Saturday, July 3, 2010

ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားေသာ ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးအေၾကာင္း

အရွင္ဓမၼပီယ (ဓမၼာစရိယ)
သက္ေတာ္ (၂၄)ႏွစ္
၀ါေတာ္ (၄)၀ါ
ကေလာင္အမည္ – သက်ေသြး

(၁၈.၉.၂၀၀၃ ခုႏွစ္တြင္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည္။)
-------------------------------

ေက်ာင္း၀န္းေထာင့္ရွိ အုတ္ဂူၿဖဴၿဖဴေလးကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ သူသည္ ေၾကာက္လန္႔စိတ္ အလ်ဥ္းၿဖစ္မသြားခဲ့ပါ။ တကယ္ဆို ေန၀င္ခါစ သည္အခ်ိန္ေလးသည္ ေၾကာက္လန္႔စိတ္ၿဖစ္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္သည္။

သို ့ေသာ္ သူေၾကာက္လန္ ့စိတ္ ျဖစ္မသြားခဲ့ပါ။

ဂူမ်က္နွာၿပင္တြင္ ေတြ႕လိုက္ရေသာ စာေၾကာင္းေလးမ်ားက ေၾကာက္လန္႔စိတ္ေနရာကို အစားထိုး၀င္ သြားေလလားမသိ။ ၿပီးေတာ့ အုတ္ဂူၿဖဴၿဖဴေပၚတြင္ “ဘ၀ဆက္တိုင္း သံသယၿဖင့္ ႏွိပ္စက္ခံရသူအၿဖစ္မွ ကင္းလြတ္ရပါလို၏” ဟူေသာ စာသားေလးကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ရပါ သည္။ သူသည္ ေၾကာက္လန္႔စိတ္ထက္ စိတ္၀င္ စားသည့္စိတ္က ပိုမ်ားသြားသည္။

သူသည္ သည္ၿမိဳ႕ကေလးသို႔ ညတရားေဟာဖို႔ ေန႔လည္(၃)နာရီခြဲေလာက္ကမွ ေရာက္လာခဲ့ ၿခင္းၿဖစ္သည္။ ျပီးေတာ့ သည္ျမိဳ႕ ့ကေလးသည္ သူ ့အတြက္ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ေရာက္ဖူးျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။။

တရားပြဲက ည(၇)နာရီမွ စမွဆိုေတာ့ အခ်ိန္ရေသးသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းေအာက္သုိ႔ဆင္းခဲ့သည္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းၿဖင့္ သည္ေနရာ ကေလးသို႔ သူေရာက္လာ ခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။

အသက္၂၄ႏွစ္ဆိုတာ ေလာကမွာေနလို႔ အေကာင္းဆံုးအရြယ္ေလး။ ဘာၿဖစ္လို႔ပါလိမ့္။ ၿပီးေတာ့ စာေရးတဲ့ ဦးဇင္းေလးတဲ့။ ျပီးေတာ့ စာေရးသည္ဆိုေတာ့ သူ႔အတြက္ပို၍ စိတ္၀င္စားစရာ ျဖစ္သြားသည္။

ကို ‘သက်ေသြး’

သူ႕အသက္ႏွင့္တြက္လွ်င္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္စုငယ္ေသာ ဦးဇင္းေလး။ စာေပေလာကအတြက္ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္း ဆံုးရႈံးသြားသလို သာသနာအတြက္လည္း ရဟန္းတစ္ပါး ဆံုးရႈံး သြားၿခင္း ၿဖစ္သည္။

ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည့္ ေန႔စြဲကိုၾကည့္ေတာ့ ဘာမွ်မၾကာေသး။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္မွ်သာ ရွိေသးသည္။ အုတ္ဂူေလးပင္ သစ္သစ္လြင္လြင္ ရွိေနဆဲ။ သူသည္ ၂၄ႏွစ္အရြယ္တုန္းက စာေတြေရးေနခဲ့သည္။ ၿပီးေတာ့ ဓမၼာစရိယတန္းအတြက္ စာေတြလည္းက်က္ေနခဲ့သည္။ အုတ္ဂူထဲက ဦးဇင္းေလးလည္း သည္အတိုင္းသာ ၿဖစ္ေနလိမ့္မည္။

