အတြက္ေတာ့ Self control က အေရးႀကီးဆံုးပါပဲ။ ေလာင္းကစားဆိုတာ ထိုးသားဖက္က ႏိူင္ေျခ အလြန္႔အလြန္နည္းတဲ့ ကစားနည္းတမ်ိဳး ျဖစ္တယ္။ ဒါကိုမွ မျမင္ရတဲ့ ကံေပၚပံုအပ္ၿပီး ေလာင္းေၾကး ထပ္ရဲတာမ်ိဳးကေတာ့ မိုက္႐ူးရဲ ဆန္လြန္းလွတယ္

စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရဲ႕ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးကို တာဝန္ယူရတဲ့ သူဟာ မက္လံုးေတြကို တမ်ိဳးၿပီး တမ်ိဳး မ႐ိုးရေအာင္ ေစ်းကြက္ထဲ ခ်ေပးရင္း စားသံုးသူကို ဆဲြေဆာင္ဖို႔ အျမဲ ႀကိဳးပမ္းေနရသူ ျဖစ္တယ္။ မ႐ိုးႏိူင္တဲ့ မက္လံုးေတြၾကားမွာ က်မတို႔ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္မ်ား အငိုက္မိဖူးၾကပါသလဲ။ မက္လံုးေတြဟာ ဘယ္လိုမွ မရိပ္မိႏိူင္ေအာင္ သိမ္ေမြ႔ေနတတ္ေသးတယ္။ ေလာင္းကစားဝိုင္းမွာလို သိသိသာသာႀကီး မဟုတ္ပဲနဲ႔ေလ။ တခု ဝယ္ရင္ ေနာက္တခု အလကားရမယ္ ဆိုတဲ့ မက္လံုးေအာက္မွာ က်မတို႔ ေမ်ာပါရင္း တကယ္ မလိုအပ္တဲ့ အပိုပစၥည္းေတြ ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ဝယ္ယူ သယ္ေဆာင္လာခဲ့ၾကဖူးၿပီလဲ

ဘဏ္မွာ စာရင္းေသ ေငြအပ္သူေတြ၊ ယူနစ္ထရပ္စ္လို႔ ေခၚတဲ့ ဝယ္ထားရင္ ေသခ်ာေပါက္ အျမတ္ ျပန္ရမယ္ ဆိုတဲ့ ယူနစ္ ဝယ္တာမ်ိဳးေတြ၊ ကြန္မိုဒတီေခၚတဲ့ ပဲ၊ ေျပာင္း၊ ေကာ္ဖီ စတာေတြမွာ ရင္းႏီွး ျမႇဳတ္ႏံွထားတာေတြ၊ ေပပါဂိုလ္း-Paper gold၊ ေပပါေဆးလ္ဗား-Paper silver ဝယ္ထားတာေတြ...ဒါေတြ အကုန္လံုးဟာ ဘဏ္က မက္လံုးေပးထားတာေတြအေပၚ ယံုၾကည္စြာ ႏွစ္တို ႏွစ္႐ွည္ ျမႇဳတ္ႏွံထားျခင္းေတြပဲ ျဖစ္တယ္။ သူ႔မွာ စြန္႔စားရျခင္း-Risk ေတြလည္း ႐ိွေနတယ္။ Return အေနနဲ႔ အျမတ္မ်ားမ်ား လိုခ်င္ရင္ Risk ပိုျမင့္ၿပီး Riskမ႐ိွတဲ့ ဟာက်ျပန္ေတာ့ Return အျမတ္နဲမယ္။ ဒါပါပဲ...ႀကီးပြားလိုစိတ္႐ိွသူေတြဟာ အနဲနဲ႔အမ်ားေတာ့ Risk-takers ျဖစ္ရဲသူမ်ားပါပဲ။

ကေလးငယ္ေတြက်ျပန္ေတာ့ ကေလးေတြ မက္ေလာက္တဲ့ ကစားစရာ ပစၥည္းေလးေတြကို စားသံုးကုန္နဲ႔အတူ တြဲေရာင္း တတ္ၾကျပန္တယ္။ Mc.Donald လို Fast foods ဆိုင္မ်ိဳးေတြမွာေပါ့။ က်မ မွတ္မိေနေသးတယ္။ သိမ္ႀကီးေစ်း အေပၚထပ္ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ဖြင့္စတုန္းက သီခ်င္းဆို ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးေတြ နဲ႔ တတိယအ႐ြယ္ အန္ကယ္ႀကီးေတြအၾကား ပန္းကံုးယဥ္ေက်းမႈေတြ ေခတ္စားခ်ိန္ေပါ့။ ကုကၠိဳင္းက ဂြၽိဳင္းစားေတာ္ဆက္ရဲ႕ တီဗီေၾကာ္ျငာမွာ ကိုကို ေန႔တိုင္းလာေနာ္ ေမာင္ေမာင္ ေန႔တိုင္းလာေနာ္ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလ...။ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ အားလံုးေသာ အန္ကယ္ႀကီးေတြဟာ ကိုကို ေမာင္ေမာင္ေတြျဖစ္လို႔၊ ေကာင္မေလးေတြ ေခၚသလို ေန႔တိုင္းသြားရဖို႔ဟာ သမိုင္းေပး တာဝန္ႀကီး တရပ္အေနနဲ႔ အိမ္က အဖြားႀကီးကို ေခါက္ထားခဲ့ၾကေတာ့တာ။ အသက္အ႐ြယ္လိုက္ မွ်ားထားတဲ့ မက္လံုးအမ်ိဳးမ်ိဳး ေအာက္မွာ က်မတို႔ အိတ္ကပ္ေတြ ျပားခ်ပ္ခဲ့ရတာ မ်ားလွေပါ့။

မက္လံုးတိုင္း မေကာင္းဘူးလို႔ က်မ မဆိုလိုပါဘူး။ အမ်ားအားျဖင့္ ဝန္ေဆာင္မႈ လုပ္ငန္းေတြမွာ Service providers အခ်င္းခ်င္း အၿပိဳင္အဆိုင္ ေစ်းကြက္လုၾကရင္း စားသံုးသူေတြအတြက္ ေပးၾကတဲ့ မက္လံုးေတြဟာ ပိုၿပီး သက္သာတဲ့ ေစ်းႏႈန္းေတြ၊ ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈေတြ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ မ်က္ျဖဴဆိုက္ေလ ဆရာႀကိဳက္ေလ ဆိုသလိုပါပဲ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ က်မတို႔အားလံုးဟာ ဘဝမွာ မက္လံုးေတြနဲ႔ ေနသားတက် ျဖစ္ေနၾကတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကို ႀကိဳျမင္ရင္ ေ႐ွာင္ႏိူင္တိမ္းႏိူင္မွာ ျဖစ္သလို တခ်ိဳ႕ေသာ မက္လံုးေလးေတြကိုလည္း ျမင္တတ္ေအာင္ ၾကည့္ၿပီး ေ႐ွာင္သင့္တာကို ေ႐ွာင္ႏိူင္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဘဝနဲ႔ ေလာင္းေၾကးထပ္တဲ့ အမွားမ်ိဳးေတြ မွားဖို႔ရာ မျဖစ္ႏိူင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ မက္လံုးေတြကေတာ့ ႐ိွေနမွာပါပဲ။ ဒီေန႔အတြက္ အသက္႐ွင္ေနျခင္းဆိုတာ ပို၍ေကာင္းေသာ မနက္ျဖန္ ဆိုတဲ့ မက္လံုးေၾကာင့္ပဲ မဟုတ္ပါလား...။



