Friday, June 4, 2010

အတၱ ပါးပါး

ၾကည့္ၾကစမ္းပါအံုး...က်မရဲ႕ သားကေလး၊ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့ သားကေလးလဲလို႔။ ပါးႏွစ္ဖက္ေပၚမွာ ပန္းသီးကေလးေတြ တင္ထားသလို ပါးစံု႔ႀကီးႏွစ္ဖက္က ျပည့္ေဖာင္းၿပီး ရဲရဲနီလို႔။ သားကေလးမ်ား အိပ္ေနတဲ့အခါ သားမ်က္ေတာင္ ထူစင္းစင္းကေလးေတြ ေမွးယွက္လို႔၊ မ်က္ခံုးက်ဲက်ဲ ပါးပါးေလးေပမဲ့ အတန္အသင့္ ပံုက်နေနၿပီျဖစ္တဲ့ မ်က္ခံုးတန္းကေလးနဲ႔၊ ႏွာတံေပၚပံုေလးကေတာ့ သူ႔အေဖနဲ႔ တူတာ၊ ႏႈတ္ခမ္း လံုးျပည့္ျပည့္ေလးက က်မဆီက ရထားတာ။ တႏွစ္ခဲြအ႐ြယ္ သားငယ္ဟာ အေဖ အေမ ႏွစ္ေယာက္လံုးဆီက အေခ်ာအလွေတြ စုပံုရထားတဲ့ သားကေလး ျဖစ္ေလတယ္။

ေမြးဆံပင္ ထူထူ မဲမဲေလးေတြနဲ႔ သန္လြန္းလွတဲ့ဆံပင္ ႏုႏုကေလးေတြကိုေတာင္ က်မမွာ သားကေလး နာမွာစိုးလို႔ မရိတ္ရက္ခဲ့ဘူး။ ေမေမက "ငါ့ေျမးေလး ႀကီးလာမွ ဆံပင္မသန္ပဲ ပလူေမႊး ပလူေတာင္ ျဖစ္ေနပါအံုးမယ္ေအ" ဆိုတာနဲ႔ သား ၄လသားက်မွ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေခါင္းရိတ္ေပးခဲ့တာ။ ေခါင္းတံုးေလးနဲ႔ သားကို က်မျဖင့္ ၾကည့္မဝ ႐ႈမဝ ႏိူင္ခဲ့ျပန္ပါဘူး။ ေမေမက သူ႔ေျမး ေခါင္းျပားမွာစိုးလို႔ ဆန္ကဲြ ေခါင္းအံုးေလး ခ်ဳပ္လို႔၊ သားအိပ္တဲ့ အခါဆိုလည္း ေခါင္းကေလးကို ဂ႐ုစိုက္လို႔ ဘယ္ညာ ေစာင္းလွည့္သိပ္ေပးခဲ့တာ။ ဒီေတာ့ သားရဲ႕ေခါင္း ကေလးက လံုးလံုးကေလးေပါ့။

သားေလးေမြးစကေန ခုခ်ိန္ထိ လစဥ္ သူ႔အေဖ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေလးေတြက မွတ္ခ်က္ေလးေတြနဲ႔အတူ အယ္လ္ဘမ္ထဲ အစီအရီ၊ သားေလး ေအာက္သြားတေခ်ာင္း စထြက္ၿပီ၊ သားေလး ေဖ၊ ေမ၊ ဖြား ေခၚတတ္ၿပီ စသျဖင့္ ေအာက္ေျခမွာ ေန႔စဲြ ေလးေတြနဲ႔ ေရးထိုးထားေလတယ္။ တေန႔က်ရင္ သားကို ျပရအံုးမယ္။ အဲဒီအခါက် သားက က်မ ပါးျပင္ကို ေမႊးၾကဴလို႔ ႐ွက္ရယ္ ရယ္ေနမွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ "သားက ငယ္ငယ္ကတည္းက လူေခ်ာပဲ ေမေမ့သားကိုးဗ်" လို႔ ညစ္က်ယ္က်ယ္ အၿပံဳးနဲ႔ ဆိုေလမလား။ က်မျဖင့္ သားကို ျမန္ျမန္ႀကီးေစခ်င္လွပါၿပီ။ သား လူပ်ိဳ႕မ်က္ႏွာကို တစိမ့္စိမ့္ေငးၾကည့္ရင္း သားေျပာလာမဲ့ စကားေတြ နားေထာင္ခ်င္လွပါၿပီ။

