Monday, February 22, 2010

မဂၢင္ေဖာင္စီး ကိုးရက္ခရီး

၂၀၀၈တုန္းက တရားစခန္း တခုအၿပီးမွာ စီစဥ္သူ KZMS နဲ႔ က်မ စကား ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါ တယ္။ ျမစိမ္းေတာင္ေတာရ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး ရဲ႕ တရားေတြ အလြန္ႀကိဳက္ေၾကာင္း ပါ။ အဲဒီမွာ သူက သူလည္း အလြန္ ႀကိဳက္ေၾကာင္း၊ ဆရာေတာ္ႀကီးကို ပင့္ေလ်ာက္ၿပီး တရားစခန္း တခု စီစဥ္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာလာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလည္း ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ဖို႔ နဲ႔ ျဖစ္ခဲ့ရင္ က်မ ဝင္ျဖစ္ေအာင္ ဝင္ပါမယ့္ အေၾကာင္း ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ခုေတာ့ စီစဥ္သူ ကလည္း ျဖစ္ေအာင္စီစဥ္ခဲ့သလို အားထုတ္ခ်င္သူက လည္း ျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ ခဲ့ပါၿပီ။ အဲဒါကေတာ့ မေလး႐ွားႏိုင္ငံ ကိုတာတင္ဂီၿမိဳ႕မွာ 13Feb ကေန 21Feb အထိ က်င္းပစီစဥ္ ခဲ့တဲ့ ၉ရက္တာ တရားစခန္းႀကီးပါပဲ။

စပ္မိလို႔ ေျပာျပပါအံုးမယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မ အမ်ိဳးသားက က်မ I.C ႀကဳိက္မွန္း သိလို႔ လက္မွတ္ ၂ေစာင္ ဝယ္ထားခဲ့တာပါ။ မႏွစ္ကလည္း I.C လာခ်ိန္မွာ က်မက သီလ႐ွင္ဝတ္ႀကီး နဲ႔ အိႏၵိယ ဗုဒၶဂါယာကို ေရာက္ေနခဲ့တာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ေတာ့ I.C Show ၾကည့္ျဖစ္ဖို႔ အားခဲ ထားခဲ့တာပါ။ ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္မွာ ႏွစ္ကူး ပိတ္ရက္ ဆံုၾကဖို႔လည္း စီစဥ္ခဲ့ေသး တာပါ။ ဒါေပမဲ့ က်မက ႐ႊတ္ေနာက္ေနာက္ က်မ အက်င့္အတိုင္း " I.C ဂ႐ုလိုက္ဖ္႐ိႈး (Group Live Show)က ႏွစ္တိုင္း လာပါတယ္ဟာ ဆရာေတာ္ႀကီးက ႏွစ္တိုင္း လာဖို႔မလြယ္တဲ့ ဝမ္းမန္း႐ိႈး (One Man Show) မို႔လို႔ ငါေတာ့ တရားစခန္းပဲ ဝင္ေတာ့မယ္" လို႔ သူငယ္ခ်င္း ေတြကို စ ေနာက္ ခဲ့ေသးတာပါ။

က်မ နဲ႔ အတူ တိုင္ပင္မထားပဲ က်မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္လည္း ဝင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူက တရားအားထုတ္ဖို႔ အလြန္လိုလားသူ ပီပီ စခန္းမဝင္ခင္ က်မ နာဖို႔ တရားေခြကို အိမ္တိုင္ရာ ေရာက္ ပို႔ေပး ခဲ့ပါေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ မထင္မွတ္ပဲ သူနဲ႔က်မ ရဲ႕ ေယာဂီနံပါတ္ စဥ္က အစဥ္လိုက္ ျဖစ္ေနခဲ့ေလေတာ့ အိပ္ရာ ေဘးခ်င္း ကပ္လ်က္သား ျဖစ္ေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တေယာက္ နဲ႔ တေယာက္ စကား မေျပာၾကေၾကး ကတိထားခဲ့ၾကပါတယ္။