Wednesday, September 8, 2010

ၾကက္ဥ + ကုလားဟင္း

ဒီဟင္းက ၾကက္ဥရယ္၊ အသီးအစံုရယ္၊ ဟင္းအရည္ေလးလည္းပါေတာ႔ ေအာလ္အင္ဝမ္းဟင္း လို႔ေတာင္ တင္စားလိုက္ခ်င္တယ္။ ဒါက အမႊမ္းသက္သက္ပါ။ တကယ္ေတာ့ အသားဟင္း ဆီျပန္တခြက္၊ အ႐ြက္ေၾကာ္ တခြက္၊ အရည္တခြက္ လုပ္မေနအားတဲ့ အခါ (ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား)မွာ ခ်က္ေလ့႐ိွတဲ့ ဟင္းလို႔ ေျပာရရင္ ပိုမွန္မယ္။

ဒါေပမဲ့ေနာ္ ၾကက္ဥ ကုလားဟင္းဆိုလို႔ ေပါ့ေသးေသး မမွတ္လိုက္ပါနဲ႔။ ၾကက္ဥဆိုတာ ေပၚတုန္းေလး စားရတဲ့ ရာသီစာမို႔ ခုလို တခုတ္တရ ခ်က္ေကြၽးတယ္ မွတ္ပါ:P

ပံု ၁. ဟင္းမခ်က္ရေသးခင္ အသီးမ်ား ႏုစဥ္ လွစဥ္ ဘဝတုန္းကေပါ့....


ပုံ ၂. ကုလားဟင္းဆိုတာ တခါတုန္းက အသီးေတြပါပဲ....


ပုံ ၃. ♫ ခုေတာ့ ေ႐ွာသြားၿပီ ခုေတာ့ ေ႐ွာသြားၿပီ...ၾကက္ဥ ကုလားဟင္း ျဖစ္သြားၿပီ...♫♫
ၾကည့္ပါ...အဲသလို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး သီခ်င္းဆိုရင္း ဟင္းေလးတခြက္ က်က္သြားပါၿပီ...:P



မခ်က္ခင္ လီွးခြၽတ္ျပင္ဆင္ရမွာေတြ....

1) ၾကက္ဥ အရင္ ျပဳတ္ထားပါ။ က်မက ၄လံုးခ်က္ပါတယ္။ တေယာက္ ၂လံုးစီ ေဝပံုက်ေပါ့...
ၾကက္ဥျပဳတ္ အခြံခြာၿပီး ထက္ျခမ္း ျခမ္းရင္ျခမ္း၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အႏွစ္ထြက္မွာ စိုးလို႔ အလံုးလိုက္ကိုပဲ ပတ္တ္လည္မွာ ဓါးရာေလးေတြနဲ႔ မႊန္းၾကပါတယ္။ ၾကက္ဥထဲ အရသာ ဝင္ေအာင္ပါ။ က်မကေတာ့ ထက္ျခမ္းခြဲၿပီး ငံျပာရည္ေလး နဲနဲ ျဖန္းထားပါတယ္။ ဆား နဲနဲျဖဴးလဲ ရပါတယ္။

2)ၾကက္သြန္နီ ၾကက္သြန္ျဖဴ ေထာင္းလိုကေထာင္း၊ ႀကိတ္လိုကႀကိတ္၊ ဘလန္ဒါနဲ႔ ေမႊလိုကေမႊ...အေရးႀကီးတာ တစစီ ေၾကသြားဖို႔...

3) အာလူး အခြံခြာ အတုံးတုံး ဆားေလးနဲ႔ ၁၅မိနစ္ေလာက္ နယ္ထားၿပီးမွ ေရျပန္ေဆးထားပါ...

4) ခရမ္းခ်ဥ္သီး ၂လံုး ခပ္ေၾကေၾက ဖ်စ္ထားပါ....

5) ခရမ္းသီး၊ မုန္လာဥနီ၊ ပဲသီး၊ ႐ံုးပတီသီးေတြ လီွးထားပါ...ႏိူး႐ူးလ္ပါ...အတုံး၊ အေခ်ာင္း၊ အဝိုင္း၊ ေလးေထာင့္ ႀကိဳက္သလို တုံးႏိူင္ပါတယ္....

6) ဒန္႔ဒလြန္သီးကို အခြံႏႊာဖို႔ အရင္ဆံုး အ႐ွည္လိုက္ ဓါးနဲ႔ျခစ္ပါ။ အ႐ွည္ ၃လက္မခဲြေလာက္စီတံုးရင္ ဇြန္းနဲ႔ ျခစ္ၿပီးစားလို႔ အေတာ္ပါပဲ...ဒါေပမဲ့ သေဘာပါ တခ်ိဳ႕က တိုတို၊ တခ်ိဳ႕က ခပ္႐ွည္႐ွည္ တံုးမွ ႀကိဳက္ၾကပါတယ္။ အရပ္ပုသူမ်ား ကိုယ့္အရပ္နဲ႔ကိုယ္ တိုင္းၿပီး တုံးခ်င္သပဆိုလည္း ရပါတယ္။ ေျပေျပလည္လည္ေပါ့။

7) င႐ုတ္သီးေတာင့္ ၊ နံနံပင္ ေရေဆး အသင့္ျပင္ထားပါ...

8) မန္က်ည္းသီး အႏွစ္ကို အရည္ေဖ်ာ္ထားပါ...

စခ်က္ပါၿပီ...
ဆီနဲနဲပဲ သံုးပါတယ္၊ ဆီ ထမင္းစားဇြန္းနဲ႔ ၂ဇြန္းစာရယ္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴနီ ႀကိတ္ၿပီးသားရယ္၊ င႐ုတ္သီး အရာင္တင္မႈန္႔ ရယ္ ငါးပိစိမ္းစား လက္ဖက္ရည္ဇြန္းနဲ႔ ၁ဇြန္းစာရယ္၊ ဖ်စ္ထားတဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးရယ္၊ အာလူးရယ္ကို ခ်က္မဲ့ ဒယ္အိုးထဲ ထည့္၊ ႏံွ႔ေအာင္နယ္ၿပီး မီးဖိုေပၚ တင္ပါ။ မီးသိတ္ မျပင္းပါေစနဲ႔။ မကပ္ေအာင္ ဒယ္အိုး လႈပ္ေပးပါ။ ေမႊးလာမွ ေရကို အာလူး ျမဳတ္ေအာင္ ထည့္ၿပီး အဖံုးအုပ္ပါ။

**သတိထားရမွာက အာလူး မႏူးခင္ မန္က်ည္းရည္ မထည့္ရပါဘူး။ အာလူးမႏူးေတာ့ပဲ မာဆတ္ဆတ္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္...