သူသည္ ညေနခင္းမ်ားစြာကို ပံုစံမ်ိဳးစံုၿဖင့္ ၿဖတ္သန္းခဲ့ဖူးပါသည္။ အၿပံဳးႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္း ဖူးသည္။ အမုန္းႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္း ဖူးသည္။ အလြမ္းႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။ အေမာႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။၊ အေပ်ာ္ ႏွင့္လည္း ၿဖတ္သန္းဖူးသည္။ ေၾကာက္လန္႔စိတ္ႏွင့္လည္း ၿဖတ္သန္းဖူးသည္။ သည္ညေနခင္းေလးကေတာ့ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ ၿဖတ္သန္းေနတာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။

သူသည္ ပင့္သက္ကို႐ိႈက္ရင္း အုတ္ဂူနားဆီသို ့တိုးသြားမိသည္။ အုတ္ဂူေလးကို လက္ႏွင့္ ထိလိုက္ေတာ့ ၾကမ္းရွရွ အဂၤေတသား သည္ သူ၏ႏွလံုးသားကို လာ၍ထိသေယာင္၊ ထိလက္စ လက္ကို ခ်က္ခ်င္းမရုတ္မိ။

ဘာၿဖစ္လို႔ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားပါလိမ့္…….. တစ္ခုခုမ်ားၿဖစ္ခဲ့လို႔လား…။

သူေတြးေနဆဲမွာပင္ သူ႔ေနာက္မွ ေၿခသံသဲ့သဲ့ ၾကားရသည္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သည္ေက်ာင္းတိုက္၏ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာ ေတာ္၊ သက္ေတာ္(၈၀)ခန္႔ရွိၿပီ ၿဖစ္ေသာ ဆရာေတာ္သည္ ေတာင္ေ၀ွးကို အားၿပဳထားသည္။ မ်က္မွန္ထူထူ၊ သကၤန္းအညိဳေရာင္ ရင့္ရင့္ႏွင့္ ဇရာ၏လကၡဏာကို ၿပေနေသာ္လည္း ဆရာေတာ္တစ္ပါးအၿဖစ္ ပို၍သပၸာယ္ၿဖစ္ေနပါသည္။

ဆရာေတာ္ သူ ့အနားေရာက္လာေတာ့ လက္အုပ္ခ်ီၿပီး အရိုအေသေပးလိုက္သည္။

‘ဦးဇင္းေလးက အုတ္ဂူေလးကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္၀င္စားေနပံုရတယ္’

‘မွန္ပါဘုရား’

‘ဒီအေၾကာင္းေတြကို တပည့္ေတာာ္ ဘယ္သူ႔မွလည္း ေၿပာၿပ မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ေၿပာမၿပမိေအာင္လည္း သတိထားပါတယ္။ ဦးဇင္းေလးကေတာ့ စားလည္းေရး တရားလည္းေဟာေတာ့ အမ်ားနဲ႔ဆက္ဆံေနရတာဆိုေတာ့ နည္းနည္းေလာက္ေတာ့ ေၿပာၿပ ခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့သူက ဦးဇင္းေလးလိုပဲ စာေရးတယ္၊ စာေရးဆရာသိပ္ၿဖစ္ခ်င္တာ၊ မဂၢဇင္းေတြမွာ ဆယ့္ေလးငါးပုဒ္ေတာ့ ပါဖူးတယ္’

‘ေၿပာပါဘုရား၊ ၿပီးေတာ့ ဂူေလးကိုၾကည့္ၿပီး တပည့္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္၀င္စားေနပါတယ္ဘုရား’

‘ဒီဦးဇင္းေလးက ဒီၿမိဳ႕ကပဲ၊ မိဘေတြကလည္း အေတာ္အသင့္ခ်မ္းသာၾကပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ပဲ အေၿခခံစာေတြသင္ေပး၊ တပည့္ေတာ္ပဲ မႏၱေလးကစာသင္တိုက္ကို ကိုယ္တိုင္ပို႔ေပးခဲ့ရတာ၊ ဟိုတစ္ႏွစ္ကပဲ ဓမၼာစရိယတန္းမွာ သီလကၡန္တစ္က်မ္း ေအာင္လို႔ဆိုၿပီး သကၤန္းတစ္စံု ဆုခ်လိုက္ရေသးတယ္။