သားကေလး ႀကီးလာရင္ တျခားလူပ်ိဳကေလးေတြလိုပဲ အိမ္မကပ္ပဲ အလည္လြန္ေနမွာလား၊ နားမွာ နားကြင္းေလးတပ္၊ မ်က္ႏွာေပၚမွာ အေပါက္ေဖာက္ လို႔ စတီးလ္ အလံုးေလးေတြမ်ား ခုေခတ္လူငယ္ေတြလို တပ္ထားေလမလား၊ လက္ေတြမွာေရာ ေရာင္စံုက်စ္ႀကိဳးေလးေတြ ဝတ္ဆင္လို႔ အလွမက္ေလမလား။ က်မဆီက အႏုပညာပိုးပါခဲ့ရင္ေတာ့ သားဟာ ဂစ္တာတီး၊ သီခ်င္းဆိုလို႔ ၊ ၿပီးေတာ့ အပ်ိဳေခ်ာေတြအိမ္ေ႐ႇ႕ လူပ်ိဳလွည့္ခ်င္လည္း လွည့္ေနေပလိမ့္မယ္။ သူ႔အေဖလို စာဂ်ပိုးတေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ စာအုပ္ပံုေတြၾကားမွာ သူ႔အခ်ိန္ေတြ နစ္ျမဳတ္ကုန္ဆံုးေစေတာ့မွာ။

"သားက ခုမွ တႏွစ္ခြဲ႐ိွေသးတာကြာ အေမႀကီး စိတ္ကူးကလည္း ယဥ္ ယဥ္ႏိူင္လြန္းတယ္" လို႔ က်မစိတ္ကို ဖတ္ေနက် သူ႔အေဖစကား ၾကားေယာင္မိေတာ့ တကိုယ္တည္း ႐ွက္ၿပံဳးေလးၿပံဳးရင္း အေတြးပိုက္ကြန္တို႔ကို ျပန္လည္ ႐ုတ္သိမ္းရသည္။

သားကေလးကိုယ္ဝန္နဲ႔တုန္းက ဘယ္လိုျဖစ္မွန္းမသိ၊ အေသြးအသားထဲကကို ေတာင့္ေတာင့္ တတ စားခ်င္စိတ္ ျဖစ္ခဲ့တာက ေ႐ွာက္သီး၊ တကယ္လည္း ေ႐ွာက္သီးအလံုးလိုက္ေတြကို အႁမႊာေလးေတြ ႁမႊာစားခဲ့ေလတာ။ ဒါကို ခ်င္ျခင္းတပ္တယ္လို႔ ေခၚသတဲ့။ တခ်ိဳ႕ဆို ေဆးလိပ္ ျပာတို႔၊ အိုးျခမ္းပဲ့တို႔၊ အလႉ အိမ္က ထမင္းဟင္းတို႔မွ စားခ်င္သတဲ့။ က်မေသြးေတာင္းတာက ေ႐ွာက္သီး ျဖစ္ေလေတာ့ အေမက က်မဗိုက္ကို ၾကည့္ရင္း "အခ်ဥ္ႀကိဳက္ လူမိုက္ တဲ့ ညည္းလိုပဲ မိုက္တဲ့ကေလးေနမွာ" လို႔ ေငါ့ေျပာ ေျပာေလသည္။ က်မျဖင့္ ဗိုက္ထဲက သားကေလးကို ငံု႔ၾကည့္ရင္း ၿပံဳးမိေသးေတာ့တာ...။