အာလူး ႏူးခါနီးမွာ ဒန္႔ဒလြန္သီး၊ မုန္လာဥနီ၊ ခရမ္းသီး၊ ပဲသီးေတြထည့္ပါ။ ေရနဲနဲ ထပ္ထည့္ အဖံုးအုပ္ထားပါ။ ခဏပါပဲ ႏူးတာ သိတ္ျမန္ပါတယ္။

ၾကက္ဥထည့္ပါ။ မန္က်ည္းရည္ထည့္၊ အခ်ိဳ အငံ လိုတာထည့္ပါ။

င႐ုတ္သီး အပြေတာင့္ထည့္ပါ။ ဟင္းရည္ အေနအထားကို ၾကည့္ၿပီး ေရလိုသလိုခ်ိန္ထည့္ပါ။ အခ်ဥ္ႀကိဳက္ရင္ မန္က်ည္းရည္ ထပ္ထည့္ႏိူင္ပါတယ္။

ဟင္း ပြက္ပြက္ဆူတာနဲ႔ ႐ံုးပတီသီးထည့္၊ နံနံပင္ ထည့္၊ မီးပိတ္ၿပီး အဖံုး အုပ္ထားလိုက္ပါ။
၅မိနစ္ေလာက္ၾကာရင္ အဖံုးဖြင့္ စားႏိူင္ပါၿပီ။

အသီးေတြ လီွးၿပီး ၾကက္ဥျပဳတ္ၿပီးသြားရင္ က်န္တာ ခ်က္ရတာက သိတ္ျမန္ပါတယ္။ ေရးျပေနရတာမွ ၾကာပါေသးတယ္။ အစအဆံုး နာရီဝက္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးရပါတယ္။

တခ်ိဳ႕ကဆို ငါးေျခာက္တို႔ ကုလားပဲတို႔ ထည့္ခ်က္တတ္ၾကပါေသးတယ္။ အဲဒီဟင္းခ်က္ၿပီး ငါးပိရည္ ေမႊးေမႊးေလးမ်ား ေဖ်ာ္လိုက္လို႔ကေတာ့ ႏွစ္ဇလံုေလာက္ေတာ့ အသာေလး ဆဲြၿပီးသားပဲ....စိတ္ပါတဲ့တေန႔ ခ်က္စားၾကည့္ၾကပါဦးေနာ္။



Sunday, September 5, 2010

ေ႐ြးခ်ယ္မႈမ်ား

သူ႔ကို အရပ္က လူပ်ိဳႀကီး ဟု ေခၚၾကသည္။ သမီးငယ္ ၁၀ ႏွစ္၊ သမီးႀကီး ၁၂ႏွစ္ အ႐ြယ္မွာ သူ႔ ဇနီး ဆံုးပါးသြားကတည္းက ဒီသမီးႏွစ္ေယာက္ လက္ဆဲြကာ ဘဝခရီးကို ရဲရဲ ဆက္ေလ်ာက္ခဲ့သည္။ လုပ္ရည္ ကိုင္ရည္လည္း ႐ိွ၊ အ႐ြယ္လည္း ေကာင္း၊ ႐ုပ္ရည္လည္း ေျပျပစ္၊ အေသာက္အစားလည္း ကင္းေသာ သူ႔ကို ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ေၾကာင္းေတြႏွင့္ လာ၍ စပ္ဟပ္ၾကပါေသးသည္။ သူကေတာ့ အခ်စ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေကာင္းစြာ အလုပ္ မလုပ္ေတာ့ေသာ သူ႔ ႏွလံုးသားကို ပိုက္ကာ၊ သမီးေလး ႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ကာႏွင့္ပင္ မုဆိုးဖို လူပ်ိဳႀကီး လုပ္ေနခဲ့ေတာ့သည္။

ခုဆို သမီး ႏွစ္ေယာက္လံုး အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီ။ အိမ္ေထာင္ရက္သား ျပဳမယ္ဆို ျပဳသင့္တဲ့အ႐ြယ္။ သူ႔မ်က္ေစ့ထဲမေတာ့ ကေလးေတြဟုပင္ ထင္ေနတုန္း၊ သမီးကညာ အခါမလင့္ ဆိုသည္ကလည္း သူ႔ရင္ဝကို ဝင္ ဝင္ေဆာင့္ ေနေသးသည္။ တေန႔တေန႔ သမီးကေလးမ်ား မသင့္ေတာ္ေသာ လူေပလူေတကေလးမ်ားႏွင့္ ေတြ႔သြားမလား၊ သူ ဘယ္လိုမွ လက္မခံႏိူင္ေသာ လူငယ္ကေလးေတြမ်ား ေခၚလာျပမလားႏွင့္ သူ႔မွာ အပူလံုး ဆို႔နင့္စြာ ေန ေနခဲ့ရသည္။

ဒီလိုႏွင့္ ဖခင္ တေယာက္၏ လက္ဦးမႈကို ရယူရန္ သူကပဲ အကြက္ စေ႐ႊ႕ခဲ့သည္။ သူ သေဘာေတြ႔မိသည့္ သူ႔ ႐ံုးက အရာ႐ိွငယ္ကေလး ေမာင္မင္းသန္႔ကို ႐ွာၾကံ၍ အိမ္သို႔ လႊတ္ကာ တမင္ ေမ့ထားရစ္ခဲ့ေသာ ဖိုင္တခုကို သြားအယူခိုင္းခဲ့ရာက ဇာတ္လမ္း စ ခဲ့ေလသည္။

ေမာင္မင္းသန္႔က တေကာင္ႂကြက္ တမ်က္ႏွာ၊ ကိုယ့္တက္လမ္း ကိုယ္႐ွာ၍ ႐ိုး႐ိုးကုပ္ကုပ္ ႀကိဳးစား၊ ဘဝကို ေအးခ်မ္း႐ိုးစင္းစြာ ျဖတ္သန္းေနသူ ပညာတတ္ လူငယ္ေလး တေယာက္။ ဒီကေလးႏွင့္ ဆိုလွ်င္ ေယာင္ေနာက္ ဆံထံုးပါသြားစရာ မလို၊ သမီး ႏွစ္ေယာက္ အ႐ိွ အျပင္ သားတေယာက္ပါ တိုးလာဦးမည့္ အျဖစ္။ ဆိုရေသာ္ ဘယ္ဘက္က လွည့္ေတြးေတြး သားေ႐ႊအိုးထမ္းလာသည္ကိုသာ သူ ျမင္ေလသည္။

တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေမာင္မင္းသန္႔ ႏွင့္ သမီးကေလး ႏွစ္ေယာက္မွာ ေမာင္ႏွမေတြလို တတြဲတြဲ ႐ိွတတ္လာသည္။ တခါတေလ သံုးေယာက္သား စက္ဘီး ထြက္စီးၾက၊ အိမ္မွာပဲ လဘက္သုတ္ ေရေႏြးၾကမ္း ႏွင့္ ဝိုင္းဖဲြ႔ စကားေျပာၾက၊ ပန္းခ်ီကားေတြ အေၾကာင္း၊ စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း အျပင္ ေမာင္မင္းသန္႔ ေျပာျပေသာ ႏိူင္ငံတကာ ေရးရာ သတင္းမ်ားကိုပါ ညီအမႏွစ္ေယာက္ မ်က္လံုး အဝိုင္းသားေလးေတြႏွင့္ နားေထာင္တတ္ၾကသည္။ သူကေတာ့ တခါတခါမွ "သမီးေရ ေရေႏြးေလးနဲနဲေလာက္ အေဖ့ ထပ္ျဖည့္ေပးပါဦးကြယ္" ဆိုတာမ်ိဳး၊ "ျပန္ေတာ့မလားကြ ညစာပါ စားသြားပါဦး မင့္ညီမေတြ ခ်က္ထားတာမွ အမ်ားႀကီးရယ္" ဆိုတာမ်ိဳးေလာက္သာ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ေျပာရင္း လူငယ္ေတြ မ်က္ႏွာ အကဲခတ္ရသည္။