လိုရင္းေၿပာရရင္ေတာ့ ဦးဇင္းေလးရယ္၊ သူေနတဲ့စာသင္တိုက္မွာ ဦးဇင္းတစ္ပါးက သရီးရိုင္ဖယ္ ဆိုတဲ့ သကၤန္းတစ္စံုေပ်ာက္တယ္ တဲ့၊ ေပ်ာက္တဲ့ဦးဇင္းက တပည့္ေတာ္ရဲ႕တပည့္ ဦးဇင္းေလးကို စြပ္စြဲတယ္ေပါ့ေလ။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္အထိၿဖစ္လာသလဲဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ဦးဇင္းေတြကပါ ယံုလာၿပီး စကားေတြဘာေတြ မေၿပာၾကေတာ့ဘူးတဲ့၊ ပိုဆိုးတာကေတာ့ ဆြမ္းအတူမစားၾကေတာ့တာပဲ၊ သူမ်ားပစၥည္းခိုးရင္ ပါရာဇိကကံက်တာဆိုေတာ့ ပါရာဇိကက်တဲ့ ဦးဇင္းနဲ႔ ဆြမ္းအတူမစားခ်င္ၾကတဲ့ သေဘာေပါ့ေလ'

အားလံုးက ၀ိုင္းၾကဥ္ထားေတာ့ ဦးဇင္းေလးလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး အထီးက်န္လာပံုရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူေက်ာင္းထိုင္ဆရာ ေတာ္ကို သြားေလွ်ာက္ျပလိုက္တယ္။ ဆရာေတာ္က ခ်က္ခ်င္းသံဃာကုန္ေခၚၿပီး ၾသ၀ါဒေပးတယ္။ တပ္အပ္မၿမင္ဘဲနဲ႔ မစြပ္စြဲဖို႔ ေပါ့ေလ။ သံဃာၾကားထဲမွာ ဦးဇင္းေလးက လူးလွိမ့္ငိုေနတယ္တဲ့။ သူမဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းလည္း က်ိန္ၿပီးေၿပာတယ္တဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ႔ဇာတိၿဖစ္တဲ့ ဘုန္းႀကီးရဲ႕ ဒီေက်ာင္းကို ၿပန္ေရာက္လာေတာ့တာပဲ။

သူေရာက္တဲ့အခ်ိန္က တပည့္ေတာ္ ဆြမ္းစား ေနတဲ့အခ်ိန္ ၁၁နာရီေလာက္ ရွိၿပီ။ ဒါနဲ႔ တပည့္ေတာ္ကလည္း “ဦးဇင္း တစ္ခါ တည္း ၀င္ဘုဥ္းေပးလိုက္” လို ့ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကဘာၿပန္ေၿပာသလဲဆိုေတာ့ “ဆရာေတာ္လည္း တပည့္ေတာ္ကို ယံုမွာမဟုတ္ပါဘူး။ တပည့္ေတာ္ကို တစ္ပါးတည္း ပဲၿပင္ေပးပါတဲ့”။ တပည့္ေတာ္ကလည္း “ဟဲ့...ဦးဇင္း၊ ဘာေတြေျပာေနတာ လဲ၊ လာ...တစ္ခါတည္း ဒီမွာ ၀င္ဘုဥ္းေပး” လို ့ထပ္ေျပာေပမယ့္ သူက အေၾကာက္အကန္ၿငင္းေနတာနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူစိတ္ခ်မ္းသာပါေစဆိုၿပီး ၿပင္ေကၽြးခိုင္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း အဲဒီအတိုင္းပဲ တစ္ပါးတည္းပဲ စားတယ္။ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း စကားမေၿပာဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းေထာင့္ က မန္က်ည္းပင္ေအာက္မွာ အၿမဲသြားသြား တရားထိုင္ တယ္။ ဒီကိုေရာက္ျပီး ၁၅ရက္ေၿမာက္တဲ့ေန႔မွာပဲ ဦးဇင္းေလးရယ္ ေျပာရမွာေတာင္ စကား မထြက္ရက္ပါဘူး။ အဲဒီ သူတရား ထိုင္တဲ့ မန္က်ည္းပင္မွာပဲ ႀကိဳးဆြဲခ် ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတယ္။’