မိဘေတြ သေဘာမတူတဲ့ၾကားက က်မ ကိုကို႔ေနာက္လိုက္ခဲ့တာ။ မိဘေတြဆိုတာထက္ ကိုကို႔အေမလို႔ေျပာရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္။ ကိုကို႔အေမက မာန္မာန ႀကီးတဲ့၊ ပညာဂုဏ္၊ မ်ိဳး႐ိုးဂုဏ္၊ ေငြဂုဏ္ေမာက္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးႀကီး။ က်မနဲ႔ သူ႔သားကို သေဘာမတူ ႏိူင္ပါဘူးလို႔ အတိအလင္း ေျပာလာေတာ့ က်မမွာ အသည္းေတြ ကဲြၿပီး ဝမ္းပန္းတနဲ ငိုေကြၽးခဲ့ရတာ။ အိမ္ကို ဝင္ထြက္ေန တဲ့ ကိုကို႔အေပၚ ခ်စ္ခင္ရင္းစဲြ႐ိွ႐ွာတဲ့ ေမေမကေတာင္ "ေမာင္ေက်ာ္ေဇာကို အိမ္ သိတ္မလာ ေစနဲ႔ေတာ့ သမီး" လို႔ အ႐ွက္နဲ႔ ဟန္လုပ္ တင္းခဲ့႐ွာသည္။ ကိုယ့္သမီးကို ေယာကၤ်ားေလး႐ွင္ ဘက္က လက္မခံဘူးဆိုတာကို ေမေမ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခံျပင္း႐ွာ၊ ႐ွက္႐ွာလိမ့္မလဲ။ ေဖေဖသာ႐ိွခဲ့ရင္ေရာ...ဘယ္လိုမ်ား တုန္႔ျပန္မွာပါလိမ့္။

က်မတို႔သားအမိ လက္ခ်င္း တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ရင္း၊ ေဖေဖ့ကို တမ္းတမိတိုင္း မ်က္ရည္က်ခဲ့ ရတာ အခါခါ...။ အဲဒီတုန္းက ေမေမနဲ႔က်မ ေ႐ွ႕ဆက္ဖို႔ အင္အားေတြ ဘယ္လိုမ်ား ေမြးခဲ့ရတာ ပါလိမ့္။ ၿပီးခဲ့ၿပီဆိုေပမဲ့ ျပန္ေတြးတိုင္း အသက္႐ႉၾကပ္ရေလာက္ ေအာင္ ေမာခဲ့ရတဲ့ေန႔ေတြ အမ်ားႀကီး႐ိွခဲ့ပါရဲ႕။ ခုေတာ့ က်မေ႐ွ႕မွာ ဘဝတခုလံုးအတြက္ အားကိုးစရာ လင္သား မားမားရပ္လို႔၊ အသက္နဲ႔ထပ္တူ ပံုအပ္ခ်စ္ရတဲ့ သားကေလး က်မရင္ခြင္ထဲမွာ ...ၿပီးေတာ့ ေအးျမတဲ့ေမတၱာေတြနဲ႔ မိခင္ရဲ႕ ရင္ေငြ႔ေအာက္မွာ ဒီေတာ့ က်မေလာက္ ကံေကာင္းသူ မိန္းမသား ႐ိွႏိူင္ပါအံုးမလား႐ွင္...။

******************************************************

"ဟယ္ မနီ နင့္မ်က္လံုးေတြ နီရဲလို႔...ငိုထားတယ္မဟုတ္လား ညတုန္းက နင္ ေယာကၤ်ား အ႐ိုက္ ခံရျပန္ၿပီလား ဟင္"

"မဟုတ္ပါဘူး အမရယ္ သမီးေလး ကိစၥပါ"

"နင့္သမီးကိစၥ ဟို တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ အႀကီးမလား"

"ဟုတ္ပါ့ အမရယ္ မေန႔ညက ေကာင္ေလးအေမ အိမ္လာၿပီး ႀကိမ္းေမာင္းသြားတာ၊ ေျပာဆိုသြားတာမ်ား...၊ အမရယ္ က်မတို႔ သားအမိမွာ ေနစရာ မ႐ိွဘူး"

"အို... ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ...ဒါနဲ႔ နင့္သမီးလည္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူပဲဟာ ဂုဏ္မငယ္ပါဘူး ဟယ္"

"ဒါေပမဲ့ အမရယ္ လူတကာအိမ္ လိုက္အဝတ္ေလ်ာ္ေနတဲ့ အေမနဲ႔ ၾကံဳရာက်ဘမ္းလုပ္တဲ့ အေဖက ေမြးလာတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႔ သူ႔သားကို သေဘာမတူ ႏိူင္ပါဘူးတဲ့ ...အတန္းအစားခ်င္း တူသလား တန္သလားနဲ႔ က်မေတာ့ က်မသမီးေလးပဲ သနားလြန္း လို႔ပါ အမရယ္ အီး ဟီးဟီး"

နဂိုထဲက ငိုခ်င္ရက္လက္တို႔ျဖစ္ေန႐ွာေသာ မနီမွာ ေျပာရင္းက တဟီးဟီး ငိုခ်ပါေလသည္။ က်မမွာ မိန္းမသားခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာ စိတ္ႏွင့္ မနီေက်ာကို ပုတ္ကာ ေခ်ာ့ေမာ့စကား ဆိုရသည္။

"မငိုပါနဲ႔ မနီရယ္...ေလာေလာဆယ္ သမီးကို ေခ်ာ့ေမာ့ထားပါအံုး၊ ေကာင္ေလးရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ လည္း ႐ိွေသးတယ္ေလ..."