သံုးေယာက္လံုး၏ မ်က္ႏွာကေလးေတြမွာ ပကတိ ျဖဴစင္လြန္းသည္။ တရံတခါတြင္မေတာ့ သမီးငယ္ေလး၏ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေမာင္မင္းသန္႔အေပၚ အားကိုးလိုစိတ္၊ အထင္ႀကီး ေလးစားစိတ္ေတြ သူ ရိပ္ကနဲ ဖမ္းမိတတ္ျပန္သည္။ မိန္းမေတြ၏ ေယာက်ၤားတေယာက္အေပၚ ခ်စ္ျမတ္ႏိူးလိုမႈသည္ ထိုေယာက်ာၤးအေပၚ အထင္ႀကီးမႈမွ စတင္ေလသလား သူ မသိပါ။ သို႔ေသာ္ အထင္ႀကီးျခင္း၊ အထင္ေသးျခင္းဟူသည္ အထင္ေပၚ၌သာ အေျခခံ၍ လူတေယာက္ကို တန္ဘိုးျဖတ္ရာ၌ အစဥ္သျဖင့္ မမွန္ကန္ႏိူင္ေၾကာင္း သမီးကေလးေတြကို သူ ေျပာျပရဦးမည္။

******************************************************

ခုဆို ေမာင္မင္းသန္႔ တေယာက္ သူ႔အိမ္ကို ဝင္ထြက္ေနတာပဲ ႏွစ္ေပါက္ေတာ့မည္။ အရပ္ထဲမလည္း စိတ္ဝင္တစား အႀကီးမလား၊ အငယ္မႏွင့္လား ေစာင့္ၾကည့္ကုန္ၾကၿပီ။ ဒီအတြက္ သူကိုယ္တိုင္မဆိုထားႏွင့္ ကာယကံ႐ွင္ေတြပင္ မသိႏိူင္ေသး။ သူက စခဲ့ေသာ ဇာတ္လမ္းမို႔ သူကိုယ္တိုင္ လွပစြာ အဆံုးသတ္ ေပးသင့္သည္။ အႀကီးမျဖစ္ေစ၊ အငယ္မျဖစ္ေစ သူငယ္ေလး၏ ေ႐ြးခ်ယ္မႈ၊ သမီးကေလး၏ လက္ခံမႈကို သူ သေဘာတူမည္သာ။ ကေလးေတြ အေမ မ႐ိွေတာ့ကတည္းက သမီးေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သူ႔ကမာၻေလးကို သူ႔ ႏွလံုးသားႏွင့္ ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ရသည္။ ေ႐ွ႕ဆက္ဖို႔ အင္အားေတြကို သမီးကေလး ႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာၾကည့္ရင္း ျပန္လည္ အားတင္း ေမြးျမဴခဲ့ရသည္ေလ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သူ႔ရင္ခြင္ထဲက သမီးကေလးတေယာက္ကို ခဲြထုတ္ေပးလိုက္ရမွာ အေတြးႏွင့္ပင္ ဝမ္းနည္းလို႔လာသည္။ မ်က္လံုးအိမ္တခုလံုး မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ ေဝေဝဝါးဝါးၾကားမွပင္ စိတ္အစဥ္ဝယ္ သမီးကေလး ႏွစ္ေယာက္၏ ပံုရိပ္မ်ား ထင္ဟပ္လာခဲ့ေတာ့သည္။

သမီးႀကီး ဖူးပြင့္လိႈင္က လွပျဖဴေဖြးကာ အေမတူ အလွေသြးႂကြယ္သူကေလး၊ ဉာဏ္ရည္ထက္ျမက္ေသာ ေဆးေက်ာင္းသူကေလး ျဖစ္သည္။ သမီးငယ္ ထူးတင့္ခိုင္က်ေတာ့ ဘယ္သူႏွင့္မွမတူ အသားညိဳစိမ့္စိမ့္ကေလး၊ မ်က္လံုး ဝိုင္းဝိုင္းကေလး ကယ္၍သာ ၾကည့္ေပ်ာ္သည္ ဆို႐ံုကေလး၊ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဉာဏ္ႏံႈ႔နဲကာ ၁၀တန္း ႏွစ္ခါအက်မွာ ပညာေရးကို ေက်ာခိုင္း၍ အိမ္မွာပဲ အေဖႏွင့္ အမအတြက္ ဟင္းခ်က္၊ တဘက္မွလည္း စက္ခ်ဳပ္သင္တန္း တက္လိုက္၊ အိမ္တြင္းမႈမွ ဖြင့္ေသာ အစားအေသာက္ ခ်က္ျပဳတ္နည္း သင္တန္းမ်ားတက္လိုက္ႏွင့္ ေပ်ာ္ေနသူ။ ၿပီးေတာ့ သမီးငယ္ကေလး ေမြးကတည္းက ညာေျခေထာက္႐ိွ ေျခမ၊ ေျခညိႇဳး ႏွင့္ ေျခခလယ္ သံုးေခ်ာင္းမွာ အေရျပားက တဆက္တည္းျဖစ္ကာ ႐ုတ္တရက္ၾကည့္လွ်င္ ေျခေခ်ာင္းကေလး သံုးေခ်ာင္းထဲ ႐ိွသလိုပင္။ ညႇပ္ဖိနပ္ ဝတ္မရဘဲ ကြင္းထိုးႏွင့္ ေ႐ွ႕ပိတ္ဖိနပ္ကေလးမ်ားသာ ဝတ္ရ႐ွာသည္။

တမေအ၊ တဖေအထဲမွ ေမြးပါသည္ဟု က်ိန္ေျပာရေလာက္ေအာင္ သမီးကေလးႏွစ္ေယာက္၏ ႐ုပ္ရည္ေရာ၊ ဉာဏ္ရည္ပါ ကြာျခားေနမႈကို ငယ္စဥ္ကပင္ သူ သိ႐ိွကာ သမီးငယ္ေလးအတြက္ စိတ္မေကာင္းျခင္း ႀကီးစြာ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ သမီးငယ္ေလး စိတ္ထဲ အတန္းတူ ႐ြယ္တူ တျခားကေလးမ်ားႏွင့္ ဘာမွမျခားနား၊ အတူတူဟု ျမင္တတ္ေအာင္ သူ စိတ္အင္အားေတြ ထည့္ေပးခဲ့ရသည္။ သမီးႀကီးကိုလည္း သမီးငယ္ေလးကို စာနာတတ္၊ ညႇာတာတတ္ေအာင္ သူ သင္ၾကားေပးခဲ့သည္ပဲ။