ရိပ္သာ ရဲ႕ အခ်ိန္ ဇယားအရ မနက္ ၄ နာရီ ၁၅ မွာ ဘုရား႐ိွခိုး၊ တရားစထိုင္ရမွာ ျဖစ္ၿပီး အိပ္ရာထခ်ိန္ မနက္ ၄နာရီလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အမ်ိဳးသမီးေယာဂီေတြ မ်ားတာမို႔ တခ်ိဳ႕ က ၃နာရီ ထ ေရခ်ိဳးမွာ က်မတို႔ အရင္ အေတြ႔အၾကံဳ အရ သိေနေလေတာ့ က်မ က မနက္ဆို ၂နာရီခဲြမွာ အိပ္ရာထပါတယ္။ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးက အအိပ္ဆတ္ သူေတြမို႔ သူ ဖ်တ္ကနဲထရင္ က်မလည္း ႏိူးရ ပါ တယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းက ေရပူမ႐ိွတာမို႔ ေရေအးနဲ႔ပဲ ေအးတယ္ ေအးတယ္ မွတ္ၿပီး ခ်ိဳးခဲ့ရပါတယ္။ သီလ႐ိွေနတဲ့ အခ်ိန္မို႔လို႔ ထင္ပါရဲ႕ အိပ္ခ်ိန္ ၄နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ ပဲ႐ိွေပမဲ့ မနက္ႏိူးတိုင္း လန္းဆန္းေနၿပီး ေရေအးနဲ႔ခ်ိဳးေပမဲ့ ႏွာေတာင္ မေစးခဲ့ ပါဘူး။

က်မ အထင္မွားသြားတာက ဆရာေတာ္ႀကီးက တပါးတည္း မဟုတ္ပါဘူး လက္ေထာက္ တရားပို႔ ဆရာေတာ္ ႏွစ္ပါး နဲ႔ ႂကြလာခဲ့တာပါ။ အဲဒီ တရားပို႔ ဆရာေတာ္ ႏွစ္ပါးရဲ႕ အခန္းက႑က တကယ္ အေရး ႀကီးလွပါတယ္။ က်မတို႔ နိဗၺာန္ခရီးသြား ေယာဂီေတြကို မဂ္ဖိုလ္ခရီး မွာ လမ္းၫႊန္ဖို႔ ဆိုတာ လမ္းျပတဲ့ ဆရာကိုယ္တိုင္ ေရာက္ဖူးၿပီးသား ျဖစ္မွသာ လမ္းျပႏိူင္ေတာ့မွာပါ။ အဲဒီ ဆရာေတာ္ ႏွစ္ပါးရဲ႕ ေျပာဆို လမ္းၫႊန္ တရားပို႔ပံု အိေျႏၵ အႏုအရင့္ကို ၾကည့္တာနဲ႔ ဆရာေတာ္ ႏွစ္ပါးဟာ သံသရာမွာ ေထာက္တည္ရာ ရထားၿပီး သူေတြ ဆိုတာ က်မ ေသခ်ာေျပာႏိူင္ပါတယ္။

က်မရဲ႕ ဘာကိုျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္စရာဘက္က လွည့္ေတြးတတ္တဲ့ အက်င့္ဟာ အစ တရက္၊ ႏွစ္ရက္မွာ က်မကို ဒုကၡ ေကာင္းေကာင္းေပးခဲ့ ပါတယ္။ ဒုတိယရက္မွာေပါ့ သမာဓိ ထူေထာင္စဥ္မွာ က်မရဲ႕ မ်က္ႏွာ တခုလံုးေပၚ ပု႐ြက္ဆိတ္ေတြ တက္လာသလို တ႐ြ႐ြနဲ႔ ခံစားေန ရတာ အူထဲကကို ယားတက္လာၿပီး သမာဓိ တည္ၿငိမ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး မွတ္ေနတုန္းမွာ တရားပို႔ ဆရာေတာ္က "တခါတေလ မိမိတို႔ ကိုယ္ေပၚကို အေကာင္ေလးေတြ တက္လာသလို ႐ြ႐ြ ႐ြ႐ြ နဲ႔ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္ ၊ ႐ြရင္ ႐ြတယ္ ႐ြတယ္ လို႔ မွတ္ပါ" တဲ့...။ "ဘုရား ဘုရား ဆရာေတာ္ ငါတ႐ြ႐ြ ျဖစ္ေနတာ ဘယ္လိုလုပ္ သိသြားပါလိမ့္ ဟိဟိ" ဆိုၿပီး မ်က္ႏွာႀကီးက ၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆိုးလိုက္ပါလိမ့္ေနာ္၊ မသိရင္ျဖင့္ ဒီေယာဂီႏွယ္ သုခ ေဝဒနာေတြ ခံစားၿပီး ပီတိ ဂြမ္းဆီထိသလို ျဖစ္ေနတယ္ ထင္စရာ....