အဝတ္ေလ်ာ္ၿပီး၊ လွန္းၿပီးလို႔ မနီက ျပန္သြားေပမဲ့ က်မရင္ထဲေတာ့ မနီက ႐ိွေနတုန္းျဖစ္၍ အေတြးမ်ားစြာ ခ်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။

လူေတြဟာ တယ္ခက္တာပဲ...ဘာ့ေၾကာင္႔မ်ား လူလူခ်င္း အဆင့္အတန္း ခြဲျခားခ်င္ၾကပါလိမ့္။ မနီသမီး အႀကီးမေလးက ႐ုပ္ကေလးက အေခ်ာသား၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူလည္း ျဖစ္ျပန္၊ အေနအထိုင္ေလးလည္း မဆိုး႐ွာပါဘူး... မနီတို႔ လင္မယားကလည္း ျခစ္ကုတ္စုေဆာင္းၿပီး တကၠသိုလ္ေက်ာင္း သူနဲ႔ တူတူတန္တန္ေတာ့ ဆင္ထားၾက႐ွာပါတယ္ ေကာင္ေလးနဲ႔ ေက်ာင္းမွာေတြ႔ၾက၊ ခ်စ္ႀကိဳက္ၾက ထင္ပါရဲ႕...။ ဒါကို ေကာင္ေလးမိဘေတြက ဘာလို႔ မ်ား.....

အို....ဘုရား ဘုရား တေန႔မွာ သားကေလးက သူ႔မိန္းကေလးကို အိမ္ေခၚလာပါၿပီတဲ့ မနီသမီးလို မိန္းကေလး ျဖစ္ခဲ့ရင္ျဖင့္ က်မ ဘယ္လိုမ်ား ဆံုးျဖတ္ရမွာပါလိမ့္...။ သားကေလး ပင္ပန္းမွာေပါ့ကြယ္ သူတို႔တမိသားစုလံုးကို ငါ့သားက ႐ုန္းကန္ ေကြၽးရေတာ့မွာေလ ၿပီးေတာ့ သူ႔အေဖက စ႐ိုက္ၾကမ္းပါဘိ သနဲ႔...မျဖစ္ႏိူင္ပါဘူး သားေလးရယ္...ငါ့သားေလး စိတ္ဆင္းရဲ ကိုယ္ဆင္းရဲ ျဖစ္ရမွာ၊ အေမ မၾကည့္ရက္ပါဘူး သားရယ္...တျခား မိန္းကေလးေတြထဲက ေ႐ြးပါ သားရယ္ ေနာ္...

က်မ အဲသလိုမ်ား ေျပာမိေလမလား မသိပါ...အေတြးနဲ႔တင္ ႀကီးစြာေသာက ျဖစ္ရပါသည္။ လူတလံုး သူတလံုး ျဖစ္ေအာင္၊ လိမၼာယဥ္ေက်းေသာ ပညာတတ္ သားကေလး၊ လူ႔အဖိုးတန္ကေလးျဖစ္ေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့သမွ် အေတာင္အလက္စံုတဲ့အခါ သူလိုရာ ပ်ံသန္းသြားေတာ့မွာလား...။ သူမွန္တယ္ထင္ရာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာရာပဲ ဇြတ္တိုးလုပ္ေလမလား...။ ကိုယ္တိုင္ မသိလိုက္ခင္မွာပင္ ပါးျပင္ေပၚ လိမ့္ကနဲ က်လာေသာ မ်က္ရည္ပူတို႔ကို လက္ဖမိုး ျဖင့္ အသာ သုတ္ဖယ္ပစ္မိေနေတာ့သည္။ သားကေလးကျဖင့္ က်မတို႔ အိပ္ရာေဘးက ဇာျခင္ေထာင္ပါးပါးေလး အုပ္မိုးထားေသာ သစ္သား ပုခက္ေလးထဲမွာ အပူအပင္မဲ့ အိပ္ေပ်ာ္ ေနလိုက္တာ...။