သမီး မိန္းကေလးမ်ား ျဖစ္၍ ဖခင္တေယာက္အေနႏွင့္ တီးတိုးတိုင္ပင္ျခင္း အမႈတြင္ မိခင္တေယာက္လို မနီးကပ္ေသာ္လည္း အတတ္ႏိူင္ဆံုး သူပဲအေမ၊ သူပဲအေဖျဖစ္ေအာင္ ေနခဲ့ေလသည္။ ယုတ္စြအဆံုး သမီးကေလးမ်ား အပ်ိဳေဖာ္ဝင္၍ ရာသီေသြးေပၚခ်ိန္ ၾကံဳေတြ႔ရမည့္ အခက္အခဲ၊ အေျပာင္းအလဲေတြအတြက္ သူကိုယ္တိုင္ စာအုပ္ေတြ ႐ွာဖတ္ကာ သမီးကေလးမ်ားကိုလည္း ဖတ္ေစခဲ့သည္။ မ႐ွက္သင့္တာ မ႐ွက္၊ မေၾကာက္သင့္တာ မေၾကာက္ရေအာင္ သိသင့္တာမွန္သမွ် သိေစခဲ့ရသည္။ မိန္းကေလး ပီသ၍ ဗိုင္းေကာင္း ေက်ာက္ဖိျဖစ္ေစရန္၊ အိမ္ေထာင္မႈ မီးဖိုေခ်ာင္ ႏိူင္နင္းေစရန္ ႏွင့္ လိမၼာေရးျခား ႐ိွေစရန္ အစစ သြန္သင္ညႊန္ၾကားခဲ့ရင္း ဖခင္တန္မဲ့ ၾကက္သားအုပ္မႀကီးလို အုပ္ထိန္းေမြးျမဴခဲ့ရေသာ သမီးကေလးမ်ားေပ။

၁၀တန္းက်တဲ့ႏွစ္တုန္းက တအိအိ ငိုေနေသာ သမီးငယ္ေလးအား "ပညာဆိုတာ စာသင္ခန္းထဲမွာပဲ ႐ိွတာမဟုတ္ဘူး သမီးငယ္၊ တိုးတက္ႀကီးပြားလိုတဲ့ ဘယ္သူအတြက္မဆို စာသင္ခန္းရဲ႕ ျပင္ပမွာလည္း ေလ့လာစရာေတြ၊ သိစရာေတြ တပံုႀကီး ႐ိွပါတယ္ သမီးငယ္ရယ္" ဟု အားေပးခဲ့ရသည္ကို သူ မွတ္မိသည္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဝါသနာပါေသာ အခ်ဳပ္အလုပ္၊ အခ်က္အျပဳတ္ သင္တန္းေတြမွာ ထူးခြၽန္ေသာ သမီးငယ္ေလးရဲ႕ ေန႔ရက္မ်ားစြာတို႔သည္ ခါတိုင္းလို ေနသားတက် ျဖစ္ခဲ့သည္ပင္။

အ႐ြယ္ေရာက္လာေသာ သမီးကေလး ႏွစ္ေယာက္အနက္ သမီးႀကီးအတြက္ ပူပင္ရမႈက အနည္းငယ္မွ်သာ၊ သမီးႀကီး၏ ဉာဏ္ရည္၊ ပညာ ႏွင့္ ႐ုပ္ရည္တို႔က အခ်ိန္တန္ေသာ္ သူ႔အိုး သူ႔အိမ္ႏွင့္ သူ႔လမ္းေၾကာင္းေပၚ သူေလွ်ာက္မည္မွာ သံသယျဖစ္ရန္မလို။ အိမ္ေထာင္ဖက္ ေ႐ြးခ်ယ္မႈ မွန္ကန္ဖို႔သာ လိုသည္။ အတိတ္ကံနည္းေသာ သမီးငယ္ေလးအတြက္မူ သူ အျမဲတေစ ပူပင္မိရသည္။ သမီးႀကီးအား အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲ သမီးငယ္ေလးႏွင့္အတူ တသက္လံုး ေနေပးဖို႔ ေျပာဖို႔ရန္လည္း ဤမွ်ေလာက္ သမီးႀကီးအေပၚ မတရားတာမ်ိဳး မလုပ္ခ်င္ျပန္။

အစကတည္းက ၿငိေစလို၍ ႀကိဳးခ်င္းထားခဲ့သည္ပဲ...သို႔ေသာ္ ႏွစ္ႀကိဳးထဲက တေခ်ာင္းထဲေသာ ႀကိဳးကေလးကိုသာ ႏွလံုးသားႏွင့္ ေ႐ြးခ်ယ္၍ ၿငိခြင့္ ႐ိွသည္ ျဖစ္ရာ သူ မစဥ္းစားခဲ့မိေသာ ေ႐ြးခ်ယ္မႈတခု၊ သူဘာမွ မစြက္ဖက္ႏိူင္ေသာ ေ႐ြးခ်ယ္မႈတခု၏ အေျဖကို သူ ယခုမွပင္ ေတြးေတာ ပူပန္လာမိသည္။ ေမာင္မင္းသန္႔ ဘယ္သူ႔ကို ေ႐ြးခ်ယ္မွာလဲ...အေျဖကို သိသလိုလိုႏွင့္ မသိရဲျပန္ေခ်။ သည္အတြက္ သူ႔ရင္ထဲ ထိထိ႐ွ႐ွ ခံစားရလြန္းသည္။ ေ႐ြးခ်ယ္မႈရဲ႕ အေျဖအတြက္ သမီးငယ္ကေလးရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ ဒဏ္ရာမရေစခ်င္၊ နိမ့္ပါးသူအျဖစ္ အားမငယ္ေစခ်င္တာ အမွန္ပင္။ သို႔ေသာ္ သူ ဘာမွ မတတ္ႏိူင္ပါ။

***************************************************

"ေဟ...ေမာင္မင္းသန္႔ မင္းဟာ ေသခ်ာရဲ႕လားကြ"

"ဟုတ္ က်ေနာ္ ေသခ်ာပါတယ္ ဦး"

"ေဟ...ေအး ဟုတ္ပါၿပီကြာ ဒါနဲ႔ မင္း သူ႔ကို ဘာေၾကာင့္ ေ႐ြးခ်ယ္ရတာလဲ ဦး သိႏိူင္မလား"

"ဟုတ္ကဲ့ ဦး တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးအေပၚ ေမတၱာ ႐ိွပါတယ္"

"ေဟ...ဘယ္လိုကြ မင့္ဟာက..."