၅ရက္ေျမာက္ေန႔ တရားစစ္တဲ့ အခါ ေယာဂီေတြအားလံုး ေဝဒနာျပပဲြေတြ လုပ္ၾကပါေတာ့ တယ္။ ဒုကၡေဝဒနာရဲ႕ ႏိွပ္စက္ပံုေတြကို ဆရာ ေတာ္ထံ သူ႔ထက္ငါ ေျပာၾက ေလ်ာက္ၾကပါ ေတာ့တယ္။ အဲဒီ အခိ်န္မွာ ေယာဂီအားလံုးရဲ႕ ကိုယ္လံုးေတြဟာ ကိုင္႐ိုက္ထားသလို နာက်င္ ေနေတာ့တာကိုး။ တပည့္ေတာ္ ေျခသလံုးႀကီးျဖင့္ ကဲြထြက္ေတာ့မလို၊ တပည့္ေတာ္ ေပါင္ထဲ ကို သံဆူးေခြနဲ႔ လိွမ့္သလို ဘာညာ ေပါ့ေလ၊ သက္သာတဲ့သူမ်ား တေယာက္မွ မ႐ိွပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ဆရာေတာ္က ႐ုပ္နာမ္ေတြရဲ႕ မျပတ္မလပ္ ႏိွပ္စက္ပံုကို ေဟာျပၿပီး ကိေလသာ ႀကီးမား ေလ၊ ပို ႏွိပ္စက္နာက်င္ရေလ ဆိုေတာ့ကာ က်မတို႔ ေယာဂီေတြ အားလံုးခမ်ာ ကိေလသာတံုးႀကီး ေတြ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

ေန႔ဆြမ္းစားတဲ့ အခါမွာလည္း က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္က တစားပဲြထဲ ေဘးခ်င္းကပ္ ျဖစ္ၿပီး အမွတ္စိပ္သူေတြမို႔ အၿမဲ ေနာက္ဆံုးမွ စားၿပီးပါတယ္။ ဇယားအရ ဆြမ္းစားၿပီးရင္ စႀကၤန္ေလ်ာက္ရမွာမို႔ မေလ်ာက္ခင္ က်မ အိပ္ေဆာင္ေပၚ တေခါက္ျပန္တက္ၿပီး သြားတိုက္ ေလ့႐ိွပါတယ္။ အဲဒီမွာ တခ်ိဳ႕ ေယာဂီ ညီမငယ္ေလးမ်ားက ေလ်ာင္းၿပီး မွတ္ေနတာေလးေတြ ေတြ႔ရပါတယ္။ ႀကိဳးစားၾက ႐ွာပါတယ္ တေခါေခါ နဲ႔ ေပါ့ေလ။ တခ်ိဳ႕ ေယာဂီ ညီမငယ္ေလးမ်ား ကေတာ့ စာကေလးေတြလို ပက်ိ ပက်ိနဲ႔ စကားခိုးေျပာ ေနၾကပါတယ္။ ဪ သူတို႔ခမ်ာ ဒီအ႐ြယ္ေလးေတြနဲ႔ တရားစခန္း ဝင္ဖို႔ အသိ႐ိွတာကို ကပဲ ခ်ီးက်ဴးစရာ မဟုတ္ပါလား။ က်မတို႔တုန္းက ဒီအ႐ြယ္ ကဲေကာင္း တုန္း ၊ ဆိုးေကာင္းတုန္းေလ။