*************************************************

"သား ေက်ာ္ေဇာ...မင္းႏွယ္ကြယ္ ေ႐ြးစရာ မိန္းကေလးေတြ အမ်ားႀကီးထဲကမွ ဒီမိန္းကေလးပဲ မင္းမ်က္လံုးထဲ ျမင္သလားကြဲ႔၊ ပညာတတ္၊ ႐ုပ္ေခ်ာ၊ မ်ိဳး႐ိုး သင့္တင္႔႐ံုေလးနဲ႔ အေမ သေဘာတူ ႏိူင္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူ႔မွာ႐ိွေနတဲ့ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္က ျပင္လို႔ မရဘူး ငါ့သား မင္းေမြးလာမဲ့ မ်ိဳးဆက္ ေသြး ဆိုတာကို ထည့္စဥ္းစားမိရဲ႕လားဟင္...အို ဒါေနာက္ဆံုးစကားပဲ မင္းမိန္းကေလး ကို အေမတို႔ လံုးဝ သေဘာမတူႏိူင္ဘူး ျပန္ေခၚသြား..."

"အန္တီ အန္တီရယ္ ျပန္စဥ္းစားပါအံုး႐ွင္ သမီးတို႔ ႏွစ္ေယာက္ တကယ္ ျမတ္ႏိူးၾကတာပါ အန္တီ...."

"အို မၾကားခ်င္ဘူး ဘာမွထပ္မေျပာနဲ႔ ေက်ာ္ေဇာ သူ႔ကို ငါ့ေ႐ွ႕က ေခၚသြားစမ္း..."

"ဟင့္အင္း မျပန္ပါရေစနဲ႔ အန္တီ...မျပန္ပါေစနဲ႔...ဟင့္အင္း...ဟင့္အင္း...."

အတန္တန္ ေခါင္းခါျငင္းဆန္ရင္း လႈပ္ကနဲ လန္႔ႏိုးေတာ့မွ အိပ္မက္တခု ျဖစ္ေနမွန္း သိေတာ့ သည္။ ရင္ထဲမွာ ဖ်န္းကနဲ ေႏြးလာ ကာ တကိုယ္လံုး႐ိွေသြး တို႔ လွည့္ပတ္စီးဆင္းေနသည္ကို ပကတိမ်က္စိႏွင့္ ျမင္ေနရသလို ခံစားလိုက္ရေလသည္။

ပါးျပင္ေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြ စိုတုန္း႐ိွေသးသည္။...မနက္ခင္းက မနီႏွင့္ ေျပာခဲ့ေသာ စကားမ်ား၊ ေတြးခဲ့မိေသာ အေတြးမ်ား သည္ က်မရင္ထဲ ဘယ္ေလာက္ထိ နက္႐ိႉင္းစြာ အျမစ္တြယ္ခဲ့ေလသည္မသိ။

သားကေလး ေမြးစဥ္က သားကေလးတကိုယ္လံုး ကိုယ္လက္အဂၤါ စံုမစံု အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ၾကည့္ၿပီးမွ စိတ္လက္ေအးရေသာ အျဖစ္ကို ျပန္သတိရသည္။ ကိုကို႔အေမ၏ သားအေပၚထားခဲ့ေသာ အတၱေႏွာင္ႀကိဳးကို ေစ့ေစ့မၾကည့္ပဲ ရင္ႏွင့္ ျမင္တတ္ခဲ့ရၿပီ...

သားသည္အေမတို႔၏ သားအေပၚတြင္ တြယ္တာျမတ္ႏိူးမႈ၊ မိမိ တဦးတည္းကိုသာ ပံုအပ္ ခ်စ္ေစလိုမႈ၊ သားတို႔ဘဝ ျမင့္မား ေျဖာင့္ျဖဴးေစလိုမႈတို႔သည္ အတၱဟူေသာ ႀကိဳးပါးပါးႏွင့္ လြန္းတင္ရက္ဖြဲ႔ကာ တုတ္ေႏွာင္တတ္ေသာ အသြင္ေျပာင္းတတ္ သည္ တဲ့လား....