‘အို’ သူ႔ႏႈတ္မွ အသံထြက္သည္အထိ အ့ံၾသသြားပါသည္။ ဆရာေတာ္က စကားဆက္သည္။

‘ပ်ံလြန္ေတာ္မူေတာ့ သကၤန္းၾကားထဲမွာ စာရြက္ကေလးတစ္ရြက္ ေတြ႔ရတယ္။ ဘာေရးထားသလဲဆိုေတာ့ “ဘ၀ဆက္တိုင္း သံသယၿဖင့္ ႏွိပ္စက္ခံရသူအၿဖစ္မွ ကင္းလြတ္ရပါလို၏။” တဲ့။ တပည့္ေတာ္တို႔လည္း သူဘာေတြၿဖစ္လာခဲ့တယ္ဆိုတာလည္း မသိရဘူး၊ တစ္ၿမိဳ႕လံုးကလည္း စိတ္မေကာင္းၾကဘူး။ သူ႔အေမဆိုတာကေတာ့ ေၿပာမေနပါနဲ႔ေတာ့။ အခုဆိုပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီဆိုပါေတာ့’

‘အဲဒီဦးဇင္းေလးက သကၤန္းကို တကယ္ေကာ ယူမိလို႔လားဘုရား’

‘အဲဒါေၿပာမလို႔ပဲ….. ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီး သံုးလေလာက္ၾကာေတာ့ သူနဲ႔ေတာ္ေတာ္ခင္တဲ့ သူ႔ရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ဦးဇင္းတစ္ပါးေရာက္လာ တယ္။ ေရာက္လာတဲ့....သူ ့သူငယ္ခ်င္း ဦးဇင္းဆီက စကားၾကားရေတာ့မွ အားလံုးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကရတယ္။ သကၤန္း ေပ်ာက္တဲ့ဦးဇင္းေလးက သကၤန္းေပ်ာက္သြားတာေတာ့ တကယ္ေပ်ာက္သြားတာပဲ။ ၿဖစ္ပံုက အဲဒီဦးဇင္းေလးက ဆြမ္းခံႀကြေန တုန္း သူ႔ရဲ႕ ဦးေလးဘုန္းႀကီးက ေတာကေရာက္လာတယ္တဲ့။ မႏၱေလးကို ပစၥည္းလာ၀ယ္တာတဲ့၊ ေသတၱာေပၚမွာ သရီးရိုင္ဖယ္ သကၤန္းကို ေတြ႔သြားၿပီး သေဘာက်တာနဲ႔ တူလည္းၿဖစ္၊ တပည့္လည္းၿဖစ္ေနတာနဲ႔ မေၿပာပဲ ယူသြားလိုက္တယ္။ ဘူတာကို ခ်က္ခ်င္းဆင္းရတာဆိုေတာ့ ယူသြားတဲ့အေၾကာင္း ဘယ္သူ႔မွလည္း ေျပာခ်ိန္မရေတာ့ဘူး ထင္တယ္။ အၿဖစ္မွန္ကို ဘယ္သူမွ မသိၾကေတာ့ ၿပႆနာၿဖစ္ၾကေတာ့တာပဲ။

ေနာက္ တပည့္ေတာ္ တပည့္ဦးဇင္းေလး ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီး ႏွစ္လေလာက္ေနမွ သကၤန္းေပ်ာက္တဲ့ ဦးဇင္းေလးက သူ႔ရြာၿပန္မွ ဦးေလးဘုန္းႀကီးက သူသကၤန္းယူသြားတဲ့ အေၾကာင္းေၿပာျပတာတဲ့၊ အၿဖစ္မွန္ကို သိရတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလံုးကလြန္ကုန္ၿပီ။