"ဒီလိုေလ ဦးရဲ႕ လူေတြက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရယ္လို႔ တြဲသံုးေနၾကေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ ခ်စ္ျခင္းက အျပန္အလွန္ ႐ိွတယ္၊ သဘာဝအားျဖင့္ ပူေလာင္တဲ့ သေဘာ႐ိွတယ္။ ေမတၱာ ဆိုတာက်ေတာ့ ျပန္အလာကို မေမွ်ာ္လင့္ဘူး၊ ေအးျမတဲ့ သေဘာေဆာင္တယ္ေလ...က်ေနာ္က သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးအေပၚ ႏွမကေလးေတြလို ေမတၱာ႐ိွပါတယ္ ဦး ဒါကို ေျပာတာပါ...ခ်စ္ဖို႔ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္မရဘူး ဒါေပမဲ့ အစစ အားငယ္ေနတတ္တဲ့ သူ႔ကို က်ေနာ္ သနားလာရာက သူ႔အေပၚ ေစာင့္ေ႐ွာက္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာတာပဲ ဦးရဲ႕၊ က်ေနာ့္ ႏွလံုးသားကို က်ေနာ္ ျပန္နားေထာင္ ၾကည့္ခဲ့ရတာေပါ့ဗ်ာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ခ်စ္လို႔ကို ခ်စ္တာပါပဲ ဦးရာ..."

"ဟား ဟား ဟား ေအးပါ ေအးပါ ဟုတ္ပါၿပီ ေမာင္ရာ မင္းရဲ႕ ႏွလံုးသားက ေ႐ြးခ်ယ္မႈအတြက္ ဦး တကယ္ပဲ ဝမ္းသာပါတယ္"

"ဟင္ အကို မင္းသန္႔ ေရာက္ေနတာကိုး ေဖႀကီး ဘာေတြ ဝမ္းသာေနတာလဲ ထူးတို႔ကိုလည္း ေျပာျပ"

"သမီးတို႔ ျပန္လာၿပီလား သမီး အကိုကိုသာ ေမးၾကည့္ပါကြာ ဘာေတြ ဝမ္းသာေနတာလဲလို႔"

"အကို မျပန္နဲ႔ဦးေနာ္ လဘက္သုတ္ေကြၽးမယ္"

"ခရမ္းခ်ဥ္သီးမွ မ႐ိွဘဲ မမဖူးရဲ႕ အကိုမင္းသန္႔က ခရမ္းခ်ဥ္သီးပါမွ ႀကိဳက္တာ ေနာ္ အကို"

"ဟုတ္လား သမီးငယ္ ေန ေန အေဖ လမ္းထိပ္ သြားဝယ္လိုက္မယ္ ေမာင္ႏွမေတြ စကားေျပာေနရစ္ၾက"

"သိုင္းက်ဴးေနာ္ ေဖႀကီး ခရမ္းခ်ဥ္သီး ခပ္စိမ္းစိမ္းေလးေတြ ေ႐ြးခဲ့ေနာ္"

"ေအး ေအး သမီးငယ္ ဒါပဲလား ဆီတို႔ ဘာတို႔ ႐ိွတယ္ မဟုတ္လား"

"ဟုတ္ ႐ိွတယ္ ေဖႀကီး ဒါပဲ"

စြပ္က်ယ္ေပၚမွာ အက်ႌေလး ေကာက္ဝတ္ကာ သူ လမ္းထိပ္ ထြက္လာသည္။ သူ႔ရင္ထဲ ဝမ္းသာမႈတို႔က အတိုင္းထက္အလြန္ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ ေကာင္းေကာင္း နားမလည္ႏိူင္ေသး။ လူဆိုတာ မိမိအတြက္ အေကာင္းဆံုးေတြပဲ ေ႐ြးခ်ယ္ေလ့႐ိွတာ မဟုတ္လား။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါေလ...သမီးငယ္ေလးကို ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္းအေပၚ ဖခင္တေယာက္အေနႏွင့္ သူ ဝမ္းသာလြန္းေနသည္။

ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ဇကာခံုးေလးထဲ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ခပ္စိမ္းစိမ္းေလးေတြ ေ႐ြးထည့္ေနခိုက္ သူ႔နံေဘးမွ ေစ်းဝယ္သူကျဖင့္ ခပ္နီနီရဲရဲ အလံုးလွလွေလးေတြခ်ည္း ေ႐ြးခ်ယ္ေနသည္ကို သူ႔မ်က္လံုးေထာင့္မွ ေတြ႔ရေလသည္။ သူ႔ေဘးနား အေနာက္ဘက္ဆီမွ ေနာက္ထပ္ ေစ်းဝယ္သူ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ အသံေၾကာင့္ သူ႔ကိုယ္ကို ေဘးသို႔ အနည္းငယ္ က်ံဳ႕ေပးမိသည္။

"အမေ႐ႊ ညီမ ဖယ္ထားခိုင္းတဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြေရာ"

"ဖယ္ထားပါ့ေတာ္ ဒီမွာ..."

ေျပာရင္းႏွင့္ ပလတ္စတစ္ ဇလံုေလးထဲမွ ခရမ္းခ်ဥ္သီးမ်ားကို ခ်ိန္ခြင္ထဲ ထည့္ ခ်ိန္တြယ္ေလသည္။ ခ်ိန္ခြင္ထဲက ခရမ္းခ်ဥ္သီးမ်ားမွာ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေတြ၊ တခ်ိဳ႕မွာ ေတာင္းပိခံထားရသလို အနည္းငယ္ ျပားတားတား၊ အားလံုးေသာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးမ်ားမွာ အလံုးပံု ပ်က္ေနေသာ ခရမ္းခ်ဥ္သီး မ်ားသာ...။ မဟုတ္မွ လဲြေရာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးငါးပိခ်က္ ခ်က္ဖို႔ပဲျဖစ္မည္။ သူေတြးျဖစ္ေအာင္ ေတြးလိုက္ေသးသည္။ ဒါေတြက်ေတာ့ ေစ်းလည္း ပိုသက္သာ၊ ခ်က္လိုက္ေတာ့လည္း ဟင္းတခြက္ျဖစ္တာခ်င္း အတူတူပင္။

သူတို႔ ေစ်းဝယ္သူ သံုးေယာက္၏ ေ႐ြးခ်ယ္မႈေတြက ကြဲျပားေနၾကေပမဲ့ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ အသံုးတည့္ၾကသည္သာ။ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႔ ဘဝထဲက ေ႐ြးခ်ယ္မႈသည္ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ေ႐ြးခ်ယ္မႈလိုေတာ့ လြယ္ကူမည္ မဟုတ္ေပ။ ပစၥည္းနဲ႔ ေ႐ြးခ်ယ္သူရဲ႕ အႀကိဳက္ အပ္စပ္ဖို႔သာ လိုရင္း ျဖစ္ေလသည္။ ျပဳန္းေက်ာက္ေလး တပြင့္ေတာင္မွ တန္ဘိုးထားတတ္သူရဲ႕ လက္ထဲေရာက္ရင္ တန္ဘိုး႐ိွတာပဲ မဟုတ္လား...