ေနာက္ရက္ေတြ မွာေတာ့ အ႐ိွန္ ေႏွးခ်စရာ မလိုေတာ့ေအာင္ကို ေျခေထာက္ေတြ၊ ဒူးေတြက နာလာၿပီး ေယာဂီအားလံုး လမ္းေလ်ာက္ တိုင္း ဂၽြတ္ဂ်က္ နဲ႔ ျမည္သူကျမည္၊ တကၽြတ္ကၽြတ္နဲ႔ အိမ္ေျမႇာင္ဘဝ ေရာက္သူေတြ ေရာက္ကုန္ၾကပါေတာ့တယ္။ ၆ ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ဆရာေတာ္ ႀကီး မနက္ပိုင္း အလုပ္ေပးတရား နာေနစဥ္ က်မ ရင္ဘတ္ေအာင့္ၿပီး အသက္႐ႈမဝ၊ ပါးစပ္က လည္း ဆရာေတာ္ႀကီး တရားခ် ေပးတာ လိုက္မဆိုႏိူင္ေတာ့ေအာင္ ေမာလာတာနဲ႔ အသာေလး ၿငိမ္ၿပီး ခံစားရသမွ်ကို မွတ္ေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။

ၿပီးမွ ဆရာဝန္ဆိုတဲ့ အန္ကယ္ႀကီးကို က်မ ေနလို႔ သိတ္မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာခဲ့တာနဲ႔ သူက ေဆးခန္းေလးထဲ ေခၚသြားၿပီး စစ္ေမး ပါတယ္။ ဟိုဒီ စမ္းသပ္ၿပီး အိပ္လို႔ရရဲ႕လား၊ စားေရာ စားႏိူင္လား ေမးပါတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလည္း အိပ္လို႔ရေၾကာင္း၊ စားတာ ကေတာ့ မစားႏိူင္ပဲ ပန္းကန္ တဝက္ပဲကုန္ေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔ ေန႔ဆြမ္းစားေတာ့ အံ့ဩဖြယ္ တပန္းကန္လံုး တက္တက္ေျပာင္ စားလိုက္ႏိူင္ပါတယ္။ ဆရာဝန္ အန္ကယ္ႀကီးက စားၿပီးလို႔ ထမင္းစားေဆာင္က အထြက္၊ က်မေဘးက အျဖတ္မွာ လူနာတေယာက္ ျဖစ္တဲ့ က်မဘက္ မ်က္လံုးေဝ့ အၾကည့္၊ က်မျဖင့္ တက္တက္ေျပာင္ ေနတဲ့ ပန္းကန္ႀကီး ဘယ္နား ဖြက္ထားရ မွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ့ရပါေသး တယ္။ အဲဒီေန႔က်မွ တိုက္ဆိုင္လိုက္တာမ်ား...ေျပာပါတယ္...။

ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး ေဟာၾကားေတာ္မူ ခဲ့တာေတြကလည္း တကယ့္ကို အႏွစ္ေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ က်မတို႔ ေယာဂီေတြ ႀကိဳးစားခ်င္ေအာင္၊ အားတက္လာေအာင္ တကယ္ကို ခႏၶာ ဥာဏ္ေရာက္ သစၥာဆိုက္ ေအာင္ ေဟာၾကားေတာ္ မူပါတယ္ ။ တရားပို႔ ဆရာေတာ္ ႏွစ္ပါးရဲ႕ ေစတနာ၊ ေမတၱာေတြကလည္း အားထုတ္သူေတြ အေပၚ အလြန္ ႀကီးမားလွပါတယ္။ အင္မတန္ တိုေတာင္းတဲ့ ၉ရက္ ပါပဲလို႔ က်မ ခံစား ခဲ့ရပါတယ္။ ဆရာေတာ္ ၃ပါးရဲ႕ေက်းဇူး ေတြကို ကန္ေတာ့ရင္း၊ စီစဥ္သူရဲ႕ အားထုတ္မႈေတြကိုလည္း​‌​ က်မ ဒီေနရာကေန အသိအမွတ္ ျပဳရင္း လိႈက္လဲွစြာ ေက်းဇူးတင္႐ိွေၾကာင္း ေျပာၾကားခ်င္ပါတယ္။