တစ္ထြာေလာက္ရွိတဲ့ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းဟာ သိပ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဘာမဟုတ္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းဟာ အသက္တစ္ေခ်ာင္း အထိ ဆံုးရံႈးသြားရတယ္။

တပည့္ေတာ္ အသက္ ရွစ္ဆယ္နီးေနပါျပီ။ ေတာ္ရံုတန္ရံုကိစၥကို အသက္အရြယ္အရ တရားနဲ ့ေျဖလို ့ရပါတယ္။ ဒီဦးဇင္းေလး ကိစၥက်ေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကိုယ္တိုင္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ ့ ရတဲ့ တပည့္ရင္းေလး ၿဖစ္ေနေတာ့ သံေယာဇဥ္လည္း ေတာ္ေတာ္ျဖစ္မိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ဣေျႏၵမရေတာ့ ျဖစ္မိတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သေဗၺသတၱာ ကမၼႆကာ သူ႔၀ဋ္ရွိလို႔ ခံရတာပဲေလ လို႔ ႏွလံုးသြင္းလိုက္ရတယ္ ဦးဇင္းေလးရယ္’

ဆရာေတာ္က ဆက္တိုက္ေျပာလိုက္ရလို ့ထင္သည္။ သည္မွာပင္ စကားကို ရပ္ထားသည္။ စကားက သည္မွာတင္ မဆံုးသင့္ ေသးပါ။ သည့္အတြက္ သူကပဲ စကားစလိုက္ရသည္။

“ဆရာေတာ္ဘုရား။ ဘုရားတပည့္ေတာ္ အထင္ေတာ့ ဦးဇင္းေလးအေနနဲ ့ ဒီနည္းနဲ ့မေျဖရွင္းဘဲ တျခားနည္းတစ္ခုခုနဲ ့ ေျဖရွင္းဖို ့ေကာင္းတယ္ဘုရား။ ေျဖရွင္းနည္း မွားသြားတယ္ ထင္တယ္ဘုရား။”

”အင္း...ဒါေပမယ့္ ဦးဇင္းေလးရယ္... ၀ဇီရဗုဒၶိဋီကာမွာ ဂါထာေလးတစ္ပုဒ္ရွိတယ္။

ေယဘုေယ်န ဟိ သတၱာနံ၊ ၀ိနာေသ ပစၥဳပ႒ိေတ။

အနေယာနယ ရူေပန၊ ဗုဒၶိမာဂမၼတိဌတိ။ တဲ့

အဓိပၸါယ္ကေတာ့ “သတၱ၀ါေတြဟာ ပ်က္စီးဖို ့အခ်ိန္တန္လာရင္ နည္းဆိုးနည္းမွားဟာ နည္းမွန္ဟန္ေဆာင္ျပီး စိတ္မွာ ထင္လာတတ္တယ္” တဲ့။ တကယ္ေတာ့...လူဟာ ပ်က္စီးဖို႔ အခ်ိန္ တန္လာရင္ ဘာနဲ ့မွ ကာကြယ္လို ့ မရေတာ့ပါဘူး။ ကဲ...ကဲ....ဦးဇင္းေလးလည္း တရား ေဟာရဦးမယ္။ ၾကြေတာ့...ၾကြေတာ့”

“မွန္ပါဘုရား”

သူ ဆရာေတာ္ကုိလက္အုပ္ခ်ီၿပီး အရိုအေသေပးရင္း နားေနေဆာင္သို႔ ၿပန္ခဲ့သည္။ လွမ္းရသည့္ ေၿခလွမ္းေတြက သိပ္မသြက္ခ်င္၊ ေလးတြဲ႔ဖင့္ေႏွးေနသည္။ ဆရာေတာ္ကေတာ့ သူ႔တပည့္ ဦးဇင္းေလး လဲေလ်ာင္းရာ အုတ္ဂူေလးနားမွာပဲ ရပ္က်န္ခဲ့သည္။

တစ္ထြာေလာက္ရွိေသာ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို သူေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားပါသည္။ ၿပီးေတာ့မုန္းခ်င္စိတ္လည္း ေပါက္သြားပါသည္။