ဟင့္အင္း က်မ သားကေလးကို မတုတ္ေႏွာင္ရက္ပါ။ ၿပီးေတာ့ အားငယ္စြာ နိမ့္က် နာက်င္ခဲ့ရသည့္အျဖစ္ကို ခါးသီးပင္ပန္းစြာ ခံစားရအံုးမည့္ က်မလို မိန္းမငယ္ေလး ေနာက္ထပ္ တေယာက္လည္း မ႐ိွေစခ်င္ေတာ့ပါ။ သားရဲ႕ ေ႐ြးခ်ယ္မႈအေပၚ လက္ခံ ၾကည္ျဖဴေပးႏိူင္တဲ့ မိခင္တေယာက္အျဖစ္ ေႏွာင္ႀကိဳးေျဖေလွ်ာ့ႏိူင္ဖို႔ က်မ ႀကိဳးစားရပါအံုးမည္။

ဆံပင္႐ွည္တို႔ျဖင့္ အျမဲတမ္း ဖံုးအုပ္ထားတတ္ေသာ ညာဖက္နား႐ြက္ကေလးကို မွန္ထဲမွာ ျမင္ရ႐ံုေလး မရဲတရဲ ျပန္ၾကည့္မိသည္။ မွန္ထဲမွာ ျမင္လိုက္ရသည္က နားကပ္ပန္ရမည့္ နားျပားကေလးပါမလာပဲ ေမြးရာပါ ေအာက္ပိုင္းတဝက္ တိတိ ျပတ္ေနေသာ... နား႐ြက္ကေလးတဖက္....။


20 comments:

ကိုေဇာ္ said...

အရမ္းေကာင္းတယ္ အမေရ။
ကိုယ္က ဒီလို ျဖစ္ခဲ႔ဖူးမွ သူမ်ားကိုလည္း ဒီလို ခံစားေပးႏိုင္မွာေပါ႔ဗ်ာ။
ဘယ္လို ေျပာရမလဲ။
ကိုယ္ေတြ႕မွ လူဆိုတာ ခံစားသိနားလည္တာလို႔ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။

ကိုခ်စ္ေဖ said...

၀ထၳဳေလးကေကာင္းသဗ်ာ..သားကိုခ်စ္တဲ့အေမရဲ့ လကၡဏာေတြအျပည့္ပဲဗ်ာ အေ၀းေရာက္သားဆိုးတေယာက္အေနနဲ႔ ခံစားရပါတယ္ဗ်ာ

ေမာင္ေမာင္ said...

မခ်စ္ၾကည္ေအး အေရးအသား ကေတာ့ ၾကိဳက္တယ္ဗ်ာ။
ေခါင္းစဥ္ေလးကလဲ အတၱပါးပါးေလး တဲ့ ။ ဒီ၀တၳဳေလး ကို ဖတ္လိုက္
ရေတာ့ ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသားသားေတာ္ေမာင္ အတြက္ေတာင္ထည့္ေတြးလိုက္မိေသးတယ္။ :)
ကိုယ့္ တုန္းက လဲ မိခင္ရင္ခြင္ထဲ က ေျပးထြက္လာခဲ့တုန္း မိခင္ၾကီး
ခံစားရမွာ ျပန္ျမင္ေယာင္မိေနပါတယ္။
အေတြးေတြ မွ်ေ၀ေပးတဲ့ မခ်စ္ၾကည္ေအး ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ပူးေတ said...

မမရယ္ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ရင္ထဲမွာ မိန္းကေလးဘက္က စဥ္းစားေပးလိုက္ သားဘက္ကစဥ္းစားေပးလိုက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ပီပီျပင္ျပင္ေရးဖြဲ႔ထားႏိုင္တယ္... အရမ္းေတာ္တယ္မမ... စာအုပ္ေတာင္ ထုတ္လို႔ရတယ္..
ပူးေတမွာ အခုထိေတာ့ သားတေယာက္ေတာင္ မပိုင္ဆိုင္ေသးေပမယ့္ ဖတ္ရင္းနဲ႔ေတာင္ အတၱက ေပၚလာတယ္.. အခုလက္ရွိကို အစ္ကိုေတြ ေမာင္ေတြရွိတယ္ေလ... ဆင္းရဲတာမ်ိဳး ပညာမတတ္တာမ်ိဳးကို လက္ခံႏိုင္ေပမယ့္ စာရိတၱမေကာင္းတာ(သစၥာမရွိတာ၊ လူလည္က်တာ) ၊ မ်ိဳးရိုးမေကာင္းတာ(ေလာင္းကစားေတြပဲလုပ္ခ်င္တာ၊ အလုပ္ကို လံုးဝ လက္ေႀကာတင္းေအာင္ မလုပ္ခ်င္ႀကဘူး) မ်ိဳးက်ေတာ့ ကိုယ့္တူ ကိုယ့္သား ကိုယ့္ေသြးကို ေသြးသိပ္အေႏွာမခံခ်င္ျပန္ဘူးမမေရ.. အတၱေတြေလ... အတၱေတြ ပါးပါးေလးမကဘူးထင္တယ္.. ထူတဲ႔ အတၱေတြေပါ႔.. :D