နိဗၺာန္ ဆိုတာ ပါ႒ိလို နိ ဆိုတဲ့ မ႐ိွျခင္း နဲ႔ ဝါန ဆုိတဲ့ တဏွာ ေပါင္းစပ္ထားျခင္းျဖစ္ ပါတယ္။ ေလာကီလူသား ပုထုဇဥ္ေတြကို မီးထြန္းထား တဲ့ ဖေယာင္းတိုင္ နဲ႔ တင္စားရမယ္ ဆိုရင္ နိဗၺာန္ ဆိုက္ေရာက္သူ သူေတာ္ ေကာင္းေတြဟာ မီးၿငိမ္းသြားတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္ပါပဲ။ အၿငိမ္း ဓါတ္ကေလး နဲ႔ ႐ိွေနတဲ့ သေဘာေလးပါ။ ၿပီးေတာ့ နိဗၺာန္ ဟာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ အတြက္ခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ႐ုပ္ နာမ္ ခႏၶာ ႐ိွတဲ့ ပု ထုစဥ္ေတြ အားလံုး နဲ႔ သက္ဆိုင္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘယ္ဘာသာဝင္မဆို ယံုၾကည္စြာ အားထုတ္ရင္ သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ရာ ခ်မ္းသာ အမွန္ကို ရေစ ေရာက္ေစ ႏိူင္တာမို႔ မလဲြမေသြ အားထုတ္ သင့္လွပါတယ္။

က်မ ၉ ရက္တာ တင္းတင္းရင္းရင္း ႀကိဳးစား အားထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်မ ျပဳခဲ့သမွ် ဒါနကုသိုလ္၊ သီလကုသိုလ္ နဲ႔ ပြားမ်ား အားထုတ္ခဲ့တဲ့ ဘာဝနာကုသိုလ္ေတြ အားလံုးကို လိႈက္လဲွ လိုလားစြာ အမွ်ေပးေဝခ်င္ပါတယ္။ အားလံုးပဲ ကုသိုလ္ အမွ် အမွ် အမွ် ယူေတာ္မူ ၾကပါ....

မဂၢင္ေဖာင္စီး၍ နိဗၺာန္ တဖက္ကမ္း သို႔ အေရာက္လွမ္းႏိူင္ၾကပါေစ႐ွင္...



*** ခ်စ္စရာေကာင္းၿပီး မ်က္လံုးေလးေတြ နဲ႔ ရယ္တတ္တဲ့ တိုင္းရင္းသူ ညီမငယ္ေလး ဇြန္မိုးစက္ နဲ႔ ခင္မင္ခြင့္ ရခဲ့တဲ့ အတြက္လည္း အမွတ္ရစရာ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္႐ွင္...

20 comments:

tz said...

အမခ်စ္ၾကည္ေရ
ဝမ္းေၿမာက္ဝမ္းသာ သာဓု ၃ၾကိမ္ ေခၚသြားပါတယ္

ကိုေဇာ္ said...

သာဓု..သာဓု...သာဓု..ပါ အမေရ...။
ကုသိုလ္ မွ်ယူလိုက္ပါတယ္။

ေရးခ်က္ေတြကေတာ႔ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ.။
ရွင္းခနဲပါပဲ။

Anonymous said...

အမခ်စ္ ေရ သာဓု..သာဓု...သာဓု..ုပါရွင္

မဟာစည္နည္းလားအမ တရားထိုင္ရင္ ၉ရက္ ၁၀ရက္မွ ထိုင္လို႔ေကာင္းစ ရွိေသးတယ္ အရွိန္ေလးလည္းရေရာ ထြက္ရေရာဆိုေတာ့ နည္းလမ္းဘဲရမယ္လို႔ထင္မိတယ္ မန္းကိုလာခဲ့ ၾကိဳက္သေလာက္၀င္ပါဗ်ာ စားစရိတ္ျငိမ္းကုသိုလ္ျပဳမယ္ေနာ္ ၃လအထိ တရား၀င္လို႔ရပါတယ္ အလွဴေငြ တျပားမွ မလွဴလည္းရပါ၏။ လာသမွ် ဧည္႔ပရိတ္သတ္ကို ေကၽြးေမြးပါ၏။
ရိပ္သာ အမည္က မိုးထိေအာင္စည္ပါ မည္သူမဆို မည္သည္႔အခ်ိန္အခါမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ တရား၀င္၍ ရပါသည္။ အနည္းဆံုး ၇ရက္ အမ်ားဆံုး ၃လ အထိ ေနလို႔ရပါေၾကာင္း။


အျမဲထာ၀ရ ၾကိဳဆိုလ်က္
seesein

ဇြန္မုိးစက္ said...