ၿမတ္စြာဘုရားလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ အရွင္သာရိပုတၱရာလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္း ကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။ နပိုလီယန္လည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုး ျပဳခဲ့သည္။ ဟစ္တလာလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။ မာသာထရီဇာ လည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ ဘင္လာဒင္လည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။

ထိုလွ်ာတစ္ေခ်ာင္းသည္ မၾကာခင္ၿပာၿဖစ္ရဦးမည္။ ၿပာမၿဖစ္ခင္ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္၏ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုအေနႏွင့္ အေကာင္းအဆိုး ေတြဖန္တီးေနဦးမည္။ ထိုလွ်ာတစ္ေခ်ာင္းေၾကာင့္ပင္ သူက်င္လည္ရာ၀န္းက်င္တြင္ရွိေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ အျမင့္သို႔လည္း ေရာက္သြားနိဳင္သည္။ အနိမ့္သို႔လည္း ေရာက္သြားနိဳင္သည္။ အေမွာင္ထဲသို႔လည္း ေရာက္သြားႏုိင္သည္။ အလင္းထဲသို႔လည္း ေရာက္သြားႏုိင္သည္။ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းသည္ အၿဖဴအမည္းကို ေကာင္းေကာင္းဖန္တီးႏိုင္ပါသည္။

လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းသည္ ျပာျဖစ္သြားလွ်င္ေကာ ဇာတ္သိမ္းသြားျပီဟု ဆိုနိဳင္ပါမည္လား။

ဗုဒၶဘာသာ၏ အဘိဓမၼာသေဘာတရားအရ ကံ, ကံ၏အက်ိဳးဆိုတာ ရွိသည္ပဲေလ။ ကံ, ကံ၏အက်ိဳးအရ အသက္ထင္ရွားရွိစဥ္ ျပဳမူေျပာဆိုခဲ့ေသာ အမူအရာတို ့သည္ ကမၼသတၱိတစ္ခုအေနႏွင့္ ဟိုဘက္ဘ၀အထိ ပါသြားပါလိမ့္မည္။ ျပာျဖစ္သြားလွ်င္ေတာ့ ဘာမွ အယူခံခြင့္မရွိေတာ့။ သတၱိအားေလ်ာ္စြာ သုဂတိ၊ ဒုဂၢတိ တစ္ခုခုက အသင့္ၾကိဳေနပါလိမ့္မည္။

ျပာမျဖစ္ခင္ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အမွီျပဳျပီး တမလြန္၏ သုဂတိ ဒုဂၢတိကို ေကာင္းေကာင္းဖန္တီးနိဳင္ခြင့္ ရွိေနေသးသည္။ ျပာျဖစ္သြားလွ်င္ေတာ့ ဖန္တီးနိဳင္ခြင့္ ေရြးခ်ယ္နိဳင္ခြင့္ မရွိေတာ့ပါ။


တခ်ိဳ႕ ဖတ္ဖူးၿပီးသား ျဖစ္ၾကပါလိမ့္မယ္။ မဖတ္ရေသးသူေတြအတြက္ ျပန္လည္ မွ်ေပေပးျခင္းပါ။

က်မ ေဖာ္ဝပ္ေမးလ္က ရခဲ့တာေလး။ ဘယ္သူမွန္း မသိတဲ့ မူရင္းေရးသူ ဆရာေတာ္ကို ၾကည္ညိဳစြာ ခရက္ဒစ္ေပးရင္း ပို႔ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း MMT ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။


18 comments:

ဇြန္မိုးစက္ said...

ဖတ္ဖူးတယ္ အစ္မ။ ဇြန္ အမွတ္မမွားရင္ ရေ၀ႏြယ္ (အင္းမ) ေရးခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ပဲ။ ျပန္လည္ေ၀မွ်ေပးတဲ့ အစ္မခ်စ္ကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Shinlay said...

စာေကာင္းေလးဖတ္ရလို ့ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဘ၀အတြက္မွတ္သားစရာ
မ်ားလည္းရရွိေစပါတယ္။

ေရသန္ ့ said...