သူ ၿပံဳးမိသည္။ ေ႐ြးခ်ယ္မႈ တခုအေပၚ နားလည္သေဘာေပါက္စြာ၊ ၾကည္ႏူးႏွစ္လိုစြာ အားပါးတရ ၿပံဳးလိုက္မိေလသည္။




Friday, September 3, 2010

အ႐ိွကို အ႐ိွအတိုင္း

အခ်က္အျပဳတ္ ဝါသနာပါတဲ့ က်မက တေန႔က်ရင္ စားေသာက္ဆိုင္ေလး တဆိုင္ဖြင္႔ဖို႔ ဆႏၵ ႐ိွခဲ့ဖူးတယ္။ ဆိုင္ေလးကို စိတ္ကူးထဲမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ပံုေဖာ္ ၾကည့္မိခဲ့တယ္။ ဆိုင္ေလးရဲ႕ အေရာင္ကို လိေမၼာ္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလး သုတ္မယ္။ လိေမၼာ္ေရာင္က လူေတြကို ဆဲြေဆာင္ႏိူင္တယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ လိေမၼာ္ အပူေရာင္ထဲမွာ မ်က္စိေအးေစမဲ့ ပန္းခ်ီကား စိမ္းစိမ္းစိုစိုေလးေတြ ခ်ိတ္မယ္။ ဆိုင္ေထာင့္မွာ အင္ဒိုးသစ္ပင္ေလး တပင္ ႐ိွရမယ္။ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြကိုေတာ့ ကရင္မ္ေရာင္ေလးေတြေပါ့။ တပတ္မွာ တရက္ စားသံုးသူေတြအတြက္ အထူးေလွ်ာ့ေစ်းႏႈန္းေလး ထားေပးမယ္။ အမ်ားႀကီးပါပဲေလ...က်မ အေသးစိတ္ စဥ္းစားထားခဲ့ဖူးတယ္။

အဓိက အေရးႀကီးတာက အစားအေသာက္ေတြရဲ႕ အရသာ...၊ က်န္းမာေရး အတြက္ သင့္ေတာ္ရမယ္။ လူမ်ိဳးမေ႐ြး စားႏိူင္ရမယ္။ ဒီေတာ့ ပံုမွန္ အရသာထဲက အခ်ိဳေလွ်ာ့၊ အငံေလွ်ာ့၊ ဆီေလွ်ာ့ၿပီး ခ်က္ျပဳတ္ရမယ္ လို႔ က်မ ေတြးတယ္။ ျမန္မာ့အစားအစာ ကမာၻက သိေစရမည္ ဘာညာ မေႂကြးေၾကာ္ရဲေပမဲ့ ကမာၻက သိေစခ်င္တာလည္း အမွန္ပဲေလ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ တပတ္က ေမာင္တေယာက္လို ခင္မင္ရတဲ့ ကေလးတေယာက္နဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေကာင္မေလးက စကၤာပူ တ႐ုတ္မေလး...။ အဲဒီ ေကာင္မေလးက သူနဲ႔အတူ ျမန္မာျပည္ အလည္လိုက္မွာမို႔ ဘယ္ေတြ လိုက္ပို႔ရင္ ေကာင္းမလဲ လို႔ အၾကံေတာင္းတာ။ မိုးတြင္းႀကီးမို႔ ကမ္းေျခေတြ ေ႐ွာင္ၿပီး သြားဖို႔သင့္ေတာ္မဲ့ ေနရာေလး တခ်ိဳ႕ကို အၾကံေပးလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူက မေမးဘဲ အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာလိုက္မိတာက "စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ စားရင္ အခ်ဳိမႈန္႔၊ ငံျပာရည္၊ ဆီေတြ ေလွ်ာ့ၿပီး ခ်က္ေပးဖို႔ေျပာ" လို႔ မွာလိုက္မိေသးတယ္။ စားေနမက်တာမို႔ မစားႏိူင္မွာ စိုးရိမ္မိတဲ့ အတြက္ပါ။

ေမာင္ေလးက ရယ္ေလတယ္။ "အမရယ္ ျမန္မာျပည္ကို လိုက္လာရင္ ျမန္မာစာ စားရမွာေပါ့ဗ်ာ။ ျမန္မာ အစားအစာဆိုတာ ဒီအရသာပဲ...ဟိုဟာေလွ်ာ့ ဒီဟာေလွ်ာ့ ဆိုရင္ ျမန္မာအစားအစာ စစ္စစ္ရဲ႕ အရသာ သူ ဘယ္ရေတာ့မလဲဗ်" တဲ့...။ ေျပာေျပာ ရယ္ရယ္နဲ႔ "ေက်းဇူး အမေရ ဒါပဲေနာ္" ဆိုၿပီး ဖုန္းခ်သြားခဲ့တယ္။ က်မမွာသာ ေတြးစရာ ရၿပီး က်န္ခဲ့တယ္။

က်မ အေနနဲ႔ ေျပာရင္ ႀကိဳက္ရင္စား၊ မႀကိဳက္ရင္ မစားနဲ႔လို႔ အ႐ိွအတိုင္း ခ်ျပရမွာ စိုးရိမ္မိတယ္။ တခါစားၿပီး မစားေတာ့မွာကိုလည္း မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ သူကေတာ့ လူငယ္ပီပီ Take it or leave it ဆိုတဲ့ သေဘာ။ ခပ္ရဲရဲပဲ။ ဒီေနရာမွာ လူငယ္-လူႀကီး ကဲြျပားသြားလို႔ က်မပဲ သတၱိ ေၾကာင္ေလသလား။ ဒါမွမဟုတ္ လူငယ္ပီပီ သူကပဲ အရဲကိုးစိတ္ ပိုေလသလား။

တကယ္က်ေတာ့ ယိုးဒယားစာ၊ ဂ်ပန္စာ၊ ကိုရီးယားစာ၊ ကုလားစာ နဲ႔ ဘိုစာေတြကေရာ သူ႔ ပင္ကိုယ္ အရသာအတိုင္း ႏိူင္ငံတကာထဲ ခ်ျပခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။ က်မတို႔ကေရာ ဘာလို႔ အ႐ိွအတိုင္း ျမန္မာ့အစားအစာရယ္လို႔ ခ်မျပႏိူင္ရမွာလဲ...။ က်မ အဲသလို ေတြးမိျပန္တယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ တျခားႏိူင္ငံက အစားအစာေတြက ဆီနည္း၊ အငံနည္း၊ အခ်ိဳမႈန္႔လည္း (က်မသိသေလာက္ေတာ့) မသံုးၾကတာမို႔ ႏိူင္ငံေပါင္းစံုက လက္ခံႏိူင္တာ ဆိုတဲ့ အေတြး ဝင္လာျပန္တယ္။

က်မရဲ႕ စားေသာက္ဆိုင္ေလးမွာ လိုတိုး ပိုေလွ်ာ့လို႔ အမ်ားႀကိဳက္ျဖစ္ေရး ခ်က္ရမလား၊ သူ႔ အရသာ ပံုမွန္ အတိုင္းပဲ ဒါ ျမန္မာ့ အစားအစာေဟ့ လို႔ ခ်ျပရမလား...။ ခုထိ တဘက္တည္းကို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မက်ပဲ က်မ ေတြေဝေနျပန္တယ္။ အင္း...အသက္ကေလး ရလာတဲ့ သေဘာ ထင္ပါရဲ႕ေလ...