အစ္မေရးတာကုိ ေစာင့္ေနတာ။ အစ္မေရးၿပီးၿပီဆုိေတာ့ ညီမေနာက္ေန႔ေရးၿပီး reference လုပ္လုိက္မယ္ေနာ္။
အျမဲအမွတ္စိပ္ၿပီး သတိနဲ႔မျပတ္သြားလာအားထုတ္ခဲ့တဲ့အစ္မကုိ ေလးစားအားက်ခဲ့ရေၾကာင္းပါ။
သာဓု သာဓု သာဓုလုိ႔ ရင္ထဲက လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေခၚဆုိလုိက္ပါတယ္ေနာ္။

shwezinu said...

အမယ္ေလး သူေတာ္ေကာင္းသူငယ္ခ်င္းမႀကီး ပါလား

ရွက္မိပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းေ၇

ခင္တဲ႔ ေရႊစင္

ေယာနက္သန္ said...

လႈိက္လွဲစြာနဲ႔ သာဓု ၃ ခါ ေခၚသြားပါတယ္။

Nge Naing said...

သာဓု သာဓု သာဓုပါ မခ်စ္ၾကည္ေအး..

sonata-cantata said...

ဟိုလြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္က Vippassana Meditation Center - VMC Bedok မွာ စၿပီး ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ခ်စ္ၾကည္ကို သတိရမိပါတယ္။ ခ်စ္ၾကည္တို႔ (ပို႔စ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြကိုပါသိေနေတာ့) မဂၢင္ေဖာင္ႀကီး စီးၿပီး ခရီးေတာ္ေတာ္ေရာက္ေနၾကၿပီ... ဒီမွာေတာ့ ၀ဲဂယက္မွာ ခ်ာခ်ာလည္...

~ဏီလင္းညိဳ~ said...

မႀကီးေအးေရ....
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အမွန္အတိုင္းေျပာမယ္ေနာ္...။
ဖတ္ရင္းနဲ႔ ေယာဂီေလးေတြ အိပ္တဲ့ေနရာ...၊ ေနာက္ မႀကီးေအးမ်က္ႏွာ႐ြစိစိျဖစ္တဲ့ေနရာ...၊ ေနာက္ၿပီး... ထမင္းတစ္ပန္းကန္ေျပာင္သြားတဲ့ေနရာေတြမွာေပါ့...။
ပို႔စ္ေလးအဆံုးမွာေတာ့ မႀကီးေအးေ၀တဲ့ အမွ်ကို...ေလးနက္စြာနဲ႔ သာဓုေခၚသြားပါတယ္ဗ်ာ....။
သာဓု... သာဓု... သာဓုပါခင္ဗ်ာ....။
ေနာင္လည္း ေရးမယ့္ အေတြ႔အႀကံဳေလးေတြေမွ်ာ္ေနမယ္ မႀကီးေအး...။
ခင္မင္တဲ့
ဏီလင္းညိဳ

~ဏီလင္းညိဳ~ said...

မႀကီးေအးေရ...
ရယ္မိတာ အေပၚသံုးေနရာေနာ္...
ေကာ္မန္႔ထဲမွာေရးဖို႔ေမ့က်န္ခဲ့တာမ်ားေလ....ဟီးဟီး...
(သာဓု ေခၚခ်င္ေဇာ ဘယ္ေလာက္ႀကီးသလဲဆိုတာ အဲ့ဒါသာ ၾကည့္ေတာ့ဗ်...း))

ခင္မင္တဲ့
ဏီလင္းညိဳ

ေမာင္မိုး said...