လွ်ာတစ္ေခ်ုာင္းတန္ဖိုးရွိစြာသံုးရမွာေပါ ့ေနာ္

ေမာင္ဘႀကိဳင္ said...

တကယ္စိတ္မေကာင္းစရာပဲဗ်ာ
ဟူးးး ခက္တယ္ စြပ္စြဲခ်က္ဆုိတာ ဟူးးး

ကလူသစ္ said...

အဲ႔ဒီေလာက္ၾကီးေတာ႔ မျဖစ္သင္႔ဘူးထင္တယ္ဗ်။ ကိုယ္႔သီလ ကိုယ္ယံုရင္ ေအးေဆးေပါ႔ဗ်ာ။ သူမ်ား ဘာေျပာေျပာေပါ႔။

ညီမေလး said...

လူေတြဟာ စကားတခြန္းကို သိပ္အလြယ္ေျပာတတ္ၾကတယ္ေနာ္ ... ေျပာသူဟာ အေျပာခံရသူဘက္ကို ငဲ႕ၾကည္႕ဖုိ႕ ၊ စဥ္းစားေပးဖုိ႕လဲ ေမ႕ေနတတ္ၾကေသးတယ္ ။ ကိုယ္ခ်င္းစာျပီး ေျပာႏူိင္ၾကရင္ေတာ႕ အေကာင္းဆံုးေပါ႕။
ဒါေပမဲ႕ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္သတ္ေသတာက် နည္းမမွန္ဘူးလားလုိ႕ ။ ကိုယ္႕လိပ္ျပာ ကိုယ္လံုဖို႕ ကပိုအေရးၾကီးပါတယ္လားလို႕ ။

ကိုေဇာ္ said...

ဟုတ္တယ္. . .
လူေတြရဲ႕ လွ်ာက ေတာ္ေတာ္ ခက္သလို. . .
သူတို႔ရဲ႕ အတၱ အေတြးေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ ခက္တယ္။

ထပ္ဖတ္သြားတယ္ အစ္မ။

sosegado said...

စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္ပ်က္ေလးပါပဲ၊ ဘုန္းႀကီးေလာက….. ေလာက မလြယ္ပါဘူး၊

ေန၀သန္ said...

အင္း.. ပုထုဇဥ္မွန္ရင္ သံဃာေတာင္ ကိုယ့္စိတ္ကို မေျဖႏိုင္ပါလား... အမွန္ဆို သံဃာတစ္ပါးအေနနဲ႕ တရားအားထုတ္ရင္းေျဖသင့္တယ္... ဒီေလာက္ တရားရိပ္မွာရွိေနတာကို......

ခင္မင္တဲ့
ေန၀သန္

SHWE ZIN U said...

စိတ္မေကာင္း စရာ ေတြပါဘဲ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္႔မွ မဟုတ္တာ ရင္ဆိုင္ႏွိင္ရမွာေပါ႔ ကံပါလာလို႕ ထင္ပါတယ္

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

မထိန္းသိမ္းဘဲေျပာတဲ႕စကားတစ္ခြန္းေၾကာင္႕ လူတစ္ေယာက္ ဘ၀ပ်က္ရတဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါဘဲ..
၀မ္းနည္းဖို႕ေကာင္းလိုက္တာ..
ဒါေၾကာင္႕ ကိုယ္ထင္တာ၊ ကို္ယ္မွန္တယ္ထင္တိုင္း မေျပာသင္႕တာကို အေလးအနက္ထားျပီး သင္ခန္းစာယူသြားပါတယ္အစ္မေရ...

Moe Cho Thinn said...

စိတ္မေကာင္းစရာပဲေနာ္ မမ။ ဒါမ်ိဳး အပူ ၾကံဳေတြ႔ရရင္ စိတ္ထားတတ္ဖို႔သာ အေရးၾကီးတယ္ ထင္မိတယ္။ ေသခ်ာ တပ္အပ္ မေတြ႔ မျမင္ဘဲ သံသယနဲ႔ ေျပာဆို ဆက္ဆံတာ တကယ္ပဲ မေကာင္းဘူး။

ေမာင္ေမာင္ said...