Wednesday, September 1, 2010

စည္းကေလးမ်ား အေၾကာင္း

စည္း လို႔ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ပထမဦးဆံုး ျမင္မိၾကမွာက တားဆီးထားတဲ့ မ်ဥ္းတေၾကာင္းကိုပါ။ လူမွာလည္း လူ႔စည္း ဘီလူးမွာလည္း ဘီလူးစည္း၊ ကိုယ့္ စည္းနဲ႔ကိုယ္ေန ဆိုတာမ်ိဳး၊ စည္းမေက်ာ္နဲ႔ ဆိုတာမ်ိဳး၊ စည္းကမ္းသည္ လူ၏တန္ဘိုး ဆိုတာမ်ိဳး...အိမ္မွာလည္း အိမ္စည္းကမ္း၊ ေက်ာင္းမွာလည္း ေက်ာင္းစည္းကမ္း၊ လမ္းေတြ၊ ကားေတြမွာလည္း သူ႔စည္းနဲ႔သူ...အမ်ားႀကီးပါပဲ။

နားလည္မိၾကတဲ့ အဓိက ဆိုလိုရင္းကေတာ့ စည္း ဆိုတာ လူ႔ေဘာင္ အသိုင္းအဝန္းက အမ်ားသေဘာတူ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေဘာင္ခတ္မႈ တခုသာ ျဖစ္ပါတယ္။ လံုျခံဳမႈအတြက္၊ ေဘးကင္းလိုမႈ အတြက္၊ သိကၡာတရားေတြ အတြက္ ေဘာင္ခတ္ထားရတဲ့ စည္းကေလးေတြ...အဲဒီ စည္းကေလးေတြဟာ တကယ္ပဲ လိုအပ္ပါတယ္။ ႐ိွသင့္၊ တားသင့္တဲ့ စည္းကေလးမ်ားပါပဲ။

က်မ ေျပာခ်င္တာလည္း စည္းကေလးမ်ား အေၾကာင္းပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ မ႐ိွသင့္၊ မတားသင့္တဲ့ စည္းကေလး အေၾကာင္းပါ...

က်မတို႔အားလံုး သိတတ္နားလည္စ အ႐ြယ္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ငါ လို႔ သိမွတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ငါ ကလဲြလို႔ တျခားေသာ သူေတြကို မင္း၊ နင္၊ သူ စသျဖင့္ ေခၚေဝၚၫႊန္းဆိုစရာ နာမ္စားေတြအျဖစ္နဲ႔ သံုးစဲြခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီကေန တေျဖးေျဖး ငါ့အေမ၊ ငါ့အေဖ၊ ငါ့ညီမ၊ ငါ့အကို၊ ငါ့ပစၥည္းရယ္လို႔ ငါ နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပိုင္ဆိုင္မႈနာမ္စားေတြကို မွတ္သားရင္းႏီွး ခဲ့ရျပန္တယ္။ သတိထားၾကည့္ရင္ အဲသလို တဆင့္တက္ၿပီး သက္႐ိွ သက္မဲ့ ပိုင္ဆိုင္မႈ နာမ္စားေတြ သိမွတ္ မ်ားျပားလာတာနဲ႔ အမွ် မိမိ အတြင္းစိတ္မွာ အတၱ၊ မာန္၊ မာနေတြ မသိမသာေရာ သိသိသာသာႀကီးပါ စဲြကပ္ခံခဲ့ၾကရေတာ့တာ။

အေသအခ်ာ ေတြးၾကည့္မိျပန္ေတာ့ မိမိကိုယ္ကို ငါ လို႔ သတ္မွတ္ၿပီး သူတပါးကို သူ လို႔ မွတ္ယူတာ၊ ငါ့မိသားစု သူ႔မိသားစုရယ္လို႔ ခဲြျခားလိုက္တာ...အဲဒါေတြဟာ သူ နဲ႔ ငါ အၾကား စည္းကေလး ျခားလိုက္တာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ အဲဒီကေနမွ သူ႔ပိုင္ဆိုင္မႈ ငါ့ပိုင္ဆိုင္မႈ ရယ္လို႔ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြအေပၚ ၿပိဳင္ဆိုင္လိုမႈေတြ ထပ္ဆင့္ခဲ့ေတာ့တာ။ ၾကည့္ပါဦး...ငါ ကေန စလိုက္တဲ့ အတၲေလးတခုဟာ မာန္ မာနေတြ ပါလာၾကၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ ဆိုတဲ့ ကိေလသာ မီးေတာက္ႀကီးေတြကို မသိဘဲ ကိုယ္တိုင္ မီးထိုးေပးမိေနတဲ့ ဘဝေတြ ျဖစ္လာၾကေတာ့တယ္။

လူ ဆိုတာ ႐ုပ္နာမ္ အစုအေဝးလို႔ အားလံုး သိၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ မျမ ကို ဟဲ့႐ုပ္နာမ္မ လို႔ ေခၚဖို႔မွ မျဖစ္ႏိူင္တာ။ သမုတိသစၥာအရ မွန္ကန္ေနတဲ့အတြက္ လူ႔ေဘာင္ေလာကထဲမွာ ၫႊန္းဆို လြယ္ကူေအာင္ နာမ္ေတြ၊ နာမ္စားေတြ အေနနဲ႔ ခဲြျခား ေခၚေဝၚ သတ္မွတ္ ေနၾကရဦးမွာပါပဲ။ သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ငါပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သက္မဲ့ ႐ုပ္ဝတၳဳေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ နာမ္စားေတြသံုးၿပီး ေခၚေဝၚေနၾကရေပမဲ့ ဒါေတြဟာ ပညတ္မွ်သာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ၊ သမုတိသစၥာ အေနနဲ႔သာ မွန္တယ္ဆိုတာ သိၾကေစခ်င္ပါတယ္။

အေခၚအေဝၚ မတူပဲ ပိုင္းျခား သတ္မွတ္ထားၾကလို႔သာ အေပၚယံ ကြဲျပားေနၾကတာ။ ပရမတၳသစၥာအရ တကယ္အမွန္ ႐ိွေနတဲ့ ျဖစ္တည္မႈကျဖင့္ အတူတူရယ္ပါ။ အားလံုးဟာ ဒုကၡသစၥာကို ပိုင္ပိုင္ႀကီး ရ႐ိွထားၾကတဲ့ သံသရာ ခရီးသြားခ်င္း အတူတူ သူငါ ပိုင္းျခား စည္းတားထားၾကလို႔သာ ႐ုပ္-နာမ္ခ်င္းတူတူ တမူးပို႐ႈေနၾကေတာ့တာ။

အနမတဂၢသုတ္မွာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ႐ွည္လ်ားလွေသာ ဤသံသရာတြင္ သတၱဝါတို႔သည္ မိမိႏွင့္ အမ်ိဳးအေဆြ မေတာ္စပ္ခဲ့ဘူးေသာသူ ဟူ၍ မ႐ိွ ဆိုတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ သူ ငါ ပိုင္းျခားထားတဲ့ စည္းကေလးေတြကို ဉာဏ္နဲ႔ ဖ်က္လို႔ အားလံုး အတူတူရယ္လို႔ တသားတည္း ျမင္ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီလိုသာ လူလူခ်င္း စာနာနားလည္ၾကၿပီး အ႐ိွအတိုင္း ျမင္တတ္ၾကမယ္ဆိုရင္ သာယာလွပတဲ့ လူ႔ေဘာင္၊ စစ္ပဲြေတြကင္းေဝး ၿငိမ္းေအးတဲ့ ကမာၻ ျဖစ္လာႏိူင္မွာ သိတ္ကို ေသခ်ာေနတာပါပဲ...