မဂၢင္ေဖာင္ၾကီး စီးျပီးေတာ႔ အတူေတာ႔လိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဂ်ီးေဒၚရဲ႕ အိုဗာ၀ိတ္ေၾကာင္႔ ေဖာင္နစ္သြားရင္။။။အဟင္႔။။ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။

Moe Cho Thinn said...

သာဓု သာဓု သာဓု ပါ မမေရ..
မဂၢင္ေဖာင္စီး၍ နိဗၺာန္ တဖက္ကမ္း သို႔ အေရာက္လွမ္းႏိူင္ပါေစလို႔လဲ ျပန္ဆုေတာင္းပါတယ္ေနာ္။
ပန္းကန္ၾကီးဘယ္ဖြက္ရမွန္း မသိတာကိုေတာ႔ ရီမိပါတယ္ မမေရ..

sosegado said...

သာဓု သာဓု သာဓု ပါ၊
ဒုတိယ အၾကိမ္ သာဓုေခၚျခင္းပါ

T T Sweet said...

ကိုယ္မလုပ္ႏိူင္ေသးတာေတြကို လုပ္ႏိူင္တဲ႔ လုပ္ေနတဲ႔ အၾကည္႔ကို လိွဳက္လိွဳက္လွဲလွဲ သာဓုေခၚသြားပါတယ္။
သာဓု ... သာဓု ... သာဓု

ဒီကိုလဲ တရားေရေအးေလးမ်ား တိုက္ေကြ်းစမ္းပါဦး ...အၾကည္ေရ ...

ေရႊရတုမွတ္တမ္း said...

ေဖါင္ေတာ့မစီးေတာ့ဘူး..cruise ပဲစီးေတာ့မယ္၊ သက္ေတာင့္သက္သာေရာက္ေအာင္လို႔..ေဖါင္စီးတဲ့သူေတြ ဒူးနာတယ္ဖင္နာတယ္..ေအာ္ေနၾကသံၾကားလို႔..မစီးေတာ့ဘူး

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

တရားစခန္းဝင္တဲ့အေၾကာင္းေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ သေဘာက်လြန္းလို႔ ရယ္မိေသးတယ္။ ပန္းကန္ ဖြက္ဖို႔ေနရာရွာတာ ျမင္မိလို႔ေလ။
သူမ်ားေတြတရားစခန္းဝင္တိုင္း အားေပးျဖစ္တယ္၊။
ဒီတခါျပန္ရင္ေတာ့ ဝင္ျဖစ္ေအာင္ ဝင္မယ္အမေရ။
က်င္လည္ခဲ့တဲ့ဘဝမွာ ရခဲ့တဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာေတြကို မထိန္းခ်ဳပ္နိင္ဘဲ အာရံုမွာ ေယာက္ယက္ခတ္ ေနမွာေတာ့ စိုးမိတယ္။

ဂ်ဴနို said...

သာဓု ေခၚပါတယ္။ သာဓု သာဓု သာဓု။

ရိပ္သာမွာ စားမေကာင္းဘူးဆိုေတာ့ အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ျမင္ခါနီးၿပီလား။:)

မအယ္

အင္ၾကင္းသန္႕ said...

မမေရ...သာဓု သာဓု သာဓုေနာ္...မမေရႊစင္ေၿပာသလုိပဲ ရွက္မိပါရဲ႕...

Thandar Aung said...

မမခ်စ္ေရ
၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ သာဓု သာဓု သာဓု။
ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္
သႏာၱ (ရသအလင္း ညီမ)

ကလွ်ာဏပုထုဇဥ္ေပၚထြန္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္ said...

ေဝဒနာျပပဲြနဲ ့ အံ့ဩဖြယ္ တပန္းကန္လံုး တက္တက္ေျပာင္ တဲ့အထိပဲလား သေဘာတရားတို ့ အခ်ိန္ႏွင့္ေနရာမွလြန္ေျမာက္ျခင္ျခင္းတို ့ထိ ေရာက္ခဲ့ရင္ မွ်ေတာ္မူပါဦးေနာ္....သာဓုသာဓုသာဓုပါ

Post a Comment

ေကာ္မန္႔မ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ထင္ျမင္ခံစားရသလိုသာ ေရးခဲ့ပါရွင္