ေရႊရတုမွတ္တမ္း said...

ကေလးမရွိသူမ်ားကေတာ့ စိတ္ကူးေတြယဉ္ေနလိုက္တာ..
သားေတြတျပံဳၾကီး ေမြးထားတဲ့ ကိုၾကီးေက်ာက္တို႔အေမေတာ့ ဘယ္သားက ဘယ္သူနဲ႔ဘာေတြျဖစ္ေနမွန္းကို ဂရုစိုက္မေနနိုင္ဘူး
ေခ်ြးမေတြေခၚလာမွ ..ေအာ..မိန္းမရျပီကိုးဆိုတာသိေတာ့တာပဲ..

ကုိေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ) said...

အမ ၀တၴဳက ဖတ္လုိ႕ ေကာင္းတယ္။

ယြန္း said...

မိုက္တယ္ ..မေရ..ယြန္းမွာလဲသားေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္..
ဖတ္ရင္းနဲ့ ရင္ကိုထိတယ္..တကယ္ပဲ..

Vista said...

မခ်စ္ၾကည္ေရးတာ ဖတ္ရင္း စိတ္မေကာင္းေနတာ . ဦးေလးေက်ာက္ ကြန္မန္ ့ေရာက္မွ ဝါးလံုးကြဲရယ္မိေတာ့တယ္

sosegado said...

ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ေရစီးကုိ၊ မိဘေတြက လက္ခံရမွာပါ၊ အေမ သမီး ေယာကၤ်ား ယူလုိက္ၿပီး၊ သားမိန္းမယူလုိက္ၿပီး၊ မိဘေတြကုိ အသိေပးအဆင့္ပဲဲျဖစ္ လာေတာ့မွာပါ၊ ဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ့သားဆုိ အဲလုိနဲ႔ ယူၿပီးကြဲတာ ႏွစ္ၾကိမ္ရွိၿပီး၊ ဒီဘက္မွာကုိေျပာတာပါ၊
မာမီမွာ ႏွလုံးေရာဂါရွိလုိ႔ပါဆုိလဲ၊ so what အဲလုိျဖစ္လာေတာ့မွာပါ၊

ေမာင္ဘႀကိဳင္ said...

ကုိကိုေက်ာက္မန္႔ခ်က္ကေတာ႔ ကြင္းခနဲ႔ ကြက္ခနဲ႔ပဲ
အစ္မလက္သြက္လွခ်ည္လား

သဒၶါလိႈင္း said...

အဲလိုအတၱမ်ိဳးလႊင့္ပစ္ႏိုင္ပါ့မလားမသိဘူးေနာ္..။ ကိုယ္သာမိဘေနရာ
မွာဆိုရင္ေပါ့..။

ခင္တဲ့
ညီမသဒၶါ

TZA said...

အို.. လူႀကီးေတြကိစၥ နားကိုမလည္ေတာ့ပါဘူး

အင္ၾကင္းသန္႕ said...

မမေရ...သားရွင္မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ကို ေပၚေပၚလြင္လြင္ ၿမင္သာေအာင္ကုိ ေရးဖြဲ႕သြားတာပါလား...ဒီလို အတၱပါးပါးမ်ိဳးဟာ သားေယာက်ာ္းေလးေမြးထားတဲ့ အေမတုိင္း ၿဖစ္ဘူး၊ရွိဘူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္ေနာ္...

rose of sharon said...

ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္... ေတာ္လိုက္တာ... ဝထၱဳထဲကအေၾကာင္းအရာကိုေတာ႔ မေဝဖန္ခ်င္ဘူး.... စာေရးသူရဲ႕အေတြးကိုေတာ႔ နားလည္ခံစားမိပါတယ္...

မိုးခ်ိဳသင္း said...

သားသမီးေတြကို ျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ တန္ဖိုး value ခ်င္း တထပ္တည္း မက်ႏိုင္တဲ႔အခါ ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ၾကံဳရတတ္ပါတယ္။ ၀တၳဳေလး ေကာင္းလိုက္တာ မမ။
ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲေလ.. ကိုယ္႔မွာ သားသမီး မရွိေပမဲ႔ တူ တူမေတြ ရွိတဲ႔အခါက်ေတာ႔ ဒါမ်ိဳး ၾကံဳမ်ားၾကံဳရရင္ သူတို႔စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ အဓိက စဥ္းစားၿပီး ကိုယ္ေနတတ္ေအာင္ ေနရမွာေပါ႔။

Nge Naing said...

ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္မသားကို ႀကီးလာလို႔ မိန္းမယူရင္ ဘာသာတူ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္ အက်င့္စာရိတၱ အျဖစ္မေန ေကာင္းရမယ္ပဲ ေျပာထားတယ္။ က်န္တာ ဘာမွမခြဲျခားဘူး။ အဆင့္အတန္း ခြဲျခားတာ ကၽြန္မ မႀကိဳက္ဘူး ဆိုေပမဲ့ မခ်စ္ၾကည္ေအး စာထဲကလို ကိုယ္ပိုးေမြးသလို ေမြးၿပီး ပညာနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ အျပည့္အစံု ရွာေဖြေထာက္ပံ့ေပးလိုက္တဲ့ သားက သူမ်ားမိသားစု တခုလံုးကို ကၽြန္လို သြားလုပ္ေကၽြးေနရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၾကည့္ရက္မယ္လို႔ေတာ့ မထင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္သြားရင္လည္း သူ႔ကုသိုလ္ပဲ သတ္မွတ္ရမွာေပါ့။

ဇြန္မိုးစက္ said...

အတၱပါးပါးေလးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္....

ကုိယ့္အစ္မ လက္သြက္ေနတယ္ေနာ္။ ၀တၱဳေကာင္းေလးေတြ ေဟာတစ္ပုဒ္၊ ေဟာတစ္ပုဒ္နဲ႔ း)

ညီမေလး said...

ပထမပိုင္းနဲ႕အဆံုးပိုင္းကို ဖတ္ရေတာ႕ မားကို သတိရလိုက္တာ....။ မိခင္ေမတၱာဆိုတာ အဲ႕လိုပဲေနာ္ ... ။
ဒါေပမဲ႕ အဲ႕ဒီအတၱပါးပါးေလးဟာ အထားအသိုမတတ္ခဲ႕ရင္ တခါတခါ သိပ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္ေနာ္ ။
မိသားစု အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ လုိ႕ပဲ ဆႏၵျပဳခ်င္ပါတယ္ ။
မမခ်စ္ၾကည္ေအးက စာအေရးသိပ္ေကာင္းတာပဲ ။

sonata-cantata said...

ဒီကေတာ့ ဘာမွ် မေျပာလိုပါဘူး
စိတ္၀င္စားရင္ ေစာင့္ၾကည့္ၾကပါ
သားႏွစ္ေယာက္ေတာင္ရွိပါတယ္
ငါကြ
(ခ်စ္ၾကည္ေရ ငါကြ ဆိုတာ အတၱလားငွင္)

T T Sweet said...

ဝထၱဳေလး အစအဆံုးေသခ်ာဖတ္သြားပါတယ္ အၾကည္ေရ ... အေမတစ္ေယာက္မိွဳ႔ အေမတစ္ေယာက္ရဲ႔အတၱကို ခံစားနားလည္ပါတယ္။

အေပၚက ေဒၚသီတာ ... (ကန္ေတာ႔ေနာ္ အစ္မသီတာ .... ေနာက္ခ်င္လို႔ပါ) သမီးရွင္ေတြမွာလဲ အတၱရွိပါတယ္ေနာ္ ...း)))

Post a Comment

ေကာ္မန္႔မ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ထင္ျမင္ခံစားရသလိုသာ ေရးခဲ့ပါရွင္