ဖတ္လို ့ဗဟုသုတ ရလိုက္ပါတယ္။
လွ်ာ တစ္ေခ်ာင္း ေၾကာင့္ အသက္ဆုံးရွဳံးသြားတာ။
ေနာက္တစ္ခုက ေတာ့ ဦဇင္း ေလးလဲ ကလဲ ပ်ံေတာ္မူရမယ့္အခ်ိန္ ပ်က္ရမယ္ ့အခ်ိန္က တန္လာျပီ ဆိုေတာ့ လဲ ဘယ္သူမွ တားနိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။
မွ်ေ၀ေပးေသာ မခ်စ္ၾကည့္ေအး အားေက်းဇူးပါ။

ေမာင္ေမာင္
အာဖဂန္ျပည္

ကုိပိန္ said...

ကုိယ္စိတ္ကုိ သိပ္စိတ္မခ်နဲ႔၊ အနတၱ။ ယုံၾကည္မႈရွိၾက။

ခ်ိဳက် said...

ဟုတ္အစ္မ ဖတ္ေတာ့ျပီးသြားျပီ ဒါေပမယ့္ ထပ္ဖတ္ရေတာ့ေကာင္းတာေပါ့ ေက်းဇူးတင္ပါ၏ :)

Anonymous said...

အံ့ျသစရာဘဲ သံလာေတာ္ေတြ ျဖစ္ေသာ္ျငားလဲ ဘာ့ေျကာင့္ တရားေတာ္အတုိင္း နွလံုးမသြင္းနုိင္ တာလဲ။ သက္န္း ေပ်ာက္တယ္ဆုိအုန္း လုိခ်င္ သူကို အလ်ဴအျဖစ္ေပးရတာဘဲလို ့နွလံုးသြင္း သင့္တာေပ့ါ။ ဘုရားသားေတာ္ ျဖစ္ေနရဲ့သားနဲ ့ ဘာ့ေျကာင့္ တျခားသံလာေတာ္ေတြကပါ ၀ုိင္းက်ဥ္တာပါလိမ့္
တရားမျပည့္၀တဲ့ သံလာေတာ္ေတြေျကာင့္ ဦဇင္းေလး အစိမ္းေသ ေသရတာ စိတ္မေကာင္း စရာပါ ေနာက္တခ်က္ကလည္း ဒီအရပ္က သံလာအသိုင္း၀ုိင္းက က်ဥ္ရင္ ေနာက္အရပ္ ေျပာင္း ေပ့ါ။ ကိုယ့္အသက္ သတ္ေသစရာ မလုိဘူး။

စုခ်စ္ said...

အမခ်စ္ၾကည္... အဲဒီေဆာင္းပါးေလးက
ဆရာေတာ္ ရေ၀ႏြယ္-အင္းမ ေရးတဲ့ အျမဲစီးဆင္းေနေသာ ျမစ္တစ္ဆင္း အေၾကာင္း စာအုပ္က တဲ့....။ ျပန္လည္မွ်ေ၀ေပးလို႔ ေက်းဇူးပါ...
း-)

Anonymous said...

ကုိယ့္သကၤန္းေပ်ာက္တာ သူမ်ားကုိ မဆင္မျခင္ သြားစြပ္စြဲရက္တဲ့ ရဟန္းမွာ တာဝန္ရွိတယ္။ ေနာက္ မဆင္မျခင္ ဝုိင္းပယ္ၾကတဲ့ က်န္တဲ့ ရဟန္းေတြလဲ အျပစ္ရိွတယ္။

ယူသြားတဲ့ ဘုန္းၾကီးကလဲ စာေလးတစ္ေၾကာင္းျဖစ္ျဖစ္ ေရးထားခဲ့သင့္ပါတယ္။ ဒီလုိ မေျပာမဆုိ လုပ္သြားေတာ့ မဆုိင္တဲ့သူ ဒုကၡေရာက္ရတာေပါ့။

Post a Comment

ေကာ္မန္႔မ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ထင္ျမင္ခံစားရသလိုသာ ေရးခဲ့ပါရွင္